Voetballen in het tweede elftal is leuk, maar de nieuwsgierigheid naar spelen in ‘het eerste’ won het bij Jesse Steegwijk en David Tshibanda (Links foto). Komend seizoen maken zij dat mee bij De Alblas. In hun kielzog trekt ook David Mubedi (Rechts foto), neef van Tshibanda, naar de derdeklasser.

OUD-ALBLAS – De driedubbele transfer ontplooide zich als een drietrapsraket. Steegwijk kwam als eerste in contact met het door Maarten van Gastelen getrainde De Alblas. ,,Mijn hele leven speel ik al bij Sliedrecht, maar het is voor jonge jongens moeilijk om echt door te breken in het eerste elftal. De afgelopen seizoenen heb ik in het tweede elftal ontzettend veel geleerd van ervaren spelers als Kevin de Leur en Ronald Snap. De reservehoofdklasse is ook best wel een mooi niveau, maar na drie seizoenen wil ik ook wel eens meemaken hoe het is om in een eerste elftal te spelen.’’

Steegwijk had een goed gesprek met Van Gastelen en twee bestuursleden. ,,Het kwam op mij positief en ambitieus over. De derde klasse telt veel regioclubs en het doel is om te promoveren. Er zitten al bekenden van mij in de selectie en ik vind het altijd wel leuk om nieuwe mensen te leren kennen’’, verklaart Steegstra zijn overwegingen.

David Mubedi raakte in diezelfde periode ook in gesprek met De Alblas. De club zocht een verdediger en kwam bij de achterhoedespeler van Alblasserdam uit. ,,Een nieuwe uitdaging zag ik wel zitten. Al was het wel een moeilijke keuze, omdat het natuurlijk een overstap naar de concurrent is. Sommigen wensten mij succes, maar veel mensen begrepen het niet’’, aldus Mubedi, die naar aanleiding van zijn aanstaande transfer voortijdig gebroken heeft met zijn club. ,,De komende tijd train ik voor mijzelf.’’

Backpositie
In navolging van zijn goede vriend Steegwijk en zijn neef Mubedi kwam ook David Tshibanda in contact met De Alblas. ,,Jesse vertelde dat hij zijn kans pakte bij De Alblas en daarna hoorde ik dat mijn neefje ook ging’’, vertelt Tshibanda. ,,Vanaf het moment dat Jesse en ik teamgenoten werden in het tweede elftal van Sliedrecht, was er een goede klik. In eerste instantie waren we elkaars concurrent als linksbuiten. Omdat er wat blessures in de ploeg waren, heb ik mij bij de trainer aangeboden als rechtsback. Sindsdien stond ik bijna elke training tegenover Jesse en werd onze band nog sterker.’’

Steegwijk liet de naam van zijn vriend en sparringspartner bij De Alblas vallen toen hij begreep dat zijn nieuwe club nog op zoek was naar een versterking op de backpositie. En Mubedi adviseerde zijn neef in elk geval in gesprek te gaan, ‘want dat kan nooit kwaad’.

Dat pakte ook voor hem goed uit. ,,De klik met Maarten van Gastelen was direct goed’’, aldus Tshibanda. ,,Net als Jesse wil ik ook een keer mijn kans pakken bij een eerste elftal. Eerder was ik om die reden al eens dichtbij een overgang naar Papendrecht, al heb ik die toen op het laatste moment afgezegd om tóch voor mijn kans te gaan bij Sliedrecht. Toen ik daarna opnieuw in het tweede terechtkwam, ben ik een jaar gestopt met voetballen. Sinds dit seizoen ben ik weer terug en nu krijg ik alsnog de kans om in een eerste elftal te spelen.’’

Klik hier voor meer artikelen over De Alblas

Nog even en het is zover: op 1 augustus bestaat de voetbalvereniging Peursum in Giessenburg precies negentig jaar. Met voorzitter Sander van Beuzekom praten wij bij over de nieuwe accommodatie en het naderende jubileum, waarvan de viering door corona onzeker is. Ook blikken we terug op de geschiedenis van de club.

GIESSENBURG – Peursum, dat het ledental richting de zeshonderd ziet groeien, nam vorig jaar het fraaie nieuwe clubgebouw met de nieuwe kleedruimten in gebruik. Sander van Beuzekom: ,,Daar hadden wij een aantal festiviteiten omheen gepland, maar dat kon door corona niet doorgaan. Wij hebben alleen voor leden wat bezichtigingen gedaan. Diverse wedstrijden, zoals een duel tegen FC de Rebellen en de komst van de Oranje Leeuwinnen, zijn uitgesteld tot juni van dit jaar. Maar het is de vraag of het nu wel kan doorgaan. Ook het inhuren van een grote band is te veel risico. Er komt daarom ook geen officieel jubileumboek. Wij kiezen nu voor een soort aanvulling met recente foto’s.”

Piet Schreuders, vanaf 1956 lid van de vv Peursum, is als archiefbeheerder betrokken bij de geschiedkundige vereniging bij Museum Het Reghthuys. Er wordt gewerkt aan een fototentoonstelling die eind juli in Het Reghthuys zal worden gepresenteerd. ,,Wij houden nog even een slag om de arm, want wij leven in een onzekere tijd. Het gaat hoe dan ook een keer door”, verzekert Schreuders. ,,Dan zijn er veel historische foto’s te zien en ook diverse attributen, die met de club te maken hebben. Van Unitas mag ik een paar voetbalschoenen met stalen neuzen uit 1923 lenen.” Van Beuzekom: ,,Hopelijk kunnen wij alles doorschuiven naar augustus en de officiële opening combineren met het jubileum. Wij willen dit met al onze leden, de scholen en anderen uit het dorp doen en anders helemaal niet.”

De historie in vogelvlucht
De Giessen-Nieuwkerkse voetbalvereniging PVV is opgericht op 1 augustus 1931. In de jaren vijftig werd de naam gewijzigd in voetbalvereniging Peursum of afgekort vv Peursum. De naam Peursum is ontleend aan het dorp Peursum waar het eerste veld, eigenlijk een weiland, want veld kon je het niet noemen, in gebruik werd genomen. Al snel werd naar een ander locatie gezocht. Die werd gevonden op een perceel grond dat in eigendom was van de gemeente Hardinxveld. PVV huurde deze grond voor een bedrag van fl. 2,50 per week, een bedrag dat opgebracht moest worden door de toen 53 leden van de vereniging. In het financieel jaarverslag uit 1933 staat te lezen dat er toch een batig saldo was van fl. 106,01. Het eerste elftal werd kampioen van de voetbalbond GHD.

1936. Er werd een andere locatie gevonden aan de Voordijk tegenover het gemeentehuis van Giessen-Nieuwkerk. Het veld werd op 11 april van dat jaar officieel in gebruik genomen.
1937. In dit jaar komt de eerste noodkreet over de gesteldheid van het voetbalveld. Het bestuur, onder voorzitterschap van de heer Andries Muilwijk, schrijft een brief aan burgemeester en wethouders van de gemeente Giessen-Nieuwkerk om te praten over een andere locatie, maar krijgt nul op rekest. Omdat de club alles zelf moet betalen en er geen subsidie verstrekt wordt, worden er aandelen uitgegeven. Er komen aandelen vanaf fl.1,00 tot fl.25,00. Op zaterdag 3 mei 1950 werd wederom verhuisd, de nieuwe locatie in Het Bos wordt in gebruik genomen. De aftrap voor de openingswedstrijd PVV-SteDoCo. werd verricht door burgemeester Sterk. En hoewel PVV het eerste doelpunt kon scoren op het nieuwe veld, werd deze wedstrijd met 1-4 verloren.
1938. Op 30 januari wordt het huurcontract voor de velden en de opstallen voor het nieuwe sportcomplex aan de Kerkweg ondertekend. De bouwkosten van de kantine en kleedkamers worden geraamd op ongeveer fl. 200.000,=. Op 26 juni wordt de eerste paal geslagen.
1939. Op vrijdag 13 augustus wordt een receptie gehouden in verband met het 40-jarig bestaan. Na heel veel inzet van een grote groep vrijwilligers kan op 16 oktober het prachtige nieuwe onderkomen aan de Kerkweg worden geopend door burgemeester Van Nieuwenhuizen.
1940. Peursum 1 behaalde het kampioenschap in de eerste klasse van de afdeling Dordrecht na een overwinning in en tegen Alblasserdam en promoveert naar de hoofdklasse.
1941. Sportief hoogtepunt, want Peursum 1 wordt kampioen van de hoofdklasse afdeling Dordrecht, promoveert naar de vierde klasse van de KNVB en mag meedingen om de landstitel. Na zich in de voorronden in Lintschoten te hebben geplaatst voor de finalewedstrijden op het KNVB-sportcentrum in Zeist, kan het seizoen 1986/87 niet meer stuk. De ploeg van trainer Bertus Dekker haalt de landstitel voor afdelingskampioenen binnen.
1942. Peursum viert het 75-jarig bestaan op grootste wijze en presenteert een prachtig jubileumboek. Peursum 1 behaalt het kampioenschap onder leiding van trainer Hans Groenenberg in de vierde klasse D met twaalf punten voorsprong op het op de tweede plaats eindigende SteDoCo.
1943. Peursum neemt het nieuwe hypermoderne clubgebouw in gebruik, maar kan het door de coronacrisis nog altijd niet officieel openen.

Terry van der Waal koos vorig jaar ervoor om na een periode van vijf jaar bij Nieuw-Lekkerland terug te keren naar collega-eersteklasser Papendrecht. Twaalf maanden later heeft de 28-jarige speler besloten om de omgekeerde weg te bewandelen, van Slobbengors naar het sportcomplex aan de Tiendweg. Het hoe en waarom van deze keuze legt hij duidelijk uit.

NIEUW-LEKKERLAND – De rentree bij Papendrecht is dus slechts een kort leven beschoren voor Terry van der Waal, die zich komend seizoen weer in het groen-wit van Nieuw-Lekkerland zal hullen. Een snelle terugkeer waarover hij goed heeft nagedacht.

Hoe is voor jou het afgelopen (corona)jaar geweest?
,,Toen eind vorig jaar de competitie werd stilgelegd vanwege het toenemende aantal besmettingen ben ik gestopt met trainen en tot op de dag van vandaag heb ik niet getraind. Mijn vriendin behoort tot een risicogroep en sinds acht maanden zijn we de ouders van dochter Jailey. Daarom wilde ik geen enkel risico lopen. Ik heb geprobeerd om mijn conditie op peil te houden door middel van hardlopen.’’

Vorig jaar koos je voor Papendrecht, nu keer je terug naar Nieuw-Lekkerland. Waarom?
,,De reden waarom ik terugkeer is omdat ik de connectie met de jongens van Nieuw-Lekkerland en de club miste, zowel in als buiten het veld. Ik heb altijd gedacht dat Papendrecht mijn club was, omdat ik daar in de jeugd ook gevoetbald heb en vier jaar in het eerste elftal actief ben geweest. Ik wilde daar mijn laatste jaren spelen, maar bij terugkeer voelde het niet meer als mijn club en miste ik vrij snel Nieuw-Lekkerland. Uiteindelijk is mijn keuze om terug te keren naar Papendrecht niet de juiste geweest.’’

Hoe kijk je terug op je eerst periode van vijf seizoenen bij Nieuw-Lekkerland?
,,De club is echt als mijn club gaan voelen, terwijl ik zelf niet uit Nieuw-Lekkerland afkomstig ben. Dit zegt iets over de club zelf en over de mensen die ik daar ontmoet heb. Ik heb er mooie jaren gekend en veel geleerd. Het was mijn eerste club waar ik in de eerste klasse ging voetballen.’’

Je bent 28 jaar en dus mag je na de jongste versoepelingen ook weer gaan trainen. Ga je dat ook daadwerkelijk doen?
,,Ik ben zeker van plan de draad weer op te gaan pakken.’’

Björn van Anrooij begon in februari 2020 aan een nieuwe uitdaging bij Nieuw-Lekkerland. Als jeugdvoorzitter wilde hij vooral door op de ingeslagen weg. Het coronavirus stelde hem echter voor meer uitdagingen dan hij op voorhand kon voorzien.

NIEUW-LEKKERLAND – ,,Je kunt wel zeggen dat ik met mijn neus in de boter viel’’, merkt Van Anrooij (inzet) met een lach op. Hij was nog geen twee maanden actief als bestuurslid of het coronavirus legde Nederland in maart 2020 lam. Normaal werd het sindsdien nog niet, maar de voetbalvader heeft zeker geen spijt van het aanvaarden van het jeugdvoorzitterschap. ,,Het was lastig en zwaar, maar ook heel erg uitdagend. Je moet veel beter je best doen om dingen voor elkaar te krijgen.’’

Hoewel de voetbalactiviteiten de voorbije maanden beperkt bleven tot trainingen en interne wedstrijden, merkte Van Anrooij dat het enthousiasme langzaam terugkeerde binnen de club. ,,In die eerste periode ebde dat echt weg. Als er geen wedstrijden zijn, train je zonder doel. Zeker toen het winter werd, werd het moeilijker om spelers gemotiveerd te houden. Wat dat betreft verdienen de jeugdtrainers de credtis, want zij hebben er alles aan gedaan om jeugdleden enthousiast te houden’’, aldus Van Anrooij die na de winter een kantelpunt bemerkte. ,,Toen ontstond steeds meer het gevoel dat de jeugd blij was dat er getraind mág worden.’’

Invloed
Van Anrooij merkte dat de beperkte mogelijkheden ook een grote invloed hadden op het sociale aspect. Ook bij de jeugdafdeling. ,,Die kinderen zien elkaar ook nog wel buiten het complex, maar de binding tussen ouders, trainers en leiders is echt minder geworden. Kinderen moeten bij de ingang afgeleverd worden, dus je ziet elkaar ook echt niet meer.’’

De jeugdvoorzitter hoopt dat de coronamaatregelen uiteindelijk een positieve invloed hebben op de betrokkenheid bij de club. ,,Want ik ben best wel geschrokken van de verminderde betrokkenheid van mensen bij de vereniging. Ook bij een dorpsclub als Nieuw-Lekkerland. Misschien heeft het coronavirus wel een invloed op een kentering daarvan. Iedereen miste de afgelopen tijd het sociale van een vereniging en het lekker kunnen bewegen. Straks mag je er eindelijk weer uit en hopelijk staan mensen dan meer open voor het invullen van een vrijwilligerstaak. Zijn ze wel bereid om af en toe koffie te schenken of gasten te ontvangen in de bestuurskamer. Nu hebben vrijwilligers dubbele taken, maar vele handen maken nog altijd licht werk.’’

Wanneer de invloed van corona op het dagelijkse – en voetballeven straks is afgenomen, kan Van Anrooij zich ook meer focussen op zijn normale taak als jeugdvoorzitter. ,,Normaal is alles van tevoren gepland, weet je waar je rekening mee moet houden. Nu kwamen er dingen bij die onbekend waren’’, aldus Van Anrooij. Schokkende veranderingen voor de jeugdafdeling heeft hij overigens niet in petto. ,,Wat goed is, moet je vooral zo laten.

Een goed team om je heen hebben is belangrijk. Er stond bij mijn aantreden al een goede jeugdcommissie. Dat is heel prettig. In het nieuwe beleidsplan zijn de ideeën voor de jeugd ook niet veranderd ten opzichte van vijf jaar geleden. Dat liep goed, dus er was geen reden om daar iets in aan te passen.’’