IJZENDIJKE – Hoewel David Almekinders pas dertig jaar is, heeft de huidige hoofdtrainer van v.v. IJzendijke toch al de nodige ervaring als eindverantwoordelijke opgedaan. Sinds dit seizoen heeft hij de West-Zeeuws-Vlaamse vierdeklasser onder zijn hoede en onlangs werd de overeenkomst met een seizoen verlengd.

“De spelersgroep, het bestuur maar ook ikzelf waren daar snel uit. Blijkbaar slaat mijn manier van werken aan bij deze groep, ondanks dat het natuurlijk een heel vreemd en extreem kort seizoen is geworden uiteindelijk. Maar er is wel zoveel wederzijds vertrouwen dat we met elkaar de ambitie hebben om hier aan iets moois te gaan bouwen.”

Die intentie was er natuurlijk ook bij de start van dit seizoen, maar die was niet direct voortvarend te noemen. “Al waren de voortekenen in de voorbereiding helemaal anders. We hebben een meer dan verdienstelijke oefencampagne gedraaid en je calculeert ook puntenverlies tegen titelfavoriet Hontenisse wel in. Maar dat we derby van Hoofdplaat zouden verliezen dat kwam voor iedereen toch wel als een verrassing. Ik heb een heel jonge en onervaren groep met enkele oudere spelers. Op zich een goede mix, maar dan moet het in wedstrijden ook soms een beetje meezitten. En dat was helaas niet zo, waardoor je jezelf dan ineens onderaan de ranglijst terugvindt. Vogelwaarde ging mis in de allerlaatste minuut en tegen Biervliet kon het kwartje allebei de kanten opvallen en ook dat viel uit in ons nadeel. Dat was zeer zeker een enorme tegenvaller voor mij, maar ook voor veel anderen. Dus dat tekent ook wel het vertrouwen en de ambitie die er heerst in en rondom de selectie.”

Met Almekinders als trainer heeft IJzendijke bewust gekozen voor een bepaalde lijn én voor een jonge trainer die wil doorgroeien. Na drie seizoenen v.v. Cadzand, anderhalf jaar SV Oostburg én een half seizoen SDO’63 op zijn CV, wil de inwoner van Breskens proberen om aan de Mauritsweg een hecht collectie te smeden dat moeilijk te kloppen wordt. “Dat vergt heel veel training en veel arbeid van iedereen. Maar als ik zie hoe hoog de trainingsopkomst is, zélfs toen we tijdens de pandemie werden teruggeworpen op het trainen in vier- en zelfs tweetallen. De jongens bleven trouw komen en willen graag stappen zetten en beter worden. Trainingsopkomst is overigens ook een stokpaardje van mij, want daar hecht ik veel waarde aan. Wil je écht iets teweeg kunnen brengen, dan is het essentieel om met een grote groep te kunnen trainen.”

Het trainen in kleine groepjes vergt volgens Almekinders ook het nodige van de trainers qua creativiteit. “Je moet de trainingen wel leuk en uitdagend houden en dat valt niet altijd mee moet ik bekennen. Toch hebben we veel aan techniektraining gedaan en was het waardevol voor spelers om toch elkaar op de club te kunnen ontmoeten. Want voetbal is en blijft natuurlijk wel een teamsport waarbij het sociale element heel erg belangrijk is. Het blijven behouden van het teamgevoel en met elkaar in contact blijven is erg waardevol gebleken. Zelf heb ik geregeld ook een belrondje gedaan om de binding te houden. Op die manier kan je toch een beetje polsen hoe het gaat en wat er een beetje leeft onderling. Dat is toch van groot belang wanneer we straks weer volwaardig als totale groep kunnen trainen en gaan toewerken naar eventuele wedstrijden later in het jaar. Want voor een voetballer is trainen zonder wedstrijden toch altijd net zoiets als spaghetti eten zonder saus. Een heel belangrijk element ontbreekt en dat is op lange termijn wel funest voor de motivatie.”

Toch heeft Almekinders de extra vrije tijd zinvol weten te benutten. Enerzijds privé en anderzijds voetbal gerelateerd. “In deze periode ons ons dochtertje Ayve geboren, dus daar heb ik nu thuis extra tijd mee kunnen doorbrengen wat natuurlijk superleuk is. En daarnaast heb ik heel veel online KNVB-cursussen gevolgd en zodoende al de nodige licentiepunten verzameld. Want het trainerschap is echt een ervaringsvak en je leert elke dag weer bij. Ook van deze periode neem je weer dingen meer voor de rest van je carrière. Een echt pad heb ik niet uitgestippeld, maar ambitie hebben is gezond denk ik. Vooralsnog wil ik graag bij IJzendijke laten zien, dat we de komende jaren structureel iets kunnen uitbouwen. De elementen zijn ervoor aanwezig, nu moet alles nog op zijn plek gaan vallen.”

Klik hier voor meer artikelen over VV IJzendijke

ZAAMSLAG – Ondanks dat hij nog slechts negentien jaar is, daar is Arno Scheele toch alweer voor het derde seizoen lid van de eerste selectie bij v.v. Zaamslag. Waar hij normaliter iets meer aan de zijkanten speelde, daar speelde hij sinds dit seizoen als basisspeler voornamelijk op ‘10’. “Een fijne plek waar ik me steeds beter thuis voelde, alleen jammer dat het al voorbij was voor het goed en wel was begonnen.”

De overstap van Scheele naar Zaamslag kwam overigens een aantal jaar geleden min of meer wel toevallig tot stand. “Ik speelde in de B-jeugd van v.v. Terneuzen toen ik ging studeren in Tilburg. En toen waren er wat jongens van Zaamslag die een auto beschikbaar kregen om terug naar Zeeuws-Vlaanderen te rijden en te kunnen trainen. Ik kon toen met hen meerijden en zodoende heb ik ervoor gekozen om hier te gaan voetballen. In eerste instantie trainde ik met de selectie mee en speelde bij het tweede elftal. Maar inmiddels heb ik mezelf bij het eerste in de basis geknokt.”

En dat knokken, dat is ook precies wat hem typeert als voetballer. “Altijd honderd procent inzet en er vol voor gaan. Dat hoort bij mijn spel en dat zorgt er ook voor dat ik zelf scherp blijf. We hebben als ploeg een goede mix van ervaring en talent, alleen zijn we in wedstrijden nog te wisselvallig. Goede fases die worden afgewisseld met slechte en hetzelfde ook met wedstrijden. Wanneer we dat eruit kunnen krijgen, dan moeten we altijd kunnen meespelen voor de prijzen. En of dat nou via een titel is of via de nacompetitie, ik ben van mening dat gezien onze selectie promotie de doelstelling moet zijn. We willen graag een niveau hoger actief zijn, maar dan moet het simpelweg constanter.”

Bij de Terneuzenaar is ook een absolute drive aanwezig om zichzelf als speler te blijven ontwikkelen en verbeteren. “Ik beschik over een groot loopvermogen en heb een aardig overzicht, maar alles kan en moet nog beter. Ik heb hier vooral tactisch al de nodige stappen voorwaarts gemaakt, maar het maken van de juiste keuzes qua passing en het ‘lezen’ van wedstrijden of spelsituaties moet nóg beter. Dat zijn essentiële zaken die gevraagd worden in de rol die ik centraal op het middenveld vervul, dus als dat verbetert dan help ik daar ook het elftal mee in positieve zin. Bovendien moet het voor een voetballer altijd een gezonde ambitie zijn om zichzelf te verbeteren en er het maximale uit te willen halen.”

Het huidige seizoen kwam na slechts twee competitieduels al heel snel tot een einde, waarbij het uit verloor van titelkandidaat Luctor Heinkenszand en thuis won van Zeelandia Middelburg, een andere ploeg met titelambities. “Dat is dus een mooi voorbeeld van onze wisselvalligheid en dat zullen we dus in het nieuwe seizoen duidelijk beter moeten doen.”

Er werd aan de Zaamslagse Sportlaan nog wel een tijdje in viertallen doorgetraind, maar de laatste tijd waren de spelers vooral op zichzelf aangewezen om fit te blijven. In de tussenperiode stopte ook trainer Bart Corstanje vanwege privéomstandigheden. En zal er dus een nieuwe worden aangesteld tot teleurstelling van Scheele. “Erg jammer, maar we hebben allemaal begrip voor de beslissing. Wie er komend seizoen voor de groep zal staan dat is nog niet duidelijk. Voor mij blijf het in elk geval zaak om door te groeien, constanter te worden en onbetwist basisspeler te blijven. En hopelijk kunnen we met Zaamslag de ambitie waarmaken om naar de tweede klasse te promoveren, zodat ik het ook op een hoger niveau kan laten zien.”

Klik hier voor meer artikelen over Zaamslag

NIEUW NAMEN – Het was de bedoeling om op een ‘normale’ manier te voetbalschoenen voorgoed op te bergen, al liep die beslissing voor Dim de Waal (33) even anders. De middenvelder van vierdeklasser Hulsterloo heeft toch besloten dat het mooi is geweest als voetballer.

“Ik wilde heel graag stoppen na afloop van een hele competitie, daarom had ik na vorig seizoen besloten om alsnog door te gaan. Maar na vier wedstrijden was het opnieuw gedaan en ik wil niet nóg een keer een jaar er achteraan plakken. Dus het is mooi geweest. Ik ben nog fit, heb geen last van blessures of pijntjes en dan is het een goed moment om ermee te stoppen. Vaak zie je dat velen pas dat besluit nemen zodra ze kwetsuren beginnen te krijgen, maar dat wilde ik voor zijn.”

Een drukke baan, een gezin dat in augustus hopelijk zal worden uitgebreid met de geboorte van een tweede kindje. “En daarnaast help ik ook af en toe nog mee op de boerderij die mijn vader en oom samen runnen. Dus alles bij elkaar zijn de dagen en weekenden goed gevuld. Ik heb bij de Woonstichting Hulst ook geen negen tot vijf baan en ben ook regelmatig ’s avonds aan het werk. Dan moet je op een gegeven moment keuzes maken. Hoe lastig die ook was, want voor Hulsterloo is elk lid er vandaag de dag eentje. En als die dan stoppen of weggaan, dan kan dat wel gevolgen hebben. Ook dat heb ik afgewogen, maar heb toch besloten het dit keer wel te doen.”

De Waal is afkomstig uit Nieuw-Namen maar al enkele jaren woonachtig in Hulst. Nadat hij in de jeugd van Hulsterloo begon te voetballen, werd hij op jonge leeftijd gescout door Waasland-Beveren. Daar doorliep hij wat lichtingen en ging vervolgens naar St-Niklaas. Uiteindelijk belandde hij in de A-junioren bij HVV’24. Toen hij er enige seizoenen speelde, kreeg hij geregeld de vraag of hij niet terug wilde keren bij Hulsterloo. ‘Terug naar je roots Dim, gewoon gezellig hier voetballen op het dorp? Het was een vraag die ik veelvuldig kreeg. Toen op een gegeven moment mijn broer Niels er voetbalde kreeg ik de vraag opnieuw en heb ik de overstap gemaakt. Het is toch bijzonder om samen met je broer in een elftal te voetballen. Hij is na een slepende blessure inmiddels al gestopt en was dit jaar leider bij het eerste.”

En nu heeft dus ook de oudste van de twee De Waal-broers besloten om het witte tricot in de kast te laten hangen een knoop in de voetbalschoenen te doen. Tot zijn spijt is zijn laatste duel dus al geweest. Het bleek achteraf een afscheid met een onverwachte nederlaag tegen Graauw. “Dat is natuurlijk jammer, maar het zij zo. Die wedstrijd hadden we nooit mogen verliezen maar soms heb je daarmee te maken. Ik heb hier veel mooie en leuke momenten meegemaakt, waarvan de winst tegen Vivoo op mijn netvlies staat. Net zoals het breken van mijn neus een aantal dagen voordat ik geregistreerd partnerschap zou aangaan. Dat hebben we toen maar een maandje uitgesteld, want met een kromme neus en twee blauwe ogen die papieren tekenen, dat vonden we maar niks.”

Uitstellen van het moment tot stoppen, dat deed de centrale middenvelder dus ook al een keer, maar dus niet nogmaals. “Ik weet of er dit seizoen nog iets gedaan zal worden, maar ik zal wellicht nog wel even terug gaan trainen en wellicht nog een oefenwedstrijd spelen. Hopelijk dan wél eentje die we winnen, dat is toch net even leuker afsluiten…”

Klik hier voor meer artikelen over Hulsterloo