ARNEMUIDEN – Hij is dit seizoen voor het eerst actief in de rol van assistent-trainer bij het eerste elftal. Het assistentschap als rechterhand van hoofdtrainer Daan Eikenhout bevalt Nicky van de Ketterij echter goed bij v.v. Arnemuiden.

“Op mijn achttiende ging mijn knie uit de kom tijdens een wedstrijd bij de A-junioren en toen is eigenlijk de ellende van jarenlang blessureleed, operaties en revalidaties begonnen. Daarna heb ik het nog diverse keren geprobeerd, maar steeds bleef ik pijn houden. Tijdens een consult bij Dr. Heijboer in Rotterdam kreeg ik een heel helder antwoord: doorgaan met voetballen zou kunnen betekenen dat ik uiteindelijk door dusdanig letsel in een rolstoel zou belanden. Het was voor mij toen duidelijk dat alleen stoppen een optie was.”

Het zorgde ervoor, dat Van de Ketterij (27) veel eerder dan eigenlijk in zijn planning zat zichzelf volledig ging richten op het trainerschap. Op zijn zestiende had hij al eens voor een schoolstage een jeugdelftal getraind en dat beviel zo goed, dat hij het sinds die tijd is blijven doen. “Ik heb altijd wel elftallen getraind in de jeugd, in combinatie met zelf voetballen. En daarna dus alleen als trainer hier binnen de club mezelf ingezet voor de vereniging. Tot ik uiteindelijk hoofdtrainer werd bij de JO19.”

In het begin van de coronaperiode kreeg Van de Ketterij vanuit de club de vraag wat hij na de JO19 als vervolgstap zag binnen de vereniging. “Ik had al zolang bij de jeugd rondgelopen, dat het me wel een uitdaging leek om eens een kijkje te gaan nemen bij de senioren. Of ik het daar net zo goed naar mijn zin zou hebben. En wat dan het beste bij mij en bij mijn ontwikkeling als trainer zou kunnen passen. Daar is toen, mede ook doorsommige vrienden van me die nu nog in het eerste en tweede spelen, geopperd dat assistent-trainer bij het eerste elftal wel wat zou zijn voor me. Daar ben ik toen over gaan nadenken, heb gesprekken gehad met Daan en met mensen van het bestuur en zo zijn we er samen uitgekomen.”

Het eerste seizoen bleek een goede leerschool, al was het qua wedstrijden voorbij voordat Van de Ketterij er zowat erg in had. “Dat was natuurlijk erg spijtig, want het doel waarvoor je traint is ineens verdwenen. Het is niettemin enorm leerzaam voor mij om dit mee te maken. Daan is een geweldige coach en betrekt me overal bij. Ik krijg ook voldoende vrijheid om mijn inbreng te hebben en dat voelt prettig. En de groep begon pas goed aan elkaar gewend te raken ook. Er waren wat jongens van buitenaf bijgekomen en dan moet je toch weer alles in elkaar laten vloeien. Het was ook wel goed dat er wat bijkwam, wat de concurrentie alleen maar groter maakt voor iedereen. Ook richting het nieuwe seizoen komen er enkele jongens met een Arnemuiden-verleden terug naar het dorp voetballen en vertrekken er een aantal. Het zorgt ervoor dat we opnieuw ambitieus kunnen toewerken naar een rol in de subtop en daarbij proberen een prijs te pakken.”

In de afgelopen coronaperiode vol beperkingen heeft Van de Ketterij samen met Eikenhout de selectie getraind in viertallen en tweetallen. Maar is hij blij dat er weer meer mogelijk is. “We kunnen nu weer meer in groep trainen en dat is prettig. Al heb ik wel geleerd creatief te zijn qua oefenvormen. En ook dat neem je mee als bagage. Ik wil ook graag de Uefa-C cursus gaan doen, om me nog meer te ontwikkelen. Met Daan heb ik al besproken om dan de praktijkdelen in te vullen op de club, een ideale leerschool. Waar het me uiteindelijk zal brengen, dat weet ik niet maar ik probeer de komende jaren zoveel mogelijk te leren. En het mooie is dat ik hier op de club daar alle ruimte voor krijg.”

Klik hier voor meer artikelen over vv Arnemuiden.

KOUDEKERKE – Het begon ooit met een groepje van zes meiden en wat aanvulling waarmee jaren geleden bij VCK een meidenteam werd geformeerd. Nu vijf seizoenen later staat er een volwaardig vrouwenteam en voetballen er ook bij de jeugd twee teams. En de aanwas groeit nog steeds.

“Dat is natuurlijk geweldig als je ziet hoe we hier zijn begonnen. Met het doel om toch ook voor de meiden hier in hun eigen categorie een team samen te stellen zijn we het destijds gestart. En als je dan ziet hoe het nu ontwikkelt, dan is dat alleen maar mooi”, zegt trainer Martin van Huizen.

Hij is zelf nu vijf jaar betrokken bij het damesvoetbal binnen VCK en geniet nog wekelijks van de progressie die de meiden maken. “We trainen twee keer per week en dat doe ik samen met David Scheermijer. Die samenwerking is prima, waarbij David in de weekenden vaak ook de coaching voor zijn rekening neem vanwege mijn onregelmatige werktijden. Bij uitwedstrijden ben ik nooit bij, maar de thuiswedstrijden die ga ik wel zoveel mogelijk bezoeken. En tijdens de trainingsavonden staan we altijd samen op het veld. Het is gewoon een leuk en heel leergierige groep die lol met elkaar heeft én graag beter wil worden in het voetbalspelletje.”

Waar ze ooit begonnen met zes voetballende meisjes, daar lopen er op Sportpark De Stoofwei inmiddels zo’n vijftig meiden rond, veelal van het eigen dorp aangevuld met vriendinnen die van omringende clubs naar hier zijn getrokken. Het ontbreekt ze aan niets, want de materialen zijn allemaal keurig verzorgd. Dankzij Ruma, een steigerbouw- en voegbedrijf, hebben we ook prachtige nieuwe tenues gekregen. Dus wat dat betreft zie je ook dat er steeds meer interesse komt. Rudi Kuijpers is een vriend van mij en hij vond het ook wel stoer om met een steigerbouwbedrijf hoofdsponsor van een damesteam te worden…. En zo werd één plus één dus twee.”

Van Huizen ziet het als een positieve ontwikkeling bij zijn club, waar ooit wel een vrouwenteam actief was. Maar dat is daarna helemaal stil komen te vallen, tot ze zo’n zes jaar geleden weer bij de jeugd begonnen. “De laatste keer dat er hier echt dames actief waren, dat moet zo eind jaren zeventig of begin jaren tachtig geweest zijn. Dat is daarna verwaterd, tot we merkten dat we in de jeugd onze voetballende meisjes begonnen te verliezen aan andere clubs. Daarop is besloten dat we zelf een team wilden formeren en dat is niet heel slecht uitgepakt moet ik bekennen…”

Dit seizoen was het voor het team de ‘vuurdoop’ bij de senioren, waar ze uitkwamen in de vijfde klasse bij de dames. “We hadden het doel om te kijken hoe we ons konden meten bij de senioren, want een groot deel is nog erg jong. Maar ze wilden graag bij elkaar blijven en dan was deze stap ok noodzaak. Maar ik moet zeggen, dat ze het prima hebben gedaan. Al was het jammer voor de ontwikkeling waarin ze zaten, dat het seizoen zo snel voorbij was.”

De staf zag dat de spelersgroep enorm graag wilde én heel leergierig was. Bovendien was er heel erg veel plezier als ze op het veld stonden. “Dat hebben we ook altijd gezegd: probeer steeds te leren, beter te worden als team máár maak vooral plezier met elkaar. En dat zit hier wel goed. Als ik de trainingsopkomst zag en zie, dan zegt dat veel. Die is enorm hoog, ook tijdens de coronaperiode. Het geeft vertrouwen voor de toekomst, dat we hier nog verder kunnen groeien en we mooie resultaten kunnen bereiken. Het grootste deel van de spelersgroep blijft ook doorgaan en dus bij elkaar. En van onderop zien we nog altijd groei, dus de eerste tekenen zijn wat toekomst voor vrouwenvoetbal binnen VCK  betreft in elk geval erg positief.”

WESTKAPELLE – Om te voorkomen, dat de jeugdspelers hun heil elders zouden gaan zoeken, werd aan Stefan Feleus gevraagd of hij het zag zitten trainer te worden van de JO19 bij De Noormannen. Samen met Marijn de Ridder pakte hij de handschoen op en ging de uitdaging aan.

“En dat liep erg goed. Het is dan wel enorm zuur natuurlijk dat het seizoen qua wedstrijden al zo snel ten einde kwam. Een voorbereiding, wat bekerduels én vier competitiewedstrijden. Op dat moment stonden we tweede in de derde klasse. Met onze groep een puike start, waarin direct al duidelijk werd dat met name de jonge jongens flinke stappen maakten. Al was het voornaamste doel van dit team om de spelers binnen de vereniging aan het voetballen te houden.”

Een uiteenlopende groep pubers dreigde vorig jaar in hun eigen leeftijdscategorieën te weinig spelers te hebben om elftallen te vormen. Er werd toen al gekeken hoe ze dit binnen de club zouden oplossen. Er gingen enkele oudere jongens naar de senioren, terwijl anderen bij elkaar in de JO19 zouden gaan voetballen, Feleus en De Ridder hadden beide ervaring binnen de jeugd maar hadden geen elftal onder hun hoede. Ze pakten de handschoen op en gingen als trainers de uitdaging aan. “We hebben een gemêleerde groep van zo’n achttien spelers in de leeftijd van vijftien tot en met achttien jaar. Dat is best een groot verschil, zowel fysiek als in gedrag. Het was in eerste instantie natuurlijk een gok die we hebben genomen of het zou werken, maar dat is gelukkig heel positief uitgepakt.”

Er werd door de club en de trainers vooraf overleg gehouden met de ouders, want ook zij moesten er achter staan, dat deze oplossing eruit zou rollen. “We hebben alles uitgelegd hoe we wilden gaan werken. En ook dat de jongere spelers wat minder speeltijd zouden hebben dan de oudere, gelet ook op het fysieke verschil in wedstrijden én de belastbaarheid. Zo is het ook aan de spelers zelf uitgelegd door ons. Iedereen ging ermee akkoord en we zijn aan de slag gegaan. Daarna liep het eigenlijk als vanzelf en binnen de groep is er respect voor elkaar. Er wordt niet gepest, ondanks de leeftijdsverschillen . De oudere spelers zorgen ervoor dat de jonge spelers zichzelf verder kunnen ontwikkelen, waardoor ook die oudere gasten ‘groeien’. Het is mooi als trainers om daar onderdeel van te zijn, hoe kort het ook is geweest qua competitie.”

Om de spelers gemotiveerd te houden hebben de trainers toch getracht zoveel mogelijk afwisseling te bieden. “We hebben ons altijd keurig aan de geldende regels gehouden, al was dat soms lastig om in kleine groepjes de jongens echt gemotiveerd te houden. Maar we hebben ook strandtrainingen gedaan en op meerdere manieren geprobeerd de jongens met elkaar in contact te houden. Dat werd erg goed ontvangen en de opkomst was en is hoog. Dat zegt ook iets, dat de jongens bezig willen blijven.”

In de lastige periode was het volgens Feleus vooral zaak om de boel naast gemotiveerd ook vooral gezond te houden. “En dan zowel op het fysieke vlak, maar ook mentaal. Want zo’n rare tijd vraagt veel van iedereen, maar zeker van jeugd. Gelukkig hebben we ze al die tijd wel weten ‘vast te houden’, zijn we in gesprek gebleven én hebben we bovenal met elkaar er het beste van geprobeerd te maken. En ook nu nog steeds zien we dat ze met plezier komen trainen, al is het wel jammer dat het échte doel om naartoe te werken weg is gevallen. En dan gaat het ons met name om voetbalontwikkeling én het wennen aan de fysieke prikkels in wedstrijden. Daar moesten we soms opboksen tegen fysiek veel sterkere teams, maar dat hebben we goed gedaan. Alleen is het jammer, dat het geen vervolg heeft kunnen krijgen waardoor ze nu op dat vlak ‘geparkeerd’ staan in hun ontwikkeling.”

Hoe het er voor het elftal gaat uitzien richting volgend seizoen is nog onduidelijk, mede ook omdat er jongens door moeten richting senioren. “We zijn nu alle opties in kaart aan het brengen. Dat is van dispensatie tot samenvoegen van leeftijdsgroepen óf een eventuele samenwerking met andere clubs. Ook wat Marijn en ik gaan doen is nog niet zeker. Maar tot die tijd gaan we gewoon door met deze groep en met trainen. Want zolang zij er lol in hebben, dan genieten we daar net zo van.”

KOUDEKERKE – Een periodetitel en meestrijden om promotie via de nacompetitie, dát waren de doelstellingen die men bij VCK voorafgaand aan dit seizoen had gesteld. Een doel dat vorig seizoen was behaald, maar wat door het stopzetten van de competities in rook opging. “En door de hele coronasituatie staan we dus al anderhalf jaar stil in ons groepsproces.”

Het zijn de duidelijke woorden van de 24-jarige Jesper Harinck, sinds dit jaar aanvoerder bij de ploeg van het trainersduo Huib en Aloys Meerman.  “We hebben een heel jonge selectie en dan is het ook logisch dat je een jonge aanvoerder hebt, al ben ik zeker niet de oudste van de groep. Maar blijkbaar vonden de trainers dat ik de rol het beste kon vervullen omdat ik in het veld toch van nature wel aanwezig ben. Niet dat ik dat nu vanwege die band nóg meer ben, want ik ben niet veranderd daarin. Het aanvoerderschap is wel iets waar ik enorm trots op ben, dat zeer zeker.”

Harinck is afkomstig uit Koudekerke en speelde er tot en met de D1 in de jeugd. Daarna volgde enkele seizoenen JVOZ waar hij tot en met de B2 actief was. Via één seizoen RCS keerde hij bij de JO19 terug bij de club waar hij als voetballer begon. Inmiddels maakt hij al voor het zevende seizoen deel uit van de eerste selectie. “Dat ik al na een seizoen vertrok bij RCS dat kwam gewoon omdat ik er niet kon wennen. De cultuur is er helemaal anders dan bijvoorbeeld bij VCK. Ik besloot dus destijds dat ik voor het plezier wilde gaan en weer met mijn vrienden samen wilde spelen. Bij VCK weet ik wat ik heb en dat is ook waardevol als je een hobby beoefent. Op hoog niveau spelen is leuk, maar plezier is en blijft de basis voor mij.”

En plezier dat heeft hij bij VCK meer dan voldoende hervonden. Daarnaast is hij sinds enkele seizoenen ook als trainer actief bij JVOZ, iets waarin hij zichzelf meer kansen toedicht om een hoog niveau te bereiken dan als voetballer. Dus toen Serooskerke hem onlangs benaderde om de overstap te maken, woog hij weldoordacht alle plussen en minnen tegen elkaar en besloot bij VCK te blijven. “Ik waardeer heel erg wat ik nu hier heb. Ik speel alles en ben aanvoerder van een groep met vooral jonge spelers met potentie. Daarbij is er een gezellige sfeer en is binnen de club alles goed geregeld. Ik kan belangrijk zijn voor de ploeg en hoop dat we met deze groep óók de stap op termijn naar de tweede klasse kunnen maken.”

Bij JVOZ traint de centrale middenvelder, die in het bezit is van een Uefa-C en een Uefa-B diploma, momenteel de JO11. Dat ik daar mijn visie op voetbal kan overbrengen aan die jeugdige talentjes dat vind ik echt geweldig. Ik geniet ervan om met een groep spelers te werken en daar ligt voor de toekomst meer mijn ambitie dan als voetballer. Natuurlijk wil ik met VCK sportieve stappen maken, maar als trainer heb ik het gevoel dat ik verder zou kunnen reiken. Al moet ik het allemaal nog laten zien de komende jaren. De werkzaamheden bij JVOZ vind ik leerzaam en interessant. We trainen vier keer per week en dan in het weekend een wedstrijd op hoog niveau. De trainers binnen de jeugdopleiding praten ook veel over voetbal en dat zijn prachtige gesprekken. Als je ziet hoeveel voetbalkennis daar zit, daar word je alleen maar beter van. En ook in het veld neem ik veel mee van de dingen die ik leer bij JVOZ.”

Want waar hij bij JVOZ constant heeft doorgetraind met de jeugdspelers, daar heeft hij bij VCK wel een tijdje stilgelegen. Inmiddels hebben ze daar sinds februari de draad weer opgepakt. “Het is prettig om weer op het veld te staan en met spelers in groep te trainen. Want dat is toch de essentie van het spelletje. Al mis ik het spelen van wedstrijden en de gezelligheid achteraf enorm. Laten we hopen dat we het komend seizoen weer perspectief hebben en we wél de stappen vooruit kunnen maken. Want we staan nu stil in ons groepsproces en dat is knap vervelend.”

Klik hier voor meer artikelen over VCK

VLISSINGEN – De nu twaalfjarige Lana van de Ketterij kwam via een selectiedag in 2019 terecht in de opleiding van JVOZ. Momenteel studeert ze ook aan het Scheldemond College in Vlissingen, de onderwijsinstelling waarmee JVOZ een samenwerking heeft. “Het is voor Lana de perfecte match om te doen kunnen voetballen op een zo hoog mogelijk niveau.”

Dat zegt moeder Dorien, die voordat Lana op het Scheldemond terecht kwam eerst nog vier keer per week met de auto vanuit Arnemuiden naar Vlissingen reed. “Maar nu hoeft dat niet meer en ga ik elke dag zelf met de trein naar Vlissingen. Dan heb ik een boekentas mee én een tas vol voetbalspulletjes. Die kan ik op school in een speciale sportkluis achterlaten. Het is één van de vele dingen die ze heel goed hebben geregeld. Net zoals de huiswerkbegeleiding, de gesprekjes die we hebben en natuurlijk dat we elke dag lekker op tijd op het trainingsveld kunnen zijn.”

Lana traint vier keer per week na school en speelt in het weekend nog aansprekende wedstrijden met de MO14, waar Clemens Bokmans0 haar trainer is. “Vroeger voetbalde ik bij Arnemuiden altijd bij de jongens en daarna van de MO10 tot MO13 bij de meisjes. Maar nu kan ik lekker voetballen tussen allemaal meiden van hetzelfde niveau en dat vind ik wel fijn. Je hebt ook andere gesprekjes en iedereen wil allemaal graag in de Eredivisie terecht komen.. Ik ook. Eerst misschien naar Ajax en het allerliefste ooit bij FC Barcelona. Dat is echt mijn droomclub en je mag best dromen toch…?  Maar dan moet ik nog héél veel leren en beter worden natuurlijk.”

Bij JVOZ zijn ze echter ook wel zo realistisch, dat niet iedere speler die bij hen in de voetbalopleiding zit uiteindelijk ook het profvoetbal haalt. Dus bereiden ze de spelers en speelsters ook goed voor op hun maatschappelijke loopbaan. Daarbij speelt school en het behalen van goede resultaten een enorm grote rol. “De begeleiding van JVOZ daarin is goed, net zoals ook vanuit het Scheldemond er altijd iemand klaarstaat als we met vragen zitten. Dat is enorm fijn. Gelukkig hebben we vooralsnog weinig contact met school gehad. Voor ons een teken dat Lana het goed doet op school gelukkig.”

En die persoon is Niels Slager, als leerlingbegeleider werkzaam binnen het Scheldemond College én sinds een aantal jaar ook Hoofd Opleidingen bij JVOZ. “Die combi is ideaal. Het zorgt ervoor dat de lijnen kort zijn. Van school richting ons als voetbalopleiding, maar ook andersom. Zelf zie ik de leerlingen in de schoolsituatie van nabij en ik ken ze natuurlijk ook vanuit JVOZ. Op die manier kunnen we adequaat op zaken inspelen en zorgen we ervoor dat we per leerling maatwerk leveren. School is enorm belangrijk, want we willen de kinderen die in onze voetbalopleiding zitten sowieso voorbereiden op hun maatschappelijke loopbaan. Het is immers maar voor weinigen weggelegd om ook de daadwerkelijke stap te gaan maken richting het betaald voetbal”, aldus Slager.

“Zowel het Scheldemond College als JVOZ zijn trots, dat er geregeld jongens en ook meisjes de stap gaat maken richting een BVO. Daar doen we het voor en het sterkt ons ook dat we op de goede weg zijn met het leveren van maatwerk. Dat er inmiddels meer dan honderd kinderen vanuit onze opleiding ook studeren aan het Scheldemond, dat zegt veel over het succes van de samenwerking”, aldus Slager.

Klik hier voor meer artikelen over JVOZ

VLISSINGEN –  Hij mocht dit seizoen al even ruiken aan het echte werk. Tijdens enkele wedstrijden in de voorbereiding kreeg Zion Mortier van trainer Anthony Orprecio een plek onder de lat. Het kreeg geen definitief vervolg, mede ook door een keepersprobleem bij de JO19 en dus keerde de talentvolle doelman voor de wedstrijden terug naar de jeugd.

“Dat was natuurlijk erg jammer, maar ik heb wel begrip voor het besluit van de club. Met de JO19 speelden we ook in de hoofdklasse, dus dat is ook een behoorlijk niveau en daar hoort dan wel een keeper bij die daar ook zijn mannetje kan staan. Al is het wel zo, dat ik tijdens de trainingen en de oefenwedstrijden bij het eerste elftal het gevoel kreeg ook daar wel mee te kunnen komen. Het heeft de overtuiging om volgend seizoen vol voor een basisplek te willen strijden alleen groter gemaakt.”

Mortier deed op zijn zestiende al eens mee met het eerste en is nu net negentien geworden. Toch is hij een imposante verschijning onder de lat en is hij voor de duvel niet bang als hij zijn doelgebied moet verlaten. “Ik probeer wel aanwezig te zijn tijdens de wedstrijd en probeer de boel goed neer te zetten. Bij het eerste spelen natuurlijk ook een aantal heel ervaren jongens die ook veel coachen en daar heb ik als jonge speler ook enorm veel aan. Ze hebben me vertrouwen gegeven en dan ga je automatisch ook proberen dat terug te betalen met prestaties.”

Met een verleden bij onder ander GPC en JVOZ kwam de goalie uiteindelijke bij SV Walcheren terecht, een stap die hem goed is bevallen. En hij is geen voetballer die per toeval onder de lat is beland, maar iemand die vanaf de F’jes immer de drang had om keeper te worden. “Ik lette tijdens wedstrijden op tv bijvoorbeeld nooit op de spits, maar altijd op de keepers want die vond ik interessanter. Daarna is die drive alleen maar toegenomen. Ook op de veldjes en de pleintjes wilde ik altijd keeper zijn, met regelmatig kapotte knieën, ellebogen en spijkerbroeken tot gevolg…”

Zijn tijd bij JVOZ heeft hem doen leren, dat een keeper meer moet doen dan alleen maar mooi naar ballen duiken. “De moderne keeper moet veel meer dan voorheen zichzelf ook voetballend inschakelen. Het is iets dat me wel ligt en dat ik ook probeer te doen. Daarbij train ik veel op het ‘lezen’ van de wedstrijd en de spelsituaties. Aan die jaren JVOZ heb ik veel gehad en die neem ik mee in mijn verdere ontwikkeling.”

En die ontwikkeling die heeft in zijn nog prille keepersloopbaan al twee keer ‘vertraging’ opgelopen door een paar zware blessures. “De eerst zware knieblessure was op mijn veertiende bij JVOZ toen ik na een meniscuskwetsuur elf maanden ‘out’ was. En op mijn zestiende kreeg ik in mijn eerste jaar bij Walcheren dezelfde blessure aan de linkerknie. Dat was balen, maar ik heb me teruggeknokt door goed en verantwoord te trainen. Ik zorg ervoor dat ik goed in conditie blijf, vooral ook mijn beenspieren versterk en op mijn voeding te letten. Al die zaken moeten bijdragen aan mijn doel om door te blijven groeien qua prestaties.”

Komend seizoen moet hij onder meer de strijd aangaan met doelman Jochem Sanders, die opnieuw zal terugkeren op Sportpark Bonedijke. “Dat wordt een interessante strijd natuurlijk. We willen allebei graag eerste keeper worden, iets wat Jochem hier al is geweest voor hij stopte vanwege studie. Ik heb er dit seizoen al even aan mogen ruiken en dat smaakte naar meer. Ik ga er dan ook alles aan doen om die sportieve strijd in mijn voordeel te laten uitvallen. Als het me lukt om basisspeler te worden, dat zou ik geweldig vinden.”

Klik hier voor meer artikelen over VC Walcheren