WESTKAPELLE – Drie ondernemende voetbalvaders hebben bij de JO8 de handen ineen geslagen. Niet wekelijks op het veld op training te geven aan de JMO8 bij hun club De Noormannen, maar om toerbeurt op het trainingsveld en gebroederlijk langs de lijn in het weekend tijdens de wedstrijden. En ideale oplossing waaraan ze bovendien de grootste lol beleven.

“Iedereen heeft het druk en we hadden het als voetballende vaders erover, dat het toch wel leuk zou zijn om onze kinderen op een bepaalde manier konden ondersteunen. En omdat de clubs het overal moeilijk hebben om kader te vinden én wij vonden dat we als ouders ook iets moesten ‘teruggeven’ aan de club hebben we onszelf aangedragen als trainer/coaches voor de JMO8. Onze kinderen van zes spelen erin en zo kunnen we hun ontwikkeling als voetballertjes ook van nabij meemaken”, legt Niels Dominicus de beweegredenen uit. Want samen met Thomas Wuite en Niels van Alphen vormt hij het enthousiaste trainerstrio.

Hun drie zoontjes spelen samen met nog twee jongens en drie meisjes in een gemengd JMO-team, dat elke maandagavond met veel plezier door weer en wind zichzelf uitleeft op het trainingsveld. In de weekenden spelen ze daarnaast nog hun competitiewedstrijdjes, wat stuk voor stuk wekelijks ware doelpuntenfestijntjes zijn. “Dat is toch prachtig? Ze hebben er enorm veel plezier in en wij als trainers beleven ook de grootste lol. Wat is nou mooier dan je eigen kind te zien genieten op het voetbalveld? Daar kan toch niets tegenop? En soms zie je dan ook al stiekem dingetjes van jezelf terug. Of worden de kinderen door ons onbewust misschien wel beïnvloed… Nies van Alphen is bijvoorbeeld altijd keeper geweest en zijn zoontje die bij ons speelt, die wil nu ook het liefst altijd op doel staan. Dat soort dingen daar kunnen we als voetbalvaders toch hartelijk om lachen.”

Het trainen en coachen bij de jeugd is voor het drietal overigens verre van de eerste vrijwilligerstaken die ze nu binnen hun club vervullen. “We hebben alle drie ons steentje in het verleden al bijgedragen, in commissies, denktanks of in het bestuur. Want in een kleine gemeenschap zal je de boel toch samen moeten dragen om het ook draaiende te houden. Want als je ziet wat voor een plek de club inneemt bij onze inwoners, dan moeten we er alles aan doen om dat zo lang mogelijk te kunnen volhouden. Voor de leefbaarheid is het belangrijk om een ontmoetingsplek te hebben, en het sportcomplex is dat zonder enige twijfel voor velen.”

En zolang het gaat en de werkzaamheden het ook toelaten al Dominicus samen met zijn twee mede-trainers actief blijven, mede ook omdat ze er ook veel plezier aan beleven. “Spelenderwijs die kinderen de baas laten worden over de bal en ze dingen bijleren op voetbalgebied, dat is toch geweldig? Mijn zoontje is de hele dag met een bal in de weer en ik was als kind net zo. Ook op tv kijken we vaak of we gaan bij een neefje kijken of de zon nou schijnt of het regent pijpenstelen. Maakt niks uit, want voetbal is voetbal en die kleine vindt het prachtig allemaal.”

Ze doen het alle drie overigens met heel veel liefde en toewijding, want zonder trainers en begeleiders zouden de kinderen hun hobby niet kunnen uitoefenen. “Dus is het ook een stukje noodzaak om het op te pakken. Wanneer alle ouders binnen hun mogelijkheden allemaal zo hun steentje zouden bijdragen, dan zouden bij veel clubs de ‘bezettingsproblemen’ een stuk kleiner zijn denk ik. Wij hebben het hier bij De Noormannen vooralsnog prima voor elkaar. Hopelijk kunnen we dat nog vele jaren zo houden, want het belang van de club voor het dorp is groot en daar zijn we met z’n allen verantwoordelijk voor dat we dit in stand kunnen houden.”

Klik hier voor meer informatie over VV De Noormannen
Klik hier voor meer artikelen over VV De Noormannen

VLISSINGEN – Het was voor de 17-jarige Amran Dahraoui vorig seizoen vooral een jaar van wennen en blij zijn met de speelminuten die hij kreeg. Hij moest wennen aan het voetballen bij de senioren, aan het fysiekere spel en aan het spelen met de druk om met VC Vlissingen te promoveren. Dit seizoen heeft het talent zichzelf echter in de basis geknokt in het elftal van Thomas Ragut.

“Ik heb er enorm hard voor moeten knokken. We hebben een heel goede selectie met veel goede spelers. Vorig seizoen moest ik aan alles wennen en kwam ik ook vooral fysiek nog veel tekort. De oudere en ervaren spelers zoals Khalid El Hattach en Hoessein Bouzambou hebben me veel daarin geholpen. En ik heb me hun aanwijzingen ter harte genomen. Ben ermee aan de slag gegaan en dat heeft ertoe geleid dat ik nu basisspeler ben ja. Daar ben ik enorm blij mee en ook trots op.”

Maar wie nu denkt dat de middenvelder nu achterover gaat leunen en het wel prima vindt, die heeft het mis. “Zeker niet! Dat zou erg zonde zijn. Ik krijg nu volop kansen en het vertrouwen van de trainer. Maar ik ben nog superjong en wil me vooral nog in alles verder ontwikkelen. Dan is er geen betere leerschool dan dat te mogen doen in een team met zoveel ervaren spelers om me heen. Ik heb al zoveel geleerd en elke training is voor mij weer een prachtig moment om te groeien.”

Waar hij in de jeugd vooral graag de actie maakte, daar is hij er al achter gekomen dat dit bij de senioren niet altijd de beste keuze is. “Dat klopt wel. Ik heb daardoor al geregeld flinke duels moeten uitvechten en dat is niet waar mijn kracht ligt. De trainer en ook de ervaren spelers proberen me daarin wel goed te sturen zodat ik sneller mijn bal moet spelen. Nu werk ik daar ook hard aan en dan kan ik ook veel makkelijker uit de duels blijven.”

Dahraoui had binnen de jeugdteams waarin hij speelde altijd een offensieve rol op het middenrif, maar in het eerste elftal speelt hij vooral controlerend op ‘zes’. En dus meer in de rug van zijn neef en aanvoerder Khalid El Hattach. “Dat is voor mij een prima positie om mezelf door te ontwikkelen, maar natuurlijk ben ik gewend om op de ‘tien’ te spelen. Ik ben echter al blij met alle minuten die ik nu op deze leeftijd al krijg en mag maken. Dus het is prima zo voorlopig. Maar in de komende jaren wil ik wel proberen om mezelf uiteindelijk toch te kunnen nestelen in het team op mijn favoriete positie.”

Voorlopig geniet hij volop van het weer wekelijks op het veld te kunnen staan en eindelijk met VC Vlissingen te kunnen strijden voor die felbegeerde promotie. “Daar hikt het team al enkele jaren tegenaan. We willen de stap maken, maar steeds kwam er een kink in de kabel. Nu kunnen we hopelijk laten zien waartoe we in staat zijn met dit elftal. De titel, maar in elk geval promotie dat moet het enige doel zijn om voor te strijden. Dat zou wel heel gaaf zijn. En als ik daar dan als basisspeler een mooi aandeel in kan hebben, dan pas ben ik tevreden.”

Klik hier voor meer informatie over VC Vlissingen
Klik hier voor meer artikelen over VC Vlissingen

VLISSINGEN – Blij verrast was Kees Lindenberg toen hij tijdens de Algemene Leden Vergadering in juli jl. door het bestuur werd benoemd tot erelid bij VC Vlissingen. Nadat hij drie jaar geleden ook al ‘Lid van Verdienste’ werd bij zijn club, kwam deze nieuwe eretitel als een heuse verrassing.

“Zonder meer! Die had ik even niet zien aankomen. Maar natuurlijk wel erg leuk. Ik ben er ook enorm trots op. VC Vlissingen is altijd mijn club geweest en gebleven. Ik ben op mijn negende hier lid geworden Tussentijds wel even kort weggeweest. De rest van de jaren ben ik echt wel altijd een actief lid gebleven en heb in al die jaren bij de VCV veel prachtige momenten meegemaakt.”

Eén van de memorabele zaken was zeker het 100-jarig bestaan van de club in 2016, waarvoor het oud-bestuurslid een prachtig jubileumboek maakte. Hij was verantwoordelijk voor het totale proces, en stak er een karrenvracht aan vrije uren in. “Dat was echt een gigantische klus, maar ook schitterend om te doen tegelijk. Al die mensen ontmoeten, al die foto’s weer zien. Alle herinneringen die weer bovenkwamen bij iedereen. Dat gaf vrolijkheid en een brok emotie tegelijk. Ik heb wel even een traantje weggepinkt toen ik uiteindelijk na het drukproces het eerste boek uit een doos pakte en doorbladerde…”

De boeken gingen grif over de toonbank en zijn nu in het bezit van verzamelaars, leden én ook oud-leden die over binnen- en buitenland zijn uitgewaaierd. “Dat is toch mooi! Dat mensen het boek kunnen waarderen en er nu een prachtig naslagwerk ligt van een eeuw lang Vlissingen.”

Lindenberg was jarenlang bestuurslid bij de club en heeft in alle jaren dat hij aan de Irislaan inmiddels een vaste gast is op tal van manieren zijn handen uit de mouwen gestoken. “Het samen met andere vrijwilligers kunnen bijdragen aan het goed functioneren van de vereniging is voor mij altijd een belangrijke motivatie geweest om me voor de VCV in te zetten. We hebben hele mooie jaren gekend met een grote sterke VCV. Nu is de club heel wat kleinschaliger, maar voor mij nog steeds de moeite waard om lid van te zijn en me voor in te zetten.”

Ook nu de club is terug te vinden op het laagste niveau in het zaterdagvoetbal. Een stap die hij heel goed kon begrijpen. “We hebben hier natuurlijk altijd op een hoog niveau gevoetbald, zelfs tot het betaalde voetbal aan toe. Maar de stap naar de zaterdag was in mijn ogen wel verstandig. Het is alleen jammer dat we door corona nog niet naar een hoger niveau zijn kunnen doorstoten. Want ik vind dat we minimaal op tweede of eerste klasse-niveau actief moeten zijn als VC Vlissingen. Maar eerst is het zaak om uit die vierde klasse te promoveren. Daar heb ik wel vertrouwen in, maar we moeten het toch maar even doen.”

Dat de tijd van weleer niet meer terugkomt, daar is het Vlissingse erelid zich heel erg van bewust al hoopt hij dit seizoen wel weer op een feestje. “Met zeventien bussen naar Velsen om een bekerwedstrijd tegen Telstar te spelen én te winnen met 0-2… Dat was voor mij de meest memorabele Vlissingen-ervaring ooit. Daarna terug en feesten bij de Raaijberg in Bergen op Zoom. Onvergetelijk! Hopelijk hebben we dit seizoen ook weer iets te vieren bij de club. Dat zou na die coronajaren ook wel weer eens leuk zijn. En reken maar dat ik er dan bij zal zijn.”

Klik hier voor meer artikelen over VC Vlissingen

VLISSINGEN – Als voetballer wist aanvaller Mike But (49) meer dan honderd keer het net te vinden en was ruim twintig seizoen actief in het Zeeuwse (top) amateurvoetbal. Daarnaast was hij nog enkele seizoenen prof bij VCV Zeeland, RBC en het Belgische Lokeren. Inmiddels probeert hij zijn opgedane ervaringen over te brengen op de jeugdige talenten bij JVOZ en is hij begonnen aan zijn tweede seizoen als hoofdcoach bij de JO15.

“Dat is echt fantastisch om te doen. Ik werk nu inmiddels zes seizoenen binnen JVOZ en op het veld kunnen staan met de grootste talenten van Zeeland is heerlijk. Ze hebben allemaal één droom en dat is het profvoetbal bereiken. Voor weinigen maar weggelegd, maar je ziet wel dat ze het écht willen. En dan kan je als trainer ook dingen eisen van ze en dat vind ik prettig.”

“Ik heb ook in het amateurvoetbal bij de senioren wat training gegeven, maar toch liep ik daar tegen bepaalde zaken aan die ik zelf als voetballer verfoeide. Midden in een seizoen op vakantie gaan bijvoorbeeld, dat kwam in mijn tijd niet in mijn gedachten voor. Maar, zeker in de lagere klassen, is dat een gewoongoed geworden en daar kan ik niet tegen. Dat past niet bij mijn sportbeleving en de drang om altijd het maximale te willen halen uit de kwaliteiten die je hebt als voetballer. Daarom is het voor mij heerlijk om nu op dit niveau bij de jeugd te kunnen werken en met voetbal bezig te zijn.”

De oud-aanvaller begon binnen JVOZ als trainer bij de JO11, waarna hij drie seizoenen de JO13 onder zijn hoede had. En nu dus alweer voor het tweede seizoen de JO15. “Er wordt intensief gescout en we hebben de beschikking over een goede spelersgroep. We trainen heel gericht en werken daarbij met diverse spelprincipes. Gedurende het seizoen komen met gerichte oefenstof onder meer overtal uitspelen, de vijfseconden-regel, hoog druk zetten en diepte voor breedte allemaal aan bod. Spelers waarmee ik werk zijn enorm leergierig en willen zichzelf elke training en wedstrijd verder ontwikkelen. Dat is heerlijk werken en ik sta dan ook altijd te genieten op en langs het veld.”

Ik ben nadat ik als voetballer gestopt ben ooit bij Zeelandia Middelburg begonnen waarna ik door JVOZ werd gevraagd. Daar had ik logischerwijs wel oren naar, want werken in zo’n professionele organisatie met de beste jeugd die Zeeland op voetbalgebied herbergt is voor elke trainer een mooie uitdaging. Ik heb als speler altijd het beste uit mezelf proberen te halen en dat wil ik nu als trainer ook proberen. Zowel bij mezelf als ook bij de spelers waarmee ik op het veld sta. Dat is genieten, elke training en wedstrijd opnieuw.”

Klik hier voor meer informatie over JVOZ
Voor meer artikelen van JVOZ klik hier