Pagina 634 – VoetbalJournaal

Davy Schellevis wil nooit meer weg bij NTVV

NTVV

-

25 maart 2022

Davy Schellevis wil nooit meer weg bij NTVV

Waar de wekenlange winterstop voor veel voetballers voelde als een hinderlijke onderbreking, kwam hij voor Davy Schellevis misschien helemaal niet zo verkeerd uit. De doelman van vierdeklasser NTVV kreeg opnieuw last van zijn schouder, pakte goed zijn rust en kijkt uit naar de tweede seizoenshelft. “Hopelijk hebben we nieuwe energie, want het moet wel beter.”

Een plek in de onderste regionen van de vierde klasse is dan ook niet iets waar ze op voorhand rekening mee hadden gehouden in Nieuwe-Tonge. “Vorig seizoen stonden we nog vierde. Al was dat dan wel weer echt boven verwachting. Nu gingen we voor een plek bij de eerste acht.” Die resultaten hebben zo zijn weerslag op de selectie, vertelt Schellevis. “Daardoor is de opkomst tijdens trainingen niet optimaal. Dat helpt natuurlijk niet mee.” Toch probeert de 23-jarige keeper positief te blijven. “Het kan eigenlijk niet veel slechter gaan…”

Pijnpunt
Inmiddels is Schellevis alweer bezig aan zijn vijfde seizoen bij NTVV, dat terwijl hij begon bij De Jonge Spartaan. “Daar heb ik eigenlijk in alle selecties gekeept, maar ik had geen uitzicht op een plek bij het eerste. Toen kwam ik ‘per toeval’ hier terecht.” Dat behoeft de nodige uitleg. “Mijn trainer bij de A1 kreeg een berichtje, of hij nog een keeper over had. Toen moest hij natuurlijk aan mij denken.” En daar is de jongeling nog altijd dankbaar voor. “Dit is echt een vereniging. Iedereen is close met elkaar, het is gezellig en na afloop doen we lekker een biertje.” Toch is niet alles hosanna, want Schellevis heeft last van een nogal hardnekkige schouderblessure. “Het kraakbeen in mijn schouder is afgescheurd, dus dat blijft een gevecht. Na een keeperstraining voel ik dat wel even, op zaterdag moet ik voor de wedstrijd altijd even gemasseerd worden.” Eerder lag hij er door die blessure al eens een half jaar uit, voor de rest van zijn keeperscarrière zal het een pijnpunt blijven. “Ik kan het laten opereren, maar dan verlies ik vijf tot tien procent van mijn schouderfunctie. Dat is voor een keeper ook niet heel lekker.” Desondanks deed de inwoner van Sommelsdijk er in de afgelopen maanden alles aan om zo fit mogelijk te blijven. “Een beetje hardlopen en naar de sportschool. Je probeert toch bezig te zijn.”

Nieuwe energie
En dat is nodig, want zoals gezegd stromen de punten allesbehalve binnen. Al zag het er in het begin best positief uit. “Het begon met een overwinning nog rooskleurig, maar daarna ging het bergafwaarts.” Door de lockdown vervielen de wedstrijden waar mogelijkheden lagen, Schellevis hoopt dan ook dat de negatieve spiraal binnenkort kan worden doorbroken. “Als je daar eenmaal in zit, is het lastig om er weer uit te komen. We bleven in dat dal en eigenlijk zitten we er nog steeds een beetje in.” De onderbreking kan de ploeg goed doen, hoopt hij. “Weer op nul beginnen, met een schone lei. Dan zorgt die rust misschien voor nieuwe energie.” De doelstelling is in ieder geval al aangepast. “Voor het seizoen hadden we niet verwacht tegen degradatie te moeten spelen. Nu moeten we er alles aan doen om ons te handhaven.” Als meevoetballende keeper hoopt Schellevis daar zijn steentje aan bij te dragen. “Ik sta altijd ver voor mijn goal, het liefste zo ver mogelijk.” Van één doelman is hij al van kleins af aan fan. “Maarten Stekelenburg. Dat is altijd wel mijn voorbeeld geweest, ook omdat ik voor Ajax ben.” Een voetbalwedstrijd beleeft hij dan ook net even anders. “Ik kan echt genieten van een mooie redding, nog meer dan van een wereldgoal.” Schellevis, die al vanaf de F’jes tussen de palen staat, denkt in ieder geval niet aan een vertrek bij NTVV. “Het is hier zó leuk, hopelijk kan ik door tot mijn 36ste. Ik wil hier mooie dingen meemaken. Ooit eens een promotiewedstrijd met veel publiek, dat lijkt me wel wat!”

Klik de link voor een recent artikel over NTVV.

Van den Nieuwendijk stopt na 350 duels bij Flakkee

MSV Flakkee

-

25 maart 2022

0

Van den Nieuwendijk stopt na 350 duels bij Flakkee

Na 350 wedstrijden voor het eerste en ruim vijftien jaar bij de selectie, was het voor Gerwin van den Nieuwendijk na afgelopen seizoen mooi geweest. De verdediger besloot de deur bij Flakkee achter zich dicht te trekken, maar kijkt terug op een mooie tijd. “Als klein jochie woonde ik bijna op ‘de Pallandt’.”

Of het nou zaterdag of zondag was, Van den Nieuwendijk was bij Flakkee te vinden. Zo ging het vanaf zijn vijfde jarenlang door, want de nu 34-jarige inwoner van Middelharnis voetbalde nooit ergens anders. “Echt een trouwe hond. In die tijd heb ik er natuurlijk wel veel zien vertrekken, maar voor mij is het overal hetzelfde. Waarom zou ik dan niet lekker hier blijven? Met al mijn vrienden.” Afgelopen zomer kreeg hij, na een bijzonder aantal wedstrijden, nog een verdiend afscheid. Al wist hij zelf ook niet dat het er zoveel waren. “Ze zeggen het, dus dan geloof ik het maar! Vanaf mijn zestiende ging ik al met de selectie mee en een jaar of vijftien speelde ik in het eerste, eigenlijk ben ik nooit geblesseerd geweest. Dan valt dat aantal misschien nog mee.”

Andere tijd
Al op jonge leeftijd trok hij het geel met blauwe shirt om zijn schouders. “Eerst moest ik mijn zwemdiploma halen, daarna mocht ik op voetbal. Lekker dichtbij, dat was makkelijk.” Ook in de daaropvolgende jaren dacht hij nooit aan een vertrek, al werd het hem nog even moeilijk gemaakt. “Een vaste groep vrienden, lekker een biertje doen en op het fietsje naar huis. Dat was ideaal. Toen Spartaan kwam, zijn mijn twee broers en vader daarheen gegaan en is mijn moeder daar bardienst gaan draaien. Ik bleef als enige van de familie bij Flakkee.” Waar hij zelf niet weg te slaan was van het sportpark, ziet Van den Nieuwendijk dat het in deze tijd net iets anders is. “Vroeger verzon je bijna een reden om wel te gaan, nu zoeken ze steeds vaker argumenten om niet te komen. Je durfde vroeger zelf echt niet de trainer te bellen om zomaar af te melden, nu zijn ze daar veel makkelijker in.” Mede daardoor vond hij het na al die jaren wel mooi geweest, al weet de oud-speler zelf ook niet precies waarom hij nou is gestopt. “Het was altijd maar hollen en vliegen. Ik heb nu twee kinderen, dan moest je weer oppas regelen en het kost gewoon veel tijd. Ik zit nog in de groepsapp, als ik dan dingen voorbij zie komen, ben ik wel blij dat ik me daar niet meer druk om hoef te maken.”

Stukje vastigheid
Bij zijn afscheid kondigde Van den Nieuwendijk aan nog wel bij het derde mee te gaan doen, maar dat is er tot op heden nog niet van gekomen. “Ik mis het voetbal eigenlijk ook gewoon niet. Als je na een dag werken thuiskomt, ben je ook wel blij dat je zit.” Heel veel hoogtepunten heeft hij niet, eentje springt er bovenuit. “Ik lag om half vier in bed, had zondagochtend bardienst en ‘s middags scoorde ik zeven keer.” Illustratief voor hem als voetballer. “Ik was er eigenlijk altijd, maar ik was niet bloedfanatiek. Ruzie maken over een potje voetbal was niks voor mij. Nu merk je wel dat de jeugd steeds brutaler wordt, vroeger kreeg je dan even een tikje en accepteerde je het meteen.” Toch hoopt Van den Nieuwendijk, die begon als middenvelder maar eindigde als laatste man, stiekem een voorbeeld te zijn voor de rest. “Als iedereen de 350 wedstrijden haalt, krijg je wel een stukje vastigheid. Ik wilde als voetballer altijd wel winnen, maar vond het ook belangrijk om het een ander naar zijn zin te maken. ‘Maak jij hem dan maar’.” Wie weet maakt hij in de komende tijd zijn rentree op het trainingsveld. “Een potje trainen en lekker in de kantine zitten. Al zou ik het vooral voor mijn gezondheid moeten doen!”

Klik op Flakkee voor het meest recente artikel van de club.

Frank Eger: talent in het hart van Stellendam

vv Stellendam

-

25 maart 2022

0

Frank Eger: talent in het hart van Stellendam

Bijna geruisloos maakte Frank Eger een seizoen of twee geleden de overstap van de jeugd naar de senioren. Inmiddels is de negentienjarige verdediger niet meer weg te denken uit het centrum van vierdeklasser Stellendam, maar helemaal vanzelf ging dat niet. Want vooral fysiek en conditioneel, moest er een stapje bij.

En dus ging de inwoner van Stellendam nog voordat hij debuteerde in de selectie al hard aan de slag. Op de loopband of buiten over straat. “Ik ging voor mezelf extra hardlopen, omdat ik wist dat het nodig was. Maar eigenlijk vindt geen één voetballer dat leuk.” Hij deed het dus toch, maar ook in de sportschool draaide Eger de nodige overuren. “Toen ik bij het eerste kwam, nam een teamgenoot me meteen mee. Sindsdien sporten we samen.” Want ondanks dat de linksbenige centrale verdediger al op jonge leeftijd bij de senioren kwam, was de stap vanuit de jeugd groot. “Dat was echt pittig. Fysiek en conditioneel was het aanpoten, ik lag in het begin veel op de grond. Bij de jeugd heb je dat veel minder.”

Een beetje gek
Zou daar meer aandacht voor moeten zijn? “Ik denk dat die stap sowieso wel groot blijft, omdat je simpelweg tegen oudere mannen gaat spelen. Maar meer conditiegericht trainen, zou misschien al helpen.” Die conditie kunnen Eger en zijn teamgenoten ook nu weer op gaan bouwen, na een lange onderbreking. “Het valt niet tegen. Tuurlijk mis je nog wel een beetje het balgevoel, dat is nog even wennen, maar qua fitheid mogen we niet klagen. Iedereen heeft het zó gemist.” Ook de student Bedrijfskunde moest even afstand doen van de club waar hij al van kinds af aan komt. “Als ‘kaboutertje’ en in de F’jes speelde ik nog bij Nieuwenhoorn, omdat mijn vader daar ook zat, maar vanaf mijn zesde heb ik altijd bij Stellendam gespeeld. Hier zaten al mijn vrienden, dus dat was eigenlijk heel leuk.” Inmiddels zijn bijna al die vrienden gestopt, maar toch voelt de club nog altijd als een warm bad, vertelt Eger. “Ik ben heel goed opgenomen in de groep. Ze zijn net als ik ‘een beetje gek’, eigenlijk zoals alle jongeren tussen de twintig en 25 zijn. Gezellig, maar serieus als het moet. Dat past wel bij mij.”

Groot talent
De afgelopen maanden moest hij dus ook die gezelligheid even missen, maar heel ongelegen kwam de extra lange winterstop niet. “We hadden hier en daar wel wat pijntjes, dus op het begin was het niet supererg. Zelf brak ik net voor de winterstop mijn neus, dat is inmiddels weer hersteld. Na een aantal weken gaat het wel weer kriebelen.” Eger bleef in de tussentijd sporten, zodat aan de goede start van het seizoen een vervolg kan worden gegeven. “We staan er zeker niet slecht voor. Het programma ziet er ook gunstig uit, maar ik denk dat het te moeilijk wordt om kampioen te worden. Het doel is om een periode te pakken en dan het liefste meteen deze.” Daar zal de jongeling vermoedelijk zelf een belangrijke rol in spelen, want trainer Elwin Buskop omschrijft hem als een groot talent. “Dat is altijd fijn om te horen, haha!” Hoe ziet hij dat zelf? “Vroeger speelde ik altijd op het middenveld, maar door mijn voetballende kwaliteiten kan ik van achteruit de opbouw verzorgen. Ik mis wat snelheid, maar gelukkig staat er naast mij iemand die dat wel heeft.” Zijn vader vergelijkt hem altijd met een bekende voetballer, vertelt hij. “Die zegt dat ik op Daley Blind lijk. Ook niet echt snel, maar aan de bal heel sterk. Alleen nog een terugtrekkende haarlijn, haha!” Ondanks al die loftuitingen, filosofeert Eger nog niet over een stapje hogerop. “Eigenlijk heb ik pas vijftien potjes in de basis gespeeld, dus ik kan nog genoeg leren. Met mijn vader heb ik het er weleens over, als die kans ooit komt, denk ik er zeker over na!”

Klik op Stellendam voor het meest recente artikel van de club.

Bart van Kampen heeft zijn laatste mol gevangen bij DBGC

DBGC

-

25 maart 2022

0

Bart van Kampen heeft zijn laatste mol gevangen bij DBGC

Door je enkel gaan. Het is een gevoel dat bij veel voetballers zorgt voor kippenvel op de armen. Soms, natuurlijk niet altijd, ligt de schuld bij het veld. Helemaal als mollen onder de grasmat zorgen voor diepe kuilen. Jarenlang deed Bart van Kampen bij DBGC zijn rondje op zoek naar het knagende diertje, met succes, maar na honderden vangsten wordt het tijd voor iemand anders.

En dat Van Kampen inmiddels tot het meubilair van de club uit Oude-Tonge is gaan behoren, weet de goedlachse vrijwilliger ook wel. Maar hoelang komt hij nou ook alweer bij DBGC? “Ik kan het me niet meer herinneren, zó lang is het al. Eigenlijk heb ik alles en iedereen hier wel meegemaakt.” Gezien zijn leeftijd is dat niet heel gek. Want de mollenvanger van dienst is inmiddels 86 jaar, of zoals hij het zelf zegt: “68, maar dan omgedraaid.”

Gevaarlijk
Voetballen bij de tweedeklasser deed Van Kampen, in de tientallen jaren dat hij er al komt, niet. “Ik ben altijd vrijwilliger geweest. Het schoonmaken van de kleedkamers en de kantine, maar ook het veld onderhouden.” Hij memoreert aan de maandagochtenden die hij zo vaak heeft meegemaakt. “Rond een uur of acht op het fietsje naar de club, de kleedkamers doen, dan was je rond het middaguur klaar. Alles moet netjes schoon zijn.” Een jaar of twintig geleden begon Van Kampen met het vangen van mollen, nadat ook zijn oom al succesvol was geweest als mollenvanger. “Leuk was het niet, maar wel nodig. Ze maken heel dat veld kapot, met die hopen kun je een kruiwagen vullen!” Toch was dat niet het belangrijkste, vertelt hij. “Als ze net onder de grasmat zitten, kan je zo je enkel verstuiken. Dat is gewoon gevaarlijk.” En dus moest Van Kampen er regelmatig op uit, hij demonstreert hoe dat ging. “Ik ging altijd op pad met een schop en een klem. Als ik dan een hol tegenkwam, stak ik ze er vervolgens uit.” Op dat soort momenten moest de Dierenbescherming even wegkijken, lacht hij. “Dan moest je het natuurlijk niet doen!” Maar dat het een probleem was, dat mag duidelijk zijn. “Soms had ik er wel honderd op een jaar.”

Thuis op één
Ondanks dat hij het werk niet altijd even leuk vond, deed Van Kampen het met liefde voor DBGC. “Je kent mekaar, kan goed met elkaar overweg, dan ga je er vanzelf heen. Het is een dorp, hé?” Toch staat er achter dat hoofdstuk voor nu een punt, maar de club is hem meer dan dankbaar. Laten ze desgevraagd weten. “De mollen lijken Bart inmiddels wel te kennen en rukken in grote getalen op!” Zelf legt hij uit waarom het na al die jaren mooi is geweest. “Vorig jaar november heb ik dat al gezegd. Mijn vrouw zit in een rolstoel, dus daar moet ik voor zorgen. Thuis staat bij mij altijd op de eerste plaats.” Want als het met zijn vrouw wat beter had gegaan, had Van Kempen waarschijnlijk nog dagelijks het rondje naar de club gemaakt. Vooral dat gaat hij missen. “Alles wat je krijgt, mag je houden. Zo is het ook met gezondheid. Normaal ging ik bijna elke dag, nu kom ik er veel minder vaak.” Zijn opvolger krijgt het straks vanzelf weer druk, denkt hij. “Die krengetjes houd je toch niet tegen, die komen echt wel weer terug!”

Klik op DBGC voor het meest recente artikel van de club.

Den Bommel: ‘Dit is voor een klein dorpje toch wel heel bijzonder’

vv Den Bommel

-

25 maart 2022

0

Den Bommel: ‘Dit is voor een klein dorpje toch wel heel bijzonder’

In een voetbalwereld waar het aantal fusies stijgt en clubs vaak moeite moeten doen om hun hoofd boven water te houden, is een jubileum meer dan ooit iets om trots op te zijn. Derdeklasser Den Bommel bestaat 75 jaar en dus pakt de club groots uit. “Dit is voor zo’n klein dorpje toch wel heel bijzonder.”

En Marco Driesse kan het weten, want de inwoner van het dorp loopt inmiddels al meer dan 30 jaar rond bij zijn clubje. “Op mijn veertiende ben ik hier begonnen, nu hobbel ik nog steeds een beetje mee in het laagste elftal. De derde helft is eigenlijk belangrijker.” Sinds een aantal jaar vervult hij ook een rol als algemeen bestuurslid, nog veel langer is de 46-jarige Driesse onderdeel van de activiteitencommissie. “Daar begon ik mee, later werd ik een soort woordvoerder voor het bestuur, namens de commissie.”

Trots
En dus is hij ook verantwoordelijk voor het organiseren van de festiviteiten, want op 17 juni is het daadwerkelijk zo ver. De dag dat Den Bommel in 1947 werd opgericht. “In grote lijnen is het programma bekend, maar je merkt dat alles weer een beetje op gang moet komen. Het heeft allemaal natuurlijk een tijdje stilgelegen, dat maakte het best wel onzeker.” Voor de volledigheid loopt Driesse er toch maar alvast even doorheen. “Er is een middag voor de jeugd, een avond voor oud-leden, vrijwilligers en sponsoren, maar we hebben ook ‘De Alleskunner’.” Dat behoeft uitleg. “Verdeeld over een aantal dagen zullen deelnemers zich in een afvalstrijd moeten bewijzen. Na ieder spelletje valt er één iemand af, tot er uiteindelijk in de finale nog een paar kanshebbers over zijn die het slotspel zullen spelen.” Natuurlijk wordt er ook gevoetbald. “Op zaterdag zal de O23 het opnemen tegen een Flakkees team en de Bommelse 35-plussers gaan de strijd aan met Fios 35+. Ook het eerste zal een wedstrijd spelen tegen een elftal met spelers van ons mooie eiland.” De avond wordt afgesloten met een barbecue en een DJ in de kantine, want zo’n jubileum moet goed gevierd worden, vindt Driesse. “Voor zo’n klein dorpje, met toch weinig inwoners, is dit wel heel bijzonder. Het is altijd maar weer de vraag of je kunt blijven bestaan. Daar ben ik trots op.”

Eigen clubje
Die trots richt zich vooral op alle vrijwilligers, vertelt hij. “Een stukje saamhorigheid. Maar ook de gezelligheid is heel belangrijk. Met al die vrijwilligers, is dat toch wel de grootste drijfveer. We doen het samen.” Ondanks dat Driesse er zelf ook al een hele tijd rondloopt, heeft het bestuurslid maar weinig zien veranderen bij Den Bommel. “Je ziet dat er minder mensen van mijn leeftijd nog aan het voetballen zijn, maar ook dat er steeds meer interesses zijn. Vroeger ging je op gym of voetbal, nu heb je veel meer keuzes. Verder blijft Den Bommel toch altijd heel herkenbaar.” Ondanks zijn fanatisme schopte hij het niet echt tot het eerste elftal, maar met zijn inzet buiten de lijnen maakt hij dat meer dan goed. “De activiteitencommissie bestaat uit zes mannen en vrouwen, samen zijn we verantwoordelijk voor het jubileumprogramma. Ieder heeft zo zijn eigen ding, maar we proberen elkaar daarin te helpen.” Behalve een mooie feestweek halverwege juni, heeft hij ook een duidelijke wens voor de toekomst. “Persoonlijk hoop ik gewoon dat we blijven bestaan en blijven waar we nu zijn. Lekker ons eigen clubje, zonder fusie.” Want als het ledenaantal stabiel blijft, stapt Driesse nog heel wat jaren tevreden op het fietsje naar de club. “Dat is heerlijk!”

Klik voor het meest recente artikel van Den Bommel.

Hans de Rover van FIOS blijft ook in laatste maanden veeleisend

rkvv Fios

-

25 maart 2022

0

Hans de Rover van FIOS blijft ook in laatste maanden veeleisend

Voor Hans de Rover zal zijn laatste seizoen als trainer bij vierdeklasser FIOS allesbehalve voelen als ‘uithobbelen’, want mede door een nieuwe onderbreking van de competitie is het voor de ervaren oefenmeester uitdagender dan ooit. “Hoe houd je die spelers gemotiveerd om bezig te blijven? Daarvoor haal je alles uit de kast.”

En dus is de 55-jarige De Rover soms boos, dan weer heel lief en de volgende keer aait hij één van zijn spelers eens over de bol. Het probleem: motivatie. “Die jongens willen natuurlijk allemaal voetballen, maar je probeert ze te stimuleren om iets voor zichzelf te blijven doen. Je stuurt eens een appje, doet een belletje of gooit de knuppel in het hoenderhok. Proberen die jongens te raken.” Inmiddels is de voetballerij weer aan het rollen gebracht, de oud-trainer van onder meer Smitshoek en NSVV vertelt over de uitdaging die er ligt. “Niet iedereen is even fit, daar moet je rekening mee houden. Maar je merkt meteen aan de trainingsopkomst dat het perspectief op voetballen een enorme stimulans is.”

Liefhebber
Datzelfde geldt eigenlijk voor De Rover, die in 2015 al was gestopt als voetbaltrainer. “Toen heb ik me vier jaar geleden door Jan Hagens toch over laten halen om hier trainer te worden en daar heb ik geen spijt van.” Toch zit het er na dit seizoen dan echt op, hij legt uit waarom. “Ik ben ook geen 35 meer, het wordt gewoon te druk. Mijn werk, een nieuw gekocht huis, dan kan ik er niet altijd meer zijn. Op zo’n moment moet je ook eerlijk zijn tegen de club.” De Rover had al een afspraak met FIOS dat hij zo nu en dan verstek mocht laten gaan, desondanks werd zijn ‘moeilijkste klus ooit’, zoals hij het zelf noemt, een succes. “Het was op sterven na dood, ze bungelden onderaan die vierde klasse. Nu leeft het weer!” Maar ook de resultaten zijn een stuk beter. “We staan nu in de middenmoot, maar we kunnen echt naar die subtop. Uiteindelijk willen we naar de top van de vierde klasse, dat moet gewoon kunnen.” De Rover, inmiddels meer dan dertig jaar actief als hoofdtrainer, omschrijft zichzelf als een liefhebber. FIOS doet hem vooral denken aan NSVV, vertelt hij. “Maar dan in het klein. Heel hecht, veel vrijwilligers en echt sociaal. Dat zie je toch steeds minder. Het dorp draait echt om FIOS, hier ben je geen nummertje, maar kennen ze je echt.”

Echt willen winnen
Na al die jaren geniet hij nog altijd zichtbaar van zijn vak. “De ontwikkeling blijft het mooiste. Je gaat van helemaal niks, naar waar we nu zijn. En over één of twee jaar spelen ze bovenin, dat is toch mooi?” Dat zal hij volgend jaar moeten missen, maar De Rover verdwijnt niet helemaal van het toneel. “Ik blijf op de achtergrond echt wel betrokken, ook als vrijwilliger, maar die verplichting is er dan gewoon even vanaf.” Maar voordat hij daarover na gaat denken, moet eerst het seizoen op een goede manier worden afgesloten. Want ook daar liggen nog genoeg mogelijkheden. “We presteren tot nu toe onder ons niveau, er zit echt gewoon veel meer in.” De oefenmeester heeft wel een idee hoe dat komt. “Als je niet genoeg traint, kan je op zaterdag te weinig brengen. Dan word je op inzet afgetroefd en dat mag nooit.” En dus ligt daar voor de komende maanden nog een mooie uitdaging. “Echt willen winnen, dat zie je bij ons nog te weinig. Die agressiviteit mis ik soms. Ook altijd willen trainen, misschien moeten we daar volgend seizoen maar op selecteren.” De laatste tijd laat de opkomst te wensen over, De Rover hoopt dat het kwartje snel gaat vallen. “Anders is er voor mij ook geen lol meer aan en zo wil ik niet stoppen. Sommige jongens trainen ook voor zichzelf, dan is er geen probleem. Zeker met deze korte voorbereiding is dat nog belangrijker. Ik wil minimaal vijfde worden.” De inwoner van Rhoon, die zichzelf omschrijft als een veeleisende menselijke trainer, lijkt bezig aan zijn laatste klus. “Daar ga ik wel vanuit. Maar dit blijft mijn passie, dus wie weet over een paar jaar?”

Klik op FIOS voor het meest recente artikel van de club.

Papendrecht strijdend ten onder tegen SHO

vv Papendrecht

-

25 maart 2022

0

Papendrecht strijdend ten onder tegen SHO

In de derde wedstrijd in iets meer dan een week heeft Papendrecht op dinsdagavond 22 maart op het eigen Slobbengors verloren van SHO. Het eerste kwartier was er niet veel te beleven.

Beide ploegen kregen geen kansen. SHO, dat net onder de streep staat, was de bovenliggende partij. De bal ging wat makkelijker rond dan bij de gastheren. In de 20^e minuut kwam SHO op curieuze wijze op voorsprong. Bij het wegkoppen van een voorzet werd centrale verdediger Nick Kamerling op zijn achterhoofd geraakt door een aanvaller van SHO. Waar iedereen riep dat het om een hoofdwond ging, liet scheidsrechter Berg doorspelen. Op het moment dat hij floot, dacht iedereen dat dit om de nog op de grond liggende speler ging. Maar tot verbazing van velen wees hij naar de strafschopstip voor een handsbal van Michael van Rooijen. Een wat vreemde beslissing. Robin Winkels benutte het buitenkansje en bracht de gasten op 0-1. Na deze treffer ging Papendrecht beter voetballen en waren er kansen. Cerezo Drenthe had de grootste mogelijkheid. Na een prima individuele actie ging hij het strafschopgebied in, waar hij op de hakken werd gelopen door een SHO-verdediger en naar de grond ging. Scheidsrechter Berg vond het niet voldoende voor een strafschop. De wedstrijd mocht gerust pittig genoemd worden met flinke overtredingen aan beide zijden. Vlak voor rust moest Papendrecht-aanvoerder Xavier Leenheer met rood van het veld vertrekken. Na een onbesuisde overtreding op Roy van der Pligt kon scheidsrechter Berg niet veel anders doen dan de rode kaart te trekken.

Na de rust stroopte Papendrecht de mouwen op. Het was niet te zien dat de rood-zwarten een man minder hadden. SHO kon door het overtal wat makkelijker de vrije man vinden maar kwam niet tot kansen. Het was juist Papendrecht dat de kansen kreeg. Eerst was het Juninho van Ree die na een mooie combinatie net voorlangs schoot. Invaller Jay Luciano was het dichtst bij een doelpunt toen hij alleen voor Niels Stehouwer verscheen. De SHO-keeper voorkwam met een prima redding de gelijkmaker. De laatste 10 minuten sloeg de vermoeidheid toe bij Papendrecht. Niet vreemd na alle doordeweekse wedstrijden en het ondertal in de tweede helft. De 0-2 in de blessuretijd was dan ook voor de statistieken.

Opstelling Papendrecht: Rijntjes, Van Rooijen, Kamerling (Bravenboer), Baars, Van Ek, Leenheer, Resoort, Van Ree (Bernadina), Saffignani (Tilroe), Drenthe (Luciano), Van Wijk

Klik op VV Papendrecht voor het laatste artikel van de club.

In gesprek met de mannen van FC Binnenmaas 7

fc Binnenmaas

-

24 maart 2022

0

In gesprek met de mannen van FC Binnenmaas 7

Het 7^e van FC Binnenmaas is een vriendenteam dat uitkomt in de zevende klasse. De heren zijn nieuw voor elkaar. Het legioen van 21 man sterk is namelijk dit seizoen pas voor het eerst bij elkaar.

Het idee van dit elftal is ontstaan door Frank. “Hij heeft heel wat tijd en moeite erin gestoken om mannen enthousiast te maken om te komen voetballen. Zo zijn er jongens die nog nooit in wedstrijdverband gevoetbald hebben”

De twee grote grappenmakers van dit team lijken soms wel een getrouwd spel zo werd ons vertelt. “Maar als ik er twee zou moeten kiezen dan zouden dat wel Timon en Hugo zijn. Die twee kunnen niet met en niet zonder elkaar. Daarnaast zijn deze twee ook onafscheidelijk van een biertje. Het liefst zouden ze trainen met een biertje in de hand.”

Een hoogtepunt voor de mannen is toch wel de training. Want een vriendenteam met zo’n grote opkomst zie je zelden. Daar zijn de mannen ook wel zeker trotst op. “Zoek maar eens een seniorenelftal waar ze altijd minstens twaalf man hebben op een training. Dus wat betreft enthousiasme zit het wel goed binnen het team. Daarnaast maken we nu een goede reeks door met drie overwinningen op rij. Een ander punt wat wel goed is om te noemen is dat wij zelf de sponsoren voor onze tenues, trainingspakken en tassen bij elkaar gezocht hebben, waardoor we er nu netjes bij lopen voor de komende seizoenen.”

Tom en Bram, u kent ze kennen van Qmusic, zijn de officiële sponsors van het zevende. “Aangezien onze aanvoerder Jesper de clubkampioenschappen op de radio heeft gewonnen. Daarom krijgen we binnenkort extra trainingspakken, trainingstenues en bidons gesponsord.”

Een echte koning van de derde helft kunnen ze niet aanwijzen. Als collectief presteren de heren prima. “Ik denk dat wij gezamenlijk wel altijd het beste presteren in de 3de helft. Het draait bij ons altijd om de gezelligheid binnen het team en bier is wat dat betreft onze beste vriend.”

Over de ambities van team zijn kort en duidelijk: “Vooral de goede sfeer behouden en zoveel mogelijk punten verzamelen. Maar als je zou kijken naar het begin van het seizoen en nu hebben we als elftal al zoveel stappen gemaakt. Verder zullen we er weer alles aan doen om elke week de derde helft te winnen, want daar zijn we nou eenmaal vaak beter in dan de tegenstander.”

De mannen hebben “simpel afronden” tot nieuw begrip gemaakt. “Gezien wij bij afwerkoefeningen vaak allemaal een wereldgoal voor ogen hebben, maar daardoor vliegen de ballen alle kanten op in plaats van in de goal. Vandaar dat tegenwoordig bij elke afrondingsvorm wel een keer door iemand benoemd wordt dat we simpel moeten afronden”, aldus de heren van FC Binnenmaas 7.

Klik op FC Binnenmaas voor het laatste artikel van de club.

DHV en Zwaluwe werken samen voor het behoud van een sterke jeugd

vv Zwaluwe

-

24 maart 2022

0

DHV en Zwaluwe werken samen voor het behoud van een sterke jeugd

De Brabantse clubs vv DHV en vv Zwaluwe sloegen de handen ineen voor een sterkere jeugd. Ze waren er op tijd bij en bieden de jonge leden zo toch alle kwaliteit. Een tekort in leden maakte dit bijna onmogelijk, maar de samenwerking counterde dit.

Beide clubs hechte waarde aan een goede opleiding voor de jeugd. Helaas kampte beide clubs met een tekort, wat resulteerde in veel variatie binnen de leeftijden. Bij vv Zwaluwe is Timo Merks de kartrekker en bij DHV Leon Soeters. “Mijn naam is Timo Merks, 25 jaar, wonend in Lage Zwaluwe. Ik voetbal sinds mijn vijfde á zesde bij vv Zwaluwe en ben inmiddels bezig aan mijn zevende seizoen in de selectie. Momenteel zit ik in mijn tweede termijn van drie jaar als bestuurslid jeugdzaken en doe dit eind van dit seizoen dan bijna vier jaar”, aldus Timo. Voor Leon is dit iets wat anders: “Ik ben voorzitter van de jeugdcommissie en ik zit in het hoofdbestuur, tevens ben ik leider van DHV 1. Ik ben getrouwd met Miranda en hebben een dochter Danique, beide zijn actief binnen DHV, Miranda binnen de activiteitencommissie en verantwoordelijk voor de kleding bij de jeugd en Danique speelt binnen de samenwerking in de Mo13”, aldus Soeters.

Samenwerking

Dat de clubs ervoor gekozen hebben samen te werken helpt ze steviger in de schoenen te staan. Naast dat de kinderen met leeftijdsgenoten voetbal kunnen spelen, is er ook een optimale kennisdeling. “De samenwerking gaat fantastisch, we zien ons ledenaantal licht stijgen. Daarbij zien we dat we van elkaar leren door naar elkaar te luisteren hierdoor kunnen de juiste oplossingen gekozen worden. Dit resulteert in dat onze jeugdleden het heel goed hebben. Dat leidt tot sportieve successen in de vorm van leuke en regelmatig winnende wedstrijden, trainingsopkomst en activiteiten die goed bezocht worden door onze jeugdleden”, vertelt Soeters.

Wat betreft Timo is het niet heel anders, hij benoemt de samenwerking ook als een succes. Uiteraard is dat wel afhankelijk van sommige succesfactoren. “Openheid en communicatie, dit is wat mij betreft het meest belangrijk in het slagen van een dergelijke samenwerking. Open communicatie creëert vertrouwen en zorgt ervoor dat we elkaar aan durven te spreken op zaken die wellicht niet goed zijn gegaan of anders zouden moeten. Gelukkig loopt dit goed en kunnen we elkaar goed vinden in de gezamenlijke overleggen”, vult Merks aan.

Voor en na

“Voordat de samenwerking er was, hadden we een flinke puzzel om de teamindelingen rond te krijgen. Hierdoor ontstonden soms grote leeftijdsverschillen binnen teams, wat het spelplezier niet altijd ten goede deed. Door de aanvulling van dertig DHV leden kunnen we teams beter op leeftijd indelen, waardoor de meeste spelers en speelsters met hun vrienden en vriendinnetjes kunnen voetballen”, vertelt Merks. Een belangrijk gegeven als je bedenkt dat voetbalclubs bijdragen aan de ontwikkeling van de jeugd. Niet alleen op het veld maar ook erbuiten nemen kinderen geleerde lessen mee.

Leon is ook duidelijk over de verschillen: “Voor deze samenwerking had DHV een verband met TPO uit Moerdijk en VOV uit Langeweg. Toen er een nieuwe jeugdcommissie geformeerd werd was de doelstelling vanuit DHV om te zoeken naar een vierde vereniging, een die qua leden groter is om de toekomst veilig te stellen. Uiteindelijk is DHV tot een samenwerking gekomen met VV Zwaluwe en zijn TPO en VOV samen verdergegaan.”

Mooie toekomst

Dat de clubs een betere toekomst hebben door de steun die ze elkaar verlenen is wel duidelijk. Er is dan ook vanuit beide partijen een verwachting die ze durven uit te spreken. “We willen de samenwerking verstevigen en focussen op de ontwikkeling van de jeugdleden. Als iedereen aan elkaar gewend is geraakt, moeten we ook gaan kijken naar het ontwikkelen van spelers en speelsters op voetbaltechnisch en -tactisch vlak. We moeten denk ik zoeken naar een modus waar plezier en prestatie hand in hand gaan met elkaar. Laten we dat samen is gaan uitzoeken de komende periode”, vertelt Timo. Leon kan zich daar ook zeker in vinden, maar ook kwantiteit is belangrijk: “Voor de nabije toekomst is het zaak om het ledenaantal te laten groeien en de samenwerking nog beter tot zijn recht te laten komen. Dit bereiken we door de jeugdcommissie vergaderingen gezamenlijk te plannen, maar zeker ook de activiteiten buiten het voetbal om gezamenlijk te organiseren. Voor de verdere toekomst is het nog vroeg gezien we pas één jaar bezig zijn, maar alles is voor handen om dit verder uit te bouwen en te laten slagen.”

Klik de links voor een recent artikel over vv DHV of vv Zwaluwe

In gesprek met Kevin Ringeling van Excelsior Maassluis

Excelsior Maassluis

-

24 maart 2022

0

In gesprek met Kevin Ringeling van Excelsior Maassluis

Kevin Ringeling is momenteel een vaste waarde in de selectie van Excelsior Maassluis. De verdediger maakte op zijn zeventiende zijn debuut bij de Maassluizenaren. De in Den Hoorn geboren verdediger heeft in het verleden voor verschillende clubs gespeeld, maar is nu al een paar jaar een bekend gezicht aan de Lavendelstraat.
Kevin is begonnen met voetballen toen hij acht jaar was. Hij begon bij de plaatselijke voetbalvereniging in Den Hoorn. Sinds twee jaar is Ringeling woonachtig in Rotterdam en studeert hij pedagogische wetenschappen aan de Universiteit Leiden. “Deze zomer hoop ik mijn bachelor te behalen”, vertelt hij. Verder vind de verdediger het leuk om te padellen of te tennissen en daarnaast af te spreken met vrienden en een drankje te doen.

Beginjaren
Ringeling begon met voetballen omdat vrienden uit zijn straat ook op voetbal gingen. Tot zijn verbazing mocht hij direct beginnen in de F1 met onder andere Feyenoord in de competitie. “Ik kwam in een superleuk team terecht en met dat team doorliepen we de hoogste selectie elftallen. In de E1 werden we zelfs ruimschoots kampioen in een competitie met ADO, Feyenoord, Excelsior en Sparta”, aldus de achterhoedespeler. Dat jaar werd hij gescout door Sparta: “Helaas bleek ik daar nog niet goed genoeg voor te zijn.”

Jaren erna
In de jaren erna werd hij weer door een aantal clubs gescout waaronder ook weer de club uit Rotterdam-Spangen. “Destijds liep ik samen met Rick van Drongelen stage en speelde ik een aantal wedstrijden, maar ook nu was de overstap te groot. Op het laatste moment kwam Excelsior Rotterdam toen.” In de jaren bij Excelsior werd Ringeling al snel gebombardeerd tot aanvoerder omdat Danilho Doekhi werd doorgeschoven. Uiteindelijk redde de verdediger het niet bij de Kralingers en vertrok hij naar Excelsior Maassluis. “Dat seizoen debuteerde ik als eerstejaars A junior in het eerste elftal van Excelsior Maassluis in het algeheel landskampioenschap dat we wonnen”, gaat hij verder. In de jaren erna groeide Ringeling uit tot een vaste waarde in het team.

BVO’s
Steeds meer BVO’s raakte geïnteresseerd in de jonge verdediger, waaronder Go Ahead Eagles, Cambuur en wederom Sparta. Het werd uiteindelijk de laatste: “Na een seizoen veel spelen kon ik uiteindelijk, dankzij Henk van Stee, de overstap maken naar Sparta.” Hier trainde Ringeling met grote namen zoals Royston Drenthe en Lars Veldwijk. “Zeker de eerste keer bij de selectie in een volle Grolsch Veste was bijzonder”, aldus Kevin. Na zes a zeven weken raakte hij weer geblesseerd en toen hij weer fit was gebeurde het opnieuw. Beide keren een blessure aan de enkel. “Op een gegeven moment merkte ik dat ik niet meer fit werd en mentaal knakte er iets door het vele revalideren. Ik wilde weg bij Sparta en koos om een stap terug te doen naar Excelsior Maassluis.”

Hoogte- en dieptepunten
Kevin heeft in zijn loopbaan verschillende hoogte- en dieptepunten meegemaakt. Allereerst noemt hij zijn debuut bij Excelsior Maassluis tijdens het kampioenschap. Verder noemt hij ook zijn eerste keer bij de selectie van Sparta uit bij FC Twente. Als laatst noemt hij het bekeravontuur van dit jaar waarbij FC Emmen werd uitgeschakeld door de Maassluizenaren. In de volgende ronde mochten zij het toen opnemen in de Johan Cruijff Arena tegen Ajax. “Ik zou eerlijk gezegd niet kunnen kiezen tussen die drie, het was allemaal zo bijzonder dat het me heel goed bij zal blijven”, gaat Ringeling verder. Als dieptepunt noemt de verdediger de verschillende blessures aan zijn enkel: “Die tijd was vrij zwaar, vooral mentaal knaagde dat enorm aan me.”

Dit seizoen
Dit seizoen speelt Ringeling alles, maar noemt hij het wel wisselvallig. “We kunnen echt goed voetballen alleen komt het er gewoon niet structureel uit. We hebben ook een jonge selectie en met een aantal nieuwe gasten heb je misschien wat tijd nodig om stabieler te worden”, zegt hij. Dit seizoen wil de achterhoedespeler zich zo snel mogelijk veilig spelen zodat ze volgend jaar kunnen kijken naar hogere plekken op de ranglijst.

Foto van Rob Romer

Klik op Excelsior Maassluis voor het laatste artikel over de club

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief