DCV geniet een bloeiend bestaan, zegt Tim van Diejie. En dat heeft de club vooral te danken aan het eigen dna. “We zijn geen Real Madrid ofzo, iedere training moet een feestje zijn. We willen dat iedereen kan genieten.”

Oud-speler Van Diejie, die uitkwam voor DCV, Sporit, ONA en de jeugd van Sparta en Excelsior, spendeert de nodige uurtjes in de begeleidende rol. “Je rolt er in, hé”, zegt hij daarover. “Veel vrienden deden al iets bij DCV. Als die je vragen om je te helpen ben ik niet iemand die nee zegt.”

Dus liep Van Diejie al snel rond bij de mini’s. “Dat was drie, vier jaar geleden en is nog steeds de kweekvijver van de club”, legt hij uit. “Ik probeerde die kids wat skills bij te brengen en wat balgevoel te geven. Ik ben nu assistent bij de JO9-1. Ik maak onderdeel uit van een grote groep vrijwilligers. Met elkaar zetten we ons in voor de jeugd en opleiding daarvan.”

Van Diejie keerde als voetballer terug bij DCV toen de club van koers was gewijzigd. Met de entree  in het zaterdagvoetbal besloot de club ook te breken met een verleden waarin spelers werden betaald voor hun diensten. “Die andere koers is heel goed geweest voor de club”, constateert Van Diejie. “Door die stap werd de importantie van een goede jeugdopleiding vergroot. De focus kwam veel meer op de jeugd te liggen. Mensen met een DCV-dna zijn de kar gaan trekken. Vanaf dat moment is de club opgebloeid. De dynamiek tussen eerste elftal en jeugd veranderde ook. Jongens uit het eerste gingen training geven aan de jeugd. Ik weet nog dat toen ik in het eerste speelde, dat we met wat jongens voor honderdvijftig euro verf kochten en dat jeugdspelers spandoeken gingen verven. De betrokkenheid van spelers uit het eerste is er nu nog steeds met jongens als Carlo de Reuver, Wesley Valk, Max Blanker en Tim Bestebroer die training geven.”

Dat samen oppakken is volgens Van Diejie illustratief voor het DCV van nu. “Dat was al ingezet door het vorige bestuur voor wie ik alleen maar lof heb. Het enthousiasme van het anderhalf jaar geleden aangetreden nieuwe bestuur werkt aanstekelijk.”

“Kijk, we zijn geen Real Madrid ofzo. Het gaat erom dat je met zijn allen plezier hebt in wat je doet. Daarom proberen we ook van iedere training een feestje te maken. Natuurlijk zijn we ook bezig om goodwillende ouders die training bij te spijkeren door middel van cursussen, maar plezier blijft het belangrijkste.”

Dat plezier staat ook bovenaan bij Van Diejie nu hij sinds dit seizoen hoofdtrainer is van de vrouwen van DCV. Ook hier wijst hij op de co-productie. “We doen met zijn vijven: René Gerlach, Ronald van der Wende, Leen Rook, Marco Blok en ik dan. We gaan voortvarend te werk. Twee jaar geleden hadden we krap aan net een elftal of eigenlijk geen. Nu hebben we ongeveer dertig speelsters voortwee elftallen.”

En de Krimpense vrouwen zijn geen ‘bijwagen’. “We spelen net als het eerste mannenelftal in de A-categorie, dus mogen we aanspraak op dezelfde voorzieningen. Die meiden lopen er dus keurig bij, we hebben voor elk wedstrijd, afhankelijk van de speeltijd, een gezamenlijk ontbijt of lunch. En we hebben ook geen afdankertjes als ballen.”

En als nieuwbakken derdeklasser doet DCV het zeker niet slecht met een vijfde plaats. “We zijn op eigen verzoek een klasse hoger geplaatst. We hadden in het begin van de competitie wat pech met blessures, maar inmiddels zijn we fit en de speelsters raken meer en meer overtuigd van hun kwaliteiten.”

Klik op DCV voor het laatste artikel van de club.

Een lange voetbalcarrière was hem niet gegund, maar een leven zonder FC Perkouw is voor Bas Belder geen leven. Bij zijn al uitgebreide taken behoort sinds kort een nieuwe, die van bestuurslid. “Ik hou van deze club”, legt hij een openlijke liefdesverklaring af.

In de tijdens de coronaperiode fraai opgeknapte kantine van FC Perkouw doet Belder op een rustige zaterdag zijn verhaal. “We hebben vandaag vooral uitwedstrijden”, legt hij uit. “Het eerste en tweede spelen uit.”

Het betekent dat Belder het deze zaterdag rustig aan kan doen. Normaal is hij al vroeg in touw. “Ik ben scheidsrechterscoördinator, ik fluit zelf natuurlijk ook. Soms twee wedstrijden, als het moet drie. Jeugd, senioren, het maakt niet uit.”

Die veelzijdigheid hoort volgens hem bij de kleinschaligheid van FC Perkouw. “We zijn een kleine club met maar tien elftallen. Dat betekent dat je ook uit een beperkte poel van vrijwilligers kan putten. Veel mensen steken hun handen uit de mouwen. Ik ben één van de vele vrijwilligers die zich belangeloos inzet.”

Sinds enige tijd maakt hij deel uit van het bestuur van de Berkenwoudense dorpsclub. Dat hij pas 22 jaar is, speelde volgens hem geen rol, wel dat hij een Perkouw-hart heeft. “Die saamhorigheid, dat samen rooien met elkaar, zit er diep in. Ik kan me geen leven voorstellen zonder Perkouw. Ik loop hier van jongs af aan rond. Dit clubgebouw is mijn tweede thuis.”

Het liefste had hij dat ook nog gedaan als actief voetballer, maar zijn knieën zijn volgens hem niet gemaakt om te voetballen. “Ik heb altijd problemen gehad. In de jeugd zeiden ze dat het kwam door groeipijnen, maar ik bleef klachten houden. Ik hou het er maar op dat mijn lichaam niet gemaakt is voor voetbal.”

Dat vindt hij jammer, maar het is geen reden om FC Perkouw vaarwel zeggen. “Ik ben altijd al geweest met training geven. Ik haal mijn plezier nu uit andere dingen. Deze club met elkaar overeind houden vind ik een zeer nobel doel.”

Dat is niet altijd makkelijk, zeker als er een twee jaar durende coronapandemie om de hoek komt kijken. “We hebben ons er goed doorheen geslagen”, meent Belder. “We hebben zelfs kans gezien om de kantine een nieuwe look te geven. Als bestuur hebben we nog veel meer plannen. LED-verlichting bijvoorbeeld en op termijn renovatie van de kleedkamers. Maar eerst moet er wel gespaard worden. We doen geen onverantwoorde uitgaven”, zegt het algemeen bestuurslid.

In die coronatijd had Belder alle tijd om zijn tweede hobby volop te beoefenen. Als wielrenner ontdekt hij graag de wilde wijde wereld. “Ik heb de afgelopen jaren echt het langeafstandsfietsen ontdekt. Ik fiets soms wel tot vijfhonderd kilometer. Vaak in mijn eentje.” Zo maakte hij nog niet zo lang geleden een fietstocht naar de Noordkaap in Noorwegen, bij elkaar zo’n drieduizend kilometer,. “Ik heb genoten. Ik ben wel terug met het vliegtuig gegaan. Na drie weken wachtte mijn studie economie.”

Klik op FC Perkouw voor het laatste artikel van de club.

Voetballers in alle leeftijden. VV Schoonhoven heeft ze, met een afdeling, walking football, voor de sportieve ouderen. “We vinden het belangrijk om onze maatschappelijke functie te vervullen”, aldus Ari Nagtegaal.

De 58-jarige trainer van Schoonhoven 2 zag wel wat in walking football toen hij zo’n vier jaar geleden in contact kwamen met de stichting ouderen Schoonhoven en teamsportservice Krimpenerwaard. “Het probleem is dat veel oudere mannen niet of nauwelijks bewegen”, zegt hij. “Vrouwen van die leeftijd bewegen veel meer. Die worden veel eerder lid van een fitnessclubje of gaan met elkaar wandelen. De drempel voor mannen ligt veel hoger. Vandaar dat ze bij ons aanklopten.”

In oktober lanceerden de drie partijen gezamenlijk Walking Football. “We zijn begonnen met een pilot”, vertelt Nagtegaal. “Het groepje was toen nog niet zo groot, zes tot acht spelers. Langzaam is de groep gegroeid. Inmiddels hebben we vijfentwintig spelers, waarvan er zeker vijftien er elke woensdag zijn. Je moet wel de leeftijd van de spelers in acht nemen. Het is voor zestigplus en spelers zijn over het algemeen wat gevoeliger voor een blessure dan iemand die een stuk jonger is.”

Ondanks corona en alle maatregelen groeide de afdeling dus wel. “Dat heeft aangetoond dat walking football bij ons bestaansrecht heeft. Het past ook mooi in het pakket dat we als voetbalclub aanbieden. We zijn een voetbalclub van vier tot en met tachtig jaar. Dat is werkelijk ook zo, want de oudste speler bij het walking football wordt dit jaar tachtig. Toevallig is een tijdje geleden een oudere speler van 82 jaar gestopt.”

Bij Schoonhoven sluit het walking football ook mooi aan bij de regionale 7 tegen 7-competitie, waaraan de club met een handvol teams meedoet. “Die ReVoCo-competitie is bestemd voor spelers van 35 jaar en ouder. Spelers kunnen doorstromen naar het walking football.”

Waar Nagtegaal in het begin nog wel eens de warming-up verzorgde is hij intussen niet meer nodig. “De mannen zijn zelfsupporting, haha. Ze zijn natuurlijk oud en wijs genoeg. Het programma van de training is elke week ook hetzelfde. Tussen tien en elf uur wordt er gespeeld met een partijtje van twee keer 25 minuten met een korte rust van vijf minuten. Daarna wordt er nog even wat gedronken. Die gezelligheid is ook belangrijk.”

Het voetbal is wezenlijk anders. “Pas op, hé. Walking football is een heel ander spelletje dan normaal voetbal. Als voetballer ben je gewend veel te lopen en dan op snelheid de bal te krijgen. Bij walking football moet de bal het werk doen. Op snelheid je tegenstander passeren gaat niet.”

Het niveau van de spelers is erg verschillend. “We hebben spelers die in het eerste van Schoonhoven hebben gespeeld en mannen die nog nooit eerder hadden gevoetbald. Dat is ook helemaal niet belangrijk. Als iedereen het maar naar de zin heeft. Regelmatig gaat een groepje ook naar een toernooi dat in de buurt door andere walking football-teams wordt georganiseerd.”

Klik op VV Schoonhoven voor het laatste artikel van de club.