HOOFDPLAAT – Samenwerken bij de jeugdafdelingen, dat deden de voetbalverenigingen Hoofdplaat en Biervliet al sinds de eeuwwisseling. Vanaf komend seizoen wordt het echter breder getrokken en gaan ze ook met alle seniorenelftallen samenwerken onder een nieuwe naam. Deze samenwerking tussen beide West-Zeeuws-Vlaamse clubs is een voorbode op een definitieve fusie. Peter Maes, (jeugd)bestuurslid én spelers van v.v. Hoofdplaat juicht de totale samenwerking tussen beide verenigingen meer dan toe.

“Het is voor beide clubs op termijn de enige mogelijkheid om te overleven. Ik ben dan ook een absolute voorstander van samenwerken én uiteindelijk fuseren. Twee jaar geleden hebben we al eens samen gezeten om te kijken wat we met de lagere elftallen konden doen in het kader van samenwerking. Bij de jeugd doen we dat al vele jaren en daar werkt het perfect. Toentertijd ketste het nog af, maar nu heeft het gezonde verstand gezegevierd en gaat het vanaf het nieuwe seizoen toch gebeuren.”

Maes (50) heeft vanaf zijn zesde altijd bij Hoofdplaat gevoetbald en speelde enkele seizoenen in het eerste elftal. Daarnaast was hij actief als scheidsrechter. Na enkele promoties floot hij enkele seizoenen in de hoofdklasse en reisde op den duur het gehele land door. Toch besloot hij ermee te stoppen. “Uiteindelijk mocht ik vanaf mijn zevenentwintigste niet meer promoveren en zat ik dus aan mijn plafond. Ik wilde beter worden, maar dat ging dus niet meer qua niveau. Het zorgde dat ik geen échte uitdaging meer had en ben ermee gestopt.”

Maar een leven zonder voetbal, dat was niet aan de inwoner van Hoofdplaat besteed. Hij raakte betrokken bij de jeugd vanwege zijn kinderen en besloot ook zelf weer te gaan voetballen. “Ik ben weer in het tweede gaan voetballen en dat doe ik nog steeds. Doordat we soms flink moesten schuiven, heb ik de afgelopen jaren ook nog wel een wedstrijd of dertien met het eerste elftal meegespeeld. De spoeling is dun bij de senioren en dat zie je ook terug in de jeugd waar we nog precies tien jeugdspelers van Hoofdplaat zelf hebben. Dus dan kan je eigenlijk niet anders dan over de clubsentimenten heen stappen. En dan is een samenwerking tussen Hoofdplaat en Biervliet in mijn ogen een heel verstandige.”

Bij de nieuwe samenwerkingsclub gaat Steve Kesteleijn, de huidige trainer van Hoofdplaat, verder als hoofdtrainer. Peter Maes zelf zal ook binnen het samenwerkingsverband als bestuurslid én speler door blijven gaan. “Het is voor beide dorpen belangrijk dat er gevoetbald blijft worden. Alle seniorenteams zullen een half seizoen in Biervliet en een half seizoen in Hoofdplaat spelen. Hoe het verder uiteindelijk precies uit komt te zien, daar zijn we nu dus druk met elkaar over in gesprek. Zelf zit ik ook in de werkgroep die vanuit beide verenigingen de samenwerking verder vorm aan het geven is. Dus ik ben er sowieso van dichtbij mee bezig. In de toekomst zal ik dus in verschillende functies hoe dan ook betrokken blijven, want ik heb altijd geprobeerd om bij Hoofdplaat mijn steentje bij te dragen en dat zal ik ook blijven doen.”

Klik op Biervliet voor het laatste artikel van de club.
Klik op Hoofdplaat voor het laatste artikel van de club.

SLUIS – Een belletje van zijn neef Brian de Waele, destijds keeper bij SV Sluis, overtuigde Kjeld Verschorre (31) drie seizoenen geleden om de overstap te maken van Breskens naar de kersverse promovendus. Inmiddels is Sluis een vaste waarde in de linkerrij van de vierde klasse en heeft de centrale verdediger het goed naar zijn zin.
“Brian wist me inderdaad te overtuigen om een nieuwe uitdaging als voetballer aan te gaan. En ook mijn oud-ploeggenoot bij Breskens Veron Schram, die ooit vanuit Sluis naar Breskens was gekomen en weer was teruggekeerd, die vroeg me of ik niet voor de nodige ervaring wilde komen zorgen in de selectie. Ik was toen negenentwintig en bedacht me ook dat áls ik een keer wat anders wilde, dat ik het toen moest doen. Want het was niet zo dat ik op Breskens was uitgekeken, maar ik wilde gewoon eens wat anders en dat werd dus Sluis.”

Sinds de lange verdediger neerstreek bij heeft hij naar eigen zeggen nog geen fatsoenlijk seizoen gespeeld. Corona was een flinke spelbreker. “We dachten dat het dit seizoen wel over zou zijn, maar ook nu hebben we toch tussendoor een onderbreking gehad. Gelukkig kunnen en mogen we nu weer, al zie je ook dat er veel afgelastingen zijn. Daardoor is het best lastig om écht in het ritme te komen en te blijven. Toch mogen we dit jaar niet klagen als het gaat om de resultaten die we boeken. We hebben een prima selectie staan en iedereen wil er ook vol voor gaan. Dat zie je terug op trainingen en in de wedstrijden. Met Ronny Tresonie hebben we een perfecte trainer voor deze groep. Die is hele dagen met voetbal bezig en probeert het maximale uit iedereen te halen. Ook ikzelf merk dat ik nog steeds beter en completer wordt als speler.”

Dat heeft misschien ook wel te maken met zijn nieuwe rol als centrale verdediger. Een rol die hij vooraf niet had verwacht zo leuk te vinden. “Ik was als voetballer altijd meer aanvallend ingesteld. Toen ik bij Sluis ging praten gaven ze aan dat ze graag een ervaren voetballer achterin wilden om de organisatie neer te zetten. Die rol zag ik wel zitten en het bevalt me ook goed. Ik ben iemand die rust aan de bal heeft en veel coacht, precies waar ze naar op zoek waren. Ik kom veel aan de bal en heb ook de vrijheid om daar waar het kan in te schuiven. Natuurlijk moest ik wel groeien in deze rol en mijn nieuwe positie, maar ik denk dat ik hem nu wel goed in weet te vullen. Het is prettig om op zo’n manier ook belangrijk te kunnen zijn voor het elftal.”
De centrale verdediger heeft altijd wel op een mooi niveau gespeeld en ook nu is het voor Sluis, zeker gezien de resultaten en plek op de ranglijst,  goed toeven in de 4^e Klasse A. Al hoopt Verschorre stiekem nog op meer. “Het zou wel gaaf zijn mochten we met deze groep kunnen meestrijden voor promotie. We doen nu bovenin mee, maar om een keer écht voor promotie te gaan zou bijzonder zijn. Zeker ook omdat Sluis nog nooit in de derde klasse heeft gespeeld. Deze klasse is mooi, veel derby’s ook. Maar je ziet wel een groot verschil tussen de linker- en rechterrij qua niveau. Dat is wel eens jammer, al moet je wel altijd scherp zijn. Er zit absoluut in deze groep nog veel rek en hopelijk kunnen we samen met Ronny de komende tijd nog mooie stappen voorwaarts zetten. Zolang het kan maak ik daar graag onderdeel van uit.”

Klik op SV Sluis voor het laatste artikel over de club.

AARDENBURG – Waar het met het seniorenvoetbal bij AVC Aardenburg de laatste seizoenen in aantallen danig terugliep, met een stap van het eerste elftal richting de reserveklasse tot gevolg, daar staat de jeugdafdeling van AVC Aardenburg inmiddels aardig op de rails. Stephan Vercouteren is alweer bijna vijf jaar actief als jeugdtrainer en dat bevalt hem uitstekend.

“Na de zomer van 2017 zijn Wesley Claerhoudt en ik begonnen met een JO6 team en daar zijn we de afgelopen seizoenen steeds mee meegegroeid tot nu inmiddels de JO9. Wesley in ik zaten destijds in de kantine toen we de vraag kregen of het trainen en begeleiden van een jeugdteam niet iets voor ons was. Ik heb een tweeling en mijn zoontje en dochtertje zaten toen samen in de JO6-groepje. En het zoontje van Wesley ook. We hebben toen een flyer gemaakt en opgehangen bij supermarkt en de basisschool. Binnen no-time hadden we zo’n twintig kinderen en die hebben we nu, verdeeld over een JO9-1 en JO9-2 vanuit die lichting nog steeds.”

En niet alleen een JO9-lichting is waar AVC Aardenburg over beschikt, maar nagenoeg alle leeftijdscategorieën zijn vertegenwoordigd binnen de jeugdafdeling. Van de JO7 tot en met de JO11 en de MO15 zijn het allemaal teams van de club zelf. Daarnaast spelen de JO12 tot en met de JO19 en de MO19 in een samenwerkingsverband met SV Sluis. “In totaal hebben we hier zo’n honderdvijftig jeugdleden die actief zijn binnen de vereniging. Dus was dat betreft zit het wel goed. Het zou natuurlijk geweldig zijn mochten die jeugdspelers op termijn weer doorstromen richting de senioren. Want dat speelt nu reserveklasse. En het doel is toch wel om over een jaar of twee tot drie weer de stap te kunnen maken richting de standaardklasse. Vanuit de jeugdafdeling ligt er een prima plan en wordt er door velen hard gewerkt om dat te realiseren.”

Vercouteren zelf is afkomstig uit Cadzand en speelde ook daar in het eerste elftal, terwijl Claerhoudt de kleuren van SV Sluis verdedigde. “Tot we in Aardenburg gingen wonen en elkaar als spelers in de ‘nadagen’ troffen bij het tweede elftal. Zelf voetballen doen we inmiddels niet meer, maar het trainen van die gasten daar genieten we enorm van. Het is ook mooi om te zien hoe ze de afgelopen jaren zijn gegroeid, beter geworden zijn ook. Dat is toch prachtig om daar met je ervaring als voetballer dan op het trainingsveld een rol in te hebben gehad qua ontwikkeling. Ik vind het bovendien zó leuk, dat ik er nog wel een flink aantal jaren mee wil doorgaan. We zijn onderop begonnen en met deze groep meegegaan. Misschien is het wel goed om in de toekomst eens een ander team te trainen, wat zorgt voor nieuwe impulsen en nieuwe gezichten. Maar dat training geven en tijdens wedstrijden proberen om het dan te laten terugkomen, dat is het mooiste wat er is. Buiten het zelf voetballen natuurlijk, want daar kan nog altijd niets tegenop.”

Voorlopig richt Vercouteren zich op de JO9-1, die op dit moment één keer per week trainen en op zaterdag succesvol in de Zeeuws-Vlaamse regio de wedstrijden spelen. “We doen het uitstekend en het is leuk om jezelf te meten tegen ploegen uit deze regio. Fijn ook dat het nu weer mogelijk is. Misschien dat we na de zomer wel overgaan op twee keer trainen met de groep om ze nóg beter te laten ontplooien en dingen bij te brengen. Het is nu elke dinsdagavond een enorm feestje om ze bezig te zien en vooral heel veel plezier te zien beleven. Want plezier in het spelletje, dát is nog altijd wel de essentie waar het voetbal op draait en zéker binnen de jeugd.”

Klik op AVC Aardenburg voor het laatste artikel van de club.

AXEL – Het was enkele jaren geleden dat Peter Bouman als ambassadeur van Energy4All bij FC Axel langskwam met het verzoek om een reclamebord te mogen hangen langs het hoofdveld. Hij wilde ermee aandacht vragen Energy4All. En om meer naamsbekendheid te krijgen voor onderzoek naar behandeling van energiestofwisselingsziekten.
“En daar hebben we als vereniging uiteraard gehoor aan gegeven. We proberen als vereniging ook voor maatschappelijke initiatieven open te staan en ze een podium te geven. Dat kunnen we natuurlijk niet voor alles en iedereen doen, maar deze stichting en het doel ervan hebben we omarmt”, zegt Willy van Gremberghe, medeverantwoordelijk voor onder meer sponsorgroep Vrienden van FC Axel.

Bij het hoofdveld hangt momenteel een splinternieuw reclamebord van Energy4All, terwijl er ook nog eentje hangt bij het speeltuintje op het sportveld. ‘Op het shirt van de Pupil van de Week staat het logo van de stichting en de pupil zelf ontvangt altijd een Energy4All knuffel.  Tijdens de thuiswedstrijden wordt ook aandacht gevraagd voor de stichting op het infoblaadje. “En we proberen ook af en toe op wedstrijddagen wel eens een prognostiek te organiseren in de kantine waarvan de opbrengst ook gaat naar Energy4All. Het is voor ons als vereniging een kleine moeite om te proberen de stichting te helpen binnen onze eigen regio. Met als doel geld inzamelen en ook om nog meer naamsbekendheid te krijgen voor Energy4All, want hoe klein ook, alle beetjes helpen.”

Het tekent de inmiddels jarenlange warme band tussen de zaterdag tweedeklasser en Stichting Energy4All. Tot grote tevredenheid ook van Peter Bouman, die naast FC Axel ook een samenwerking heeft met onder andere v.v. Terneuzen, v.v. Graauw en HVV’24. “Het is prachtig om te merken dat clubs er zeker voor openstaan. En zo brengen we toch Energy4All breder onder de aandacht. En dat is ook nodig om het onderzoek naar een effectieve behandeling van energiestofwisselingsziekten bij kinderen te versnellen en te bevorderen. Het wordt  dan  wel  een  zeldzame  ziekte  genoemd,  maar  per  week  worden  één  à  twee kinderen geboren met deze ziekte en dat is best veel..”
Van deze kinderen haalt slechts vijftig procent de leeftijd van tien jaar! “Als de diagnose wordt gesteld is het verschrikkelijk om te horen dat er nog geen enkel medicijn is tegen deze ziekte. Maar het onderzoek naar een medicijn is gelukkig wel al vergevorderd. Meer aandacht is van groot belang voor de  stichting, dus zijn we blij met de steun die we hier bij FC Axel ontvangen en hoe ze de zichtbaarheid van Energy4All al hebben vergroot. Natuurlijk hopen we, dat er nog meer verenigingen bereid zijn om onze stichting te ondersteunen.”

Meer informatie over Stichting Energy4All is te vinden via: energy4all.nl

Klik op FC Axel voor het laatste artikel over de club.

VOGELWAARDE – Maar liefst vijftien maanden… Nu de diagnose long-covid. Nelly de Ritter liep tijdens haar werk als verpleegkundige corona op en werkt momenteel nog altijd maar zes uur per week. Ook als verzorgster van v.v. Vogelwaarde heeft ze langer dan haar lief is haar geliefde hobby niet kunnen uitvoeren. Maar er gloort licht aan het eind van de tunnel. Ze is onlangs twee keer naar het voetbalveld geweest en gaat proberen weer vaker te gaan. ‘Gelukkig wel, want ik miste het echt enorm! Ik hou van voetbal en vind het mooi om daarin een rol te kunnen vervullen.’

“Je hele leven staat ineens op zijn kop. Het is echt bizar wat corona met je doet als je zoals ik ‘pech’ hebt. Ruim acht maanden intensieve revalidatie en nog altijd heb ik er last van. Een onverklaarbare ‘mist’ in je hoofd, extreem moe, spier- en gewrichtspijn. En moeite qua concentratie. Allemaal zaken waar ik nooit last van had. Nu moet ik vooral heel goed luisteren naar mijn lichaam en héél veel rusten tussendoor. Dus hoe graag ik ook wilde om dingen te doen zoals werk of naar de voetbal gaan bijvoorbeeld, het was allemaal te veel en ging tot voor kort totaal niet.”

Samen met Piet Remorie is De Ritter normaliter verantwoordelijk voor de medische verzorging bij de zondag vierdeklasser. ‘Ik kwam in 2014 via-via bij de club terecht en zit er nog steeds. Eerst als assistent van Piet en inmiddels zijn de rollen omgedraaid. Des te vervelender vond ik het, dat Piet er de afgelopen periode veelal alleen voor heeft gestaan. Maar een geluk bij een ongeluk was natuurlijk dat de afgelopen twee seizoenen juist ook door corona vroegtijdig werden stilgelegd. Dus qua wedstrijden heb ik niet zo heel veel gemist.”

Als Terneuzense bevalt het De Ritter bij de dorpsclub meer dan uitstekend. Ook tijdens haar revalidatie en ziekteproces had ze nooit het gevoel ‘vergeten’ te worden. “Ik had veel contact met Piet, bijna wekelijks wel. Ook de voorzitter, de trainer en een groot aantal spelers die waren we geïnteresseerd en ontving ik appjes of telefoontjes. Dat geeft je toch een beetje energie en een gevoel dat je werk bij de club wordt gewaardeerd. Al heb ik vaak wel momenten gehad dat ik me ‘schuldig voelde’ dat ik verstek moest laten gaan.”

Met massagekennis, medical taping en een achtergrond als verpleegkundige weet ze prima waarover ze praat als het blessures en preventie betreft. Niet alleen spelers van het eerste, maar zowel senioren als jeugdspelers vanuit de gehele club konden en kunnen bij het verzorgingsduo terecht. “We hadden het perfect verdeeld over de week met elkaar. Op zondagen gaan Piet en ik altijd met het eerste elftal mee. Gelukkig kan ik dat weer langzaamaan weer oppakken. Al moet ik daarna dan wel de tol betalen, want dan kan ik een paar dagen nauwelijks iets ondernemen. Maar dat heb ik er graag voor over.”

‘Live by the day’ is voorlopig wel de lijfspreuk van De Ritter, die tijdens haar revalidatie prima handvatten heeft gekregen om daar goed mee om te gaan. “Dat is ook noodzakelijk, want anders wordt het steeds moeilijker. Voor mij is het belangrijk dat ik op mezelf pas. Het is een fase waar ik doorheen moet, want ik mis het sociale aspect ook heel erg. Ik wil gewoon weer meedoen én meedraaien in het alledaagse leven. Ik had een aantal jaar geleden nooit verwacht in het voetbalwereldje terecht te komen. En nu kan ik niet wachten tot ik weer helemaal terug ben. Alleen al het idee op weer op het veld te kunnen staan dat geeft enorm veel drive en energie. Die stip aan de horizon, daar kom ik gelukkig steeds dichterbij in de buurt.”

Klik op VV Vogelwaarde voor het laatste artikel van de club.

HOEK – Aanvaller Istvan Bakx maakte december vorig jaar bekend te gaan stoppen als voetballer. Althans als veldvoetballer, want wellicht gaat hij zaalvoetballen met vrienden. Wat wél zeker is dat de ex-prof zich gaat richten op zijn trainerscarrière. Hij is al jeugdtrainer bij JVOZ, maar gaat die rol komend seizoen intensiveren. Bij Hoek wil hij zijn loopbaan als speler eerst echter mooi afsluiten.

“Ik ben zesendertig jaar nu en het is welletjes geweest. Hoewel voetballen het mooiste is wat er bestaat, ga ik me vanaf komend seizoen volledig richten op een rol als trainer. De afgelopen drie jaar was ik al werkzaam bij JVOZ, maar kon vanwege Hoek natuurlijk vrijwel nooit bij wedstrijden aanwezig zijn. Vanaf komend seizoen wordt dat dus anders.”

Het blijft dan overigens niet alleen bij een rol als trainer. Bakx staat komend seizoen as hoofdtrainer van het nieuwe JO18-team binnen de Jeugd Voetbal Opleiding Zeeland voor de groep. Daarnaast gaat hij ook Hoofd Jeugd Opleiding Niels Slager ondersteuning samen met VCK-doelman Joshua van Dolder. Bakx neemt dan de bovenbouw voor zijn rekening; Van Dolder de onderbouw.

Maar tot die tijd is de oud-speler van onder meer KV Kortrijk, KRC Genk, FC Den Bosch, TOP Oss, Go Ahead Eagles, Willem II en Ajax Cape Town speler van derdedivisionist HSV Hoek. Dit laatste seizoen typeert zich volgens de aanvaller als ‘levendig’. “Er is natuurlijk wel het een en ander gebeurd. De prestaties op het veld waren niet wat we hadden gehoopt en er waren op trainersvlak ook wel wat wisselingen. Met Lorenzo Staelens is de rust wel weergekeerd en zijn we ook met andere accenten gaan spelen. De organisatie staat beter, we spelen en verdedigen ook compacter. Hierdoor geven we minder kansen weg en kregen minder doelpunten tegen. En als je dan een aantal duels wint zoals we hebben gedaan, dan ziet de wereld er toch een heel stuk beter uit nu.”

Hoek vond zichzelf lager terug op de ranglijst dan het vooraf had verwacht, maar door de recente overwinningen is de ploeg weer opgeklommen richting de middenmoot van de ijzersterke Derde Divisie A. De linksbenige Bakx wisselt qua positie nu geregeld af tussen de rechter- en linkerflank en speelt wat meer als middenvelder dan als aanvaller. “Dat is geen probleem. Het belangrijkste is om lekker te voetballen. Blij ook dat dit seizoen weer volop bezig is én met publiek kan worden gespeeld. Want dat is ook wel iets wat wij als ploeg goed kunnen gebruiken. Op Hoek leeft het voetbal wel en het publiek is alom aanwezig. Dat geeft soms net even dat extra duwtje, ondanks dat het ook een kritisch publiek is. Maar dat mag ook vind ik. Voor mij is het vooral genieten van deze laatste maanden als voetballer en die wil ik graag zo mooi mogelijk afsluiten.”

De afgelopen wedstrijden was hij met een aantal doelpunten ook belangrijk voor zijn ploeg, al is scoren voor hem niet direct zaligmakend. “Ik ben niet iemand die leeft voor goals, maar het is altijd prettig om er geregeld eentje mee te pikken. Want of je nou achttien bent of zoals ik zesendertig, dat gevoel van euforie blijft hetzelfde. Hopelijk kunnen we met Hoek de lijn van de laatste weken doortrekken en dan zien we wel hoe het eindigt. Over een aantal maanden is het klaar en kan ik terugkijken op ruim negentien mooie seizoenen voetbal op hoog niveau. Dan begint daarna een nieuwe carrière, waar ik ook enorm veel zin in heb.”

Klik op HSV Hoek voor het laatste artikel over de club.

TERNEUZEN – Waar het in de voorbereiding verre van vlotjes verliep, daar is gaandeweg de machine bij v.v. Terneuzen aardig op stoom gekomen. Inmiddels is de ploeg koploper in de 3^e Klasse A en ligt het op koers voor de titel. Het zou voor Marc Verwei (28) een gedroomd afscheid zijn van de club waar hij, met uitzondering van een uitstap naar RBC Roosendaal, altijd speelde. De middenvelder is verhuisd naar Rotterdam en gaat op zoek naar een club dichterbij zijn nieuwe thuis.

“Inderdaad, met pijn in het hart maar logistiek gezien is dat wel de enige optie. Momenteel rijd ik nog heen en weer tussen Rotterdam en Terneuzen om te trainen en wedstrijden te spelen. Maar dat is natuurlijk verre van ideaal. Toch is het wel dubbel omdat we op dit moment echt heel goed bezig zijn als ploeg. Dus is me er heel veel aan gelegen om het hier op de mooist mogelijk manier af te sluiten en dat zou toch wel met een kampioenschap zijn uiteraard.”

Verwei heeft gedurende dit seizoen met name de jonge garde in de selectie een behoorlijke omslag zien maken. “We zijn nu echt een collectief geworden en een lastig te bespelen ploeg. In het begin hebben de trainer Hubert en Tom de boel even flink op scherp gezet en de jonge gasten een spiegel voor gehouden. In de senioren spelen is toch wel even wat anders dan bij de jeugd. Dat hebben ze goed opgepikt en sindsdien is het alleen maar beter gaan draaien. Iedereen is bereid om voor elkaar de vuile meters te maken en dat werpt zijn vruchten af.”

Met een vrije rol pendelt de vormgever tussen middenveld en aanval en zwerft hij over het veld. Een rol die hij dus kan vervullen, omdat andere ook veel meters maken. “We zijn dynamisch en hebben veel voetballend vermogen. Er is een goeie klik met Devano Riemens en Jeremy Noa op het middenveld. En met Sinan Coban hebben we voorin een prima aanspeelpunt. Achterin geven we weinig weg en daardoor groeit het vertrouwen. Dat zie jij over de gehele lijn terug en ook de wissels doen het prima als ze erin komen. Ik had wel het gevoel dat we een prima selectie hadden, maar dat we zo’n groei zouden doormaken dat had ik niet durven dromen.”

De nieuwe inwoner van Rotterdam is overigens wel blij dat het seizoen weer op gang is gekomen, nadat het weer vanwege corona had stilgelegen. “Het zou extra klote zijn geweest als ook dit seizoen vroegtijdig was afgebroken. Zo had ik mijn tijd bij Terneuzen niet willen eindigen. Het is nu ook best pittig om steeds te pendelen tussen Rotterdam en Zeeuws-Vlaanderen, maar ik heb besloten om het seizoen hier af te maken. En dan wil ik dat met de hoofdprijs doen ook. We hebben al een periodetitel, dus een toetje hebben we al. Maar als we promotie kunnen realiseren zonder nacompetitie zou dat natuurlijk het allermooiste zijn. Stoppen op het hoogtepunt, voor mij dan toch in elk geval.”

Wat hij dan daarna gaat doen, daarvoor is het nu nog te vroeg om over na te denken. “Helemaal stoppen ga ik niet doen denk ik. Want ik voetbal al mijn hele leven en dat zou ik best missen. Ik heb ook wat vrienden in Breda wonen, dus misschien is dat een optie maar daar ben ik nog niet mee bezig. Nu telt alleen Terneuzen. Want hoewel we goed op weg zijn, moeten we wel de vorm zien vast te houden. Koploper worden was al een flinke klus, het nu afmaken is misschien nog wel lastiger. Maar we gaan er met zijn allen wel vol voor in elk geval.”

Klik op VV Terneuzen voor de laatste artikel van de club.