De 28-jarige aanvoerder van SV Oostburg is op vijfjarige leeftijd begonnen met voetballen. Momenteel voetbalt hij al twaalf seizoenen in de eerste selectie van Oostburg. Hij heeft één seizoen bij AVC Aardenburg gevoetbald. Zijn officiële debuut heeft hij gemaakt op zestienjarige leeftijd tegen VV Hontenisse.

Arjen is woonachtig in Oostburg waar hij dus ook voetbalt. Hij werkt drie dagen in de week bij restaurant Mineral in Sluis en daarnaast werkt hij ook nog bij strandpaviljoen De Zeemeeuw in Cadzand-bad. Als de tijd het toelaat geeft hij ook training aan de JO8-1 en dit doet hij samen met zijn medespeler van het eerste elftal Xander de Buck.

Hij is begonnen met voetballen bij Oostburg op zijn vijfde in de F3. “Al vrij snel mocht ik de overstap maken naar de F1, waardoor ik het grootste deel van mijn jeugd in een elftal speelde die een jaar ouder waren dan ikzelf. Van mijn jaren in de jeugd weet ik weinig tot niets meer. Wel weet ik dat we in de F’s en E’s praktisch altijd kampioen werden”, vertelt hij. In de D1 en C1 speelden zij eerste klasse en moesten veel naar Brabant toe. In de B1 werden ze kampioen in de tweede klasse en wonnen de districtsbeker. “Na de B’s heb ik de overstap gemaakt naar het eerste elftal en heb de A’s dus overgeslagen. Na 2 seizoenen in het eerste elftal van Oostburg in de vierder klasse maakte ik de overstap naar tweedeklasser Aardenburg. Na één seizoen ben ik teruggekeerd bij Oostburg waar ik sindsdien nog altijd speel”, zegt de aanvoerder.

Arjen zijn ambities zijn om toch nog eens op een hoger niveau dan de vierde klasse te spelen. “Met SV Oostburg hebben we drie keer via de nacompetitie dichtbij promotie gezeten, maar helaas is dit niet gelukt. Daarom heb ik ervoor gekozen om na dit seizoen Oostburg in te ruilen voor het Belgische Sint-Laureins, dat uitkomt in de tweede provinciale”, aldus Versluys. Hij is er wel van overtuigd dat hij zijn laatste jaar als voetballer in Oostburg zal afsluiten.

Het huidige seizoen is wederom bijzonder, na twee seizoenen die niet afgemaakt konden worden wegens corona. Zelf heeft Arjen zelf een blessure opgelopen waardoor hij direct de twee wedstrijden daarop volgend moest missen. Nu een half seizoen verder kan hij nog niet volop zeggen dat hij honderdprocent van deze blessure af. “Voetballen en trainen gaat wel, maar de klachten in de enkel blijven wisselend aanwezig en daardoor onderga ik nog steeds onderzoek om te kijken wat het precieze probleem kan zijn. We hebben helaas ook voor de winterstop al afscheid genomen van onze trainer Glenn Geeraerts, wegens diverse redenen. De nieuwe trainer, Fabian Wilson bevalt iedereen goed”, vertelt hij. Het seizoen verloopt met wisselende resultaten en op dit moment bezetten ze de vijfde plaats in de competitie.

Onder Fabian proberen ze de weg naar boven terug te vinden. Dat resulteerde na de winterstop ook in goede resultaten, waardoor ze na de overwinning op Breskens de vierde plek van hen overnamen. Helaas heeft Oostburg onnodige punten laten liggen en zijn ze weer teruggezakt naar de zesde plaats. “Zelf was ik niet bij deze wedstrijd aanwezig omdat ik een weekendje in Liverpool zat. We hebben nu nog acht wedstrijden om zoveel mogelijk punten bij elkaar te rapen”, vertelt Arjen.

Een hoogtepunt voor Arjen is het kampioenschap in zijn eerste jaar van de B1: “Dit was met een heel hecht team met ook een heel hechte trainersstaf en begeleiding die ons al vanaf de jongste jeugd training gaf en begeleide. Dat was een soort van kers op de taart van alle jaren die we samen in de jeugd beleefd hebben.” In de senioren was één van mijn hoogtepunten het seizoen 2018/2019. “Dat jaar maakte ik zelf 35 doelpunten in de competitie en nacompetitie. We hadden toen als team onder leiding van David Almekinders Jr een heel goed seizoen. Dat jaar werden een aantal hele goede jeugdspelers waaronder Jochem van der Meulen, Mike Chen en Patrick Nsemgiyumva vaste krachten in het eerste elftal. Ook keerde Ruben van der Meulen terug bij Oostburg en kwam in de Winterstop Quinten de Muer over vanuit België. Met dit team hadden we een heel erg mooie kans om te promoveren, helaas verloren we de tweede nacompetitie wedstrijd, in een wedstrijd waar we absoluut de bovenliggende partij waren en bleven daardoor in de vierde klasse”, vertelt Versluys.

Een dieptepunt voor Versluys was de stilgelegde corona seizoenen. “Nadat we in het eerste gestopte corona seizoen weer mochten beginnen hadden we denk ik de te kloppen ploeg gehad voor de titel. Met nagenoeg dezelfde ploeg en Sander Dobbelaere die inmiddels ook alweer een seizoen was teruggekeerd in Oostburg en met Michel Leonhart als trainer hadden we al een basis gelegd richting dit nieuwe seizoen. Helaas zat het seizoen er na twee wedstrijden alweer op en besloten veel spelers na dit seizoen elders te gaan spelen”, aldus de 28-jarige Arjen.

Arjen zijn persoonlijke doel is om nog zo lang mogelijk voetbal te spelen. “Ik wil graag het beste uit mezelf halen en daardoor ook het beste in andere naar boven zien te brengen”, zegt hij. Zijn voorbeeld voetballer is Zinedine Zidane. “Hij had alles wat een voetballer nodig had: techniek, overzicht, doelgericht, bewegelijk en hij was balvast. Echt een genot om naar te kijk”, aldus Arjen.

Als Versluys lovend moet zijn over een persoon binnen de organisatie is dat Jaap Verplanke. “Helaas is Jaap overleden, maar hij heeft tot halverwege zijn zestigste gevoetbald bij Oostburg. Hij was veruit de enige die, zolang het kon, bij elke thuis- en uitwedstrijd van het eerste aanwezig was. Hij ging ook naar wedstrijden van lagere elftallen kijken, kwam regelmatig naar de training, was op zaterdag aanwezig bij jeugdwedstrijden en hij was actief in de klusploeg binnen de vereniging. Ik denk dat er geen dag voorbijging dat hij niet met Oostburg in zijn gedachte zat. Van Jaap weet ik heel erg zeker dat hij een rood/zwart hart had”, vertelt Versluys.

Momenteel staat Oostburg op de zesde plaats met nog acht wedstrijden te gaan. “Ik denk dat je als speler altijd voor het hoogste haalbare moet gaan. Mijn doelstelling is daarom om een ticket voor de nacompetitie te bemachtigen. Dit zal heel moeilijk worden, maar niks is onmogelijk. Dat zou voor mij een mooie afsluiter bij SV Oostburg”, sluit Versluys af.

Bron foto: Marina Novinchanova

Klik op SV Oostburg voor het laatste artikel van de club

BRESKENS – Hij speelde ooit in de jeugd al eens vier jaar in de jeugdopleiding van Cercle Brugge. Prof worden is misschien we de droom van veel jeugdige voetballers. Menno Waebeke (22) besloot echter, realistisch als hij toen al was, dat zo’n loopbaan er voor hem niet in zou zitten en keerde terug bij vierdeklasser Breskens. Daar probeert hij de verdediger mee te strijden voor plekken en prijzen die recht geven op eventuele promotie.

“Die tijd bij Cercle was mooi, maar ik had al snel door dat er heel veel jongens simpelweg beter konden voetballen dan ikzelf. Dus dan weet je ook dat de kans erg klein is dat je door gaat komen. Toen heb ik de keuze gemaakt om weer terug naar Breskens te gaan en daar voetbal ik met veel plezier. Tussendoor heb ik, vanwege het ontbreken van een JO109, nog een half jaar bij Hoofdplaat in het eerste gespeeld maar uiteindelijk toch weer bij Breskens gaan voetballen. Daar speel ik nog altijd en met heel veel plezier.”

In de jeugd was Waebeke vooral een ‘10’, met loopvermogen en diepte in mijn spel. “Maar later heb ik op vrijwel alle posities op het middenveld en in de verdediging wel gespeeld. Je kunt wel zeggen dat ik aardig multifunctioneel ben, wat natuurlijk voor trainers ideaal is. Voor mezelf niet altijd, want het is toch lastiger om jezelf te focussen op een positie als die vaak veranderd. Nu gebruikt de trainer me als controlerende middenvelder of als rechter verdediger. Dat vind ik persoonlijk wel een heerlijke positie, mede ook omdat ik mezelf in aanvallende zin dan kan laten gelden en veel kan opkomen.”

De Bressiaanders hadden volgens Waebeke vooraf aan de competitie een heldere doelstelling met elkaar besproken: zolang mogelijk meedoen om de titel. “Maar wat dat betreft is de haven spreekwoordelijk ver uit het zicht. Je weet het natuurlijk nooit in het voetbal, maar realisme is op zijn plaats. RIA W en Hontenisse gaan dat we uitvechten denk ik. Wij hebben ons met enkele onnodige verliespartijen geen goede dienst bewezen, dus moeten we ons richten op de plekken en prijzen die daarachter overblijven. We hebben een goede groep en voor de ontwikkeling zou een eventuele promotie welkom zijn. Want als je ziet hoe groot in de vierde klasse het verschil tussen de teams uit het rechter- en linkerrijtje is, dat is niet altijd leuk. Al moet je ook tegen de op papier mindere teams wel alert blijven op puntverlies.”

De potentie om in de derde klasse te spelen die is volgens de verdediger, die doordeweeks in Rotterdam woont en bezig is met een master Journalistiek, absoluut aanwezig. “We willen ook graag daar spelen tussen die andere teams uit Zeeuws-Vlaanderen. We hebben tegen onder meer Terneuzen bewezen, dat we mee kunnen komen. Het is alleen zaak om uit de vierde klasse weg te komen. De plekken voor promotie zijn duur, dus zullen we de komende reeks voldoende punten moeten pakken om eventueel via de nacompetitie te promoveren. Als dat lukt, dan zouden we alsnog een prachtig seizoen beleven.”

Klik op Breskens voor het laatste artikel van de club.

SAS VAN GENT – Een verandering van omgeving, een nieuwe sportieve uitdaging. Het zijn twee van de redenen voor trainer John Moes om na zes seizoenen te vertrekken bij Corn Boys. Zes mooie en intensieve opbouwjaren zoals hij het zelf noemt. Nu is het tijd voor anderen om verder te bouwen, terwijl de trainer komend seizoen bij competitiegenoot Vogelwaarde eindverantwoordelijke wordt.

“Het is absoluut niet zo, dat ik het beu ben bij Corn Boys. Maar na zes jaar is het soms ook voor een spelersgroep verfrissend als er eens een ander de eindverantwoordelijkheid krijgt. Ik loop, met een periode als jeugdtrainer bij Terneuzense Boys als intermezzo, al zowat mijn hele leven bij Corn Boys rond. En ik ken er alles en iedereen. We hebben de afgelopen jaren iets moois neergezet. We zijn destijds begonnen met jeugdspelers in te passen bij de senioren. Er is een prima jeugdplan gerealiseerd en van daaruit moeten ze naar de senioren doorstromen. Dat waren andere ideeën dan die ze jarenlang gewend waren bij de club.”

Moes (59) trok op zijn achttiende vanuit Terneuzen naar Sas van Gent om te gaan voetballen bij Corn Boys. Hij stopte er op zijn veertigste als speler, waarna hij assistent werd van toenmalig trainer Jean Pierre Hubregsen. “Daarna heb ik het overgenomen, maar moest toen mijn TC3-diploma halen, maar had daar gezien mijn werk toen geen tijd voor. Daarop ben ik teruggekeerd naar de jeugd van Terneuzense Boys als trainer. Begon bij de F’jes en bleef er tot de JO19. Intussen had ik wel Uefa-C gehaald en ben toen opnieuw naar Corn Boys gegaan als hoofdtrainer. En tot op heden nog altijd met héél veel plezier.”

Toch nam hij het besluit om te kiezen voor Vogelwaarde. “Dat heb ik altijd een mooie club gevonden en toen ze contact opnamen ben ik in gesprek gegaan. Dat voelde goed en heb er heel veel zin in. Maar ik wil het hier wel goed afmaken. Want de afgelopen seizoenen is het voetbal binnen Sas van Gent wel meer gaan leven. Supporters weten de weg weer te vinden naar het sportpark. Opa’s en oma’s en ook ouders komen kijken naar hun (klein)kinderen die in het eerste spelen. Voorheen kwam het grootste deel van de selectie van buitenaf. Maar met die nieuwe koers hebben we daarin verandering gebracht. De kaart van de jeugd getrokken en dat werpt vruchten af. Nog niet altijd qua resultaten, maar wel qua goodwill en herkenbaarheid. Mensen praten weer over de club en dat is  wellicht de grootste winst.”

De laatste twee jaar waren vanwege de corona niet de gemakkelijkste volgens Moes. “Je kreeg weinig kans om te bouwen, om in je ritme te komen. En als je dan met een heel jonge spelersgroep werkt, dan is dat wel eens extra lastig. Die moeten vlieguren maken om ervaring op te doen. De gemiddelde leeftijd is negentien jaar, dus daarin zit nog veel groeipotentie. Als ik sportief gezien kijk dan merk je wel een kentering. Werden we twee jaar geleden nog met dikke cijfers weggespeeld, daar is dit seizoen nauwelijks nog sprake van. We wisten zelfs tegen Hoofdplaat en Graauw als een paar keer verdiend te winnen. In andere wedstrijden hebben we het soms laten liggen. Door onervarenheid en soms door stomme persoonlijke fouten. Dat is jammer. Maar ik heb het volste vertrouwen in deze groep. Mijn opvolger Marino d’Hooge kan daar nog jarenlang mooi mee verder.”

Dit seizoen hoopt Moes nog wel een flink aantal punten toe te voegen, want hij heeft zich nog wel een sportief doel gesteld. “Ik ben pas tevreden als we uiteindelijk twintig punten halen. Dan moeten we nog flink aan de bak, maar er zijn nog zat wedstrijden te spelen. Vooral in de thuiswedstrijden moet het beter en effectiever. Als we dat totaal weten te bereiken, dan vertrek ik hier met een prima gevoel.”

Klik op Corn Boys voor het laatste artikel van de club.