Pagina 635 – VoetbalJournaal

Leroy Rijsdijk wil bij DFC blijven presteren

-

13 april 2022

Leroy Rijsdijk wil bij DFC blijven presteren

De 33-jarige spits annex aanvallende middenvelder heeft in zijn carrière al heel wat mooie clubs gezien. Dit seizoen speelt de aanvaller wederom voor DFC, waar hij het erg naar zijn zin heeft, maar ook de moeilijkste periode uit zijn carrière heeft meegemaakt.

De routinier speelt al sinds zijn zevende jaar het spelletje wat voor velen de belangrijkste bijzaak in het leven is. Leroy begon bij vv Merwede, wat even later samen fuseerde met Fluks naar SC Amstelwijck. In de JO15-jeugd verkaste hij naar EBOH waar hij drie seizoenen heeft gespeeld. “In de JO17 en JO19 jeugd en ik toen naar SC Reeland gegaan, wat later Emma is geworden. Hier heb ik een aantal seizoenen in Zondag en Zaterdag 1 mogen uitkomen”, vertelt Rijsdijk. Kort daarna verhuisde de spits weer terug naar het oude nest Amstelwijck. Daar boekte hij zijn eerste successen toebehorend aan twee promoties. Voor Leroy is en blijft Amstelwijck altijd ‘zijn club’, ondanks dat de vereniging hedendaags niet meer bestaat. “Alles klopte daar gewoon. Zoveel vrijwilligers die bij de club hoorde alsof ze meubilair waren. Veel vrienden en Bas de Deugd en zijn zoon stonden altijd klaar voor de jongens”, zegt de aanvaller. Uiteindelijk heeft hij de stap gemaakt naar zijn huidige club DFC.

Titelkansen
De eerste seizoenshelft was voor de ervaren speler in teamverband een wisselvallige periode. “We begonnen goed. Maakte met de Alblas een grote kans op de eerste periode. Maar de Alblas speelde gelijk en wij verloren, waardoor zij met de periodetitel naar huis gingen. Daarna waren de resultaten een beetje teleurstellend. We hebben een goede basis maar moeten sterker worden in de breedte”, aldus de middenvelder annex spits. Ook persoonlijk had Leroy het lastig met de vele corona pauzeringen. “Ik begon niet echt fit aan het seizoen. Door de corona was de zin en het plezier in het spelletje een beetje weg, maar het begint de goede kant op te gaan. Het plezier is weer terug en ik merk dat ik steeds fitter word.”

Leg de lat hoog
In de tweede seizoenshelft hoopt Rijsdijk zichzelf meer te laten gelden in het team. “De afgelopen seizoenen, voor corona, had ik rond deze tijd al meer goals en assists. Ik weet dat ik beter kan dan wat ik tot nu toe dit seizoen heb laten zien”, zegt hij. Er is dus genoeg ruimte voor verbetering en de ambities die de ervaren aanvaller heeft spreken hierin boekdelen. In het vooruitzicht hoopt Leroy dat zijn ploeg aan het einde van het seizoen bij de bovenste vier plekken kan eindigen. “Kampioen moeten we nog niet willen, daarvoor hebben we een te krappe selectie. Maar als het weer gaat lopen als in het begin moet een klassering bij de bovenste vijf ploegen er zeker in zitten”, geeft de centrale aanvaller aan.

Lastige periode
Bij DFC heeft hij ook zijn moeilijkste periode uit zijn voetbalcarrière meegemaakt. Een gebeurtenis die binnen clubs vaak een grote impact heeft. “Dit had te maken met het overlijden van Paul Pluijmert, het is tot de dag van vandaag nog steeds moeilijk te bevatten en het gemis zal altijd blijven. Dit omdat Paul een toppersoon was waar je gewoon nooit boos op kon worden. Als er dan iemand was die heel de training geen bal raakt en dat Paul dan zei in de kleedkamer “zo heb jij ook getraind vandaag”, dat was mooi”, vertelt Leroy. De club en selectie is door het overlijden hechter dan ooit: “Het overlijden van Paul heeft een grote impact gehad op de club, maar als selectie en vereniging zijn we er hechter door geworden. Vergeten zullen we Paul nooit. Ook train ik samen met mijn maatje Marlon Kramer de JO-7 jeugd van DFC waar ik heel veel voldoening uit haal. Er is niks mooiers dan die jonge gastjes plezier te zien maken en progressie te zien boeken. We trainen een prima groep met heel betrokken ouders”, aldus Rijsdijk.

Belgisch uitje
Bij de meeste ploegen staat er ieder jaar een teamuitje op het programma, om de sfeer en saamhorigheid een boost te geven. Helaas voor de ploeg van Leroy mag dat er dit seizoen niet wezen. “We zouden afgelopen januari op trainingskamp naar België gaan, maar door corona is het niet doorgegaan. Trainingskampen hebben meestal wel een goede werking op het teamgevoel en samenhorigheid”, sluit hij af.

Klik op DFC voor het meest recente artikel van de club.

Leroy Rijsdijk wil bij DFC blijven presteren

Niet gecategoriseerd

DFC Dordrecht

-

13 april 2022

0

De 33-jarige spits annex aanvallende middenvelder heeft in zijn carrière al heel wat mooie clubs gezien. Dit seizoen speelt de aanvaller wederom voor DFC, waar hij het erg naar zijn zin heeft, maar ook de moeilijkste periode uit zijn carrière heeft meegemaakt.

De routinier speelt al sinds zijn zevende jaar het spelletje wat voor velen de belangrijkste bijzaak in het leven is. Leroy begon bij vv Merwede, wat even later samen fuseerde met Fluks naar SC Amstelwijck. In de JO15-jeugd verkaste hij naar EBOH waar hij drie seizoenen heeft gespeeld. “In de JO17 en JO19 jeugd en ik toen naar SC Reeland gegaan, wat later Emma is geworden. Hier heb ik een aantal seizoenen in Zondag en Zaterdag 1 mogen uitkomen”, vertelt Rijsdijk. Kort daarna verhuisde de spits weer terug naar het oude nest Amstelwijck. Daar boekte hij zijn eerste successen toebehorend aan twee promoties. Voor Leroy is en blijft Amstelwijck altijd ‘zijn club’, ondanks dat de vereniging hedendaags niet meer bestaat. “Alles klopte daar gewoon. Zoveel vrijwilligers die bij de club hoorde alsof ze meubilair waren. Veel vrienden en Bas de Deugd en zijn zoon stonden altijd klaar voor de jongens”, zegt de aanvaller. Uiteindelijk heeft hij de stap gemaakt naar zijn huidige club DFC.

Titelkansen
De eerste seizoenshelft was voor de ervaren speler in teamverband een wisselvallige periode. “We begonnen goed. Maakte met de Alblas een grote kans op de eerste periode. Maar de Alblas speelde gelijk en wij verloren, waardoor zij met de periodetitel naar huis gingen. Daarna waren de resultaten een beetje teleurstellend. We hebben een goede basis maar moeten sterker worden in de breedte”, aldus de middenvelder annex spits. Ook persoonlijk had Leroy het lastig met de vele corona pauzeringen. “Ik begon niet echt fit aan het seizoen. Door de corona was de zin en het plezier in het spelletje een beetje weg, maar het begint de goede kant op te gaan. Het plezier is weer terug en ik merk dat ik steeds fitter word.”

Leg de lat hoog
In de tweede seizoenshelft hoopt Rijsdijk zichzelf meer te laten gelden in het team. “De afgelopen seizoenen, voor corona, had ik rond deze tijd al meer goals en assists. Ik weet dat ik beter kan dan wat ik tot nu toe dit seizoen heb laten zien”, zegt hij. Er is dus genoeg ruimte voor verbetering en de ambities die de ervaren aanvaller heeft spreken hierin boekdelen. In het vooruitzicht hoopt Leroy dat zijn ploeg aan het einde van het seizoen bij de bovenste vier plekken kan eindigen. “Kampioen moeten we nog niet willen, daarvoor hebben we een te krappe selectie. Maar als het weer gaat lopen als in het begin moet een klassering bij de bovenste vijf ploegen er zeker in zitten”, geeft de centrale aanvaller aan.

Lastige periode
Bij DFC heeft hij ook zijn moeilijkste periode uit zijn voetbalcarrière meegemaakt. Een gebeurtenis die binnen clubs vaak een grote impact heeft. “Dit had te maken met het overlijden van Paul Pluijmert, het is tot de dag van vandaag nog steeds moeilijk te bevatten en het gemis zal altijd blijven. Dit omdat Paul een toppersoon was waar je gewoon nooit boos op kon worden. Als er dan iemand was die heel de training geen bal raakt en dat Paul dan zei in de kleedkamer “zo heb jij ook getraind vandaag”, dat was mooi”, vertelt Leroy. De club en selectie is door het overlijden hechter dan ooit: “Het overlijden van Paul heeft een grote impact gehad op de club, maar als selectie en vereniging zijn we er hechter door geworden. Vergeten zullen we Paul nooit. Ook train ik samen met mijn maatje Marlon Kramer de JO-7 jeugd van DFC waar ik heel veel voldoening uit haal. Er is niks mooiers dan die jonge gastjes plezier te zien maken en progressie te zien boeken. We trainen een prima groep met heel betrokken ouders”, aldus Rijsdijk.

Belgisch uitje
Bij de meeste ploegen staat er ieder jaar een teamuitje op het programma, om de sfeer en saamhorigheid een boost te geven. Helaas voor de ploeg van Leroy mag dat er dit seizoen niet wezen. “We zouden afgelopen januari op trainingskamp naar België gaan, maar door corona is het niet doorgegaan. Trainingskampen hebben meestal wel een goede werking op het teamgevoel en samenhorigheid”, sluit hij af.

Klik op DFC voor het meest recente artikel van de club.

Transfertalk met Luc van Dongen van VV Almkerk

vv Almkerk

-

13 april 2022

0

Transfertalk met Luc van Dongen van VV Almkerk

Het zonnetje begint weer te schijnen en de bloemetjes beginnen weer te groeien. Dat betekent in het amateurvoetbal: transfertijd. Luc van Dongen zal zijn club VV Almkerk verruilen voor GVV Unitas.

Laten we even kort beginnen met het voorstellen van Luc van dongen. De keeper is op vijfjarige leeftijd begonnen bij UVV’40, hier maakte hij zijn debuut al op jonge leeftijd. Na daar gespeeld te hebben, maakte hij de overstap naar zijn huidige club VV Almkerk. Na het einde van het huidige seizoen maakt hij de overstap naar derdedivisionist GVV Unitas.

Het verruilen voor zijn huidige club Almkerk heeft te maken met het niveau. “Ik heb altijd het uiterste uit mezelf willen halen en op het hoogste niveau willen spelen. Met deze stap hoop ik dat te behalen en de stap omhoog waar te maken als eerste keeper. Ik hoop daar veel minuten maken en veel te leren, zo kan ik kijken of dit mijn plafond is of niet”, vertelt de 24-jarige keeper.

Als van Dongen terugblikt op zijn tijd bij Almkerk kijkt hij daar op een positie noot op terug. “Ik heb een geweldige tijd bij VV Almkerk gehad. Na een warm ontvangst bij een club, waar iedereen welkom is, heb ik mezelf goed kunnen ontwikkelen tot dit niveau. Een echt vriendenteam, waarmee je toch op een hoog niveau kan voetballen. Je leert veel bij deze club met geweldige mensen”, aldus de keeper.

De 24-jarige goalie hoopt op een paar dingen bij zijn nieuwen verenging. Één daarvan is wel heel kenmerkend voor de keeper: “Ik wil op dit niveau het hoogst haalbare uit mezelf halen en veel minuten maken bij de wedstrijden van het eerste team. Ik ga hier veel leren van de trainers met in de hoofdrol de hoofdtrainer en de keeperstrainer. Ik hoop dat we met Unitas een hoog niveau gaan halen en zo min mogelijk goals tegen krijgen.”

Luc kreeg ook de vraag wat hij ging missen bij Almkerk. Daar was hij vrij duidelijk over. “Het team is echt een hechte groep geworden, waarbij iedereen geaccepteerd wordt. Het plezier op trainingen en na wedstrijden hoop ik bij Unitas te vinden, maar de mensen uit mijn team, staf en de vaste supporters ga ik zeker missen. Ik ben ze allemaal hartstikke dankbaar voor de tijd die ik heb gehad bij Almkerk. De lol en het niveau als combinatie heeft mij echt gebracht tot de keeper en persoon die ik nu ben en daar ben ik ze heel dankbaar voor”, sluit hij af.

Klik op VV Almkerk voor het laatste artikel van de club.

In gesprek met Maikel Straatman van VV Vierpolders

VoetbalJournaal

-

13 april 2022

0

In gesprek met Maikel Straatman van VV Vierpolders

Maikel Straatman is momenteel speler van VV Vierpolders. De 29-jarige is geboren in Rotterdam, maar getogen in Brielle. Hier maakte hij op zijn vijfde de eerste minuten op het veld voor Wit-Rood-Wit.
In het dagelijks leven is Maikel klantmanager bij Grom. Hier is hij na zijn studie Management Trainee terecht gekomen via Facilicom. “In deze rol ben ik vaak op pad en kan ik zelf mijn agenda indelen”, vertelt hij. Tijdens zijn studies aan de Hogeschool Rotterdam en de Tilburg University bestond zijn hele week uit voetbal. “Destijds speelde ik naast veldvoetbal ook nog in de zaal. Daarnaast ging ik regelmatig naar de Kuip en volgde ik zowat iedere voetbalwedstrijd die op tv was”, aldus Straatman. Na het afstuderen aan de Tilburg University moesten er echter keuzes gemaakt worden: “Ik besloot te stoppen met zaalvoetbal aangezien deze wedstrijden vaak op maandag- of woensdagavond waren gevold door een biertje. Mooie tijd gehad in de zaal, maar weinig tijd voor andere dingen.” Naast het werk of het voetballen trekt hij er dan ook graag op uit samen met zijn vriendin of vrienden.

Begin
Straatman is op zijn vijfde begonnen met voetballen bij Wit-Rood-Wit. Als snel werd hij door SC Voorne gevraagd om voor die club te komen spelen in de jeugd. “Ik had de boot lang afgehouden, maar inmiddels speelden veel vrienden van mij bij SC Voorne, waardoor ik besloot de overstap te maken op mijn twaalfde”, vertelt de Rotterdammer. In het laatste jaar dat Maikel in de jeugd speelde fuseerde de twee clubs naar VV Brielle. Bij de nieuwe club kwam hij terecht in het tweede elftal: “Hier heb ik een aantal jaar met veel plezier gespeeld, maar debuteren in het eerste kwam er nooit van. Met het tweede, een fantastische groep die voor elkaar door het vuur ging, werden we uiteindelijk kampioen in de reserve eerste klasse.” Na dit kampioenschap maakte Straatman, met een groot gedeelte van zijn team, de overstap naar VV Vierpolders.

Vastberaden
De overstap bleek een enorm contrast te laten zien tussen Brielle en Vierpolders. “Bij Vierpolders vonden wij een deel van het verloren SC Voorne terug, nostalgie. Wij waren vastberaden om iets moois neer te zetten en te laten zien dat met lokale jongens ook prestaties kunnen worden geleverd, maar bovenal plezier kon worden gemaakt.” Dit lukte ze bijna in het eerste seizoen, waar Vierpolders in de finale van de nacompetitie verloor met penalty’s. Een aantal jaar later wisten zij dit wel te bewerkstelligen door VV Rockanje in de finale met 3-0 te verslaan. “Het was geweldig om met de platte kar door het dorp te gaan, die mensen wisten niet wat ze meemaakten!”, blikt hij terug.

Huidig seizoen
In het huidige seizoen vindt Staatman dat zijn ploeg te wisselvallig presteert: “Natuurlijk hebben we te maken gehad met veel blessureleed in de voorbereiding. Daarentegen hebben we ook wedstrijden gespeeld waarbij we niet kunnen thuisgeven met een voltallige selectie. We moeten meer constant worden, waarbij de swing in het elftal komt. Alles staat dicht bij elkaar en dus is alles nog mogelijk.”

Pieken en dalen
In zijn carrière heeft Maikel verschillende pieken en dalen meegemaakt. Voor hem zijn de pieken duidelijk: “Uiteraard is het kampioenschap met het tweede elftal van Brielle in de reserve eerste klasse een hoogtepunt.” Verder noemt hij ook de promotie met VV Vierpolders naar de derde klasse. Ook zijn dieptepunt is vrij duidelijk: “De verloren finale van de nacompetitie. In de heenwedstrijd hadden we al ruim moeten winnen, maar gingen we met 2-1 onderuit. In de return wisten we dit om te draaien tot penalty’s. Wij mistte de eerste drie strafschoppen, waardoor het meteen over was, een enorme domper. Na deze wedstrijd mochten we wel onze prijs van de Vriendenloterij verzilveren, namelijk een overnachting in Huis ter Duin. Hierdoor was de zure nederlaag wel sneller weggespoeld.”

Maximale inzet
De rest van het seizoen wil Straatman knallen met zijn ploeg. “Het is behoorlijk cliché maar de komende wedstrijden worden voor ons enorm belangrijk. Van gedachtes als ‘oh dat komt wel kunnen van tafel, dan is het zaak dat iedereen zich fysiek en mentaal maximaal inzet. Voor elkaar door het vuur gaan en strijd leveren is de basis. Wanneer deze elementen aanwezig zijn, ben ik ervan overtuigd dat wij het in ons mars hebben om de weg naar boven in te slaan”, sluit Maikel af.

Foto van Vincent de Koning

Klik op VV Vierpolders voor het laatste artikel over de club.

Yannick Brasser zelfkritisch en realistisch als voetballer en trainer van SDO

VoetbalJournaal

-

13 april 2022

0

Yannick Brasser zelfkritisch en realistisch als voetballer en trainer van SDO

LAMSWAARDE – Hij bekijkt zijn eigen kwaliteiten als voetballer door een op een zelfkritische en vooral heel realistische manier. Yannick Brasser speelt sinds 2015 voor SDO’63 uit Lamswaarde, staartploeg in de 4^e Klasse A van het zondagvoetbal. Daarnaast is hij trainer van de JO19 bij SV Reeshof in zijn woonplaats Tilburg.

Vanuit de Brabantse stad reist hij wekelijks terug naar Zeeuws-Vlaanderen om te trainen en in het weekend te voetballen. Brasser (28) speelde altijd in een lager elftal bij HVV’24 toen hij via een SDO-speler bij de toentertijd vijfdeklasser terecht kwam. En daar speelt hij nog altijd, ondanks dat hij is verhuisd naar Tilburg, nog altijd.

“Ik werk als economiedocent Havo/VWO Bovenbouw in Tilburg en ben inmiddels bij SV Reeshof ook trainer van de JO19. Want ik ben wel heel bewust van mijn kwaliteiten als voetballer. Ik ben technisch gezien ‘matig getalenteerd’ en moet het in verdedigend opzicht vooral van mijn inzicht hebben. Ik ben altijd bereid om de gaten op te vullen die in de opstelling ontstaan, veelal is dat rechts- of linksback. Maar laten we eerlijk zijn, ik ben allang blij dat ik überhaupt bij een vierdeklasser mág meespelen…”

Brasser was in het verleden al vijf seizoenen actief als jeugdtrainer bij HVV’24 en nu dus bij SV Reeshof. Het trainerschap is in zijn ogen ook een rol waarmee hij het hoopt verder te schoppen dan als speler. “Absoluut! Ik heb ook een Uefa-C diploma behaald en dat doe je niet voor niets. Ik denk dat ik het spelletje aardig zie en het ook kan overbrengen. Dat is immers ook een rol die ik als docent voor de klas vervul. Ik kan ook veel beter praten over voetbal, dan dat ik het zelf kan uitvoeren. Dus hoop ik de toekomst om mezelf als trainer door te ontwikkelen.”

Met SDO’63 beleeft hij vooralsnog als speler een minder prettig seizoen, waar de vierdeklasser alleen Hoofdplaat onder zich weet. “We doen zeker niet onder voor teams als Graauw en Corn Boys, maar toch blijft het lastig. Vooral omdat we een heel smalle selectie hebben. Daardoor weinig concurrentie en sluipt er vaak gemakzucht in. Als iedereen een tandje erbij zou doen, zouden we veel meer kunnen bereiken. En als je dan wekelijks vanuit Tilburg terugkomt, dan zou je graag iets meer ‘vuur’ en ambitie willen zien. Dat is wel een jammer, wat niet wegneemt dat we een geweldig leuke groep hebben en de sfeer altijd top is. Toch ga ik voor het nieuwe seizoen een keuze moeten maken. Want speler in Zeeuws-Vlaanderen en trainer in Tilburg is niet een combinatie die ik kan blijven volhouden.”

Klik op SDO voor het laatste artikel van de club.

In gesprek met de mannen van het achtste van HVC’10

HVC 10

-

12 april 2022

0

In gesprek met de mannen van het achtste van HVC’10

HVC’10 8 is vorig seizoen opgericht door de jongens en spelen momenteel in de zevende klasse. In deze competitie spelen ze alleen tegen andere Westlandse ploegen. De mannen staan momenteel op een stabiele zesde plek in de competitie.
Het team is vorig seizoen opgericht door een grote groep vrienden. “In 2020 kregen wij het idee om een vriendenteam op te starten. Sommigen van ons hadden in de jeugd al samen gespeeld”, vertellen ze. Maar niet iedereen had al in de jeugd gevoetbald. In het begin was er dan ook nog niet zo veel animo voor een vriendenteam. “Inmiddels is het eigenlijk een best groot succes en spelen we met zeventien man samen. Daarnaast zijn wij ook best bekend binnen de club, vooral de jeugd van HVC’10 zijn grote fans van ons elftal. Ook zijn we regelmatig actief op onze Instagram @hvc10_8”, aldus het achtste.

Lolbroeken en koningen
In een vriendenteam zitten natuurlijk ook vaak grote lolbroeken. Zo ook bij HVC’10 8: “De grootste lolbroek binnen ons elftal is Guido Langenberg. Deze grappenmaker zegt al het hele seizoen dat hij komt trainen op de woensdag, maar is nog geen één keer op komen dagen. Ook op de zaterdagen staat hij vaker met een kan bier langs de zijlijn dan op het veld.” Desondanks wordt Guido niet de koning van de derde helft genoemd door zijn team. Die eer gaat namelijk naar Dennis Boers. “Dennis is een van de spelers die hiervoor eigenlijk nog nooit gevoetbald had. Zijn kwaliteiten in de derde helft zijn desondanks niet onopgemerkt gebleven. Hij maakt weinig minuten in het veld en zit vaak halverwege de wedstrijd al met een biertje op de bank”, vertellen zijn vrienden.

Pieken en dalen
In de nog relatief korte periode dat de mannen samen spelen hebben zij wel al pieken en dalen gekend in het voetbal. “Ons hoogtepunt is de thuiswedstrijd tegen Quick Steps 3. Deze ploeg staat op dit moment tweede in de competitie en is dus geen makkelijke tegenstander. We scoorde in de eerste vijf minuten al de 1-0. Dit was uiteindelijk ook de uitslag,” aldus HVC 8. De drie punten waren echter niet het enige wat zij overhielden aan deze wedstrijd: “Na de wedstrijd hebben we samen met de tegenstanders nog een biertje gedaan en uiteindelijk een goede vriendschap over gehouden. Nu hebben wij nog wekelijks contact met Quick Steps over hoe het gaat.”

Buiten de hoogtepunten beleven de mannen ook mindere momenten. Zo ook tijdens de uitwedstrijd tegen Honselersdijk, die zij met 4-1 verloren. Achteraf was de uitslag het minst erg. “Na dertig seconde spelen raakte één van onze beste spelers, Bas van Noort geblesseerd. Momenteel is hij nog steeds herstellende van zijn kuitbeenbreuk.”

5-3-2
Op de vraag of het elftal nog meer mooie anekdotes heeft, komt al snel het 5-3-2 verhaal naar voren. “Onze ‘teammanager’ Rick Groen had op TikTok een video gezien van de 5-3-2 formatie en wij dachten dat het een leuk idee was om dit te proberen. Achteraf gezien een dramatisch plan, want we verloren van Honselersdijk met 4-1 in de wedstrijd waar uitgerekend Bas zijn kuitbeen brak.” Het team heeft nog meer mooie verhalen over onder andere het eerste doelpunt van Dennis: “We stonden die wedstrijd al dik voor. Topscorer Levi wist de keeper uit te spelen en stond voor een leeg doel. Dennis, die nog nooit gevoetbald had, stond op het juiste moment op de juiste plaats en tikte de bal over de doellijn. We hebben nog nooit zo hard gejuicht.”

Sponsoren
Als laatste wil het vriendenteam nog een aantal mensen bedanken. “Het opstarten van ons vriendenteam is mogelijk gemaakt door DJ’s Sunnery John en René Marciano. Dit legendarische DJ-duo heeft onze tenues gesponsord met hun onderneming JR Producties. John en René zijn in de kantine bij HVC’10 ook de vaste DJ’s die er bij iedere derde helft weer één groot feest van maken”, sluiten ze af.

Foto van Ron van Oosten.

Klik op HVC’10 voor het laatste artikel over de club.

In gesprek met Remo de Winter van Ethnikos Latsion

VoetbalJournaal

-

12 april 2022

0

In gesprek met Remo de Winter van Ethnikos Latsion

Remo de Winter is een 21-jarige profvoetballer wie zijn voetbalcarrière begonnen is op vijfjarige leeftijd. Na hier en daar wat tussenstops is Remo momenteel actief bij Ethnikos Latsion, gelegen te Cyprus.

De Winter is begonnen is zijn voetbalcarrière begonnen bij TOGB. Hier heeft Remo tot zijn zeventiende gespeeld, waarna hij is verkast is naar DHC. “Vanaf hier heb ik de stap kunnen maken in de zomer naar Miami Dutch Lions. Eenmaal terug ben ik het seizoen begonnen bij VanRiemsDijkSports Academy. Dat is een academie team in Amsterdam met talentvolle spelers, die om bepaalde redenen nog niet de stap naar het betaalde voetbal hebben kunnen maken. Hier spelen vooral spelers die afgevallen zijn bij een BVO-jeugdteam en de juiste begeleiding/sturing nodig hebben. Daardoor kunnen ze uiteindelijk door stages en wedstrijden tegen BVO-teams de stap weer hogerop kunnen maken in Nederland of het buitenland”, vertelt Remo. Hier heeft hij resultaat behaald: “Na drie maanden hier te spelen heb ik de kans gekregen om in Zweden bij Karlshamn United op stage te mogen komen en heb daar toen voor anderhalf jaar getekend. Na deze ervaring in Zweden ben ik gevraagd om op stage te komen bij de club Ethnikos Latsion in Cyprus, waar ik momenteel speel”, aldus Remo.

De ambities van Remo de Winter zijn duidelijk: “Mijn ambities zijn om het hoogste haalbare uit mijn voetbalkwaliteiten te halen. Tot die tijd zal ik er alles aan doen om dat te bereiken. Met kleine stapjes omhoog weet ik uiteindelijk de top te behalen.”

Het huidige voetbalseizoen is voor ons in Nederland nog ik volle gang. Het voetbalseizoen zit er in Cyprus al op. “Dit seizoen was fantastisch, we zijn gepromoveerd! Het seizoen hier in Cyprus loopt anders dan het voetbal in Nederland. De competitie is hier net afgelopen en hebben zaterdag onze laatste wedstrijd gespeeld. De belangrijkste wedstrijd van het hele seizoen. Winnen betekende promoveren en verliezen niet”, aldus de Winter.

Het was begin 2021 en Remo langzaam ziek. Hij kon zelf niet meer recht op staan. “Ik ben toen opgenomen in het ziekenhuis en heb hier uiteindelijk twee maanden gelegen om te onderzoeken wat het was. Gelukkig waren de resultaten van alle scans en onderzoeken positief. Uiteindelijk na een tijdje kwamen ze erachter dat ik een ontsteking had in mijn evenwichtsorgaan. Inmiddels lag ik ongeveer twee maanden plat en at en dronk ik ook liggend, omdat zodra ik overeind kwam, het er meteen weer uit kwam. Uiteindelijk mocht ik na twee maanden het ziekenhuis uit en was ik vijftien kilogram afgevallen. Toen kon mijn herstel gaan beginnen”, aldus De Winter. Dat viel niet gemakkelijk voor hem: “Het zou maanden kunnen duren voordat ik weer mijn evenwicht zou terugkrijgen en normaal zou kunnen lopen. Door evenwichtsoefeningen te doen elke dag zou het beter gaan. Mijn herstel verliep gelukkig goed en ik kon na wat weekjes weer beginnen met wandelen. Na vier maanden in de lappenmand kon ik voor het eerst weer mijn voetbalschoenen aan doen en een balletje trappen op het voetbalveld”, vertelt Remo.

Over hoe het seizoen is verlopen is Remo wel te spreken. “Als ik zo terugkijk op afgelopen seizoen, ben ik zeer tevreden over mezelf en de teamprestatie die we hebben neergezet. Voor komend seizoen ben ik van plan om in Nederland te gaan spelen. Ik ben binnenkort terug in het land en heb nog geen club op het oog om voor te gaan spelen. Ik ben benieuwd waar ik mijn carrière kan gaan voortzetten komend seizoen”, eindigt hij hoopvol.

Klik op TOGB voor het laatste artikel van de club.
Klik op DHS voor het laatste artikel van de club.

In gesprek met de mannen van BZC’14

BZC 14

-

12 april 2022

0

BZC’14, Brakel Zuilichem Combinatie, is ontstaan door een fusie die plaats heeft gevonden in 2014. Vanaf dat jaar is de jeugd samengekomen en vanaf 2019-2020 de senioren. Het jaar waar het legendarische vierde is ontstaan.

Al drie jaar spelen de mannen van het vierde met elkaar. Sinds het bekend werd dat de senioren samen zouden gaan is het scouten erop losgeslagen. “We hebben overal in de verre omtrek onze parels weten binnen te slepen met top contracten. Zelfs ons eerste elftal moest eraan geloven, omdat de nodige talenten de gevoelige overstap maakte naar het vierde”, vertellen de mannen van BZC’14.

De grootste lolbroek van het team, daar zijn de mannen van het vierde het unaniem over eens, Martijn Versteeg. “Onze John Guidetti van de lage landen, heeft in zijn jeugdige jaren al eens mogen ruiken aan een eerste elftal en na vele intikkertjes bij het vierde is nu de tijd aangebroken om aankomend seizoen in de voorhoede te staan. Onder leiding van GQ kan hij laten zien hoe het echt werkt en waar hij al jarenlang aan geschort heeft. Beter gezegd, onze Goalgetter is heilig overtuigd het Vlaggenschip te halen”, vertelt het vierde.

Overwinningen en tegenslagen die kennen de spelers van BZC’14 wel. Een enorm dieptepunt was dan ook een uitwedstrijd tegen FC Engelen, 6-2 nederlaag. “De wedstrijd in Engelen stond in het teken van aan of afhaken. Tijdens de wedstrijd haakte iedereen af en vandaar ook de fikse nederlaag. Na deze wedstrijd werden we nog dieper in rouw gedoopt, niet alleen de nederlaag was pijnlijk, maar ook onze Viltstift-man ‘Appie Deo Kipsnor’ is uiteindelijk in Engelen gebleven en heeft daar op het whitebord zijn handtekening mogen zetten met onze viltstift. Appie, het gaat je goed, we hopen dat de stift nog jaren mee mag”, aldus de heren van BZC’14.

Gelukkig hebben de mannen ook diverse hoogtepunten mee mogen maken. Zo hebben ze de winst in ontvangst mogen nemen tegen de aartsrivaal uit het vissersdorpje. “De dag was aangebroken, daar waar dokter Tinus nog op z’n bedstee lag, was het voor ons tijd om de vissenkoppen even een kopje kleiner te maken en te laten zien dat wij niet met ons laten sollen. De gillende moeders langs de zijlijn probeerde hun mennekes vooruit te stuwen door onze kop gek te maken. Dat resulteerde in een heerlijke 2-1 overwinning en een elftal vol positieve COVID testen! Na de wedstrijd tegen Engelen werden we bestookt met berichten door onze Aardsrivaal, dat zien we uiteraard als hoogtepunt na zo’n wedstrijd”, vertellen ze.

Voor de mannen van het vierde is de derde helft net zo belangrijk als de eerste en tweede. De koning van de derde helft is dan ook, Jeroen de Pinda. “Ons Fenomeen el Loco Pinda, ook bekend van Eljo Exalto transport. Hij krijgt na drie jaar nog steeds geen biertje naar binnen ge-at”, vertellen de spelers van BZC’14.

De mooiste ervaring als elftal was een thuiswedstrijd tegen Achilles Veen. “Dit was de beste wedstrijd aller tijden, iedereen stond op scherp en wisten wat er moest gebeuren. Halverwege de week werd gebeld door onze tegenstander met de mededeling dat ze te weinig man hadden. Natuurlijk waren we laaiend enthousiast en hebben we in samenspraak met Veen onze beste wedstrijd, op papier, mogen spelen en dat resulteerde in een dikke 11-1”, vertellen ze.

In de toekomst willen de heren het bovenste plekje van de competitie bemachtigen. “Sinds de eerste wedstrijd ligt het woord kampioen worden al bij ons voor in het mondje, maar dat kent nog de nodige obstakels”, vertellen de mannen.

De heren sluiten af met nog een heel bijzonder fenomeen, schaap op de poolparty. “Tijdens onze jaarlijkse afsluitings-BBQ, die zoals altijd plaatsvindt bij D’n Borste, hebben we dit jaar iets heel bijzonders meegemaakt. Waar we altijd een heerlijke plons maken in het zwembad, was tijdens de laatste editie het zwembad onverklaarbaar groen. De special Guest onder het water was dit jaar John het schaap: hij is niet dood, hij leeft, er is een mogelijkheid dat hij toch dood was, dit is een gevalletje bijzijn is meemaken”, sluiten ze af.

Klik de link voor een recent artikel over BZC’14

Robin Lodder wil stabiele speler blijven bij De Zwerver

vv de Zwerver

-

12 april 2022

0

Robin Lodder wil stabiele speler blijven bij De Zwerver

Robin Lodder is de 23-jarige linksback bij De Zwerver. Dit seizoen is hij een stabiele factor en dat ziet hij terugkomen in zijn prestaties op het veld. Deze lijn wil Lodder dan ook doortrekken.

Lodder is op vierjarige leeftijd begonnen met voetballen bij De Zwerver. Tot zijn zestiende heeft Robin daar gespeeld, om daarna in de JO19 te gaan spelen bij Alblasserdam, vanwege het hogere niveau. Daar heeft de linksback twee jaar in de selectie gespeeld om vervolgens door te schuiven naar het eerste elftal. Op zijn zeventiende heeft hij zijn debuut gemaakt tegen Nivo Sparta. Na al die jaren is de verdediger uiteindelijk teruggegaan naar zijn oude club De Zwerver om samen met zijn broer, Mike Lodder, te spelen. Daarnaast volgt Lodder nog de opleiding Sportmarketing & Management in Rotterdam en is hij actief als telemarketeer.

Gezellige boel
Als jonge voetballer ligt de wereld aan je voeten. Velen proberen carrière te maken op het hoogst haalbare niveau. Soms betekend dit dat spelers van club wisselen, op zoek naar een andere mogelijkheid. De ambities van de 23-jarige linksback liggen echter elders. “Mijn ambitie voor de toekomst is zo lang mogelijk bij De Zwerver te blijven spelen. Ik zit hier echt op mijn plek. We hebben al jaren een erg leuk team met veel gasten die ik al jaren ken”, geeft hij aan. Dat is niet de enige reden waarom Lodder graag bij zijn huidige club blijft. “Verder spelen al mijn vrienden bij vereniging en is het een hele gezellige boel”, aldus Robin.

Bovenin meedraaien
Wanneer je op je plek bent bij een club, komt dit vaker wel dan niet ten goede aan het spelkwaliteit. Ook de verdediger merkt dit. “Persoonlijk vind ik dat ik een stabiel seizoen draai. Ik voel me erg fit en dat kan ik tijdens de wedstrijden goed gebruiken”, aldus de linkervleugelverdediger. Als team draait De Zwerver dit seizoen wisselvallig, volgens Robin zelf: “Van een topprestatie tegen een van de bovenste ploegen naar nederlagen tegen de onderste ploegen. Desondanks staan we op een vijfde plek, dat is zeker waar we horen te staan. We hebben een ploeg die bovenin kan meedraaien”, aldus Lodder.

Play-off finale
Er blijft één specifieke wedstrijd in het geheugen hangen van de man van de laatste linie. Dat is de nacompetitiefinale tegen Meerkerk in 2019. “We speelden een prima seizoen, maar hadden het in de nacompetitie erg lastig. We wonnen de finale na strafschoppen, nadat we in de honderd twintigste minuut nog de gelijkmaker hadden gescoord. De vreugde was toen niet normaal groot. Het is nog steeds een geweldige dag om op terug te kijken”, vertelt Lodder. In zijn carrière heeft de voetballer gelukkig nog geen dieptepunten meegemaakt. “Als ik er dan een moet noemen, is het de degradatie naar de derde klasse met Alblasserdam. Het was mijn eerste seizoen bij de selectie en hadden nagenoeg alle wedstrijden verloren. Een pijnlijk periode, maar ik heb er wel veel van geleerd.”

Voorbeeldspeler
Robin wil een stabiele speler blijven in het eerste elftal en waar nodig helpen met assists. Zijn voorbeeldspeler laat menigeen de harten verscheuren met zijn assists in de Premier League: “Uiteraard is Leo Messi de beste voetballer ter wereld, maar op mijn eigen positie is Andy Robertson van Liverpool een voorbeeld. Die jongen legt zoveel arbeid in de wedstrijd en geeft nooit op, dat vind ik mooi om te zien”, geeft hij aan.

Rituelen
Buiten het voetbal om vindt de linksback het leuk om dingen te doen met familie, vriendin en vrienden. Ook gaat hij graag naar Feyenoord. In het profvoetbal zijn vaak genoeg spelers met een vast ritueel voor de wedstrijd. Daar heeft Robin echter geen boodschap aan. “Nee, ik heb tijdens wedstrijden geen rituelen”, sluit hij af.

Foto: Peter Lodder Fotografie

Klik op De Zwerver voor het laatste artikel over de club.

De dames van Wilhelmina’26 pieken in iedere helft

Wilhelmina 26

-

12 april 2022

0

De dames van Wilhelmina’26 pieken in iedere helft

Wilhelmina’26 heeft een dameselftal wat hen in alle drie de helften goed vertegenwoordigd. De groep varieert tussen de vijftien en 33 jaar en zijn allen gewillig om met de winst naar huis te gaan. Het ontstaan van het team was tien jaar terug, met een klein groepje jonge meiden zijn ze inmiddels een grote groep dames geworden.

Het elftal van Wilhelmina’26 bestaat uit een groep meiden met een grote variatie in leeftijd. “We hebben een grote groep meiden, maar helaas niet allemaal meer spelend door blessures of moederschap. In de derde helft in de kantine hebben we vaak meer speelsters dan in de eerste twee. Gelukkig hebben we altijd veel trouwe supporters langs de lijn om ons ook vooruit te juichen op de mindere dagen. De leeftijd in ons team varieert inmiddels van vijftien tot en met 33, maar dat maakt het ook wel weer leuk”, vertellen de dames. Dit maakt dan ook dat ze van elkaar kunnen leren. De trainingen helpen het team om naast het spel te verbeteren, ook beter op elkaar ingespeeld te worden. “We trainen twee keer in de week, op dinsdag en donderdag. De sfeer in de groep is dan altijd goed, maar het niveau van de trainingen is heel variërend. We maken er met elkaar altijd het beste van, iedereen heeft andere voorkeuren qua oefenvormen, maar iedereen wordt tevreden gehouden”, vullen ze aan.

Het veld

Drie keer per week vind je de dames op de grasmat. In het weekend spelen ze een wedstrijd, waar ze momenteel constant presteren. “Op dit moment zijn we heel stabiel en spelen we ook al het hele seizoen als een team. We kunnen en willen ook altijd bovenin meedraaien, dat doen we op dit moment ook”, aldus De Vrouwen 1. Toch zullen ze niet allemaal zonder slag of stoot gaan: “Er staan voor ons nog wel een aantal leuke en interessante wedstrijden op het bomvolle programma waarin we hopen op zoveel mogelijk winstpartijen. Als we dit seizoen in de top drie eindigen, zijn we eigenlijk al wel tevreden. Dat moet dan ook zeker haalbaar zijn voor ons, we gaan voor het maximale!”

De kantine

De plek waar verhalen ontstaan, legendes worden geboren en gerold wordt van het lachen, is in de kantine. “Er zijn er velen in ons team die wel een feestje weten te maken, maar als we dan één iemand moeten benoemen is het onze aanvoerster Margit Vos. Die weet iedereen te enthousiasmeren voor een feestje, gaat voorop in de strijd op het veld, bloed fanatiek, maar loopt ook zeker voorop in de polonaise”, vertellen de meiden. Of ze de status legende heeft is nog niet duidelijk, maar ze heeft al wel een aantal leuke anekdotes met zich meegebracht. Het team kent ook een grappenmaker: “De lolbroek? Dat kan er bij ons maar één zijn, dat is onze trainer Lawrence Bouman, of beter gezegd Flauwrence. Zijn specialiteit is toch echt flauwe woordgrappen.”

Teamspirit

Het team heeft al het een en ander met elkaar bereikt, met als hoogtepunt het kampioenschap in 2014 bij Rood Wit Blauw. Het behalen van een nieuwe titel is nog niet heel ver gegrepen als men kijkt naar de inzet van het team. “We hebben een vaste kern die altijd aanwezig is, zowel op de trainingsavonden als de wedstrijden. We zijn fanatiek en willen met elkaar altijd het maximale eruit halen als we op zaterdag op het veld staan. Vooral het laatste seizoen, mede door Corona, merk je echt dat we voor elkaar door het vuur gaan, dat typeert het team. Uiteraard is er ook altijd ruimte voor een grapje en een lolletje, zowel binnen als buiten het veld”, vertellen ze enthousiast. Het mooie is ook dat ondanks het vertrek van sommige speelsters, ze geregeld terugkomen voor het supporten en/of de derde helft.

Oproep

De dames van Wilhelmina’26 hebben nog een laatste boodschap: “Een hele hele, hele belangrijke. Wij zijn voor volgend seizoen op zoek naar een nieuwe trainer/trainster.”

Wij zoeken iemand die:
– Op dinsdag of donderdagavond beschikbaar is én erbij is op de zaterdagen.
– Het maximale eruit wil halen, maar ook niet vies is van een lolletje
– Ons motiveert en natuurlijk ook nog wat bij kan leren

Alle andere kwaliteiten zijn meer dan welkom! Interesse? Neem dan contact op met onze technische commissie!

Klik de link voor een recent artikel over Wilhelmina’26