Kind van de club en de cirkel is rond. Het zijn termen die je prima los kunt laten op het huwelijk tussen Eric Koenraads en derdeklasser RKSV Groen Wit. De 52-jarige Bredanaar begon op zijn zesde met voetballen bij de vereniging waar hij later successen zou vieren als trainer, nu is hij terug, niet op het veld maar als voorzitter.

En, moet hij toegeven, het zat er een keertje aan te komen. “Ondertussen hebben ze al zo vaak gevraagd of ik hier voorzitter wilde worden. En in mijn hoofd heeft altijd wel gezeten dat ik het een keer wilde doen, het blijft mijn clubje.” Dat laatste is een understatement. “Dertien jaar lang in het eerste, allerlei functies bij de jeugd en twee periodes als hoofdtrainer. In totaal ook dertien seizoenen.” Van die functie neemt Koenraads na 22 jaar en periodes bij Hoeven, VVR en Groen Wit, voorlopig afscheid. “Sinds vorig jaar heb ik een nieuwe baan, dat kost veel tijd. Dat moest ik even loslaten, voor minimaal één seizoen.”

Familiegevoel

Want helemaal afscheid nemen kan hij ook weer niet. “Je wilt dat gras blijven ruiken, dus het speelt wel altijd in mijn achterhoofd.” Toch is Koenraads, die sinds november vorig jaar met de scepter zwaait, allesbehalve nieuw in dit wereldje. “Ik zat hier al een aantal jaar in het hoofdbestuur en de club had al bijna twee jaar geen voorzitter, sindsdien werkte ik eigenlijk al als ‘interim’.” In al die jaren heeft hij Groen Wit behoorlijk zien veranderen, zou je zeggen. “Het complex voelt nog altijd net als toen. Je merkt wel dat het nu een stuk lastiger is om vrijwilligers te krijgen, maar ook dat we enorm gegroeid zijn. Kijk alleen al naar het aantal jeugdteams.” Daar wringt meteen de schoen, letterlijk, vertelt Koenraads. “We hebben simpelweg te weinig ruimte. Er moet iets gebeuren, hopelijk geeft een kunstgrasveld wat dat betreft meer lucht. Inmiddels zijn we de derde grootste club van Breda, het gaat gewoon goed.” Maar hoe groot ook, de warmte blijft. “Het is een multiculturele vereniging, maar wel heel dorps. Een familiegevoel, dat past bij me.” En dus is de nieuwe voorzitter met alle liefde vier avonden in de week op de club te vinden, want er is genoeg te doen. Hij somt de drie belangrijkste dingen even op. “We moeten de jeugdafdeling op de rit krijgen, met een duidelijke structuur. Daarnaast willen we graag meer vrijwilligers, dat geeft een stukje rust. En tot slot moeten we de accommodatie aan gaan pakken.”

Rode draad

Dat laatste klinkt als lange termijn, maar dat is het niet. “Daar zijn we al een tijdje mee bezig, maar daar willen we nu echt vaart achter zetten. Er zijn nu ook gewoon te weinig kleedkamers.” Dat gaat niet vanzelf, maar Koenraads krijgt er ook veel voor terug, merkt hij. “De complimenten, positieve berichten, daar krijg je ook weer energie van. Laatst zaten we met alle categorieën van de jeugdafdeling om tafel, dat wordt gewaardeerd, dan voelen ze zich gehoord. Daar gaat het om.” En dus moet er vooral heel goed gecommuniceerd worden, ook het volgende plan is stiekem alweer in potlood opgeschreven. “Misschien moeten we het jeugdbestuur en het algemene bestuur wel samenvoegen? Daar denken we nu over na.” Al is dat nog lang niet alles, want voor Koenraads is goed niet goed genoeg. “Er moet een beleidsplan voor de jeugd komen, zodat er een rode draad is voor het opleiden van spelers voor het eerste elftal. Dat moet aan het einde van het seizoen klaar zijn, maar niet meer dan vier pagina’s hoor.” Ook moeten trainers de mogelijkheid krijgen een opleiding te volgen. “We hebben hier en daar al geïnventariseerd en kwamen tot zestien aanmeldingen, dus hopelijk komt de KNVB die cursus hier geven.” Met een samenwerking voor onbeperkte tijd maakt Koenraads zich alvast op voor de toekomst. “Blijven zoals we nu zijn, met een stabiel ledenaantal en een nieuwe accommodatie. Dat is een must.” Koenraads staat in ieder geval vol vertrouwen te trappelen. “Ik zit hier helemaal op mijn plek, dan ga ik er ook volle vak in!”

Klik op Groen Wit voor het laatste artikel van de club.

Hij voetbalde door heel Nederland, scheurde drie keer zijn kruisband af en belandde op zijn 32ste bij SAB. Het klinkt misschien als een slechte film, maar voor Michael van Ginneke is het de pure realiteit. Inmiddels is de inwoner van Dorst niet alleen speler van het derde, maar misschien nog wel belangrijker, ook hoofdsponsor van de club.

De grootste vraag blijft, hoe komt iemand die voetbalde op Schiermonnikoog, bij OJC Rosmalen en in Dronten, terecht bij SAB. Het antwoord is eigenlijk vrij simpel. “Mijn vader is hier voorzitter, hij vertelde een jaar of zes geleden dat ze een tweede elftal wilden gaan maken. En ik had toch wel weer zin om te gaan voetballen.” Dat was minder logisch dan het lijkt, voor de 38-jarige Van Ginneke. “Vanaf mijn zestiende ben ik aan het kloten met mijn knieën. In totaal ben ik zes keer geopereerd.”

Fit blijven

Inmiddels woonde hij weer in de buurt van Breda en dus zag de oud-speler van onder meer De Monnik het wel zitten. “Uiteindelijk zijn we een aantal seizoen het tweede geweest, inmiddels zijn we een vriendenteam geworden. Ik ben nog een tijdje assistent van de hoofdtrainer geweest en trainer bij ons team.” Met het derde staan ze nu aan kop van de vijfde klasse, maar dat is voor Van Ginneke vanzelfsprekend niet het belangrijkste. “Het is gewoon een gezellig klein clubje, iedereen kent elkaar. Onze groep bestaat uit allemaal vrienden, de jongste is negentien en ik ben de oudste.” Dat gevoel werd onlangs nog maar eens bevestigd tijdens het trainingskamp in Torremolinos, Spanje. “Daar doen we natuurlijk meer dan trainen, haha! Toen hebben we nog tegen elkaar gezegd: hoe mooi zou het zijn als iedereen er straks op mijn leeftijd nog steeds bij is en ik er dan ook nog ben?” Daar doet hij zelf in ieder geval alles aan. “Een jaartje of acht geleden had ik mijn laatste operatie, voor mijn 40ste zou ik een kunstknie hebben, dus daar zijn we bijna. Sindsdien volg ik drie keer in de week personal training, om toch fit te blijven.” Toch is het niet meer zoals vroeger, vertelt Van Ginneke. “Ik was een soort ’10’. Niet de snelste, maar wel iemand met inzicht en een steekpass. Nu is het vooral hard werken en de oudste uithangen.” Dat nuanceert hij meteen. “Ik denk dat ik qua conditie bij de vijf beste hoor!”

Meer aanwas

Maar niet alleen randzaken, ook de belangrijke zaken werden besproken onder de zon. Want na jaren als sponsor van zijn eigen team, was het tijd voor een volgende stap. “Dat contract hebben we in Malaga ondertekend. SAB zat moeilijk qua sponsoring, dus nu ben ik hoofdsponsor.” Met een bedrijf dat zich richt op gezond oud worden, zowel fysiek als mentaal. “Voorkomen is beter dan genezen, zeggen ze altijd. Ik denk dat fysiotherapie in de huidige vorm over een jaar of tien niet meer bestaat. Hoe kun je klachten voorkomen? Bijvoorbeeld door goed en gezond te eten, te sporten, maar ook op sociaal vlak actief te zijn.” Van Ginneke steunt zijn clubje maar al te graag. “Er zijn een paar grote clubs in Breda met veel geld, maar dit zijn de echte volksclubjes. Je kent elkaar, dus daar wil je graag wat voor doen. Het is ook een stukje maatschappelijk ondernemen.” De fysiotherapeut hoopt dat met zijn steun SAB kan blijven groeien. “Ik hoop vooral dat er vanuit de jeugd wat meer aanwas komt. We trainen op donderdag vaak tegelijk met het eerste en tweede, die staan er dan net als wij met een mannetje of twaalf. Dat is natuurlijk heel weinig. Dus een beetje aanvulling zou niet verkeerd zijn.” Tot slot ziet hij nog een mooie ontwikkeling, in de afgelopen paar jaar. “Vroeger had de club niet echt een goede naam, nu is het veel gemoedelijker. Daar heb je SAB weer, denken sommige tegenstanders nog steeds. Maar na afloop drink je samen een biertje.”

Klik op SAB voor het laatste artikel van de club.

Een aardverschuiving binnen de club, zo noemt voorzitter Edwin Provoost de aanstelling van Huub Kerkhof als verenigingsmanager bij DIA Teteringen. Want met een groeiende vereniging en een dalend aantal vrijwilligers, moest er iets gebeuren. “Dan moet je gaan denken in andere modellen, over nieuwe oplossingen.”

Precies op dat moment, kwam Kerkhof met zijn plan op de proppen. Want na ruim tien jaar als vrijwilliger bij de club, begon het toch een beetje veel te worden. “Ik ben begonnen als trainer en zat later nog als secretaris in het bestuur. Steeds meer vrijwilligers vielen weg, terwijl er veel moest gebeuren. Toen kwam ik wel op het punt waarvoor ik al een tijdje was gewaarschuwd. ‘Pas op dat het geen baan naast je baan wordt’.” Kerkhof had naar eigen zeggen twee opties. “Een deel laten vallen, of er juist meer tijd voor maken.” Toeval bestaat niet, glimlacht Provoost. “Als club dachten we al na over zo’n invulling, toen kwam Huub. Dat was zo ‘spot on’, toen wisten we het eigenlijk meteen.”

Terugverdienen

En dus is Kerkhof, voorheen manager in de zorg, de komende vijf jaar als verenigingsmanager verbonden aan DIA. En daar is hij maar wat blij mee. “Er samen voor zorgen dat iedereen kan sporten, dat vind ik ontzettend leuk om te doen. Daar krijg ik ook energie van.” Daar ligt meteen de uitdaging, vertelt de voorzitter. “Veel vrijwilligers hebben een groot hart voor de club, daardoor zijn de gaten die vallen niet altijd zichtbaar. Maar je merkt dat het aantal afneemt, terwijl de club twee keer zo groot is geworden.” Provoost vervolgt: “Je moest iedere keer weer op zoek naar iemand anders, vrijwilligers haken af en functies veranderen.” Een onderzoek van de vrijwilligerscommissie bracht het probleem verder in kaart. “Hoe kunnen we mensen daar toch in gaan beïnvloeden? Is er genoeg intrinsieke motivatie of moeten we dan gaan betalen?” Een rondje langs de velden bij andere clubs bracht DIA op nieuwe inzichten, vertelt Provoost. “Je ziet dat een verenigingsmanager zorgt voor vrijwilligersgroei. Dat moet ook, want Huub wordt betaald, dus gaat de contributie omhoog. Ergens willen we dat natuurlijk terugverdienen.” Al zit hem dat niet alleen in het aantal vrijwilligers. “Het moet zorgen voor meer stabiliteit, maar ook voor exploitatie van het sportpark of het organiseren van events.”

Beetje spannend

Kerkhof wordt het aanspreekpunt en de olie binnen DIA, maar wat stond er precies in zijn plan? “De kern was het ontzorgen van de vereniging. Meer vrijwilligers, zodat het bestuur weer kan besturen en geen ballen op moet pompen. En hoe ga je inkomsten genereren?” Straks is hij verantwoordelijk voor de dagelijkse gang van zaken, van de ledenadministratie tot de contributie. Ook de kleding valt onder zijn takenpakket, de komende tijd is Kerkhof vooral druk met gesprekken voeren. “Men moet zich gehoord voelen, want het belangrijkste is dat vrijwilligers goed opgevangen worden.” Provoost snapt als geen ander dat het voor veel clubleden best even wennen zal worden. “Het is een flinke reorganisatie, maar we konden niet anders. Er moest wat veranderen, het was eigenlijk een soort noodkreet. Gelukkig zagen de meeste mensen dat ook, anders hadden we het niet gedaan.” Nu is het voor Kerkhof zaak om een communicatieplan te schrijven, de samenwerking met de vrijwilligerscommissie te maximaliseren en zichtbaar te worden, er rust een aardige druk op zijn schouders. “Ik krijg al belletjes van mensen dat ze graag wat willen doen, ze weten nu waar ze moeten zijn. Nu is het aan ons om te laten zien dat het echt werkt. Want er was natuurlijk wel weerstand, het kost toch geld.” Dat snapt Provoost maar al te goed en dus is het laatste woord daar nog niet over gezegd. “We gaan de vereniging meenemen in de effecten. Levert het daadwerkelijk meer vrijwilligers op? Wat zijn de successen en waar doen we het allemaal voor? Want een beetje spannend is het ook wel!”

 Klik de link voor een recent artikel over DIA

Vijf goals waarvan één tijdens zijn debuut, vier assists en 1149 minuten in de Keuken Kampioen Divisie. Boris van Schuppen kent een geweldig debuutseizoen bij het eerste van NAC Breda. Na meerdere jeugdelftallen te hebben doorlopen, heeft ‘Het Kind van NAC’ de harten van velen supporters weten te veroveren. Hard werken wordt beloond, want het zat in zijn prille voetbalcarrière niet altijd mee.

In de eerste speelronde van het seizoen 2021/2022 speelde NAC uit tegen VVV. Van Schuppen maakte zijn debuut in de 79ste minuut toen zijn ploeg tegen een 2-1 achterstand aankeek. De jongeling bekroonde deze mijlpaal door in de blessuretijd op aangeven van Ralf Seuntjens de verlossende 2-2 binnen te schieten. Uit tegen FC Eindhoven maakte de twintigjarige voetballer zijn basisdebuut, waarna vele speelminuten volgden.

Niet altijd makkelijk

Geboren en getogen in de ‘Parel van het Zuiden’ begon Van Schuppen zijn voetbalcarrière bij JEKA. Na meerdere jeugdelftallen te hebben doorlopen, kreeg hij een uitnodiging van NAC en PSV. Op dat moment trainde hij zowel in Breda als bij de Eindhovenaren mee. “Er was bij NAC eigenlijk nog geen team waarvoor ik in aanmerking kwam, maar ik werd opgebeld dat ze me er graag nú al bij wilden hebben. Toen is mijn traject bij PSV stopgezet en heb ik in 2012 de stap gemaakt naar NAC”, vertelt Van Schuppen. Als geboren Bredanaar was de middenvelder erg trots om voor NAC te tekenen. “Het is iets waar iedere voetballer van droomt, en dat je daar dan mag gaan spelen, is echt een mooi gevoel.” Het ging hem niet altijd even makkelijk af bij de jeugdteams. “Ik was vrij klein voor mijn leeftijd en niet ontzettend snel in vergelijking met de rest. Toen ik in de C1 zat kwam er een moment dat ik niet meer in de basis werd opgesteld. Als ambitieuze speler, is dat toch best lastig te verwerken.” Bij NAC O17 maakte Van Schuppen niet veel minuten. Hij trainde mee met een team lager, iets wat een jonge voetballer natuurlijk niet graag meemaakt. “Ik deed af en toe een oefenwedstrijd mee maar meer kwam er niet van. Dit is wel echt de periode dat ik individueel veel trainde, ook met de hulp vanuit NAC, om op niveau te komen.”

Blijven knokken

Na intensieve individuele trainingen kreeg Van Schuppen de kans om zich te bewijzen bij NAC O19. In het eerste jaar probeerde hij zijn vorm te vinden, maar het daaropvolgende seizoen begon de motor pas echt te draaien. “Op een gegeven moment was ik topscorer en ik kan me nog goed herinneren dat ik op een topscorerslijst stond samen met Noni Madueke, die nu wekelijks in het eerste van PSV excelleert.” Hij weet wel waar die goede periode aan te danken was. “De tegenslagen in mijn O17-periode hebben voor extra motivatie gezorgd. Ik ben er ook van overtuigd dat het harde werk dat ik geleverd heb voor mijn successen in hogere teams heeft gezorgd.” De stap vorig jaar naar het eerste van NAC ziet Van Schuppen dan ook als beloning voor al het werk dat hij, samen met zijn familie en vrienden, in zijn voetbalcarrière heeft gestopt. Maar hij is nog verre van tevreden. “Mijn doel is om echt iets neer te zetten, iets om trots op te zijn. Ik ben nog lang niet klaar bij NAC en hoop hier nog mooie dingen te bereiken.” Want hard werken loont, weet Van Schuppen inmiddels. “Ik geloofde het vroeger als kind nooit, maar wanneer je blijft knokken voor je kansen, nooit stopt met hard werken en alles ervoor blijft geven, dan zal je beloond worden.”

Klik de link voor een recent artikel over NAC Breda