Hij zat tot een aantal jaar geleden zelf nooit op voetbal, noemt zichzelf daarom een ‘bijzondere’, maar inmiddels is Matthias Kalwij niet meer weg te slaan bij WDS’19. De inwoner van Breda speelt bij de 35+, is begeleider van de JO11, maar belangrijker nog, hij organiseert activiteiten voor de wijk. “Ieder kind heeft recht op een fijne jeugd.”

Toen Kalwij een jaar of zes was, deed hij ooit ergens bij een voetbalclub eens een proeftraining, maar heel snel was al duidelijk: “Dat was het niet voor mij.” Tot een jaar of acht geleden. “Vriendjes van mijn kinderen zaten op voetbal, dan willen ze dat natuurlijk ook. Zo rol je er dan in.” Inmiddels heeft hij zelf ook de stoute (voetbal)schoenen aangetrokken en dus is de 46-jarige werknemer van Halt na al die jaren nu ook zelf voetballer. “Het is laag instappen en ze helpen mij om beter te worden, dat zorgt voor veel plezier.”

Steentje bijdragen

Maar vooral zijn werk is een reden dat Kalwij besloot een aantal handschoenen bij WDS op te pakken, vertelt hij. “Daarin ben ik natuurlijk al veel bezig met jeugd, het begeleiden en helpen ontwikkelen. Teamsport is daarin gewoon heel erg belangrijk.” Bij zijn jeugdploegje heeft hij een soort rol als teammanager, zorgen voor de randvoorwaarden, maar daarbuiten is zijn taak nog veel groter. “Samen met de gemeente en stichting Grote Broer/Zus, organiseren we activiteiten in de wijk. Zoals het Oranjefestival of het Oliebollenballentoernooi. In plaats van rondhagen op straat, lekker voetballen.” Kalwij legt uit waarom dat zo belangrijk is. “Iedereen mag meedoen, ook als je geen lid bent van WDS. Zo komen ze in beeld bij de organisaties, maar leren ze ook onze vereniging kennen.” Precies zoals hij dat zelf een aantal jaar geleden ook deed. “Het is kleinschalig, waardoor je iedereen snel leert kennen. Het gaat niet alleen maar om de beste willen zijn, maar vooral om het plezier. Die gezamenlijkheid voel je heel erg, alle lagen komen hier samen, dat vind ik mooi.” En dus voelt de Bredanaar zich als een vis in het water. “Als je een idee hebt, luisteren ze echt naar je, daar is ruimte en aandacht voor. Wanneer iedereen één steentje bijdraagt, kom je een heel eind.”

Blije gezichten

Zo ook toen Kalwij graag iets wilde doen met de wijk in combinatie met de plaatselijke jeugd. “Ongeveer tweeënhalf jaar geleden, leek het mij leuk om tijdens Oud & Nieuw iets voor ze te doen. Zo is het balletje eigenlijk gaan rollen, toen is het Oliebollenballentoernooi ontstaan.” De vraag was meteen groot, herinnert Kalwij zich. “De eerste keer hadden we tachtig kinderen, daarna honderd. Toen merkten we meteen dat er enorm behoefte aan is.” Als verbinder tussen WDS en de wijk ziet hij het belang. “Het is niet voor iedereen vanzelfsprekend om lid te kunnen zijn van een vereniging, maar ieder kind heeft daar recht op. Gewoon leuke activiteiten om aan deel te nemen, dat gun ik ze.” Daar is voor zijn club een belangrijke rol weggelegd, denkt hij. “Je bent niet alleen een eilandje, maar hebt echt een functie. Al die blije gezichten, met elkaar, dat is voor mij het mooiste.” En dus denkt Kalwij stiekem al een beetje groter. “Als ze tijdens een toernooitje al roepen dat ze er volgende keer weer zijn, is het geslaagd. Mijn droom is om iedere schoolvakantie een activiteit te hebben, als een soort wijkvereniging. Het moet een natuurlijk iets gaan worden.” Hij droomt hardop verder. “Een voetbalkamp, voor kinderen die niet op vakantie kunnen. Als we daar zijn, hebben we samen iets heel moois bereikt!”

Klik de link voor een recent artikel over WDS’19

Toen Maikel van Alphen na jaren voetballen bij ‘concurrent’ Boeimeer een aantal seizoenen geleden werd gevraagd mee te doen bij WDS’19 zag het 33-jarige gezelligheidsdier dat best wel zitten. Maar aan het feit dat iedereen na de wedstrijd meteen naar huis ging, moest heel snel wat gebeuren. En dus ging hij aan de slag.

Inmiddels is Van Alphen onderdeel van het vierde, maar vooral ook lid van de seniorencommissie. Want zoals gezegd, gezelligheid staat bij de voetballer hoog in het vaandel. “Iedereen ging weg, het moet toch leuk en gezellig zijn?” Dat hij dat nog eens zou zeggen als lid van WDS’19, had hij zelf misschien ook niet helemaal verwacht. “Op mijn vijfde begon ik bij Boeimeer, daar heb ik tot mijn achttiende gevoetbald. Dat ligt toch een beetje gevoelig.”

Groepsgevoel

Maar nadat Van Alphen er een paar jaar tussenuit was, probeerde hij het eens bij de buurman. “Hier zaten veel vrienden, die vroegen of ik niet een keertje mee wilde doen. Waarom ook niet?” De sfeer viel dus een beetje tegen, maar de rest sprak hem meer dan aan. “Iedereen is meegaand en probeert elkaar te helpen. Niemand voelt zich ergens te groot voor, je moet samen de club dragen. Bij Boeimeer ben je misschien meer een nummer, hier krijg je echt de ruimte om wat te zeggen.” Zo ook toen Van Alphen met het idee op de proppen kwam om een vriendenteam op te richten, toen nog het zesde, inmiddels het vierde. “Ik werd met open armen ontvangen. We bleven als team altijd hangen bij het eerste, gingen op een gegeven moment ook mee naar uitwedstrijden. Daar ontstond een klik.” Niet alleen daar, moet hij eerlijk bekennen. “Zo heb ik ook mijn vriendin leren kennen. Die staat achter de bar en doet het wedstrijdsecretariaat. Voor ons is het eigenlijk een soort uitje, samen naar de club.” Een leuke familieclub, met een divers vierde team. “We hebben verschillende leeftijden, een Molukse jongen, iemand uit Ierland. Je gaat met elkaar een ‘commitment’ aan, samen plezier maken. Het groepsgevoel is bij ons belangrijk.”

Op rolletjes

Voorheen was Van Alphen ook nog onderdeel van de klusploeg, tegenwoordig is hij voorzitter van de seniorencommissie. En dat is meer dan aanspreekpunt zijn. “Van kleding tot ballen. En we regelen oefenwedstrijden of verhelpen problemen. Eigenlijk alles zodat het blijft draaien.” Na een jaar is het precies wat de goedlachse vrijwilliger ervan had verwacht. “De club liep een beetje dood, we zaten al een tijdje zonder voorzitter, maar ze wisten dat ik veel deed. Dus ze kwamen eens polshoogte nemen, of ik er nog wat bij wilde doen. Het is veel werk, zeker met corona was het hectisch, maar het is mooi.” Van Alphen doet het dan ook met alle liefde. “Dat is ook wel de kracht van WDS, op die manier elkaar stimuleren.” Want ook daarnaast zit hij niet stil. “Ik ben trainer van het vierde, maar speel mee als we te weinig man hebben. Op donderdag sta ik achter de bar.” De waardering doet hem goed. “Vooral uit mijn eigen team. Het helpt ook wel dat mijn vriendin echt thuis is hier, dan is het leuk om hier samen te zijn, maar ook meteen te helpen.” Vanuit zijn huis, op nog geen kilometer van de club, kijkt hij bijna uit op het complex. Daar kan nog wel het nodige aan gebeuren, denkt hij. “Het is niet zo groot. We hebben eigenlijk kunstgras nodig op het hoofdveld, gelukkig is daar inmiddels akkoord voor gegeven. Daarnaast willen we een overkapping gaan maken op het terras, zodat je daar ook lekker kunt zitten. Dat zijn een paar verbeterpuntjes die eraan zitten te komen.” Want de stijgende lijn laten ze voorlopig niet los in Breda. “Eigenlijk loopt alles op rolletjes. Maar we blijven hard werken om iedereen te geven wat ze verdienen!”

Klik op WDS’19 voor het laatste artikel van de club.

Voor vijfdeklasser s.v. Advendo waren de laatste weken allesbehalve gemakkelijk. Na schade aan de kantine en het uitvallen van de stroom, lag de focus even niet op voetbal. Maar nu de storm weer een beetje is gaan liggen en de eerste overwinning behaald, kijkt Kendrick Cecilia positief vooruit. “Ik hoop dat we nu door kunnen pakken, mijn gevoel zegt van wel.”

Maar eerst nog even terug naar de schade die werd aangericht door de storm, vooral het dak van de kantine had het zwaar. “Dat was natuurlijk wel moeilijk om te zien, Advendo is ook niet zo’n rijke club. Voorlopig is de stroom nog niet terug en ik denk dat het nog wel even gaat duren. Hopelijk krijgen we hulp.” Want zeker voor de 27-jarige Cecilia voelt Advendo toch wel een beetje als zijn thuis, ondanks dat hij een tropisch uitstapje maakte. “Op mijn vierde ben ik hier begonnen, tot de C’tjes. Daarna speelde ik bij Baronie, later ging ik op Bonaire voetballen.”

Fysiek zwaar

Dat laatste heeft een kleine toelichting nodig. “Mijn tweelingbroer woont daar en toen ik er op vakantie was, deed ik mee aan een oefenwedstrijdje. Vervolgens kreeg ik een belletje, of ik vaker mee wilde doen. Uiteindelijk heb ik daar zeven weken gevoetbald.” En dat was behoorlijk wennen, vertelt hij. “We trainden daar altijd om zeven uur ‘s ochtends en om acht uur ‘s avonds, anders is het veel te warm. Het is daar ook fysiek veel zwaarder, puur door de temperatuur. Dan heb je echt een goede conditie nodig.” Na dat bijzondere avontuur keerde Cecilia op zijn 25ste weer terug bij de club waar het allemaal is begonnen. “Dat is mijn thuisbasis. Hier ben ik opgegroeid en we hebben altijd contact gehouden. Het is een soort familie voor mij.” Maar de fanatieke aanvaller kwam niet voor niks terug, voegt hij snel toe. “Nu wil ik ze naar een hoger niveau schieten!” Dat zal met een plek in de onderste regionen van de vijfde klasse nog een flinke opgave worden, Cecilia heeft daar wel een verklaring voor. “We hebben een nieuw team, met onder andere jongens uit Polen en Roemenië. Dus we praten vaak Engels, maar die communicatie is eigenlijk het lastigste. Af en toe begrijpen we elkaar niet helemaal.”

Weddenschap

Desondanks behaalde Advendo niet zo lang geleden de eerste overwinning van het seizoen en dus hoopt de inwoner van Breda op een ommekeer. “Ik verwacht en hoop, dat het nu beter gaat lopen. Dan kunnen we ook gaan stijgen. Als we aan de eerste drie punten een goed vervolg kunnen geven, gaan we een mooie seizoenshelft draaien. Mijn gevoel is in ieder geval goed.” Zo goed zelfs, dat Cecilia onlangs een weddenschap afsloot met zijn leider. “Als we nog zesde worden, gaat zijn haar eraf. Dus dat is mijn doel, haha!” Om dat voor elkaar te krijgen, moet de behendige aanvalsleider dus nog even aan de bak. Want ook zijn doelpuntentotaal moet nog omhoog, vindt hij zelf. “Ik heb er nu vijf, maar wil er sowieso vijftien gaan maken. Geen zorgen, dat komt wel goed. Aan het einde van het seizoen spreken we elkaar weer.” Want ook daarvoor heeft Cecilia al een slachtoffer in gedachten. “Dan moet eigenlijk iemand anders kaal, misschien de trainer.” Maar voordat het zover is, moet er dus nog het nodige gaan gebeuren. Datzelfde geldt eigenlijk voor zijn toekomst bij de club, sluit hij af. “Als we in deze competitie blijven, zou ik nog wel een keer in de tweede of derde klasse willen spelen. Een beetje op mijn niveau van vroeger. Maar als het hier beter wordt, dan blijf ik gewoon lekker!”

Klik de link voor een recent artikel over s.v. Advendo

Als zaalvoetballer behoorde hij tot de beste spelers van Nederland, tijdens het afgelopen EK droeg hij namens Oranje de aanvoerdersband en bij RKSV Groen Wit groeide Oualid Saadouni uit tot kind van de club. Volgend seizoen staat hij in Breda voor de groep en dus is het tijd voor een nieuw hoofdstuk in zijn carrière. “Ik had zelf ook niet verwacht dat het zo snel zou zijn.”

Maar ondanks dat, kent de 34-jarige Saadouni geen greintje twijfel. “Als ik ergens zou beginnen, was het bij Groen Wit. Dit is mijn clubje. Ik heb er echt heel veel zin in.” Dat gevoel bekroop de zaalvoetballer van FC Eindhoven al snel, toen nieuwbakken voorzitter Eric Koenraads hem benaderde. “We kenden elkaar al vrij goed, hadden regelmatig contact. Eric wist dat ik ging stoppen als international, of ik het niet zag zitten om trainer te worden.”

Bouwen

Zoals gezegd had Saadouni, die de jeugdopleiding van derdeklasser Groen Wit doorliep en speelde in het eerste, niet verwacht dat hij nu al langs de zijlijn zou komen te staan. “Wilde ik het al op zo’n korte termijn? Daar was ik na de gesprekken eigenlijk al snel over uit. Het vertrouwen van Eric, het bestuur en de spelers waren daarin voor mij ook wel doorslaggevend.” Het driejarige contract spreekt wat dat betreft boekdelen. “Op die manier krijg ik echt alle tijd om lekker te bouwen. Ik ga ook beginnen aan UEFA B, nu krijg ik daar alle ruimte voor om het te combineren. Eerst dit, dan zien we wel verder.” Waar hij aan gaat bouwen? “Groen Wit moet een stabiele derdeklasser worden. Met leuk voetbal, gezelligheid, maar ook discipline.” Eigenlijk precies zoals Saadouni zelf als speler ook altijd was. “Hard werken combineren met een goede tactiek. Als aanvoerder ben je toch een soort leider, dus dat zat al in me. Ik had altijd best een grote mond richting trainers, hoe het allemaal moest, nu mag ik het zelf laten zien.” Of hij dat meteen in de tweede klasse mag laten zien, zal in de komende maanden moeten blijken. Veel verandert dat niet aan zijn aanpak. “We zijn geen profclub, maar ik verwacht wel professioneel gedrag. Gewoon jongens die graag willen.”

Vallen en opstaan

En dat zullen voor Saadouni veelal bekende gezichten zijn, hij begint dan ook meteen te lachen. “Voor mij is het voordelig, voor hen misschien wat minder. Sommige spelers ken ik zo goed, ook qua karakter, dus ze kunnen mij niet voor de gek houden.” Hoewel het nog een tijdje duurt, staat de oud-international nu al te trappelen. “Ik kijk eigenlijk uit naar alles. Het proces, de voorbereiding, dingen terugzien in een wedstrijd en het smeden van een team. Gewoon iets overbrengen op een groep. Stiekem ben ik al een beetje begonnen.” Met Koenraads, die meer dan twintig jaar ervaring als hoofdtrainer met zich meebrengt, heeft hij een uitstekende leermeester in zijn buurt. “Die had al gezegd dat ik altijd aan mag kloppen en het echt wel met vallen en opstaan zal gaan. Maar ik ben niet bang om fouten te maken.” Mede door zijn teamgenoten, vertelt hij. “Die zeiden altijd dat ik echt trainer moest worden. Het heeft ook altijd wel in me gezeten.” Ook zijn ervaring als zaalvoetballer neemt hij komend seizoen mee. “De professionaliteit, het nakomen van afspraken. Het is geen Ajax, dus het moet ook gezellig zijn.” En dus moet er vooral ook leuk gevoetbald worden. “Technisch en mooi voetbal weer terugbrengen naar Groen Wit, dat de mensen graag komen kijken. Die positiviteit willen we uitstralen als club.” En dat kan voor Saadouni niet snel genoeg beginnen. “Ik voel al gezonde spanning, dus wat mij betreft begint het morgen!”

Klik op Groen Wit voor het laatste artikel van de club.