Bij zaterdageersteklasser Valken’68 uit Valkenburg heerst een uitstekende sfeer. Presteren in de zaterdag eerste klasse A en saamhorigheid gaan prima samen. Het eerste elftal wordt getraind door Alan Campfens, een man met een verleden bij prominente profclubs en sympathieke spelers in de selectie. Middenvelder Sammy Zandbergen (27) en doelman Joris van Harmelen (33) zijn daar voorbeelden van.

“Hij heeft ook hoog gevoetbald, dat klopt ja”, zegt Zandbergen aan het begin van het interview. ‘Hij’ heeft betrekking op Campfens, die lange tijd deel uitmaakte van de jeugdopleiding van Feyenoord en Ajax. Zandbergen zelf was actief in de jeugdtak van ADO Den Haag, nadat hij in zijn geboorteplaats Rijnsburg voor Rijnsburgse Boys had gespeeld.

Als aanvallende middenvelder lukte het Zandbergen net niet om door te dringen tot het beroepsvoetbal. Hij beproefde zijn geluk bij Boshuizen en Rijnvogels, waarna Valken’68 de volgende stap was. “We hebben echt een leuk team hoor”, zegt de man die in de bloemenbranche als accountmanager werkzaam is. “Er spelen best wat jongens die op behoorlijk niveau hebben gevoetbald en dat zie je terug in ons spel. We draaien bovenin de middenmoot mee en hebben buiten het veld veel plezier met elkaar. Geregeld blijven we na afloop van de trainingen en wedstrijden in de kantine hangen om samen een pilsje te drinken. Dat wordt soms best laat, maar ik weet dat thuis wel aan mijn vriendin uit te leggen.”

Discipline

Zandbergen vertelt dat de eerder genoemde Campfens vooral hamert op discipline. Al te uitvoerig uitweiden over passlijnen en doordekken, doet de trainer inmiddels niet meer. De selectie is al drie jaar bekend met zijn denkbeelden en weet hoe Campfens spelen wil. “Voor ons is Alan de ideale trainer. Wij willen gewoon lol hebben en tegelijkertijd op een goed niveau spelen. Valken’68 is een ontzettende leuke club, waar mensen wat voor elkaar over hebben en samen genieten van de sport. Overigens ben ik zelf van positie veranderd een tijdje terug. Ik was altijd een echte schaduwspits maar ben naar de linkerkant van het middenveld verhuisd. De nummer acht dus, helemaal prima. Ik ben, denk ik, best compleet en kan lekker mijn ei kwijt op die positie

‘Beste keuze’

Ook Joris van Harmelen koestert de sfeer die de brigade van Campfens zo kenmerkt. Toen hij het Leidse DOCOS begin dit seizoen voor Valken’68 verruilde, maakte hij naar eigen zeggen ‘de beste keuze van zijn leven.’ “Ik ben bij HBS in Den Haag begonnen en heb het daar tot tweede keeper geschopt. Het eerste speelde alleen in de toenmalige Topklasse en ik voelde aan dat dat niveau wat te hoog was voor mij. Met een aantal vrienden zijn we toen naar SVC’08 gegaan en daar hebben we zeven leuke jaren gehad. Maar bij Valken’68 ben ik nu het best op mijn plek. We combineren presteren en onderlinge gezelligheid en dat is hartstikke leuk.”

Van Harmelen is in het dagelijks leven docent lichamelijke opvoeding en is op zijn school – het ’s Gravendreef College in Leidscheveen – tevens teamleider van 3 HAVO. Aan bezig zijn met beweging geen gebrek voor de man die zijn lengte verenigt met het vermogen om goed te kunnen meevoetballen. “Ik kan een hoge bal uit de lucht plukken en ook een pass geven”, lacht Van Harmelen. “Bij jongens die tegen net betaalde voetbal hebben aangezeten, kun je als keeper ook best een bal kwijt natuurlijk. Ik heb niet eerder meegemaakt dat het basisniveau van mijn elftal zo hoog was. Best grappig eigenlijk hoe ik hier terecht ben gekomen. Ik kende Erwin van der Nagel (keeperstrainer bij Valken’68) uit de voetbalwereld rondom Leiden en hij wist dat ik het na vier jaar DOCOS tijd vond voor een nieuwe uitdaging. “Kom gewoon lekker naar Valken”, zei Erwin Toen. ‘’Ik heb de gok genomen en het is prima uitgepakt. Je moet soms een beetje mazzel hebben in het leven.”

Klik op Valken’68 voor het laatste artikel van de club.

VV SJC houdt deze maand zijn jaarlijkse konijnenveiling. De 65^steeditie van het beruchte en beroemde evenement werd in de setting van het nieuwe clubgebouw gehouden. Veilingorganisator Wil van der Zalm is ook de man achter de konijnenveiling 2.0.

“Fijn dat het weer fysiek kan”, zegt Van der Zalm, die binnenkort als timmerman afzwaait en van een welverdiend pensioen mag gaan genieten. Een beetje zenuwachtig is hij wel voor de eerste editie van de konijnenveiling sinds december 2019.

“We hebben ‘m twee keer niet kunnen laten doorgaan vanwege corona”, zegt Van der Zalm. “Vorig jaar hebben we de veiling weliswaar digitaal gehouden, maar dat is toch anders. Ook met deze editie was het onzeker of hij kon doorgaan, want in december, de maand waar we normaal de veiling houden, was er een lockdown. Vandaar dat de veiling nu naar mei is verplaatst.”

Van der Zalm is al jaren de drijvende kracht achter de veilig die SJC veel geld in het laatje brengt. De recordopbrengst staat op ruim negentigduizend euro. “De inkomsten per jaar verschillen, maar we halen altijd wel zestig- of zeventigduizend euro op. In 2019 was de opbrengst 82.000 euro. Het geld komt ten goede aan de gehele club. Niet aan spelers van de selectie, zoals sommige mensen nog wel eens willen denken. Geld kan de club nu zeker goed gebruiken, want er moet met de nieuwbouw veel bekostigd worden.”

Voor Van der Zalm is het alweer de 25^ste keer dat hij de veiling organiseert. “Mijn schoonvader organiseerde de veiling en ik ben hem gaan helpen. Na een paar jaar heb ik het overgenomen. We waren als club de eerste in de regio. Andere clubs zijn het ook gaan doen, toen ze zagen hoeveel geld wij ermee ophaalden.”

De naam van de veiling suggereert dat er nog konijnen worden verkocht, maar die tijd is geweest, zegt Van der Zalm. “Zo is het jaren geleden wel begonnen. De club kreeg levende konijnen aangeboden en die beesten werden geveild. We zijn al weer een paar jaar gestopt met het veilen van levende dieren. We hebben daar ook een gedoe van gekregen. Op een gegeven moment stonden hier de dierenactivisten voor de deur te protesteren. Op zoiets zaten we niet te wachten, vandaar dat we daar mee gestopt zijn.”

Dat wil niet zeggen dat de veiling er minder levendig op geworden is. “We veilen echt van alles. Van tickets voor een rondvaartboot in Amsterdam of voetbalshirts. Het is maar net wat mensen aanbieden. Van vier uur in de tuin werken tot een verzorgde lunch. Het is ook maar net wat de gek er voor geeft. Ik heb in die jaren van alles voorbij zien komen. Het gekste wat ik meegemaakt heb? Dat was een levend zwijn. Dat is heel wat jaartjes geleden hoor. Joh, we hebben echt honderden producten. Ik maak vooraf altijd een catalogus met alles wat geveild wordt. We beginnen de avond met het aanbod voor de kleine portemonnee en later komen de grote bedragen. Of iets in trek is, weet je nooit. Het valt me altijd wel op dat wij meer gelden krijgen voor de Feyenoord- dan voor de Ajax-taart die we door de bakker hier speciaal laten maken.”

In deze periode is Van der Zalm vrijwel dagelijks te vinden op het complex van SJC. “Er moet veel gebeuren”, zegt hij. “Een timmerman komt altijd van pas. Er moet van alles getimmerd worden, van ballenkast tot andere opslagruimten. We zijn bezig om een VUT-ploeg op te richten die de boel straks netjes gaat houden. Dat moet ook gewoon gebeuren. We hebben heel veel geduld moeten betrachten. Gelukkig is het gebouw nu opgeleverd. Die noodgebouwen, dat was een beetje armoedig.”

Klik de link voor een recent artikel over SJC

VV SJC heeft eind april zijn intrek genomen in het langverwachte nieuwe onderkomen van de club. Geduld moest de Noordwijkse vereniging zeker hebben. Het enorme bouwproject kreeg tegenslag na tegenstag, waardoor de oplevering van het fraaie clubgebouw steeds werd opgeschoven.

Het gebouw is van alle gemakken voorzien en bevat onder meer zestien kleedkamers op de begane grond en heeft een grote kantine, een commissiekamer, een businesshome en bestuurskamer op de eerste verdieping. De noodgebouwen waar SJC de afgelopen jaren in campeerden zijn inmiddels van het complex verdwenen.

Klik de link voor een recent artikel over vv SJC

Correia combineert zijn functie bij vv Katwijk met het assistent-trainerschap bij Telstar, waar hij als beroepsvoetballer honderden duels voor uitkwam. Een vergelijking tussen beide clubs is best op zijn plaats. ‘’Katwijk en IJmuiden zijn allebei havensteden. Verder is de cultuur van de clubs wel vergelijkbaar. Ze worden gesteund door een trouwe aanhang en hebben een gezellig karakter. Ik voel me zowel op De Krom als in Stadion Schooneberg prima thuis.”

Hij heeft “de leukste baan van de wereld”, zegt Correia. ‘’Natuurlijk is ook trainer zijn werk, maar ik kan me niet voorstellen dat ik iets nóg leuker zou vinden.” Dat hij vanaf mei bij de UEFA het Pro-diploma zal trachten te behalen, onderstreept zijn aspiraties om hogerop te komen. “Ik ga die opleiding niet voor niets doen Ik ben pas 39 en heb nog een heel leven als trainer voor me. Ik vind het mooi om een groep leuke en leergierige mensen om me heen te verzamelen met wie ik aanvallend voetbal kan spelen. Ik ben ooit begonnen met voetbal omdat ik het leuk vond, daar past dan natuurlijk geen ultra-defensief voetbal bij.”

Hij zou er hard over moeten nadenken, besluit Correia, of hij in noodgevallen de welbekende bus voor het eigen doel zou parkeren. Incidenteel kan die strijdwijze best succes opleveren, maar op langere termijn heb je er doorgaans weinig aan. “Nee, dan kijk ik liever hoe we met z’n allen tot beter voetbal kunnen komen. Uiteindelijk geeft dat duidelijk de meeste voldoening.”

Klik de link voor een recent artikel over vv Katwijk