Pas 23 jaar en sinds dit seizoen captain van vierdeklasser DEVO. Voor Joris Corsmit is het dragen van de band bij de club waar hij sinds zijn vijfde speelt, stiekem toch wel een droom die is uitgekomen. “Dat vind ik een eer. Het zit van nature wel in me, maar ik ben nog lang niet de perfecte aanvoerder.”

Om dat uiteindelijk wel te kunnen worden, praat Corsmit veel met trainer Ferry Jansen. “Vooral over wat erbij komt kijken. Meer oog hebben voor medespelers, jezelf laten horen in het veld, maar altijd positief.” Zo zit hij gelukkig, ook voor zijn medespelers, wel in elkaar. “Ik zal nooit iemand afblaffen. Eigenlijk wil ik ieders vriend zijn, zo ben ik ook als persoon.” En dat doet de student ‘Strategic Management’ dus al heel zijn leven bij dezelfde club. “Sinds mijn vijfde speel ik hier, nog nooit heb ik overwogen om ergens anders te gaan voetballen. Als jongen van het dorp, is DEVO de club.”

Zoekende
Tot zijn eigen tevredenheid. “Dat is zó fijn. Je kent iedereen, leert op latere leeftijd ook het bestuur kennen en iedereen is goed met elkaar. Een hecht en leuk groepje.” Ook binnen het team, vertelt Corsmit. “Dat is voor mij ook een belangrijke reden om door te blijven gaan. Veel jongens zijn met elkaar opgegroeid, begonnen op de basisschool en nu samen in het eerste.” Maar ondanks al die gezelligheid zijn de prestaties, met een laatste plaats, een stuk minder gezellig. “Dat hadden we natuurlijk zelf ook graag anders gezien. Het is lastig om te zeggen waar het precies aan ligt. We zijn zoekende. Wat is de beste speelstijl? Welke formatie? Moeten we druk gaan zetten?” Wat de tactiek uiteindelijk is geworden, vertelt Corsmit liever niet, maar het gevoel is in ieder geval goed. “We hebben gevonden wat bij ons past, dus de eerste drie punten zitten er wel aan te komen. Eigenlijk hadden we die al moeten hebben, vind ik.” De centrale verdediger weet wel waarom een overwinning zo lang op zich laat wachten. “Moeite met scoren en soms vergeten we een voorsprong over de streep te trekken. Dan is het toch een beetje de jongens tegen de mannen.” Heel gek is dat niet, want Corsmit behoort met zijn 23 jaar tot de meer ervaren spelers van de groep, de doelstelling is dan ook duidelijk. “Niet laatste eindigen. Daarom moeten we echt snel punten gaan pakken.”

Oudere broer
Aan zijn trainer zal het in ieder geval niet liggen, vertelt de aanvoerder. “Ferry is heel ambitieus, weet waar hij het over heeft en probeert ons echt beter te maken. Individueel, maar ook als team.” Daar plukt de inwoner van Bosschenhoofd zelf ook de vruchten van. “In het begin van het seizoen maakte ik te veel persoonlijke fouten, daar hebben we het samen vaak over gehad. Dan ga je er toch meer op letten.” En hoewel Corsmit zoals gezegd nog moet groeien als aanvoerder, heeft hij zijn draai aardig gevonden. “In de jeugd was ik het ook vaak, dus dat is wel leuk. Met of zonder band, ik schreeuw in het veld net zo hard. Dat maakt geen verschil. Als het maar positief is.” Behalve dat, moet er natuurlijk ook voetballend een steentje worden bijgedragen. “Ik ben een stevige verdediger, speel graag duels en kan goed koppen. Van achteruit probeer ik iedereen neer te zetten.” Dus ook zijn oudere broer Ruben. “Soms durf je daardoor wat meer tegen elkaar te zeggen. Felle discussies horen er dan bij, daar ben je broers voor.” Niet alleen logistiek een voordeel, lacht hij. “We hadden het er vroeger altijd al over dat het leuk zou zijn als we samen zouden voetballen. Was voor onze ouders ook makkelijk. Het is mooi dat we dat nu bij het eerste doen.” Tot slot heeft Corsmit met DEVO een duidelijk doel voor ogen. “Een stabiele vierdeklasser worden, daar moeten we naartoe werken!”

Klik hier voor het laatste artikel van DEVO.

Liefhebbers onder elkaar, voetbalhumor en gezelligheid in de kleedkamer. Voor voetbalpraat ben je nooit te oud. Dat bewijzen ze sinds een aantal seizoenen bij de Veteranen van RKSV Cluzona. Corné Danen is samen met Marcel Luijckx één van de oprichters, hij geniet van het fanatisme. “Iedereen kan echt nog een balletje trappen hoor!”

Met zijn 56 jaar behoort Danen niet alleen tot de meest ervaren spelers van het stel, hij wierp zich dus ook op als aanjager van het geheel. Want eenmaal gestopt, begon het toch wel weer te kriebelen. “Ik deed als keeper nog wel aan zaalvoetbal, maar las bij de KNVB iets over een 45+ competitie. Zodoende is het balletje gaan rollen.” De inwoner van Wouw won wat informatie in, belde eens met de voetbalbond en trok mei 2016 intern bij Cluzona eens aan het jasje. “Kunnen we daar niet iets mee gaan doen?”

Aan de bak

In die leeftijdscategorie was het lastig om een team samen te stellen, maar toen bleek dat er ook een competitie was voor de 35+, ging het ineens een stuk makkelijker. “Al snel hadden we een mannetje of negen, toen hebben we ons ingeschreven voor de vrijdagavond.” Dat deed Danen een jaar of drie met zijn teamgenoten, toen het wel weer tijd was voor iets nieuws. “Je speelt toch elke keer tegen dezelfde tegenstanders, dat heb je op een gegeven moment wel gezien. Vanuit de KNVB werd het eigenlijk alleen maar populairder, dus besloten we in 2019 iedere week op donderdag competitie te gaan spelen.” Met veertien man op de lijst, is ook het aantal spelers met de tijd gegroeid, alhoewel. “Eigenlijk hebben we elf voetballers, want drie zijn er chronisch geblesseerd. Daar rekenen we niet meer op.” Maar gelukkig is er keuze genoeg. “Sinds dit seizoen hebben we ook een tweede 35+ team, een generatie jonger. Sommige jongens vielen soms al eens bij ons in, nu staan ze zelf ook ingeschreven.” Vol enthousiasme storten de mannen zich wekelijks in de zeven tegen zeven. “Het fanatisme zit er nog steeds in, ook bij tegenstanders. Maar je laat elkaar wel gewoon lekker voetballen, want daar gaat het uiteindelijk om.” Toch is het nog flink intensief, vertelt Danen. “Iemand kwam eens een keertje meetrainen, die hebben we daarna nooit meer gezien. Die schrok toch wel een beetje van het niveau en vooral van de intensiteit. Je moet nog behoorlijk aan de bak.”

Derde helft

Toch is het met zaalvoetbalregels een stuk gemoedelijker, denkt hij. “Daardoor is het volgens mij ook aantrekkelijk. Het gaat er wat minder hard aan toe, weinig tackles, dus ook geen blessures.” Als er wordt getraind is dat ter voorbereiding op het nieuwe seizoen, zo halverwege augustus, maar bovenal gaat het natuurlijk om de gezelligheid. “Dan komt er een kratje bier bij. Samen in de kleedkamer, lachen en voetballers onder elkaar. Dat begint eigenlijk pas bij de senioren, dat trekken we nu lekker door.” Want stiekem, blijft voetbal het allerleukste wat er is. “Je bent weer even een E-pupil, als je dat veld weer op mag. Als het voetbalspelletje je ding is, blijft dat voor altijd zo.” Zelfs als het fysiek wat lastiger wordt. “De oudste bij ons is 59 en tien zijn er boven de 50. Dan heb je wel even drie of vier dagen spierpijn, haha!” Ondanks dat en wedstrijden tegen veel jongere teams, denken ze nog lang niet aan stoppen. “Dit blijven we echt nog wel een paar jaar doen. Daarom was corona zo vervelend, dat is kostbare tijd.” Die halen ze nu, met vooral veel derde helften, dubbel en dwars in. Over één ding is Danen wel heel duidelijk. “Wandelvoetbal? Daar gaan we nooit aan beginnen!”

Klik de link voor een recent artikel over Cluzona

Een voetbalfamilie zie je vaak, die van een scheidsrechter een stuk minder. Maar bij RKSV Cluzona hebben ze er met familie De Nijs toch echt eentje. Vader Henri begon als eerste, een paar jaar later volgden zoon Mike en dochter Tessa in zijn voetsporen. Het drietal vertelt over de leuke dingen, de kritieken en de perfecte scheidsrechter. “Je moet vooral consistent en duidelijk zijn.”

Zoals dat eigenlijk altijd gaat bij amateurclubs, vervulde Henri al vroeg de rol van hardwerkende vrijwilliger. Als trainer van zijn kinderen en later dus ook als scheidsrechter. De 51-jarige vader vertelt hoe dat precies ging. “Of ik niet een keer bij de meisjes wilde fluiten, in 2010 was dat denk ik. Als ik nu op het sportpark kom, vraagt iedereen of ik kan.” De negentienjarige Mike begon op zijn zesde met voetballen bij Cluzona, zus Tessa (22) volgde een jaartje later. “Volgens mij was ik negen, papa werd mijn trainer. Inmiddels voetbal ik bij de dames.” De jongste van het stel vult lachend aan. “Ik zit nu in de JO19-2 en mijn vader is trainer!”

Het spelletje

Voor Tessa begon het fluiten van wedstrijden vorig jaar zomer. “Ze vroegen of ik dat bij de jeugd kon doen, op zaterdag had ik niks, dus dat wilde ik best. Vanaf dit seizoen doe ik het volledig.” Mike, in tegenstelling tot het zelf voetballen, volgde juist nu een jaartje later. “Ze hielden een jeugdtoernooi en zochten scheidsrechters, van daaruit is het begonnen.” Volgens zijn zus allemaal best logisch, eigenlijk. “We komen uit een voetbalfamilie en zelf ben ik altijd wel op de hoogte van de regeltjes, dat vind ik leuk. Dat je geen ‘los’ of ‘laat’ mag roepen bijvoorbeeld.” Haar broertje gaat verder. “Zonder scheidsrechter kan er niet gevoetbald worden, dus eigenlijk zorg je er ook voor dat anderen lol kunnen hebben.” Maar wat vinden ze nou zo leuk? Henri trapt af. “Je kijkt toch naar de tactiek, maar ook naar de spelers zelf. Wie bepaalt het spel? Talenten haal je er al snel uit.” Ook Tessa geniet juist nog meer van het spel. “Ik fluit vaak de MO13 en de MO17, dan zie je ze groeien. En mensen zijn blij dat je fluit.” Het feit dat ze zelf nog actief is als voetbalster, helpt haar binnen de lijnen. “Soms erger ik me ook aan een scheidsrechter, dan weet ik dat ik het zelf niet zo moet doen.” Datzelfde geldt voor Mike. “Je snapt wat ze meemaken, daar kun je jezelf beter in verplaatsen.”

Uit liefde

Maar niet alleen op de club, gaat het over de juiste beslissingen, lacht vader Henri. “We kijken heel veel voetbal thuis en letten dan natuurlijk net een beetje meer op de scheids. Discussiëren, hoe zouden wij een situatie oplossen? Dat soort dingen.” Hoe leuk ze het ook vinden, kritiek is er natuurlijk altijd. Hoe kun je daar het beste mee omgaan? Tessa: “Als het met respect is, mogen spelers veel zeggen. Anders heeft het geen zin om in gesprek te gaan, dan laat ik het gewoon voor wat het is.” Die emoties ontstaan vaak uit onwetendheid, weet Mike ondertussen. “Veel spelers kennen de regels niet.” Henri dan: “Het wordt ook steeds ingewikkelder…” Voorlopig fluiten de twee jongsten van ‘familie De Nijs’ vooral jeugdwedstrijden en wat hen betreft blijft dat zo. “Ik heb geen ambitie om het echt serieus te gaan doen, nu is het gewoon voor de lol. Wel wil ik de cursus gaan doen, daar word je alleen maar beter van en ik houd van leren”, vertelt Tessa. Ook voor Mike zit dat er voorlopig nog niet in. “Nu wil ik vooral meer wedstrijden fluiten en ervaring opdoen, zodat ik straks ook de oudere jeugd kan doen.” Tot slot zijn ze over één ding meer dan eensgezind. “We doen het vooral uit liefde voor de club, om ze een handje te helpen!”

Klik de link voor een recent artikel over Cluzona