Hoewel WSC Waalwijk al 116 jaar bestaat, is het pas zeven jaar geleden dat een meidenafdeling werd opgezet. En deze afdeling groeit als kool. Inmiddels staat er een meidenafdeling waar WSC trots op is en die door een grote club enthousiaste mensen wordt omarmd. En dit jaar was het feest! Want het ambitieuze Langstraat Meiden Top Toernooi (LMTT) vierde haar eerste lustrum.

“Het vrouwen- en meidenvoetbal wordt steeds meer als volwaardig gezien. Kijk maar naar de verschillende betaald voetbalclubs die een vrouwentak opgezet hebben”, stelt Jeroen Blankestijn, hoofdbestuurslid van WSC Waalwijk en kartrekker van het meidenvoetbal binnen de club. “De Oranje Leeuwinnen doen het heel goed. Deze vrouwen vormen een goed elftal en zijn voor onze meiden een zeer positief voorbeeld. Dat zijn erg goede ontwikkelingen.”

Blankenstijn vindt dat er tegenwoordig veel positiever naar meidenvoetbal wordt gekeken dan enkele jaren geleden. En dat is te zien aan de grote meidenafdeling binnen WSC Waalwijk. “Wij hebben als enige club van de regio een volledige lijn van M-O9 tot MO-19. Dat zijn in totaal zeven teams. Meiden spelen bij onze club al op jonge leeftijd in een meidencompetitie. Dit wordt door hen als zeer positief ervaren.”

Ook Stijn Sleeuwenhoek, coördinator van het meidenvoetbal, is trots op de afdeling. “En onze ambitie is elk jaar van onderaf met één team per seizoen te groeien. Tot nu toe zijn we in zeven jaar gegroeid tot zeven teams, dus vooralsnog maken we onze ambitie waar.”

GROOT TOERNOOI
Tijdens het afgelopen pinksterweekeinde vond het LMTT plaats. Zoals ieder jaar werd het seizoen afgesloten op Tweede Pinksterdag met een groot eigen toernooi. Dit jaar ging het echter niet om een ‘normale’ maar een ‘Pro Edition’. Sleeuwenhoek: “De vijfde editie was voor de organisatie een mooie reden om groots uit te pakken. Dit hield in dat op Eerste Pinksterdag een extra toernooidag op het programma stond met voetbalbeloften uit de Eredivisie en toptalenten uit MO-14 en MO-16.”

Hij vult aan: “We willen iets bijzonders neerzetten waarmee we meidenvoetbal van het allerhoogste niveau binnen de poorten van ons sportpark hebben. Het was een toernooidag waar we er als meidenafdeling met z’n allen de schouders onder hebben gezet. Waarom? Om er iets unieks van te maken. Voor ons was dit wederom het bewijs dat de meidenafdeling van WCS Waalwijk goed bezig is. Op naar weer een mooi Langstraat Meiden Top Toernooi!”

Klik op VoetbalJournaal voor het laatste artikel over het amateurvoetbal.

In de zomer van 2020 keerde hoofdtrainer Edin Curic terug bij SV Capelle. Tot op de dag van vandaag is van een normaal seizoen geen sprake geweest. Het contract tussen trainer en club is wel verlengd. Maar in welke klasse de club volgend seizoen uit gaat komen, dat was tijdens het gesprek nog de vraag…

SV Capelle haalde Edin twee jaar geleden terug. Een eerdere samenwerking in het seizoen 2017-2018 leidde tot succes, de Bosnische oefenmeester wees het team de weg naar promotie. De club liep het nét mis. In 2020 kreeg Curic opnieuw de opdracht om het doel van de club vorm te geven: meer spelers uit eigen jeugd door laten stromen naar de selectie. Ook sportief resultaat was een missie. Toch loopt het niet zoals gehoopt.

Edin: “De start van dit seizoen was goed. We hebben een lange voorbereiding gehad met een complete groep. We waren goed bezig en ik kon mijn visie uitdragen en neerzetten. De eerste vier wedstrijden wonnen we. Totdat we de derby tegen NEO’25 met 7-0 verloren. We kregen al na 5 minuten een rode kaart en dan wordt het moeilijk. Dat was voor de jongens wel een psychologische tik. Daarna belandden we in een cirkel waar we moeilijk uitkomen.”

Zoals velen worstelde ook SV Capelle met de corona-situatie. Curic benoemt blessures, coronagevallen, wisselende opkomsten en daardoor lastige trainingen als oorzaak in de tegenvallende prestaties. “Het is moeilijk voor trainers. Je bent vooral bezig met het technische, tactische en mentale aspect. Echt wedstrijdgericht trainen gaat niet. Terwijl die afwisseling er juist voor zorgt dat je het beste uit een speler kunt halen. Het ging in ieder geval niet zoals ik het heb geleerd.”

De trainersopleiding van Curic is niet de minste. Hij is in bezit van het hoogste trainersdiploma van de UEFA en heeft enorme ervaring in de (inter)nationale voetballerij, als trainer en als speler. Dankzij die kennis is hij in staat om spelers ook als individu beter te maken. Frenkie de Jong is er een voorbeeld van. In de tijd dat Curic actief was in de jeugd bij Willem-II gaf hij samen met zijn collega’s een-op-een-begeleiding aan spelers. Nog altijd heeft hij contact met de international. Curic gelooft in die aanpak en voert deze nog steeds uit. “Ik houd evaluatiegesprekken, bespreek verbeterpunten en maak rapporten. Zo bouw je aan de toekomst. Dat is ook het doel van deze club.”

Trots
Dat doel lijkt dit seizoen ondanks tegenvallende prestaties behaald. Ongeveer vijftien spelers onder de twintig jaar maakten al minuten in de hoofdmacht. Er is een grote groep talentvolle jongens die volwaardig eerste elftalspeler is of de komende jaren wordt. Maar jonge spelers maken nog fouten en dan is balans belangrijk. “Die balans was soms weg. Als we ervaren jongens missen dan wordt het lastig.” Edin sluit positief af. “We zijn nu steeds meer compleet en pakken het weer op. Ik ben echt trots op de inzet van alle spelers. Ze werken heel hard. Ik heb er vertrouwen in dat we in deze klasse blijven.”

Klik hier voor het laatste artikel van SV Capelle.

Een interessante ontwikkeling die de club eer aan doet. Zo typeert Bas Bruurmijn (65), voorzitter van RWB Waalwijk, de onlangs opgezette G-afdeling. De voetbalvereniging maakt de sport op deze wijze toegankelijk voor iedereen.  

“Voetbalclubs in Nederland vervullen naast een sportief aanbod een belangrijke maatschappelijke functie. Zo dragen ze bij aan verbinding binnen de gemeente op een plek waar mensen elkaar leren kennen, bewegen en plezier maken” stelt Bruurmijn.  

Veel clubvrijwilligers komen dankzij hun ouders in het verenigingsleven terecht. Dit is ook het geval bij Bruurmijn. “Mijn betrokkenheid bij de club is mij met de paplepel ingegoten. Ook mijn vader was een tijd voorzitter van RWB. Toen mijn voorganger, Peter Kelder er na drie jaar mee stopte, was het logisch dat ik hem opvolgde.”  

De actieve vrijwilliger is nauw betrokken bij de ontwikkelingen binnen de club. “Al in mijn jeugdjaren voetbalde ik bij RWB en nadat ik de pupillen en junioren doorlopen had, kwam ik terecht in het tweede elftal. Na mijn actieve voetbalcarrière werd ik lid van het bestuur en sinds 2003 heb ik de rol van voorzitter”, aldus Bruurmijn.

 WENS 
Vanuit deze rol zette de voorzitter de afdeling G-voetbal op, een wens die al in 2009 leefde. Bruurmijn: “In dat jaar werd in Waalwijk het evenement Special Olympics gehouden en bood RWB onderdak aan het voetbaltoernooi, de openings- en de sluitingsceremonie.” 

Toen een jongen met een beperking de club jaren later benaderende met de vraag of wij een G-team hadden, werd onze ambitie ‘voetbal voor iedereen toegankelijk te maken’ gerichter. “Op basis van deze vraag zette de club de schouders eronder en werd de G-afdeling een feit,” stelt Bruurmijn. 

 NIEMAND BUITENSPEL 
De voorzitter hamert op het belang van de toegankelijkheid van voetbal. “Iedereen moet de mogelijkheid hebben om te genieten van het trappen van een balletje. RWB en de KNVB vinden dan ook dat mensen met een beperking van sportieve en leuke activiteiten zoals voetbal moeten kunnen genieten. Niemand hoort buitenspel te staan.” 

Hij vervolgt: “Daarom organiseert de KNVB al ruim dertig jaar competities voor G-teams. In Waalwijk, Sprang-Capelle, Waspik, Kaatsheuvel, De Moer en Loon op Zand waren geen teams voor voetballers met een beperking. RWB is in dat gat gesprongen. Op deze manier vervult de club een belangrijke functie binnen de omgeving. Daar zijn we trots op.” 

Omdat de club pas sinds kort een G-team heeft, is RWB op zoek naar spelers. Bruurmijn: “Het team kan versterking gebruiken. Iedereen die interesse heeft kan drie weken gratis komen trainen. Zo hoeven aspirant-voetballers niet meteen lid te worden, maar kunnen ze rustig kennismaken met de sport, de club en de andere voetballers.”  

 LID WORDEN?
G-sporters die graag voetballen, kunnen contact opnemen met Bas Bruurmijn op telefoonnummer (06) 21 57 16 16. Een e-mail sturen kan naar info@rwbwaalwijk.nl. 

Klik hier voor het laatste artikel van RWB.

Zelf voetbalt Matthy Laros (30) al sinds zijn vijfde levensjaar. Tweeënhalf jaar geleden wilde zijn oudste dochter ook een potje ballen bij R.K.V.V. Berkdijk in Kaatsheuvel. Er was echter één probleempje: er was geen aanbod voor de jongste jeugd. “Toen heb ik zelf maar een afdeling opgezet.” 

 Medio augustus 2019 startte Matthy met twee kinderen. “Naast mijn dochter wilde één jongetje starten met voetbal. Inmiddels hebben we 35 jonge leden”, vertelt hij.  

En dat niet alleen, de jonge voetballers zijn ook nog eens ingedeeld op leeftijd. Ze kunnen als drie- of vierjarige terecht bij de mini’s, de kabouters zijn vijf jaar, zesjarigen zitten in de JO-7 en jongens en meiden van zeven jaar komen in de JO-8.  

“Ik ben trainer en leider van JO-8, daar speelt mijn dochter. Daarna zit nog een gat, het team dat na JO-8 komt, is JO-14. Dit hiaat willen we graag nog dichten”, stelt de actieve vrijwilliger. De ‘we’ over wie Matthy spreekt zijn veel ouders. “Vaders en moeders zetten zich op grote schaal in als trainer of leider (in – mag weg) voor onze jongste leden. Dat is tof. Ook mijn vrouw is actief. Zij begeleidt de mini’s, waarbij mijn jongste dochter speelt. Zij en ik zijn kinderen van de club: echte ‘Berndijkers’. Schrijf het zo maar op, dan weet iedereen wat daarmee bedoeld wordt”, lacht Matthy.  

FLOW
De ‘Berndijker’ is trots op ‘zijn’ Berkdijk. “Ik speelt zelf al jaren in het eerste team. Wat mijn positie is? Spits! We komen uit in de vierde klasse en zitten in een flow.” En hoewel hij hier blij mee is, is ook de derde helft belangrijk voor Matthy en zijn clubgenoten. “Wij staan en gaan voor gezelligheid. Berkdijk is een echte familieclub. Maar natuurlijk winnen we ook graag elke wedstrijd.” 

De gezelligheid van de club uit Kaatsheuvel is ook zichtbaar langs de wit gekalkte voetballijnen. “Iedereen staat voor elkaar klaar, iedereen is gelijkwaardig, dat maakt onze club prachtig. En tijdens uitwedstrijden van het eerste team komen veel supporters kijken. Twee keer per seizoen zelfs met een partybus.” 

 ONTWIKKELEN
Matthy is vijf dagen per week bij R.K.V.V. Berkdijk te vinden. “Ik regel alles omtrent de jongste jeugd: ik zorg dat alle teams voldoende spelers hebben en elke woensdagmiddag stop ik eerder met werken om een aantal trainingen uit te zetten. Ik zet elke week alles op de rit. De club biedt nieuwe jeugdleden daarnaast een tenue, een trainingspak en een voetbaltas.”  

De vrijwilliger heeft een aantal ambities, voor zowel zichzelf als zijn club. “Naast het dichten van het gat tussen JO-8 en JO-14 wil ik me verder ontwikkelen als trainer. Ik ga zelf een treetje lager voetballen en wil de oudere jeugd klaarstomen voor de selectie. De overstap is nu heel groot en ik wil voorkomen dat de hoogste teams elke week een pak slaag krijgen. Een commissie houdt zich hiermee binnen ook nadrukkelijk bezig. Ik hoop op een mooie mix tussen jonge voetballers en ervaren spelers.”

Klik hier voor het laatste artikel van Berkdijk.

Je bent jong en je wil wat. Uitgaan, sporten, uitslapen, werken en stagelopen, bijvoorbeeld. Voor Eline Kok (21), Terre Vissers (19) en Dewi Verhoeven (21) van VV Nieuwkuijk geldt dat ook. Maar zij combineren dit alles met vrijwilligerswerk voor de club. De meiden staan elke week voor een groep kinderen van de voetbalschool. Ze ontvingen hiervoor zelfs een aanmoedigingsprijs, en terecht. 

Het interview doen ze met z’n drieën. Eline begint enthousiast te vertellen over wat de voetbalschool inhoudt en wat de rol van de meiden is. “Wij geven training aan de jongste jeugd. Het heet trainen, maar eigenlijk is het gewoon spelletjes spelen, kennismaken met de bal en een eerste kennismaking met de club en een teamsport. Dus als kindjes denken: ‘ik wil weten of ik voetbal leuk vind’ dan zijn ze welkom en komen ze bij ons.”

Hoewel de meiden nog erg jong zijn, gaat het omgaan met kinderen prima. Eline studeert pedagogiek en bovendien helpen de drie elkaar als dat nodig is. Dewi: “We wisselen elkaar af. Soms zien je dat het met een kind niet lukt of weet je even niet hoe je gedrag kunt ombuigen en dan vraag je een van de anderen om het op te pakken.”

De voetbalschool vraagt van kinderen dat ze kunnen luisteren naar uitleg, in het algemeen is dat meestal als ze gewend zijn aan klassikale instructie op de basisschool. Terre: “Onze ervaring is dat vanaf 4 jaar eigenlijk een goede leeftijd is. Soms staan kinderen van 3,5 echt te popelen of ze zijn al bekend met de club en dan kun je een uitzondering maken, maar in principe is het bedoeld vanaf 4 jaar.”

Drukte
Omdat de meiden ook zelf voetballen en moeten trainen én omdat ze soms nog moeten overleggen voor extra activiteiten, zijn ze minstens vier keer per week op de club aanwezig. Hoe ervaren ze dat zelf? “Het is soms veel en natuurlijk moeten wij ook wel eens zin maken. Zeker als je een drukke dag hebt gehad. Maar als je dan die blije koppies ziet, daar krijg je gewoon echt energie van” geeft Eline aan. Dewi vervolgt: “Het is ook echt leuk dat je ze ziet groeien. Eline en ik doen het nu 4 jaar en dan zie je kinderen nu bij de JO-8 voetballen, terwijl je nog weet hoe ze binnenkwamen als vierjarige. Dat is leuk om te zien.” Terre is sinds twee jaar actief bij de voetbalschool. Een snelle rekensom leert dat de fanatieke meiden dus al vanaf hun 17^e training geven. Eline: “ Dat klopt. Dewi en ik zijn de meiden die het vóór ons deden gaan helpen toen we 17 waren. Zelf krijgen we het ook steeds drukker. Daarom is het fijn dat twee meiden uit de huidige MO17 nu meehelpen.”

En daar hoop je als vereniging natuurlijk op. Steeds weer nieuwe lichtingen die elkaar helpen en opvolgen. Het verenigingsleven pur sang. Dewi, Terre en Eline zijn in ieder geval een mooi visitekaartje voor de vereniging!

Klik hier voor het laatste artikel van Nieuwkuijk.

Vrijwilligers. Een vereniging kán niet zonder. Tegenwoordig zijn mensen die belangeloos iets voor een club doen lastig te vinden. Bij HHC’09 uit Heusden is daar echter een goede oplossing voor gevonden. Vrijwilliger Sjan Brouwer (71) is niet weg te denken bij de club en legt uit hoe het zit.

Al meer dan twintig jaar is Sjan een bekend gezicht bij voetballend Heusden. Nu bij HHC’09, voorheen bij het opgeheven SV Heusden. Van kleedkamer tot kantine en van bestuurskamer tot langs de velden: Sjan kent alles en iedereen bij de club.  “Dat is het voordeel van een kleine club, het voelt ook als eigen.”

Binnen die kleine club heeft Sjan verschillende taken op zich genomen. Ze startte er als barmedewerker en werd later barcoördinator. Dat was haar rol op papier. In werkelijkheid ontpopte ze zich ook nog tot ‘wasvrouw, interieurverzorgster, gastvrouw, luisterend oor en vooral een gezelligheidsmens’, liet men weten toen Sjan in 2018 werd genomineerd voor de titel Buurtgenoot van de maand. Ze kreeg de titel dankzij haar tomeloze inzet. Nog steeds is Sjan samen met haar man Sjaak actief voor de club, maar haar functie in het bestuur legde ze onlangs neer.

“Het is nu tijd voor jonger spul om het op te pakken. Sjaak en ik zijn nu op de maandagochtend en vrijdagochtend aanwezig om de kantine en kleedkamers schoon te maken. Dus ik doe nog wel wat.” Hoe is Sjan eigenlijk begonnen met haar vrijwilligerswerk? “Ik heb een horecaverleden. Dus toen er iemand nodig was achter de bar, heb ik mezelf gemeld. Van daaruit werd ik coördinator en kwam ik ook nog in het bestuur terecht. Maar het werd me nu wel wat veel.”

Vrijwilligerswerk afkopen
Clubmensen als Sjan worden om verschillende redenen steeds zeldzamer. Omdat er door verhuizingen of nieuwe wijken een mindere binding is met clubs, omdat jonge verenigingen nog geen historie hebben of omdat clubs soms enorm groot worden. Dan is er ook nog het gegeven dat men het druk-druk-druk heeft, en ga dan nog maar eens iemand vinden die de handen uit de mouwen steekt. Bij HHC’09 hebben ze dit probleem slim getackeld.

“Leden of ouders doen bij ons 4 uur per jaar vrijwilligerswerk, maar je kunt dat ook afkopen. Toch zien we dat dat bijna niet wordt gedaan. We hebben twee keer per jaar klusdagen. Daar komen mensen naartoe die geen tijd hebben voor een andere functie, of die gewoon op hun manier en binnen eigen macht iets willen doen. Ik sta bijvoorbeeld nu op de club met iemand die komt helpen met ramenlappen. Zo draagt iedereen z’n steentje bij en is er dus bij ons niet echt een probleem met vrijwilligers. Maar dat komt ook omdat het hier draait om gezelligheid en er een ons-kent-ons-sfeer heerst. Iedereen is makkelijk aan te spreken en helpt elkaar. Wij zijn echt een club van het samendoen. Dat durf ik wel te zeggen.”

Klik op HHC’09 voor het laatste artikel over de club.

Zonder veldonderhoud geen voetbal, zo simpel is het.

Bij SC Elshout is daar ‘de woensdagochtendploeg’ voor. Zes heren zorgen ervoor dat alles tot in de puntjes is geregeld. Woensdagochtend 09.00 uur verzamelt het zestal. Marinus Muskens is een van de zes en geeft een beeld van het werk, de goede verstaander zal echter meer lezen…

“Elke woensdag verloopt hetzelfde” begint Marinus. “Onze benjamin van 82 zet koffie en dan kijken we samen wat er moet gebeuren. Hoe liggen de velden erbij? Zijn er misschien zaken die gerepareerd moeten worden in de kleedkamers? Hebben we meldingen ontvangen? Dan maken we een plan en gaan we beginnen. Nou moet ik eerlijk zeggen dat we ook wel eens pas om 11.30 zijn begonnen. In de winter hebben we minder werk en dan nemen we even het Elshoutse nieuws door. En inderdaad ook de prestaties van ons eerste elftal.”

Kritische blik
De gemeente is er voor het groot onderhoud van de velden, zo benadrukt Marinus. De rest doet onze ploeg. “Waar je aan mag denken? Elke week de lijnen krijten, onkruid verwijderen, gras vlakbij paaltjes kort houden en als er slidings zijn gemaakt de velden weer repareren. Ik kijk trouwens ook altijd bij andere verenigingen hoe de velden erbij liggen. Vaak ga ik met het eerste mee en dan kom ik soms bij clubs waar het niet zo best is. Dan ben ik toch echt voldaan als ik weet hoe onze velden eruitzien.”

Als we het over kunstgras hebben dan is de veldmeester duidelijk: er gaat niks boven voetballen op echt gras. Er is hem dus alles aan gelegen om een goede mat te realiseren. “Maar onderschat niet het sociale aspect van de woensdagochtendploeg. We praten ook wekelijks even bij en zelfs in coronatijd kwamen we bijeen. Wel op 1,5 meter hoor, we zijn toch allemaal wat ouder en dan moet je verstandig zijn.”

Marinus wil op verzoek wel toelichten wie deze voor de club o zo belangrijke mannen zijn. “Onze benjamin is Gerard Verhoeven  – Broer voor bekenden. Dan hebben we Toon de Man, de bedrijfsleider. Onze technische mannen zijn Jos van Sluisveld en Rinus van der Schoot. Gerard van Mook en ondergetekende zijn er ook voor de velden. Daarnaast ruimen we ook rommel op. Denk aan van die plastic flesjes, daar zit een dubbeltje statiegeld op! Is toch zonde als die in een prullenbak verdwijnen?” Naast dit alles wordt het voor de mannen drukker: aan het eind van de zomer start de bouw van de nieuwe kantine en de kleedaccommodaties. Dat zal de woensdagochtendploeg nog meer werk bezorgen.

Waardering
In algemene zin wordt er door leden van sportclubs niet altijd stilgestaan bij de liefde en tijd die vrijwilligers in een club steken. Men vindt het normaal dat de velden er goed bijliggen of dat er activiteiten georganiseerd worden. Des te belangrijker is het dat clubbesturen hun waardering tonen. Met enthousiasme: “Nou, dat doen ze bij ons heel goed! We worden elk jaar genoemd en ook bij zoiets als Sinterklaas worden wij niet vergeten. Daar zijn wij ook echt blij mee!” En andersom is SC Elshout ongetwijfeld blij met ‘de woensdagochtendploeg’.

Klik op Elshout voor het laatste artikel over de club.

Quinn van Baardwijk (16) kan met zo’n achternaam eigenlijk maar bij één club horen. Het Waalwijkse Baardwijk zit hem dan ook al jaar en dag in het bloed. Ondanks zijn jonge leeftijd kun je hem bijna rekenen tot het meubilair van de club. Vrijwel elke rol heeft hij al vervuld, of nog op het oog…

Kan de afspraak voor het interview morgen? Ik ga zo training geven en daarna zelf nog trainen.
Als Voetbaljournaal een afspraak wil maken blijkt in het eerste WhatsApp-contact al dat de agenda van Quinn geel-zwart gekleurd is. Als we hem eenmaal spreken licht hij toe hoe zijn week er meestal uitziet.
“Op maandag geef ik training aan de JO10-1 en daarna train ik met mijn eigen team, de JO18-1.
Op donderdagavond train ik ook weer zelf. Zaterdagochtend ga ik met de JO10 mee en voetbal ik in de middag mijn eigen wedstrijden. Zondag val ik bijna elke week in bij de senioren en ben ook al een keer met de selectie mee geweest. En ik doe er ook nog wat activiteiten bij.”

Alsof het niks is gaat Quinn mee op voetbalkamp, was hij scheidsrechter bij de jongste jeugd en organiseert overige activiteiten. De reden is eenvoudig. Hij is gewoon graag bij de club. Quinn: “Het is bij ons altijd gezellig. Iedereen kent elkaar, dat is het voordeel bij een kleinere club.”

Toekomst
Quinn beseft dat hij op zijn leeftijd al veel doet. Zijn vriend Bas van de Wiel is er nog zo een, vertelt de jonge voetballiefhebber. “We doen veel samen. Spelen in hetzelfde team en hij is ook actief bij ons in het jeugdvoetbal. Ik wil er zelf wel verder mee. Hoe meer je zelf bezig bent met training geven, hoe meer je leert en beter je wordt. En het is ook echt leuk om te doen! Als je die kinderen plezier laat maken en wat probeert te leren, en op zaterdag dat dan terugziet, dat vind ik echt mooi. Dat leren gaat niet altijd even snel hoor. Dat ligt ook aan het luisterniveau, zeg maar.”

Heeft Quinn nog serieuze trainerambities? “Het is wel mijn uiteindelijke doel om trainer te worden. Ooit wil ik wel de jongens trainen van de leeftijd die ik nu heb. En als ik gestopt ben met voetbal, dan misschien een eerste elftal. Maar dat duurt nog wel effe…”

Het voorbeeld van de actieve Quinn is naast mooi ook belangrijk. Oudere jongens of meiden zijn voor de pupillen soms nét wat interessanter om naar te luisteren of mee te dollen. Ze spreken immers dezelfde taal. Wanneer je als club jongeren in de gelederen hebt die een steentje willen bijdragen en dat ook nog eens goed kunnen, dan mag je als club in de handen knijpen. Dat doet Baardwijk bij monde van jeugdvoorzitter Koen Kokx. “Quinn is echt een jongen van de club die daarnaast ook enthousiast vrijwilliger is! Hij verdient het wel om een keer in the picture te staan.”

Klik op Baardwijk voor het laatste artikel over de club.

‘Hoe willen we onszelf op de kaart zetten en wat willen we bereiken?’ Die vraag stelde het bestuur van Blauw-Wit ’81 zichzelf gedurende de coronacrisis. In samenwerking met de Technische Commissie werd daarom in seizoen 2020-2021 een meerjarenplan opgesteld. Het gewenste resultaat? Vanaf 2025 staan in De Moer alle neuzen en voetbalschoenen dezelfde kant op…

Marco van Zuijlen is jeugdcoördinator en toekomstig Hoofd Jeugdopleidingen bij Blauw-Wit. Hij is een van de drijvende krachten achter het vernieuwingsplan. Marco volgt op dit moment een opleiding vanuit de KNVB en is een jaar lang actief bezig om zichzelf en daarmee de club naar een hoger plan te brengen. De opleiding is best intensief en brengt hem naast theorie ook praktijkervaringen bij andere clubs. Een van de eisen is namelijk dat de cursisten andere verenigingen bezoeken om daar met elkaar te kijken naar wat een vereniging wil en hoe dat is vormgegeven. Ondanks dat het wat tijd vraagt, doet Marco het met plezier en een missie.

“Ik ben de KNVB-opleiding tot Hoofd Opleiding gaan doen omdat ik binnen de jeugdafdeling een verandering mogelijk wil maken. Dat doe ik door te kijken hoe wij als club de Blauw-Wit trainers verder kunnen helpen en er zo voor te zorgen dat onze leden zich met plezier kunnen ontwikkelen. Daarvoor hebben we nu hele praktische tips en tools ontwikkeld. Je mag denken aan het train-de-trainer-principe, clinics en een speciale informatieavond over de Rinus-app van de KNVB. Op deze manier maak je het voor trainers, vaak ouders die oefeningen uitzetten die ze kennen van vroeger, allemaal makkelijker en leuker. We krijgen daar hele positieve reacties op.”

Deze tips en tools én het aanstellen van een Hoofd Jeugdopleidingen ondersteunt het nieuw ontwikkelde voetbaltechnisch beleid. Marco legt uit wat de clubs in de regio de komende jaren aan tegenstand mogen verwachten. “In 2025 willen we dat al onze teams, van jong tot oud, in de basis op eenzelfde en herkenbare manier voetballen. Er is een aantal principes die daarbij in acht worden genomen: druk op de bal bij balbezit tegenstander. Hoge pressie. Een verzorgde opbouw, vrije man vinden van achteruit. En initiatief nemen in balbezit door bijvoorbeeld overlappende backs en diepgaande middenvelders”. Dat beleid staat er uiteraard niet van vandaag op morgen. Maar als in 2025 een nieuwe hoofdtrainer zich meldt bij de club, dan zal deze zich moeten conformeren aan de voetbalvisie van de club. En niet andersom. “We streven naar herkenbaarheid waarbij iedereen weet waar hij of zij aan toe is.”

Dat klinkt mooi en kan het ook zeer zeker zijn. Er zijn immers genoeg succes-casussen. Maar wat nou als het niet loopt zoals gepland? Daar is Marco heel nuchter over. “Dan weet je dat ook weer en dan moet je gaan monitoren. Goed kijken en evalueren wat er anders moet. Ook daarmee kom je verder en dat is toch het doel van de vernieuwing.” Een prima vertrekpunt voor vooruitgang.

Klik op Blauw Wit’81 voor het laatste artikel over de club.