Een jaar geleden sprak Uno Animo assistent-trainer Rick van Loon al met Voetbaljournaal. Het resulteerde in een artikel over zijn toekomst en verwachtingen. Over de samenwerking met zijn vader en een visie op voetbal. We legden hem in dit interview een paar uitspraken voor en kijken hoe die zijn uitgepakt.

In juli 2021 vertelde Rick dat hij uitkeek naar een seizoen waarin hij ‘Onder de vleugels van mijn vader kan ontwikkelen. Daarnaast verklapte hij ‘Ik heb de ambitie om een keer op eigen benen te staan.’. Grote vraag is nu: in hoeverre ziet hij dat zelf als gelukt?
“Ik denk dat dit uiteindelijk goed gelukt is. De club heeft me gevraagd om hoofdtrainer te worden en mijn vader zal een stapje terug doen. Daarmee gaan we de rollen omdraaien.”

Over zijn vader zei Rick de afgelopen zomer: ‘Hij heeft jarenlange ervaring, de rugzak is goed gevuld. Ik kan daar wat verfrissing aan toevoegen.’
Welke verfrissing is dat geweest en heeft hij zijn vader eigenlijk nog iets kunnen leren?
“Ik denk dat ik meer weet van de huidige generatie spelers. Op dat gebied heb ik hem wel wat inzichten gegeven. Met name over hoe jongens tegenwoordig naar voetbal kijken en welke keuzes ze maken. Ik heb zestien jaar prestatiegericht gevoetbald en de weekenden stonden altijd in het teken van voetbal. Dat kwam gewoon op plek één. En ik moet eerlijk zeggen dat ik sommige keuzes die worden gemaakt ook nog wel eens lastig vind, maar ik weet vanuit mijn rol als docent op een mbo: je kunt je verzetten of meebewegen met veranderingen en een nieuwe realiteit. Dat laatste werkt het beste.”

Rick wilde dit seizoen anders gaan spelen, vertelde hij. ‘Meer verzorgd, aanvallend en opbouwend.’
Hoe heeft dat uitgepakt?
“In de voorbereiding eigenlijk heel goed. Maar we hadden te maken met een erg moeilijk programma.  En als je dan na zes wedstrijden nul punten hebt, dan kun je verzorgd en dominant willen voetballen, maar dan moet je gewoon voor de punten gaan. Na de herstart (lockdown, red.) hebben we onszelf heel goed herpakt.”

“Als je op hoger niveau speelt en je hebt een selectie van 25 man, dan is dat goed op te vangen. Voor amateurverenigingen in lagere klassen is het bijna niet te doen. Heel veel inhalen met heel weinig spelers.” En dat betekent invallers zoeken. Een van die invallers werd Ruben, de broer van Rick, en speler in het succesvol tweede elftal van Uno Animo. Daarmee kwam een wens uit van Rick, die hij in juli al uitsprak. ‘Ruben past perfect bij onze speelwijze. Hij gaf me laatst 25 procent kans dat hij terug zou komen. Het is niet veel, maar er is een kans. Ik zou hem er graag bij willen hebben”. En zo geschiedde. Noodgedwongen kwam er een officiële terugkeer en heeft Ruben meerdere wedstrijden zijn vader en broer uit de brand geholpen. Lachend: “Maar hij had ook niet echt een keuze”…

Klik op Uno Animo voor het laatste artikel over de club.

Bestuurslid jeugdzaken, kantinebeheerder, kledingcoördinator én leider van JO-15. Donna van Haastrecht (42) van FC Drunen kan het allemaal. De actieve vrijwilliger doet al dit werk ook nog eens naast haar voltijdsbaan. “Ik vind het gewoon ontzettend leuk.”

Donna begon zoals bijna alle actieve vrijwilligers met één taak. In haar geval werd ze jeugdleider. “Mijn dochter ging zes jaar geleden op voetbal en ik ben toen begonnen.” Al snel kwam daar de taak kledingcoördinator bij, twee jaar geleden volgde een bestuursfunctie. “Het oude bestuur heeft haar taak goed vervuld. Nu hebben we een jonge voorzitter en zijn we ons meer gaan toeleggen op sociale media. Een mooie ontwikkeling, vind ik. Ik richt me binnen het bestuur op onze jeugd.” Terecht, want Donna is zes dagen per week aanwezig en kent het reilen en zeilen. “FC Drunen is een kleine club met ongeveer 300 leden. Door corona hebben we verschillende leden verloren en het is mede daardoor moeilijk vrijwilligers te vinden die de kantine draaien.”

Ze vervolgt: “Naast mijn bestuurs- en begeleiderstaken houd ik samen met Cindy van Flier de kantine draaiende. Daarmee ben ik tussen de 20 en 24 uur per week bezig. Ik wil best een stapje terug doen wat dat betreft. Oh, ik vergeet een aantal taken: ik ben ook actief in de evenementencommissie en assisteer twee keer per week bij de training aan JO-15.”

MOOIE SPORT
Tijd voor een gezinsleven is daarom schaars. “Maar ach, ons gezinsleven is verplaatst richting de club”, lacht Donna. “Twee van mijn drie kinderen voetballen en we zijn er met veel plezier te vinden.” En dat terwijl voetbal zes jaar geleden nauwelijks haar aandacht had. “Ik ben binnen de voetbalwereld actief geworden voor de kinderen. Nu vind ik het een mooie sport. Ik heb er nu inzicht in en ga zelfs naar bijna alle thuis- en uitwedstrijden van ons eerste elftal kijken. Met de kinderen natuurlijk.”

Donna geniet van haar momenten bij FC Drunen. “Dat doen we als gezin. Want hoe fijn is het om op deze manier betrokken te zijn bij je kinderen. Ik krijg heel veel energie van mijn vrijwilligerswerk.” Ze vervolgt: “Ik zorg er graag voor dat we kunnen voetballen, dat de teams compleet zijn, er voldoende ouders zijn die rijden en er jongens of meiden zijn die willen vlaggen. Ik houd van organiseren en regelen en betrek daarnaast graag de vrijwilligers bij de club. Met regelmaat organiseer ik een vrijwilligersavond zodat we met z’n allen samen zijn en een drankje drinken.”

ERKENNING
Het vele werk dat Donna voor de club verricht, wordt ook door de leden gezien. “Twee jaar geleden ben ik tot vrijwilliger van het jaar gekozen. Dat was een mooi moment. Het is fijn erkend en gezien te worden.” Donna vindt het belangrijk in contact te zijn met alle leden. “Ik wil niet dat onze leden zich een nummertje voelen. Ik ken iedereen bij naam en houd in de gaten hoe kinderen in de groep liggen en hoe het teamgevoel is. Verder leer ik hen respect en begrip te hebben voor elkaar. Want dat is heel belangrijk.”

Klik op FC Drunen voor het laatste artikel over de club.

Op zijn vierde verjaardag betrad Lars de Bruijn (20) voor het eerst het gras van N.E.O. ’25 in Sprang-Capelle om te voetballen bij de ‘Kanjers’, de voorloper van de mini’s. Hij droomde toen, zoals elke kleine jongen, van een carrière als profvoetballer. Die droom liet hij al snel varen. Lars: “Toen ik ons eerste zag spelen, wist ik dat ik bij hen wilde horen.”

Lars omschrijft N.E.O. ’25 als een mooie club. “Toen ik lid werd, voetbalde er al een aantal vriendjes. Ik heb in de loop van de jaren nog veel meer jongens leren kennen en ook nu speel ik nog met vrienden. Dat vind ik fantastisch.” Dat doet de derdeklasser met succes. “We spelen op een mooi niveau en gedurende het seizoen voetbalden we steeds beter. De eerste wedstrijden verloren we vrij vaak.”

De selectie van N.E.O. ’25 ging echter niet bij de pakken neerzitten. Lars: “De ommekeer kwam tijdens de derby tegen plaatsgenoot S.V. Capelle. Daar speelt een aantal vrienden van mij en dat maakte ons team extra gebrand op de overwining. We wonnen de wedstrijd met 7-0 en ik scoorde twee keer. Daarna hebben we nauwelijks nog punten laten liggen.”

Ook een mooie opsteker was de winstpartij tegen V.V. Haaften. Lars maakte er zijn debuut en scoorde het winnende doelpunt. “Onze ambitie is binnen een paar jaar te promoveren naar de tweede klasse. En ik denk dat het er volgend seizoen inzit”, stelt Lars. “Waarom? We hebben een talentvol team met een goede mix van ervaren spelers en jonge voetballers. Ik ben de jongste.”

HARD WERKEN
De fanatieke voetballer van N.E.O. ’25 is multi-inzetbaar. “Ik kan uit de voeten op veel verschillende posities op zowel het middenveld als de achterhoede. Het liefst speel ik op het middenveld, daar kan ik mijn kwaliteiten het beste kwijt. Ik ben best vaardig aan de bal. En tja, ik val liever aan dan dat ik verdedig.” Maar ook als de rechtspoot in de verdediging staat, werkt hij hard voor het team. “Daarin zit onze kracht. We werken voor elkaar. Daarnaast zijn we sterk aan de bal, hebben we veel balbezit en hebben we een aantal creatieve voetballers die mooie dingen doen als ze de bal aan de voet hebben.”

Hoewel Lars enthousiast is over al zijn teamgenoten, is hij lovend over Noah van Caem.”Hij is één van mijn beste vrienden en hij doet het dit seizoen super goed. Hij is bijna topscorer en ik ben heel trots op hem.” Omdat Lars zich graag inzet voor het vlaggenschip van N.E.O. ’25, heeft hij dit seizoen geen tijd gehad om zich hard te maken voor andere teams. “Ik heb een aantal seizoenen training gegeven, maar ben net gestart aan de Academie voor Lichamelijke Opvoeding dus dat lukt nu helaas niet. Ik wil sportleraar worden dus misschien ben ik ooit nog eens zelf trainer van ons eerste. Maar ik ga eerst maar mijn diploma halen”, lacht hij. “En een basisplaats veroveren in N.E.O. ’25 1.”

Klik op N.E.O.’35 voor het laatste artikel over de club.