WELBERG – Het 35+ voetbal is binnen SC Welberg al ruim tien jaar lang een begrip. Om spelers die niet direct meer de drang hebben om prestatief te spelen tóch langer aan de club te binnen. Sinds een jaar of vier heeft men echter met Walking Football nog een tweede alternatief om spelers langer actief als lid aan SC Welberg te binden.
Peter Luijks (64) is verantwoordelijk voor het 35+ voetbal bij de hekkensluiters van de zaterdag 4^e Klasse C en als zodanig al zo’n tien jaar betrokken bij deze voetbalvorm. “We waren hier in de regio een van de eerste clubs die ermee begon, nog voordat er her en der competities werden opgestart. Er waren spelers die al een tijdje niet meer speelden en een aantal die niet langer in competitieverband wilden spelen. Daarmee begonnen we een groepje dat op vrijdagavonden gezellig onderling een potje wilde voetballen. En dat doen we nog steeds. John de Weert was jarenlang het boegbeeld van de 35+, maar hij is negen jaar geleden overleden en toen heb ik het verder opgepakt.”

Sinds de start was Luijks elke vrijdag trouw aanwezig en dat is hun nu na al die jaren nagenoeg nog altijd. “Samen met nog een achttal anderen vormen we een vast groepje, waarbij er regelmatig nog enkelen aansluiten. De leeftijden die lopen start uiteen van vijfendertig tot zevenenzestig. We hebben een app waarin een mannetje of vijfentwintig zit en daarvan hebben we op vrijdagen dan altijd een leuke groep om te voetballen. Dat is geheel vrijblijvend en zonder competitiedrang. Het zijn veelal ouders van spelers die hier actief zijn, maar ook jeugd- en seniorenleiders die een balletje meetrappen. Erg gezellig allemaal. En ook na afloop in de kantine uiteraard, samen met de mannen die deelnemen aan het Walking Football.”

Bij het Walking Football, die ook op vrijdagavond actief zijn op het Welbergse kunstgrasveld, is Henk van Zundert de verantwoordelijke vanuit de club. Waar de 35-plussers een half veld gebruiken, daar wordt het Walking Football op een iets kleine veld afgewerkt. In maart organiseerden ze nog samen met de Buurtsportcoach van de gemeente Steenbergen Chris Snepvangers, een wervingsactie. “Samen met een klein Welberg-comité, hadden we een brede werving opgezet om het Walking Football, onder de aandacht van de doelgroep en het bredere publiek in Steenbergen te brengen. Daaruit hebben we vooralsnog twee nieuwe aanmeldingen overgehouden. Dat lijkt misschien niet veel, maar voor ons als club is elke speler en dus elk lid meer dan welkom.”

Vier jaar geleden werd het Walking Football binnen Welberg opgestart, waar op papier inmiddels zo’n vijftien spelers aan deelnemen. “We hopen natuurlijk dat er nog een aantal aansluiten, maar voor velen is dat toch nog een dingetje. Ze moeten een bepaalde drempel over wellicht, omdat het wandelvoetbal is en ze daar in hun ogen nog niet aan toe zijn. Maar het gaat er vooral om dat mensen plezier beleven aan en houden in het voetbalspelletje.”

“De leeftijd bij ons varieert van vijftig tot vijfenzeventig jaar. We willen op een laagdrempelige en vooral gezellige manier elkaar blijven ontmoeten en daarbij sportief bezig zijn. Er is een eigen interpretatie van de spelregels van het Walking Football, terwijl we ook qua speeltijd durven variëren. Dus niet persé twee keer tien minuten, maar dat kan ook langer zijn. Dat is afhankelijk van de deelnemers. Hoewel iedereen fanatiek is, draait het primair om de gezelligheid. En ook daarna met elkaar nog wat na te kaarten in de kantine. Want ook die derde helft is en blijft een voornaam onderdeel natuurlijk.”

Klik op SC Welberg voor het laatste artikel over de club.

HALSTEREN – Nadat Dave van de Watering (28) de gehele jeugd van RKSV Halsteren had doorlopen en er in het tweede had gespeeld, was hij het spelletje even beu. Na een jaartje niks ging het toch weer kriebelen en begon bij Steenbergen2. Daarna weer een jaartje ‘niks’ om uiteindelijk de stap te maken naar Vrederust. En die keus bleek een juiste, want hij voelt zich er perfect op zijn plaats.
“Ik kende Eric van de Watering, destijds trainer, nog van mijn tijd bij Halsteren en hij vroeg me of ik geen interesse had in een overstap. Daarop ben ik een keer gaan kijken en dat beviel me wel. Er speelden toen, maar ook nu nog, veel bekende jongens. De sfeer was top en ik had direct het gevoel ‘hier zie ik mezelf wel spelen’. Dat doe ik inmiddels nu vijf seizoenen en wat mij betreft hoef ik niet meer zo nodig te verkassen.”

Het is vooral het kleinschalige karakter van de vereniging wat hem aanspreekt, gecombineerd met een gemoedelijke sfeer. “Maar wel met een realistische ambitie. Jarenlang was Vrederust vooral in de rechterrij terug te vinden, maar de laatste jaren hebben we toch laten zien dat we ook prima kunnen voetballen. Zelfs nacompetitie halen voor promotie is geen rare doelstelling meer. Dat is toch knap voor zo’n kleine club als die van ons.”

Realistisch is de rechter- of linkerverdediger zonder meer. Meestrijden om de titel met teams als Steenbergen, Internos en MOC’17 was dit seizoen een utopie in zijn ogen. “Klopt helemaal, die zijn veel sterker en hebben allemaal ook een bredere groep dan wij. Toch denk ik dat we structureel prima kunnen meespelen in de subtop, stabiel in het linkerrijtje dat moet het doel zijn. Met dan af en toe een periodetitel. Als we dat kunnen brengen, dan doen we het goed. Dit jaar hebben we tegen de lagere teams teveel punten laten liggen. Deels door pech, door blessure maar ook door wisselvalligheid. Dat is zonde, maar de realiteit. En als je van de kleintjes niet weet te winnen dan loop je achter de feiten aan.”

Hoewel Van de Watering redelijk tevreden kijkt naar zijn eigen seizoen, wil hij toch proberen om er sportief nog meer uit te halen. “Nu hebben we een paar keer geproefd aan de nacompetitie, maar ik zou het echt te gek vinden mochten we het een keer écht redden en promotie afdwingen. We spelen soms zulke aardige wedstrijden maar belonen ons dan te weinig. Ik besef wel dat voor promotie een heel seizoen dan echt alles moet meezitten, wat vaak nooit gebeurt. Maar toch moet je dat altijd nastreven, dus ik zeg nooit nooit.”

Klik op Vrederust voor het laatste artikel over de club.

HALSTEREN – Als voetballer van VVC’68 scheurde Wimko van Okkenburg ooit zijn kruis- en knieband af. Het deed hem direct zijn voetbalschoenen als speler opbergen. Hij werd leider en trad toe tot het bestuur als coördinator van de lagere teams. Inmiddels is hij sinds 2020 benoemd tot voorzitter. Een rol die hem uitstekend bevalt.
“Absoluut! Het is ook wel een periode geweest waarin het nodige is gebeurd. In mijn eerste jaar deden we het prima in de vierde klasse en hadden het doel  snel te promoveren. Helaas gooide toen corona roet in het eten. Daarna was er een onzekere periode, waarin we hebben geprobeerd zoveel mogelijk mensen bij de club binnenboord te houden. Net als bij heel veel clubs is dat ook bij ons niet helemaal gelukt en hebben we een seniorenteam moeten terugtrekken. Jammer, maar zulke dingen gebeuren. We zijn in elk geval blij dat het nu weer draait en dat we een positieve blik op de toekomst zien”, vertelt Wimko

Van Okkenburg werd in 1986 in de jeugd lid bij VVC’68 om er daarna nooit meer weg te gaan. “Het is ook vanuit clubliefde dat ik de vraag om voorzitter te worden heb geaccepteerd. Ik geniet als ik hier op de club rondloop en iedereen het naar de zin zie hebben. Spelers, vrijwilligers, supporters en sponsoren. De sfeer is altijd gemoedelijk, terwijl er ook best een gezonde ambitie heerst. We willen graag naar de derde klasse toe.”

Dit jaar zaten er in deze vierde klasse echter een aantal teams die flink aan elkaar gewaagd zijn en allemaal hetzelfde doel hebben. “Zeker weten. Dat zorgde voor een mooie strijd bovenin, waar de plekken voor promotie ‘duur’ waren. Maar het niveauverschil in de 4^e Klasse C is, en zéker met de rechterkant van de ranglijst, best groot. En de derde klasse is toch een competitie met veel mooie derby’s. Maar je moet er eerst zien te komen én daarna te blijven. Want een stabiele derdeklasser worden, dat is wel de doelstelling die bij VVC’68 hoort vind ik.”

In de periode van zijn voorzitterschap heeft hij samen met de rest van het bestuur alles in het werk gesteld om mensen betrokken te houden bij de club en de boel bijeen te houden. “Dat was een flink klus, maar iedereen heeft zijn eigen taken en dat doet men prima. De betrokkenheid van de leden bij VVC’68 is groot en dat zegt me veel. Iedereen wil het beste voor de club en wil vooruit.”

“Daarom zijn we bezig de selectie op peil te houden en komen er enkele nieuwe jongens bij. Dat vergroot de concurrentie en maakt de seniorenteams ook in de breedte sterker. Want hoewel er vaak de focus ligt, draait het voor mij zeker niet uitsluitend om ons eerste elftal. Alle teams zijn even belangrijk en iedereen moet goed kunnen trainen, met prima materiaal, voldoende kader en ook in het weekend een leuke pot voetbal kunnen spelen. Dát is de insteek en zo moet het zijn hier bij VVC.”

De preses typeert VVC’68 als club op zijn eigen karakteristieke wijze: “Spelers moeten lekker een potje ballen, kunnen genieten van een potje bier, bij VVC68 vertoeven met plezier. Maar ook met een gezonde ambitie om er het maximale uit te halen. Individueel en samen. Want met elkaar zijn we de club”, sluit Wimko af.

Klik op VVC’68 voor het laatste artikel over de club.

BERGEN OP ZOOM – Hoewel de uitslagen van afgelopen seizoen en de stand op de ranglijst anders doet vermoeden, ziet de toekomst voor FC Bergen er volgens assistent-trainer Martijn Boschman toch niet slecht uit. Met de komst van enkele nieuwe jongens in de winterstop is er toch sprake van een omslag.
“Wellicht zien mensen het nog niet direct terug in overwinningen of in de plek op de ranglijst, maar toch merk ik wel dat het ‘anders’ voelt. In de winterstop hebben we enkele jongens naar de club gehaald om bij het eerste aan te sluiten. Daar zitten prima spelers bij en we hebben ook echt wel goede wedstrijden op de mat gelegd, maar dat heeft helaas niet altijd geresulteerd in het gewenste aantal punten en overwinningen. Maar waar we voor de winter een aantal keren dik verloren, daar waren de nederlagen in het tweede deel een stuk kleiner.”

Het was op een bepaald moment qua spoeling en ervaring zo dun, dat Boschman als 44-jarige zelf de schoenen nog een keer moest strikken om mee te spelen. “We hebben destijds besloten om zo’n tien spelers uit de JO19 door te schuiven naar het eerste elftal. Die waren erg jong en dat zag je in wedstrijden ook terug. Ervaring ontbrak veelal en dat koste punten. Maar door corona kregen we ook blessures of haakten jongens om andere redenen af. Dat was ook het signaal om te gaan zoeken naar spelers om de selectie te versterken, want dat ik als assistent-trainer zelf nog moet meedoen dat kan niet de bedoeling zijn natuurlijk. Er zijn gelukkig wat goede jongens gevonden die nu in ons eerste spelen en je ziet dat ze zeker wat toevoegen.”

Als het aan Boschman ligt dan blijft het daar niet bij. De club is op het moment bezig met ook richting komend seizoen de selectie nog verder aan te vullen. “Er zijn jongens die op een hoger niveau hebben gespeeld en dus ervaring hebben. Wellicht dat zij de stap naar Sportpark De Markiezaten maken. Dat zou prachtig zijn, want er zit zeker wel potentie in deze groep. Elke wedstrijd die ze spelen worden ze meer ervaren. Maar het zou ook goed zijn voor de motivatie als je een keer wat wedstrijden kan winnen.”

Zelf speelde hij onder meer in de jeugd bij FC Bergen en later nog SV Dosko. Toen hij stopte als speler werd hij trainer/leider van de JO19 en nu dus assistent bij het eerste elftal. Daar was ook zijn zoon Nino als verdediger actief. “Die heeft zeker stappen gemaakt, net zoals een aantal andere jongens. Toch moet er nog wat ervaring bij, zodat we in het nieuwe seizoen daarvan de vruchten kunnen plukken. Want de laatste seizoenen is het sportief gezien niet gegaan zoals we hadden gehoopt. We willen weg van het stempel dat we het ‘lelijke eendje’ onderin de vierde klasse van het zaterdagvoetbal. Ik heb er alle vertrouwen in dat we daar als club én als selectie ook daadwerkelijk in zullen slagen. Dat hebben we na de winterstop al met momenten laten zien.”

Klik op FC Bergen voor het laatste artikel over de club

NIEUW-VOSSEMEER – Toen ze in de jeugd van Steenbergen tussen de jongens voetbalde, kwam ze via het scholenvoetbal in contact met enkele meiden uit Nieuw-Vossemeer. Die speelden bij elkaar in een meisjeselftal en dat leek Paulien Koenraadt (28) toch ook wel wat. Ze maakte de overstap naar NVS en speelt daar nu, zeventien seizoenen later, nog altijd. ‘En nog steeds met ontzettend veel plezier. We zijn een echt vriendinnenteam, zowel binnen als buiten het veld.’
Toen de aanvoerster verhuisde naar Breda was er wel even twijfel om door te gaan, maar toch besloot ze bij NVS te blijven. “Ik had even twijfel of het qua reistijd allemaal haalbaar zou zijn en te combineren met mijn privéleven. Maar hetgeen ik hier heb opgebouwd aan vriendschappen dat woog daarin toch zwaarder en tot op heden gaat het prima. Alleen zouden we op het veld soms wel wat meer puntjes mogen sprokkelen, maar het met elkaar sportief bezig zijn en daarna de gezelligheid die hier altijd heerst is altijd mooi.”

Hoewel ze in Breda woont en NVS niet om de hoek ligt, stuurt ze twee keer per week met heel veel plezier en voldoening de auto richting Nieuw-Vossemeer voor de trainingen en wedstrijden. “We hebben in al die jaren zo’n hechte band opgebouwd met elkaar, maar ik ken ook iedereen binnen de club. Het is gemoedelijk en de gezelligheid staat voorop. En met het 75-jarig jubileum hebben we dat heel mooi gevierd. Dat zijn waardevolle momenten om met elkaar te kunnen delen.”

“Op het veld mag het dan soms sportief niet altijd lopen zoals we zouden willen, buiten het veld is het geweldig en heb ik een leuke klik met iedereen. Op zo’n jubileumfeest kom je ook te spreken met mensen die je normaal niet zo snel zou treffen en die verhalen maakt het bijzonder. En dan merk je ook dat het damesvoetbal binnen NVS toch echt wel bestaansrecht heeft en een duidelijk plek binnen de club, al zou het soms nog wel wat prominenter mogen misschien.”

Om de toekomst te waarborgen heeft men de handschoen opgepakt om een meidenteam te formeren, waaruit op termijn wellicht nieuwe aanwas voor de dames kan worden geput. “Dat moet ook wel, want we worden allemaal ouder en dan is er toch nood aan jeugd. Tijdens het drinken van een biertje ontstond dat idee en zodoende zijn we dat gestart. Met vier dames verzorgen we de trainingen. Het is zo ingedeeld dat je eens per twee weken een training geeft en dat is fantastisch om te doen. Dat doen we aan meisjes van zeven tot elf jaar en het enthousiasme spat er vanaf, dat is zo leuk! Ze voetballen nu nog bij de jongens, maar trainen dus een keer extra bij ons. Ze geven aan dat we ‘leuk streng’ zijn als we de ouders mogen geloven, dus dat is helemaal goed haha.”

Momenteel spelen er al drie wat oudere meiden mee bij het seniorenteam dat uitkomt in de vierde klasse. “Daar hopen we ook in actief te blijven, maar moeten ook wel lukken denk ik. We hebben best een flinke groep, maar merken wel dat na corona het aantal blessuregevallen is toegenomen. Net zoals bij heel veel clubs overigens. Zelf merk ik het ook op, maar vooral in de periode dat we niet mochten spelen. Toen pas merkte ik hoeveel voetbal voor me betekent. Niet alleen fysiek en conditioneel, maar zeker ook de rest er omheen. Ik voetbal al sinds mijn zesde en ben niet anders gewend met twee voetballende broers en vader. Hier bij NVS heb ik uiteindelijk mijn plekje gevonden. Dat groepje meiden van vroeger is inmiddels een heel hechte vriendinnengroep geworden.”

Klik op NVS voor het laatste artikel over de club.

LEPELSTRAAT – De laatste overwinning van Lepelstraatse Boys in het seniorenvoetbal dateert alweer van 20 september 2020. Toen werd de openingswedstrijd in de vijfde klasse van het zondagvoetbal met 2-3 gewonnen van HSC’28. In het eerst jaar als zaterdag vierdeklasser eindigde de ploeg van verdediger Raymond de Bakker nog altijd zonder winst.
“Het moet daarbij wel worden gezegd, dat het ook een erg sterke competitie was, zeker voor ons en de fase waarin we als club zitten. Het gaat niet heel best, maar de top-drie die horen eigenlijk helemaal niet thuis op dit niveau. Dat blijkt elke week ook uit hun uitslagen. Maar tegen de ploegen zoals Welberg, DVO’60 en FC Bergen, waar we wel de punten tegen hadden kunnen pakken, hebben we het niet goed gedaan. En dan sta je op de plek waar je staat én hoort te staan ook. Het is aan ons als spelers om die knop volgend seizoen om te zetten en te hopen op betere tijden.”

Voor de 18-jarige De Bakker is het zijn eerste volledige seizoen bij de senioren. Nadat hij in het eerste coronaseizoen na vijf wedstrijden bij de eerste selectie kwam. Twee afgebroken seizoenen later is de verdediger, die al sinds zijn vijfde bij de blauwhemden speelt, basisspeler in het elftal van de vertrekkende trainer Jaco Kouwen. “Dat is persoonlijk wel prettig natuurlijk, dat je elke week in de basis staat. De spoeling is niet altijd heel dik en gaandeweg zijn ook wat ervaren spelers, die eerst waren gestopt bij het eerste, teruggekeerd. Toch draaide het nog niet heel goed.”

Vanuit de jeugd trainen er nu een aantal spelers uit de JO18 een vijftal spelers mee en die gaan de stap moeten maken richting senioren. “Die doen nu ook al af en toe mee en dat is wel goed voor de toekomst. Ze kunnen wennen aan de intensiteit en wellicht een toevoeging zijn aan de selectie. Daarbij krijgen we in Richard Merle en Christian Deckers een nieuw trainersduo als opvolgers van Jaco. Beiden zijn bekend binnen de vereniging dus dat is wel een voordeel. Hopelijk kunnen we samen met hen de boel hier weer wat beter op de rit zetten richting de toekomst.”

En voor die toekomst zal het vooral moeten komen van de huidige selectie en de spelers uit de JO18. Qua jeugd beschikt de club alleen nog over een JO10 en een JO8. Dat gaat dus nog even duren voordat uit die vijver kan worden geput. “Het is belangrijk dat die jongens uit de JO18 gaan aanhaken en wellicht dat er nog een aantal nieuwe jongens bijkomen. En zeker nu na corona hebben we wel gemerkt dat spelers sneller kampen met pijntjes of blessures.  Het zou wel fijn zijn mochten we kunnen beschikken over een iets bredere selectie dan nu. Je ziet dat je dat opbreekt gedurende een seizoen.”

“Toch ben ik er van overtuigd dat we met Lepelstraatse Boys beter moeten kunnen als team dan we dit jaar hebben laten zien. Ik verwacht dat de sterkere teams de stap omhoog wel gaan maken. Daardoor verwacht ik dat het niveau volgend seizoen dichter bij elkaar komt te liggen. Het is aan ons om er dan voor te zorgen dat we op de momenten dat het moet ook de punten gaan pakken.”

Klik op Lepelstraatse Boys voor het laatste artikel over de club.

BERGEN OP ZOOM –  Het is sportief gezien niet het seizoen gebleken waarop men bij SV Dosko vooraf had gehoopt. Ook aanvaller Jari Rommens beaamt dat. ‘Het is absoluut niet wat we hadden verwacht. Maar als je het gehele jaar zoveel blessures hebt dan is het ook moeilijk om constant te presteren. Hoe jammer ook. We moeten de blik richten op het nieuwe seizoen, want we horen in mijn ogen gewoon bovenin mee te doen.’
De lijst met afwezigen is bij de ambitieuze Bergse eersteklasser in de ogen van Rommens simpelweg te lang geweest dit seizoen. “We speelde bijna het hele seizoen elke zondag in een andere samenstelling. We moesten heel veel terugvallen op jongens uit het tweede elftal ook. Die doen hun stinkende best, maar het is logisch dat je dan in deze klasse te vaak tegen nederlagen of puntverlies aanloopt. Het is elke week puzzelen wie beschikbaar is en dat zorgt er wel voor, dat de positiviteit soms wegvloeit.”

Zelf is Rommens bezig aan zijn tweede periode bij SV Dosko, nadat hij vier jaar geleden in zijn eerste seniorenjaar ook al een half jaar actief was op Sportpark Meilust. Daarvoor speelde hij in de jeugd bij MOC’17 en NAC Breda. “Na een half seizoen Dosko koos ik voor het Belgische Zwaluwe Olmen. Daarna heb ik nog één seizoen bij RBC gespeeld en vervolgens teruggekeerd naar SV Dosko. Ik kom uit Bergen op Zoom, dus was drie jaar geleden de keus simpel om hier terug te keren. Het bevalt me wel, alleen baal ik enorm dat het sportief gezien niet liep. Niet met de ploeg, maar ook over mijn eigen prestaties ben ik niet tevreden.”

En die ontevredenheid komt voor, omdat hij gedurende de coronaperiode moeite had soms om zich op te laden voor de aangepaste trainingen, maar ook na een coronabesmetting een deel van zijn fitheid verloor. “Die lange voetballoze periode heeft er bovendien ook geen goed aan gedaan, want sinds het begin van dit seizoen kamp ik al met pijntjes. Erg irritant, want daarvoor was ik topfit. Het maakt dat ik niet kan brengen én heb gebracht wat ik zou willen. Het feit dat de trainer toch vertrouwen houdt, daar ben ik dan toch wel blij om. Je wilt dat graag terugbetalen, maar de energie is er soms niet.”

Daarbij geeft de 22-jarige aanvaller, die naar eigen zeggen het beste tot zijn recht komt als linksbuiten, aan dat het overigens wel een ‘bizarre’ competitie was dit jaar. “Als je ziet welke uitslagen er worden gehaald en hoeveel teams heel kort bij elkaar stonden… De ene week stonden we achtste en een paar keer winnen maakte je derde. Maar te vaak zaten we jammer genoeg aan de verkeerde kant van de score en vonden we onszelf terug in de rechterrij. Ik denk, gezien de kwaliteit die we in onze selectie hebben, dat we minimaal in de top vijf thuishoren. Maar dan moet je wel voor een langere periode de boel fit hebben. Dan kan je met een volle groep trainen, automatismen erin slijpen én resultaat boeken. Dat hebben we door verklaarbare redenen niet gekund dit seizoen en daar baal ik van.”

De droom om het profvoetbal heeft Rommens al laten varen, en ook de drive om op Divisieniveau terecht te komen is wat ‘afgezwakt’. Toch wil hij wel op een hoog niveau actief blijven, mits het allemaal te combineren blijft met zijn werk en studie als business developer. “Werk, een studie erbij, trainen en voetballen. De weken zijn goed gevuld. Nu is het zaak om de batterij op te laden richting het nieuwe seizoen. Dan kunnen we met z’n allen een frisse start maken. Want er zit in deze groep veel meer dan dat we dit jaar hebben laten zien.”

Klik op Dosko voor het laatste artikel over de club.