Zelf voetbalt Matthy Laros (30) al sinds zijn vijfde levensjaar. Tweeënhalf jaar geleden wilde zijn oudste dochter ook een potje ballen bij R.K.V.V. Berkdijk in Kaatsheuvel. Er was echter één probleempje: er was geen aanbod voor de jongste jeugd. “Toen heb ik zelf maar een afdeling opgezet.” 

 Medio augustus 2019 startte Matthy met twee kinderen. “Naast mijn dochter wilde één jongetje starten met voetbal. Inmiddels hebben we 35 jonge leden”, vertelt hij.  

En dat niet alleen, de jonge voetballers zijn ook nog eens ingedeeld op leeftijd. Ze kunnen als drie- of vierjarige terecht bij de mini’s, de kabouters zijn vijf jaar, zesjarigen zitten in de JO-7 en jongens en meiden van zeven jaar komen in de JO-8.  

“Ik ben trainer en leider van JO-8, daar speelt mijn dochter. Daarna zit nog een gat, het team dat na JO-8 komt, is JO-14. Dit hiaat willen we graag nog dichten”, stelt de actieve vrijwilliger. De ‘we’ over wie Matthy spreekt zijn veel ouders. “Vaders en moeders zetten zich op grote schaal in als trainer of leider (in – mag weg) voor onze jongste leden. Dat is tof. Ook mijn vrouw is actief. Zij begeleidt de mini’s, waarbij mijn jongste dochter speelt. Zij en ik zijn kinderen van de club: echte ‘Berndijkers’. Schrijf het zo maar op, dan weet iedereen wat daarmee bedoeld wordt”, lacht Matthy.  

FLOW
De ‘Berndijker’ is trots op ‘zijn’ Berkdijk. “Ik speelt zelf al jaren in het eerste team. Wat mijn positie is? Spits! We komen uit in de vierde klasse en zitten in een flow.” En hoewel hij hier blij mee is, is ook de derde helft belangrijk voor Matthy en zijn clubgenoten. “Wij staan en gaan voor gezelligheid. Berkdijk is een echte familieclub. Maar natuurlijk winnen we ook graag elke wedstrijd.” 

De gezelligheid van de club uit Kaatsheuvel is ook zichtbaar langs de wit gekalkte voetballijnen. “Iedereen staat voor elkaar klaar, iedereen is gelijkwaardig, dat maakt onze club prachtig. En tijdens uitwedstrijden van het eerste team komen veel supporters kijken. Twee keer per seizoen zelfs met een partybus.” 

 ONTWIKKELEN
Matthy is vijf dagen per week bij R.K.V.V. Berkdijk te vinden. “Ik regel alles omtrent de jongste jeugd: ik zorg dat alle teams voldoende spelers hebben en elke woensdagmiddag stop ik eerder met werken om een aantal trainingen uit te zetten. Ik zet elke week alles op de rit. De club biedt nieuwe jeugdleden daarnaast een tenue, een trainingspak en een voetbaltas.”  

De vrijwilliger heeft een aantal ambities, voor zowel zichzelf als zijn club. “Naast het dichten van het gat tussen JO-8 en JO-14 wil ik me verder ontwikkelen als trainer. Ik ga zelf een treetje lager voetballen en wil de oudere jeugd klaarstomen voor de selectie. De overstap is nu heel groot en ik wil voorkomen dat de hoogste teams elke week een pak slaag krijgen. Een commissie houdt zich hiermee binnen ook nadrukkelijk bezig. Ik hoop op een mooie mix tussen jonge voetballers en ervaren spelers.”

Klik hier voor het laatste artikel van Berkdijk.

Je bent jong en je wil wat. Uitgaan, sporten, uitslapen, werken en stagelopen, bijvoorbeeld. Voor Eline Kok (21), Terre Vissers (19) en Dewi Verhoeven (21) van VV Nieuwkuijk geldt dat ook. Maar zij combineren dit alles met vrijwilligerswerk voor de club. De meiden staan elke week voor een groep kinderen van de voetbalschool. Ze ontvingen hiervoor zelfs een aanmoedigingsprijs, en terecht. 

Het interview doen ze met z’n drieën. Eline begint enthousiast te vertellen over wat de voetbalschool inhoudt en wat de rol van de meiden is. “Wij geven training aan de jongste jeugd. Het heet trainen, maar eigenlijk is het gewoon spelletjes spelen, kennismaken met de bal en een eerste kennismaking met de club en een teamsport. Dus als kindjes denken: ‘ik wil weten of ik voetbal leuk vind’ dan zijn ze welkom en komen ze bij ons.”

Hoewel de meiden nog erg jong zijn, gaat het omgaan met kinderen prima. Eline studeert pedagogiek en bovendien helpen de drie elkaar als dat nodig is. Dewi: “We wisselen elkaar af. Soms zien je dat het met een kind niet lukt of weet je even niet hoe je gedrag kunt ombuigen en dan vraag je een van de anderen om het op te pakken.”

De voetbalschool vraagt van kinderen dat ze kunnen luisteren naar uitleg, in het algemeen is dat meestal als ze gewend zijn aan klassikale instructie op de basisschool. Terre: “Onze ervaring is dat vanaf 4 jaar eigenlijk een goede leeftijd is. Soms staan kinderen van 3,5 echt te popelen of ze zijn al bekend met de club en dan kun je een uitzondering maken, maar in principe is het bedoeld vanaf 4 jaar.”

Drukte
Omdat de meiden ook zelf voetballen en moeten trainen én omdat ze soms nog moeten overleggen voor extra activiteiten, zijn ze minstens vier keer per week op de club aanwezig. Hoe ervaren ze dat zelf? “Het is soms veel en natuurlijk moeten wij ook wel eens zin maken. Zeker als je een drukke dag hebt gehad. Maar als je dan die blije koppies ziet, daar krijg je gewoon echt energie van” geeft Eline aan. Dewi vervolgt: “Het is ook echt leuk dat je ze ziet groeien. Eline en ik doen het nu 4 jaar en dan zie je kinderen nu bij de JO-8 voetballen, terwijl je nog weet hoe ze binnenkwamen als vierjarige. Dat is leuk om te zien.” Terre is sinds twee jaar actief bij de voetbalschool. Een snelle rekensom leert dat de fanatieke meiden dus al vanaf hun 17^e training geven. Eline: “ Dat klopt. Dewi en ik zijn de meiden die het vóór ons deden gaan helpen toen we 17 waren. Zelf krijgen we het ook steeds drukker. Daarom is het fijn dat twee meiden uit de huidige MO17 nu meehelpen.”

En daar hoop je als vereniging natuurlijk op. Steeds weer nieuwe lichtingen die elkaar helpen en opvolgen. Het verenigingsleven pur sang. Dewi, Terre en Eline zijn in ieder geval een mooi visitekaartje voor de vereniging!

Klik hier voor het laatste artikel van Nieuwkuijk.

Vrijwilligers. Een vereniging kán niet zonder. Tegenwoordig zijn mensen die belangeloos iets voor een club doen lastig te vinden. Bij HHC’09 uit Heusden is daar echter een goede oplossing voor gevonden. Vrijwilliger Sjan Brouwer (71) is niet weg te denken bij de club en legt uit hoe het zit.

Al meer dan twintig jaar is Sjan een bekend gezicht bij voetballend Heusden. Nu bij HHC’09, voorheen bij het opgeheven SV Heusden. Van kleedkamer tot kantine en van bestuurskamer tot langs de velden: Sjan kent alles en iedereen bij de club.  “Dat is het voordeel van een kleine club, het voelt ook als eigen.”

Binnen die kleine club heeft Sjan verschillende taken op zich genomen. Ze startte er als barmedewerker en werd later barcoördinator. Dat was haar rol op papier. In werkelijkheid ontpopte ze zich ook nog tot ‘wasvrouw, interieurverzorgster, gastvrouw, luisterend oor en vooral een gezelligheidsmens’, liet men weten toen Sjan in 2018 werd genomineerd voor de titel Buurtgenoot van de maand. Ze kreeg de titel dankzij haar tomeloze inzet. Nog steeds is Sjan samen met haar man Sjaak actief voor de club, maar haar functie in het bestuur legde ze onlangs neer.

“Het is nu tijd voor jonger spul om het op te pakken. Sjaak en ik zijn nu op de maandagochtend en vrijdagochtend aanwezig om de kantine en kleedkamers schoon te maken. Dus ik doe nog wel wat.” Hoe is Sjan eigenlijk begonnen met haar vrijwilligerswerk? “Ik heb een horecaverleden. Dus toen er iemand nodig was achter de bar, heb ik mezelf gemeld. Van daaruit werd ik coördinator en kwam ik ook nog in het bestuur terecht. Maar het werd me nu wel wat veel.”

Vrijwilligerswerk afkopen
Clubmensen als Sjan worden om verschillende redenen steeds zeldzamer. Omdat er door verhuizingen of nieuwe wijken een mindere binding is met clubs, omdat jonge verenigingen nog geen historie hebben of omdat clubs soms enorm groot worden. Dan is er ook nog het gegeven dat men het druk-druk-druk heeft, en ga dan nog maar eens iemand vinden die de handen uit de mouwen steekt. Bij HHC’09 hebben ze dit probleem slim getackeld.

“Leden of ouders doen bij ons 4 uur per jaar vrijwilligerswerk, maar je kunt dat ook afkopen. Toch zien we dat dat bijna niet wordt gedaan. We hebben twee keer per jaar klusdagen. Daar komen mensen naartoe die geen tijd hebben voor een andere functie, of die gewoon op hun manier en binnen eigen macht iets willen doen. Ik sta bijvoorbeeld nu op de club met iemand die komt helpen met ramenlappen. Zo draagt iedereen z’n steentje bij en is er dus bij ons niet echt een probleem met vrijwilligers. Maar dat komt ook omdat het hier draait om gezelligheid en er een ons-kent-ons-sfeer heerst. Iedereen is makkelijk aan te spreken en helpt elkaar. Wij zijn echt een club van het samendoen. Dat durf ik wel te zeggen.”

Klik op HHC’09 voor het laatste artikel over de club.

Zonder veldonderhoud geen voetbal, zo simpel is het.

Bij SC Elshout is daar ‘de woensdagochtendploeg’ voor. Zes heren zorgen ervoor dat alles tot in de puntjes is geregeld. Woensdagochtend 09.00 uur verzamelt het zestal. Marinus Muskens is een van de zes en geeft een beeld van het werk, de goede verstaander zal echter meer lezen…

“Elke woensdag verloopt hetzelfde” begint Marinus. “Onze benjamin van 82 zet koffie en dan kijken we samen wat er moet gebeuren. Hoe liggen de velden erbij? Zijn er misschien zaken die gerepareerd moeten worden in de kleedkamers? Hebben we meldingen ontvangen? Dan maken we een plan en gaan we beginnen. Nou moet ik eerlijk zeggen dat we ook wel eens pas om 11.30 zijn begonnen. In de winter hebben we minder werk en dan nemen we even het Elshoutse nieuws door. En inderdaad ook de prestaties van ons eerste elftal.”

Kritische blik
De gemeente is er voor het groot onderhoud van de velden, zo benadrukt Marinus. De rest doet onze ploeg. “Waar je aan mag denken? Elke week de lijnen krijten, onkruid verwijderen, gras vlakbij paaltjes kort houden en als er slidings zijn gemaakt de velden weer repareren. Ik kijk trouwens ook altijd bij andere verenigingen hoe de velden erbij liggen. Vaak ga ik met het eerste mee en dan kom ik soms bij clubs waar het niet zo best is. Dan ben ik toch echt voldaan als ik weet hoe onze velden eruitzien.”

Als we het over kunstgras hebben dan is de veldmeester duidelijk: er gaat niks boven voetballen op echt gras. Er is hem dus alles aan gelegen om een goede mat te realiseren. “Maar onderschat niet het sociale aspect van de woensdagochtendploeg. We praten ook wekelijks even bij en zelfs in coronatijd kwamen we bijeen. Wel op 1,5 meter hoor, we zijn toch allemaal wat ouder en dan moet je verstandig zijn.”

Marinus wil op verzoek wel toelichten wie deze voor de club o zo belangrijke mannen zijn. “Onze benjamin is Gerard Verhoeven  – Broer voor bekenden. Dan hebben we Toon de Man, de bedrijfsleider. Onze technische mannen zijn Jos van Sluisveld en Rinus van der Schoot. Gerard van Mook en ondergetekende zijn er ook voor de velden. Daarnaast ruimen we ook rommel op. Denk aan van die plastic flesjes, daar zit een dubbeltje statiegeld op! Is toch zonde als die in een prullenbak verdwijnen?” Naast dit alles wordt het voor de mannen drukker: aan het eind van de zomer start de bouw van de nieuwe kantine en de kleedaccommodaties. Dat zal de woensdagochtendploeg nog meer werk bezorgen.

Waardering
In algemene zin wordt er door leden van sportclubs niet altijd stilgestaan bij de liefde en tijd die vrijwilligers in een club steken. Men vindt het normaal dat de velden er goed bijliggen of dat er activiteiten georganiseerd worden. Des te belangrijker is het dat clubbesturen hun waardering tonen. Met enthousiasme: “Nou, dat doen ze bij ons heel goed! We worden elk jaar genoemd en ook bij zoiets als Sinterklaas worden wij niet vergeten. Daar zijn wij ook echt blij mee!” En andersom is SC Elshout ongetwijfeld blij met ‘de woensdagochtendploeg’.

Klik op Elshout voor het laatste artikel over de club.

Quinn van Baardwijk (16) kan met zo’n achternaam eigenlijk maar bij één club horen. Het Waalwijkse Baardwijk zit hem dan ook al jaar en dag in het bloed. Ondanks zijn jonge leeftijd kun je hem bijna rekenen tot het meubilair van de club. Vrijwel elke rol heeft hij al vervuld, of nog op het oog…

Kan de afspraak voor het interview morgen? Ik ga zo training geven en daarna zelf nog trainen.
Als Voetbaljournaal een afspraak wil maken blijkt in het eerste WhatsApp-contact al dat de agenda van Quinn geel-zwart gekleurd is. Als we hem eenmaal spreken licht hij toe hoe zijn week er meestal uitziet.
“Op maandag geef ik training aan de JO10-1 en daarna train ik met mijn eigen team, de JO18-1.
Op donderdagavond train ik ook weer zelf. Zaterdagochtend ga ik met de JO10 mee en voetbal ik in de middag mijn eigen wedstrijden. Zondag val ik bijna elke week in bij de senioren en ben ook al een keer met de selectie mee geweest. En ik doe er ook nog wat activiteiten bij.”

Alsof het niks is gaat Quinn mee op voetbalkamp, was hij scheidsrechter bij de jongste jeugd en organiseert overige activiteiten. De reden is eenvoudig. Hij is gewoon graag bij de club. Quinn: “Het is bij ons altijd gezellig. Iedereen kent elkaar, dat is het voordeel bij een kleinere club.”

Toekomst
Quinn beseft dat hij op zijn leeftijd al veel doet. Zijn vriend Bas van de Wiel is er nog zo een, vertelt de jonge voetballiefhebber. “We doen veel samen. Spelen in hetzelfde team en hij is ook actief bij ons in het jeugdvoetbal. Ik wil er zelf wel verder mee. Hoe meer je zelf bezig bent met training geven, hoe meer je leert en beter je wordt. En het is ook echt leuk om te doen! Als je die kinderen plezier laat maken en wat probeert te leren, en op zaterdag dat dan terugziet, dat vind ik echt mooi. Dat leren gaat niet altijd even snel hoor. Dat ligt ook aan het luisterniveau, zeg maar.”

Heeft Quinn nog serieuze trainerambities? “Het is wel mijn uiteindelijke doel om trainer te worden. Ooit wil ik wel de jongens trainen van de leeftijd die ik nu heb. En als ik gestopt ben met voetbal, dan misschien een eerste elftal. Maar dat duurt nog wel effe…”

Het voorbeeld van de actieve Quinn is naast mooi ook belangrijk. Oudere jongens of meiden zijn voor de pupillen soms nét wat interessanter om naar te luisteren of mee te dollen. Ze spreken immers dezelfde taal. Wanneer je als club jongeren in de gelederen hebt die een steentje willen bijdragen en dat ook nog eens goed kunnen, dan mag je als club in de handen knijpen. Dat doet Baardwijk bij monde van jeugdvoorzitter Koen Kokx. “Quinn is echt een jongen van de club die daarnaast ook enthousiast vrijwilliger is! Hij verdient het wel om een keer in the picture te staan.”

Klik op Baardwijk voor het laatste artikel over de club.

‘Hoe willen we onszelf op de kaart zetten en wat willen we bereiken?’ Die vraag stelde het bestuur van Blauw-Wit ’81 zichzelf gedurende de coronacrisis. In samenwerking met de Technische Commissie werd daarom in seizoen 2020-2021 een meerjarenplan opgesteld. Het gewenste resultaat? Vanaf 2025 staan in De Moer alle neuzen en voetbalschoenen dezelfde kant op…

Marco van Zuijlen is jeugdcoördinator en toekomstig Hoofd Jeugdopleidingen bij Blauw-Wit. Hij is een van de drijvende krachten achter het vernieuwingsplan. Marco volgt op dit moment een opleiding vanuit de KNVB en is een jaar lang actief bezig om zichzelf en daarmee de club naar een hoger plan te brengen. De opleiding is best intensief en brengt hem naast theorie ook praktijkervaringen bij andere clubs. Een van de eisen is namelijk dat de cursisten andere verenigingen bezoeken om daar met elkaar te kijken naar wat een vereniging wil en hoe dat is vormgegeven. Ondanks dat het wat tijd vraagt, doet Marco het met plezier en een missie.

“Ik ben de KNVB-opleiding tot Hoofd Opleiding gaan doen omdat ik binnen de jeugdafdeling een verandering mogelijk wil maken. Dat doe ik door te kijken hoe wij als club de Blauw-Wit trainers verder kunnen helpen en er zo voor te zorgen dat onze leden zich met plezier kunnen ontwikkelen. Daarvoor hebben we nu hele praktische tips en tools ontwikkeld. Je mag denken aan het train-de-trainer-principe, clinics en een speciale informatieavond over de Rinus-app van de KNVB. Op deze manier maak je het voor trainers, vaak ouders die oefeningen uitzetten die ze kennen van vroeger, allemaal makkelijker en leuker. We krijgen daar hele positieve reacties op.”

Deze tips en tools én het aanstellen van een Hoofd Jeugdopleidingen ondersteunt het nieuw ontwikkelde voetbaltechnisch beleid. Marco legt uit wat de clubs in de regio de komende jaren aan tegenstand mogen verwachten. “In 2025 willen we dat al onze teams, van jong tot oud, in de basis op eenzelfde en herkenbare manier voetballen. Er is een aantal principes die daarbij in acht worden genomen: druk op de bal bij balbezit tegenstander. Hoge pressie. Een verzorgde opbouw, vrije man vinden van achteruit. En initiatief nemen in balbezit door bijvoorbeeld overlappende backs en diepgaande middenvelders”. Dat beleid staat er uiteraard niet van vandaag op morgen. Maar als in 2025 een nieuwe hoofdtrainer zich meldt bij de club, dan zal deze zich moeten conformeren aan de voetbalvisie van de club. En niet andersom. “We streven naar herkenbaarheid waarbij iedereen weet waar hij of zij aan toe is.”

Dat klinkt mooi en kan het ook zeer zeker zijn. Er zijn immers genoeg succes-casussen. Maar wat nou als het niet loopt zoals gepland? Daar is Marco heel nuchter over. “Dan weet je dat ook weer en dan moet je gaan monitoren. Goed kijken en evalueren wat er anders moet. Ook daarmee kom je verder en dat is toch het doel van de vernieuwing.” Een prima vertrekpunt voor vooruitgang.

Klik op Blauw Wit’81 voor het laatste artikel over de club.

Timo Vogels is niet het klassieke kind van de club bij RKDVC, zoals je die vaak ziet bij amateurverenigingen.

De gymleraar kwam voor de liefde naar Brabant en verruilde 3 jaar geleden zijn club HVV in Den Haag voor RKDVC. Daar is hij inmiddels een vaste waarde als speler, als Hoofd Jeugdopleiding en alsof het allemaal nog niet genoeg is, ook nog als assistent-trainer bij de JO19-1.

De verschillen tussen HVV en RKDVC kunnen bijna niet groter zijn. De Haagse club is een oude voetbalvereniging met veel historie en met een klimaat waar sport en prestatie voorop staan, en waar een overstap naar een betaald voetbalorganisatie een belangrijk doel is.

Bij RKDVC heerst een totáál ander klimaat, vertelt Timo. “Wat me opvalt, en dat is ook wel echt Brabants, is de gezelligheid binnen de club. Sporten en presteren is hier natuurlijk ook belangrijk, maar een volle kantine telt net zo zwaar. Misschien zelfs wel zwaarder. Hier hoeven wij als trainers niet te vragen of jongens nog even blijven hangen na een wedstrijd. Dat zit in de cultuur van de club en die sfeer was wel nieuw voor me. En op dat vlak ook wel een vooruitgang.”

De agenda van Timo bestaat uit een hoop voetbalactiviteiten. Wat drijft hem om zoveel voor een club te doen?  “Ik ben ook via mijn werk altijd al bezig met de vraag  ‘hoe kan ik ervoor zorgen dat iemand iets beter gaat doen?’ daarom ben ik bij mijn vorige club en nu bij RKDVC deze vraag aan het beantwoorden.” Hij begon als individueel techniektrainer. Vervolgens werd hij gevraagd als Hoofd Jeugdopleiding. Ook omdat hij alle jeugdtrainers van de prestatieteams goed kent. “Het zijn veel vrienden van me. Dat maakt het ook makkelijker om mijn visie over te brengen.”

Motiveren
Naast de jeugdopleiding is er dus ook zijn assistent-trainerschap. Het stond de afgelopen twee jaar zoals bij alle trainers in het teken van corona. Veel clubs zullen de struggles van Timo dan ook herkennen. “Het was lastig om jongens gemotiveerd te houden. Dan weer spelen, dan weer veel afwezigen, dan opeens weer een lockdown, het werkt allemaal niet mee in het voetbalplezier. Ik heb er samen met trainer Stijn Brokx alles aan gedaan om de teamspirit erin te houden. Ik denk dat dat ook aardig gelukt is.”

Timo regelde voor de JO19-1 uitjes buiten het voetbal, en samen met Stijn organiseerde hij in de eerste lockdown zelfs een beweegprogramma, compleet met weekschema’s en challenges. Voor de één misschien bijzonder, voor Timo niet. “Mijn werk is het motiveren van mensen om meer te bewegen. En dan komen daar leuke initiatieven uit. Het programma was bedoeld om jongens fit te houden, maar ook om betrokkenheid bij de club te houden. Als ik dan zie dat de jongens eigenlijk allemaal zijn gebleven, dan denk ik dat het geslaagd is.” En met die betrokkenheid is de cirkel en het interview rond. Want betrokkenheid, dát is RKDVC.

Klik op RKDVC voor het laatste artikel over de club.

De 23-jarige Mathijs Emmers is de middenvelder en aanvoerder van het eerste zaterdagelftal van VV DESK. Het team bestaat uit veel jonge spelers waarvan er maar twee spelers tegen de dertig aan zitten. Hij beschrijft het team als een vriendenelftal met ambitie om goed en hoog te voetballen.

Dit seizoen is Mathijs met dat elftal kampioen geworden in de vierde klasse. “De kampioenswedstrijd was tegen RFC. Het leek allemaal redelijk goed te gaan want we kwamen die wedstrijd met 1-0 voor. Kort daarna ging de tegenstander beter voetballen en maakte zij de gelijkmaker. Op dat moment werd het toch wel heet onder onze voeten want The Gunners moesten punten laten liggen en wij moesten winnen. Ondanks dat we te horen kregen dat The Gunners achterstond, hebben wij toch nog de winnende gemaakt en wisten wij dat het niet meer mis kon gaan”, vertelt de aanvoerder.

Samen hard werken
In die wedstrijd waren er een aantal spelers die er bovenuit staken. Mathijs noemt Jur Molenschot als één van die spelers. “Jur speelde zoals gewoonlijk de sterren van de hemel. Buiten hem kun je eigenlijk niemand aanwijzen die beter was dan de ander”, blikt hij terug. Samen hard werken, goed voetballen en lachen met elkaar zijn dan ook de aspecten die hij benoemt wat DESK zo goed maakte dit seizoen.

Verdiend kampioen
Emmers vindt dat zijn elftal het verdiend heeft om kampioen te worden: “Vanaf de eerste speelronde tot de laatste hebben wij eigenlijk altijd bovenaan gestaan. Daarnaast hebben wij gewoon de kwaliteiten om hoger te spelen.” Veel wedstrijden werden volgens hem niet beslist door het voetbal wat er gespeeld werd, maar eerder wie het meeste strijd leverde. “Daar moeten wij het niet van hebben. Wanneer wij gaan voetballen kunnen wij het heel veel ploegen enorm lastig maken. Uiteindelijk is degene die kampioen wordt de club die het dan het meest verdiend”, vult Mathijs aan.
Feest
Na de gewonnen kampioenswedstrijd werd het natuurlijk goed gevierd. Eerst een feest in de kantine en vervolgens bij één van de spelers thuis. “Bij de laatste speelronde moesten we nog thuis spelen en werd zowel de jeugd als de senioren gehuldigd. Er was een DJ geregeld die dankzij het mooie weer buiten kon staan. Daarnaast was er ook nog een zanger die vaker bij DESK is wezen optreden. Al met al hebben wij het kampioenschap zeker goed gevierd.”

Derde klasse
Volgend seizoen gaat Mathijs met DESK de derde klasse in en ook daar heeft het team ambities. “We willen gewoon weer bovenin mee doen. Het is altijd even afwachten hoe het gaat lopen, maar ik denk dat wanneer we hard blijven trainen en deze lijn doorzetten we hoge ogen kunnen gooien. Het zal belangrijk worden dat we dit team zoveel mogelijk bij elkaar houden”, kijkt de aanvoerder vooruit.

Klik op DESK voor het laatste artikel over de club.