Home Blog Pagina 566

RFC Vrouwen 1 willen promoveren naar de derde klasse

RFC Vrouwen 1 is een super fanatiek team en altijd op zoek naar een sportieve uitdaging. Het team is een mix van jonge speelsters, wat ervaren  RFC speelsters en een aantal nieuwe speelsters van buiten de club. Tijdens trainingen en wedstrijden geven ze alles en gaan daarna vol gas de derde helft in.

Gemixt team
Jong, oud en ervaren is gemixt in een nieuw team. ‘’Iedereen kan van elkaar leren en iedereen geeft ook 100% voor elkaar. Op trainingen, maar ook in de wedstrijden. Iedereen weet wat ze aan elkaar hebben en dat zorgt er ook voor dat er een hechte band binnen het team is ontstaan.’’ Het motto van het team is dan ook: één team één taak. ‘’We winnen samen, maar we verliezen ook samen. Er is niemand die boven het team staat, wij zijn één.’’

De judo rol
In een team zijn er natuurlijk altijd speciale speler. Zo ook bij de RFC Vrouwen. ‘’Iedereen is natuurlijk wel speciaal, maar Britt van der Pluijm zat buiten voetbal ook nog op judo. Dit was namelijk terug te zien in de wedstrijden. Wanneer zij onderuitgehaald wordt, weet zij haar eigen altijd op te vangen met een mooie judo rol. Ook in de derde helft is zij speciaal, omdat zij nooit kan blijven staan, wanneer ze weer genoeg drank op heeft en ook dan probeert ze haar eigen op te vangen door een judo rol, maar dat gaat niet altijd goed. Dit maakt haar natuurlijk wel erg uniek, aangezien helaas niemand de judo rol net zo goed als haar kan.’’

Onderweg naar vele hoogtepunten
Doordat het een jong, oud en ervaren gemixt team is leert iedereen van elkaar. ‘’Iedereen pakt alles snel op en ook is het samenspel binnen een paar maanden ontzettend snel gegroeid. Het samenstellen van jong, oud en ervaren heeft alleen maar gezorgd voor een goed team.’’ Het team is ook ontzettend hecht met elkaar en de meiden die vorig seizoen en dit seizoen nieuw aangesloten zijn, vallen gelijk goed in de groep. ‘’We kunnen dus stellen dat het samenkomen van al deze speelsters in één team een hoogtepunt is. Met dit team gaan we nog natuurlijk nog veel hoogtepunten beleven in de toekomst!

We’re Going to Ibiza
RFC Vrouwen 1 is een samengesteld team. ‘’Wij willen er alles aandoen om één team te worden en dat iedereen vloeiend op elkaar ingespeeld raakt. Elkaar leren kennen in hun spel en positie, weten wat de ander al gaat doen voordat je zelf de bal aangenomen hebt. We willen dus alles vloeiend laten lopen alsof het allemaal automatisch gaat, dat is ons vooruitblik voor komend seizoen en hopelijk gaat dat aan het einde van het seizoen zo zijn. We willen ervoor zorgen dat de band alleen maar beter en beter wordt.’’ Verder willen de dames keihard knallen, alles geven voor elkaar, kampioen worden en promoveren naar de derde klasse. ‘’Als dit lukt zitten we aan het einde van het jaar in Ibiza zitten met onze blije koppen!’’

Mooiste wedstrijd
In het begin van vorig seizoen hadden de dames een uitwedstrijd bij Almkerk, deze eindigde helaas in een flinke nederlaag. ‘’Een paar maanden later na een aantal wedstrijden te hebben gevoetbald en ervaring in het vrouwenvoetbal hebben opgedaan kregen wij Almkerk thuis nog een keer tegen. Deze wedstrijd wisten wij thuis overtuigend te winnen. Mede door deze wedstrijd zijn we overtuigd geraakt van onze kracht binnen het team.’’

Bedankt!
Als laatste willen de vrouwen uit Raamsdonksveer nog wat mensen in het zonnetje zetten. ‘’We zijn ontzettend blij met onze trainers Jurgen en Jos die elke training en wedstrijd weer voor ons klaar staan. Binnen en buiten het veld. Zij zorgen elke week weer voor variatie op de trainingen om ons dingen bij te leren. Zij komen elke week weer met een strategie om de tegenstander te bespelen. Daarbij willen we ook nog Piet in het zonnetje zetten, omdat hij er elke week weer is om te vlaggen en onze keeper warm te maken voor de wedstrijd! Ook onze sponsoren La Boheme, De Bergsche Fietsenwinkel en Pro Coiffure verdienen het om in het zonnetje gezet te worden, mede dankzij hen zien wij er elke wedstrijd weer top uit. En dan natuurlijk willen we Cindy ook nog in het zonnetje zetten aangezien zij elke week weer onze wedstrijd kleren wast!’’

Wij wensen RFC Vrouwen 1 veel succes dit seizoen!

Klik op RFC voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RFC voor de meer informatie over de club.

Papendrecht VR1 start competitie met zege

Op dinsdag 4 oktober begon voor Papendrecht VR1 dan ook eindelijk de competitie. Op het hoofdveld van het Slobbengors was SV Charlois VR2 de tegenstander.

Papendrecht ging direct vanaf het eerste fluitsignaal in een 4-3-3 opstelling op zoek naar de openingstreffer. Het duurde tot halverwege de eerste helft voordat het zover was. Na een heerlijke combinatie zette Petra voor en Chantal zette de 1-0 op het bord.

Charlois maakte het Papendrecht soms lastig met lange ballen op de snelle buitenspeelsters. Naomi en Shirley wisselden even van kant en dat leidde in minuut 28 tot de 2-0. Petra gaf een steekbal op Naomi en zij rondde keurig af. De Rotterdamse dames bleven met speldenprikken de Papendrechtse verdedigers en de goed keepende Alicia testen. Die vormden deze avond echter een onneembare vesting. Vlak voor rust was Petra alleen op weg naar het Charlois-doel toen zij in het strafschopgebied werd neergehaald. De toegekende strafschop werd vanaf elfmeter door Petra zelf benut. De scheidsrechter bepaalde de ruststand op 3-0.

Na de lovende woorden in de kleedkamer begon Papendrecht ongewijzigd aan de tweede helft. Ook na rust schoten de rood-zwarten voortvarend uit de startblokken. Het bleef achterin oppassen omdat Charlois nog niet wilde opgeven. In de 56e minuut stelde Naomi na een fraaie actie Petra in de gelegenheid om de 4-0 tegen de touwen te schieten. Papendrecht bleef goed combineren. Een klein kwartier voor tijd maakte Chantal de 5-0. De vrouwen hoofdmacht van VV Papendrecht wilde per se de nul houden. Samantha kwam er daarom in als extra slot op de deur en het elftal ging over op een iets behoudender 4-4-2-systeem.

Desondanks was het de thuisploeg die de laatste treffer van de wedstrijd scoorde. Nadat de bal vroeg werd opvangen op het middenveld konden Shirley en Petra richting de doelvrouw van Charlois. Het was uiteindelijk Petra die voor de 6-0 eindstand zorgde.

Papendrecht VR1 is met deze ruime thuiszege prima van start gegaan in de competitie. Het is nu zaak om de positieve flow vast te houden. De volgende wedstrijd is uit tegen RCD. Opstelling: Alicia, Manja, Talitha, Zafira, Roos, Michelle (57. Femke), Chantal, Claudia L. (75. Sanne), Shirley, Petra en Naomi (79. Samantha).

Klik op Papendrecht voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Papendrecht voor meer informatie over de club.

Hans Duijzer wil bij Noordeloos saamhorigheid terugbrengen

Hans Duijzer had nooit de ambitie om bij een club hoofdtrainer te worden. Toen voorzitter Mark Vonk hem benaderde om die functie bij SV Noordeloos op te pakken, stemde de ervaren Duijzer er toch mee in.

NOORDELOOS
Duijzer hoorde alle argumenten van Vonk aan. ‘Jij past bij deze club’, kreeg hij te horen. ‘Je weer wat hier speelt, kent het gedachtegoed en je weet hoe je een dorpsclub moet runnen’. ,,In dat laatste kon ik mij vinden. Op mijn fiets moet ik van Hoornaar naar Noordeloos kunnen, mijn ding doen en daarna een biertje pakken en weer naar huis gaan. Ik hoef er geen geld aan over te houden. Ik pas bij pure plattelandsclubs als VVAC en Noordeloos, waar ik actief ben geweest. Daar voel ik mij thuis en kan ik mijn ei het beste kwijt. Ik heb ooit in 1985 het trainersdiploma TC III gehaald. Als ik meer ambitie had gehad was ik echt wel doorgegaan.”

Duijzer groeide op in Hoornaar en woont daar nog altijd. Hij was in eigen dorp twintig jaar eerste-elftalspeler bij SteDoCo. Destijds was hij al jeugdtrainer en was trainer van het tweede elftal. Toen het grote geld zijn intrede deed aan de Groeneweg, voelde Duijzer zich daar niet meer thuis. ,,De jeugd kreeg geen kans meer en dat past niet bij mij.” De trainer spreekt als hij er bij SV Noordeloos twee trainingen op heeft zitten. In het ‘knikkerdorp’ is ook net de feestweek achter de rug. Die week betekent wat in pittoreske dorpje in het oostelijke deel van de Alblasserwaard.

Duijzer mist wat spelers door corona en een aantal heeft nog snel een lastminute-vlucht naar de zon geboekt. ,,Ik mis er acht, maar je moet een keer aan de voorbereiding op het nieuwe voetbalseizoen beginnen”, stelt Duijzer, die de laatste drie jaar bij de jeugdopleiding van SV Noordeloos was betrokken. Hij ging mee met een groep die vanaf JO14 doorstroomde naar JO17. ,,Die gasten zijn feitelijk nog te jong om met mij mee te gaan naar de selectie van het eerste elftal. Toch laat ik er zes meetrainen. Noem het een stage. Ik kijk wie wel of niet kan aanhaken. Wie nog niet slaagt, gaat lekker bij JO19-1 spelen. Wie wel meekan, krijgt bij mij de kans bij het eerste elftal. Op die leeftijd is het belangrijk dat je wekelijks speeltijd krijgt.”

Cursussen
Duijzer wordt bij SV Noordeloos niet volgepompt met opdrachten. ,,Mij is gevraagd het plezier in de groep een beetje terug te brengen. Van belang is om het eerste en tweede elftal dichter bij elkaar te brengen. Wij trainen daarom met een grotere groep. Een doelstelling is ook om jeugd in te passen. En prestatief willen wij hoger eindigen dan vorig jaar, maar dat moet denk ik geen probleem zijn.” Hans Duijzer weet dat de KNVB op zaterdag een vijfde klasse gaat herinvoeren. ,,Als ik de ploeg in het linkerrijtje van de vierde klasse kan brengen, zou dat mooi zijn en ontlopen wij wellicht een degradatie naar die vijfde klasse. Voor mijn trainerslicentie heb ik mij via cursussen bij de KNVB en de VVON verdiept in fysieke en psychologische aspecten in het voetbal. Ook de benadering van groepsprocessen spreekt mij aan. Daar heb ik buiten het voetbal ook wat aan.”

Klik op S.V. Noordeloos voor de laatste artikelen over de club.
Klik op S.V. Noordeloos voor meer informatie over de club.

Kloetinge 5 wil bovenin meedraaien

Vandaag gaan we in gesprek met Kloetinge 5. Het vriendenteam is begonnen als het zesde elftal maar door successen hebben zij een stap omhoog kunnen maken.

Dit is een uniek team vertellen ze gezamenlijk in een interview met ons. ‘’Het team levert kwalitatief voetbal. We hebben een uitstekende balans tussen een biertje en presteren op het voetbalveld. Wij zijn alle drie de helften scherp. Wij spelen ook af en toe nog wel eens leuk voetbal, maar na een avond stappen kan dit ook wel eens wat minder zijn.’’ De heren komen nu uit in de derde klasse en doen het verdienstelijk. Twee wedstrijden en zes punten brengt dit elftal op de tweede plaats op de ranglijst. Ook in de beker is er vooralsnog niet verloren. Door een beter doelsaldo ten opzichte van Apollo’69 2 bekeren de mannen verder tegen Apollo’69 3.

Dit elftal is vier jaar geleden begonnen als Kloetinge 6, maar afgelopen seizoen zijn ze kampioen geworden. Om die reden zijn ze doorgeschoven en is het elftal nu actief als Kloetinge 5. Dit elftal bestaat dus al vier jaar en heeft dus ook verschillende hoogte- en dieptepunten meegemaakt. We bespreken de meest impact volle gebeurtenissen met de mannen. ‘’Het dieptepunt zal je niet verbazen, maar is toch de corona tijd. Dit was voor iedereen natuurlijk een barre tijd. Voor ons mede omdat we met ons elftal wel van een feestje houden. Dit kon toen helaas allemaal niet doorgaan. Ook ga je het voetbal op een gegeven moment echt missen. Een hoogtepunt was toch wel het eerder genoemde kampioenschap van afgelopen seizoen. Dit is toen ook uitbundig gevierd.’’

We wilde weten hoe de trainingen eruit zien van dit team. ‘’De trainingen zijn grappig, intensief en een voorbereiding voor het weekend. We trainen op de vrijdagavond omdat de meesten dan terugkomen naar het mooie Zeeland. Dit omdat vele werken/studeren buiten de provincie. Vaak gaan er nog een paar na de training de stad in. Met de wedstrijd van de dag erna in het achterhoofd natuurlijk, of tenminste meestal.’’

In het gesprek werd duidelijk dat deze ploeg veel lol met elkaar maakt. We wilde weten wie hier het voortouw in neemt. ‘’Het is altijd gezellig in de kleedkamer, we brengen allemaal genoeg sfeer. Iedereen hoort erbij en we lachen enorm veel met elkaar. Natuurlijk zijn er wel een paar die er bovenuit komen. Jesse en Joep komen meestal met leuke verhalen van het weekend. Diego en Rupam regelen de meeste zaken voor het team en houden zelf ook van een lolletje. Echter is over het algemeen iedereen in de kleedkamer betrokken. Dit komt omdat we ook echt een vriendengroep zijn en iedereen kent elkaar goed.’’

Tot slot wilde we weten wat de ambities zijn van deze groep. ‘’Over drie jaar willen we meedraaien in de hoofdklasse. Dit is echter voor de lange termijn. Voor nu willen we bovenin meedraaien in de derde klasse, waar we dit seizoen in spelen.’’ Gezien de stand en uitslagen lukt dit de mannen tot nu toe aardig.

We wensen Kloetinge 5 veel succes dit seizoen!

Klik op Kloetinge voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Kloetinge voor meer informatie over de club.

Stephan Veenboer van doelman naar keeperstrainer bij SteDoCo

Stephan Veenboer stond vorig seizoen in tien competitiewedstrijden onder de lat bij SteDoCo. “En de rest was ik geblesseerd”, voegt hij er meteen aan toe. Veenboer had een spierscheuring in zijn bovenbeen en toen hij eindelijk fit leek, brak hij in de voorlaatste wedstrijd een sleutelbeen.

HOORNAAR – Bij SteDoCo is dit seizoen veel veranderd. Er is een compleet nieuwe trainersstaf, een nieuwe technisch manager en een nieuwe teammanager. Met de komst van Maarten de Fockert is er een extra keeper aangetrokken. Lars Bleijenberg was er al. “De samenwerking gaat echt heel goed”, licht Veenboer toe. “Het is een fijn team om mee te werken. Ik word overal bij betrokken. Mijn mening wordt binnen de staf echt meegenomen. Ik ben uiteraard begonnen met de vraag wat de trainers van hun keepers verwachten. Mijn voornaamste taak is om de keepers klaar te stomen voor de wedstrijden.” Stephan Veenboer, hij zit als keeperstrainer op de bank, en heeft de afspraak dat hij tijdens de wedstrijden in noodgevallen kan worden ingezet. “Maarten de Fockert is niet bij voorbaat gehaald als eerste keeper. Tijdens de wedstrijden zit ik op de bank als keeperstrainer. Mocht er nood aan de man zijn dan pas trek ik mijn tenue weer aan. Maar dat zal zelden voorkomen.”

Door het vertrek van beide doelmannen Mark Smith (LMO/Rotterdam) en Mark van Ingen (LRC Leerdam), moest SteDoCo vorig seizoen op zoek naar twee nieuwe sluitposten. Naast Sleeuwijker Petar Stošković werd een lijntje gelegd met Stephan Veenboer. De nu 35-jarige ervaren doelman was bezig aan zijn vierde seizoen bij de Ajax-amateurs, toen evenals SteDoCo uitkomend in de derde divisie van het zaterdagvoetbal.

Keepersschool
Stephan Veenboer geeft al vijftien jaar keeperstraining. “Ik kon mij daar nooit volledig op focussen omdat mijn eigen keepersloopbaan voorrang had. Toen SteDoCo in januari 2022 met het voorstel kwam om in Hoornaar keeperstrainer te worden, moest ik wel even slikken. Ik wilde zo lang mogelijk blijven keepen, maar mijn lichaam kon het gewoonweg niet meer aan.” Veenboer is vanaf dit seizoen eveneens coördinator van de grote Amsterdamse keeperschool van de bij Ajax betrokken Stan Bijl: Train Like a Pro.

Veenboer werd goed opgeleid. Almere City FC pikte hem als 9-jarig talent al op. Hoogtepunt in zijn keepersloopbaan was in maart 2008 zijn debuut in de eredivisie met Vitesse tegen FC Twente. “Ik was derde doelman, maar eerste keeper Piet Velthuizen was geschorst en tweede keeper Balázs Rabóczki was geblesseerd.” Een week later werd Veenboer opgenomen in de definitieve selectie van het Nederlands beloftenelftal en maakte tegen Jong Tunesië zijn debuut. Vitesse had het in die periode niet al te breed en nam afscheid van Veenboer, die voor AFC Amsterdam koos. “Ik bleef desondanks nog wel op de reservelijst voor het WK voor beloftenteams staan.” Later keepte hij bij Telstar in zijn eerste seizoen twaalf duels achtereen in de eerste divisie. “Jan Poortvliet was trainer en ik keepte goed, maar had de pech dat ik een duim afscheurde. Dat kostte mij mijn vaste plaats in het eerste elftal.” Via opnieuw Almere City FC speelde Veenboer vervolgens drie seizoenen in Schellingwoude bij De Dijk. ,,Daar heb ik veel gewonnen en bij Ajax-amateurs, lekker dicht bij huis, heb ik daarna het plezier in het keepen kunnen behouden.”

Klik op SteDoCo voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SteDoCo voor meer informatie over de club.

Leo de Geus: ‘Ineens is zaterdag half drie weer het belangrijkste’

Hij begon het seizoen bij WFB als jeugdtrainer van de JO17, maar eindigde als hoofdtrainer van het eerste. Voor Leo de Geus was het een bijzonder jaar. Maar na een derde plek en deelname aan de nacompetitie, kijkt hij tevreden terug. “Na een jaar of zes in de jeugd, was het wel even wennen.”

Van de JO13 tot aan de JO17, de 53-jarige De Geus heeft ze allemaal gehad. Dus toen hoofdtrainer Marcel van Duijn vanwege gezondheidsredenen verstek moest laten gaan, wisten ze hem bij de club maar wat snel te vinden. “Ik heb die jongens al vaker training gegeven en ben in het bezit van de papieren, dus dan komen ze toch bij mij. Dat was ook het makkelijkste.” Heel lang nadenken moest de oefenmeester dan ook niet. “Dan doe je dat gewoon.” Maar zoals gezegd, was het voor De Geus toch even wennen. “Ik ben trainer geweest bij NSVV en Stellendam, maar dat was alweer een tijdje geleden. Dit is toch anders dan de jeugd, nu moet je presteren in plaats van opleiden.” Even schakelen dus. “Ineens is zaterdag half drie weer het belangrijkste.”

Werk aan de winkel
Gezien de resultaten, is dat best aardig gelukt. “Het doel was een periodetitel en bovenin meedoen, daar zijn we in geslaagd. Maar ook voetballend hebben we stappen gemaakt.” In wat vooral? “We zijn aanvallender gaan spelen. Meer drukzetten en proberen op te bouwen. Eigenlijk zoals in de jeugd.” Met die speelwijze, had er stiekem misschien nog wel een beetje meer ingezeten. “We zijn de enige ploeg die van DVV’09 heeft gewonnen, maar tegen de ‘mindere’ tegenstanders hebben we het een beetje laten liggen. Waar dat aan ligt? Misschien wel onderschatting. Voor toppers kunnen we ons makkelijk opladen, dat moet straks voor iedere wedstrijd. Op dat vlak is er werk aan de winkel.” Zeker gezien zijn moment van instappen, vlak voor de competitie, kan De Geus meer dan tevreden zijn. “In de voorbereiding had ik ze daarvoor al een keertje getraind, maar je bent er natuurlijk het liefste meteen bij. Dan kun je echt je stempel drukken. Nu was het eerst aanvoelen en dan aanpassen.” Dit seizoen is hij er wel meteen bij en dus zijn de verwachtingen hoog, toch? “Ik denk dat de competitie zwaarder is geworden, met de komst van een aantal derdeklassers. Als we weer derde worden, hebben we het denk ik heel goed gedaan.” Moeilijker of niet, De Geus hoopt opnieuw op een periode. “Dat blijft het doel, maar het zal wel lastiger worden.”

Betere trainer
Toch voeren ze de grootste strijd bij WFB, eigenlijk buiten het veld. “We hopen natuurlijk allemaal dat Marcel (van Duijn) dit seizoen weer terug kan keren, dat zou de grootste overwinning zijn. Maar het is afwachten hoe dat zal gaan.” In ieder geval maakt de inwoner van Stellendam het jaar gewoon af. “Mocht Marcel weer in staat zijn om te komen, gaan we het lekker samen doen.” Tot die tijd staat De Geus als eindverantwoordelijke voor de groep en dat is anders dan een aantal jaar geleden, zo vertelt hij. “Ik ben op mijn 38ste toch wel echt begonnen als een resultaattrainer, vooral spelen om te winnen. Maar door mijn tijd bij de jeugd, heb ik toch een ander inzicht gekregen.” Hij vervolgt. “Meer de nadruk op beter gaan voetballen, juist dan ga je resultaten halen. Opbouwen, drukzetten en aanvallen, is toch echt het leukste.” En dus heeft die periode ‘ertussenuit’, hem geen windeieren gelegd. “Die tijd heeft mij uiteindelijk een betere trainer gemaakt, dat is niet zo verkeerd geweest.” Al blijven zijn principes altijd overeind. “Discipline, vanuit een goede organisatie en conditioneel sterk.” De Geus kan niet wachten om weer te beginnen. “Met zo’n groep werken, blijft het mooiste wat er is. Hoe kom je tot scoren? Hoe gaat dat groepsproces verder? We zijn klaar voor een nieuwe uitdaging!”

Klik op WFB voor de laatste artikelen over de club.
Klik op WFB voor meer informatie over de club.

Eén tweetje met Rob Adriaansen en Sander van Gils van vv Bavel

Trainer en speler hebben beide een hart voor vv Bavel. Zo is Rob Adriaansen actief als trainer van het tweede en Sander van Gils actief als speler bij het eerste. Daarnaast zijn ze samen eigenaar van Sport-BSO Teamplayers en hebben ze samen gevoetbald in de selectie van vv Bavel.

We beginnen met het introduceren van de 32-jarige Rob Adriaansen. “Het hoogste niveau waarop ik heb gespeeld is bij Bavel 1, in de derde klasse. Aan het einde van het seizoen 2018/2019 ben ik gestopt. Daarnaast ben ik tien jaar jeugdtrainer geweest bij vv Bavel en twee jaar bij RBC Roosendaal in de jeugd, omdat ik een keer een kijkje in de keuken bij een andere club wilde nemen. Vond het voor mezelf wel tijd om een stap te maken en voor het eerst in het seniorenvoetbal te gaan trainen bij Bavel 2 i.p.v. bij een jeugdteam. Vrijwel alle jongens die ik daar nu train heb ik eerder al in de jeugd getraind. Dit geldt ook voor de komende lichtingen die eraan zitten te komen. Al met al een super mooie uitdaging met jonge jongens die ik hoop verder te ontwikkelen.”

Ook Sander van Gils stelt zich voor. “Mijn naam is Sander van Gils, 26 jaar en ik woon in Breda. Vanaf mijn zesde ben ik begonnen met voetballen bij vv Bavel. Hier ben ik niet meer weg gegaan en hier voetbal ik dus nog steeds. Vroeger eigenlijk nooit in de selectieteams gespeeld, omdat mijn focus toen ook nog gericht was op tennis. Vanaf mijn zeventiende de bewuste keuze gemaakt om voor het selectievoetbal te kiezen, omdat je bij voetbal een teamsport beoefent en meer binding hebt met het dorp. Het is voor mij ook het sociale aspect erom heen dat voetbal zo leuk maakt.”

Rob bespreekt de slechte en goede eigenschappen van zijn collega. “De beste eigenschap is dat Sander enorm gedreven is en overal het uiterste eruit wil halen. Dit merk ik niet alleen in het dagelijkse werk dat we samen doen, maar ook in het voetballen geeft Sander altijd het maximale. Ik denk dat we allebei perfectionistisch zijn en dit als ‘slechte’ eigenschap zien, maar dit hoeft zeker niet als slecht gezien te worden. We mogen soms wat sneller tevreden zijn denk ik.” Sander die denkt eigenlijk wel hetzelfde over Rob. “Rob is iemand die altijd voor het hoogst haalbare gaat en uitdagingen niet uit de weg gaat. Dat betekent ook dat hij niet altijd goed tegen zijn verlies kan. Dit is wellicht één van zijn mindere eigenschappen.”

De trainer en speler hebben ook vele hoogte- en dieptepunten beleefd in hun carrière. Zo heeft Rob samen met vv Bavel het kampioenschap in de vierde klasse in seizoen 2013/2014 mogen vieren. “Een echt dieptepunt heb ik niet meegemaakt in de vorm van een degradatie of blessureleed. De snelste rode kaart ooit in Bavel 1 heb ik wel op mijn naam staan en ben bang dat die van een seconde of tien nog wel even blijft staan..”

Voor Sander was één van zijn hoogtepunten het behoud in de derde klasse. “We speelden nacompetitie tegen RBC en thuis wonnen we met 1-0 en uit speelden we in de allerlaatste minuut van de verlenging 1-1. Hierdoor bleven wij in de derde klasse. Daarnaast is een hoogtepunt de promotie naar de tweede klasse geweest. De laatste wedstrijd speelden we tegen RCD thuis en ik mocht eigenlijk niet meedoen vanwege mijn langdurige afwezigheid (stage Aruba). Gelukkig mocht ik in de tweede helft alsnog invallen en kon ik twee keer scoren, waardoor we de periode pakten en uiteindelijk vanwege corona promotie hadden afgedwongen. Dieptepunt was de degradatie van vorig jaar naar de derde klasse. In de nacompetitie verloren we terecht van Gilze, waardoor we dus gedegradeerd waren. Toch zijn we dit jaar op volle sterkte gebleven dus kijk ik met veel vertrouwen uit naar aankomend seizoen.”

Voor beiden is vv Bavel een speciale club. Voor Rob is vv Bavel zo uniek/speciaal, omdat het altijd voelt als thuiskomen. “Vanaf mijn vijfde kom ik hier al meerdere malen per week en is het echt een familieclub waar iedereen elkaar kent. Er zijn zelfs jaren geweest dat ik iedere dag op de club te vinden was als speler of trainer. Nu met onze eigen onderneming kom ik weer dagelijks van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat op de club en dat voelt erg vertrouwd.” Sander vindt dat vv Bavel een club is waarin de mensen met elkaar verbonden zijn. “Het leeft binnen het dorp. Mensen komen er graag heen om een potje voetbal te kijken en een praatje met elkaar te maken. De club kent vele vrijwilligers die iedere dag weer klaarstaan om van allerlei dingen te regelen. Daar heb ik alleen maar respect voor!”

Tot slot vroegen we de trainer en speler waar ze hun collega over tien jaar zien staan. Rob hoopt dat hij samen met Sander over tien jaar nog actief is voor vv Bavel, in welke vorm dan ook. “Daarnaast hoop ik dat we onze samenwerking kunnen blijven continueren met Sport-BSO Teamplayers en dat we nog steeds elke dag vele kinderen met plezier in beweging kunnen brengen.” Sander verwacht dat Rob trainer zal zijn van een eerste elftal in de omgeving over tien jaar. “Daarnaast zie ik ons eigen bedrijf ook doorgroeien. Het zou mooi zijn als we dan een eigen locatie hebben of wellicht meerdere vestigingen in regio Breda hebben. Maar dat is iets voor in de toekomst… We doen alles stap voor stap.”

Wij wensen Rob en Sander veel succes dit seizoen!

Klik op vv Bavel voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Bavel voor meer informatie over de club.

Wil je meer weten? Klik dan op Sport-BSO Teamplayers voor meer informatie.

De organisatie van de Drechtstadloop heeft uw hulp nodig

Betreft: Helpt u mee van de DrechtStadLoop op 6 november een succes te maken?

Beste ondernemer in de Drechtsteden,
We leven in bijzondere tijden en helaas niet per se in positieve zin. In korte tijd zagen en zien we een pandemie, een diepe financiële crisis, exploderende energieprijzen en zelfs een oorlog aan ons voorbijtrekken. Ongetwijfeld bemerkt u van al deze omstandigheden de gevolgen.

En toch gaat iedereen voorwaarts. U onderneemt. Het verkeer rijdt. De vacaturebanken puilen uit. De zorg van het Albert Schweitzer ziekenhuis gaat altijd door. En het Vriendenfonds van het Albert Schweitzer ziekenhuis zet zich onverminderd in voor patiënten-welzijn en wetenschappelijk onderzoek.

Als mensen hebben we meer dan ooit behoefte aan positieve ervaringen, verbondenheid, samenbindende gebeurtenissen. De DrechtStadLoop is zo’n evenement dat al vele jaren duizenden sportieve streekgenoten op de been brengt, om in een sfeer van verbroedering een prestatie te leveren en een goed doel te steunen.

De DrechtStadLoop kon twee achtereenvolgende jaren niet plaatsvinden wegens corona. Dit jaar, op zondag 6 november 2022, hopen we dat gemis te compenseren met een prachtige nieuwe editie in en rondom Dordrecht. Hoe meer deelnemers en hoe meer sponsorgeld, hoe beter.

Dit jaar komt de opbrengst via het Vriendenfonds ten goede aan de post-COVID-zorg in het Albert Schweitzer ziekenhuis. Van het geld wordt specialistische meetapparatuur aangeschaft om patiënten die lang kampen met de naweeën van corona, beter te kunnen helpen. De gegevens die hierbij worden verzameld, komen terecht bij landelijk onderzoek naar de bestrijding van long-COVID.

Sportieve mensen helpen dus actief degenen die (hopelijk tijdelijk) conditie en energie tekortkomen. Wij hebben u – als onderneming in de Drechtsteden – hierbij nodig. Graag nodigen we enthousiaste renners binnen uw organisatie uit om een bedrijfsteam te vormen, of op individuele basis mee te doen. Heeft u geen, of niet genoeg, hardlopers in de gelederen? Dan kunt u een team sponsoren zodat andere lopers onder uw naam deelnemen en u toch zichtbaarheid geven bij de duizenden toeschouwers.

Heeft u belangstelling? Stuur dan alstublieft een kort mailtje naar info@drechtstadloop.nl en we bellen u op om de mogelijkheden te bespreken.
Uiteraard kunt u op de website www.drechtstadloop.nl ook al veel informatie vinden over de loop, de afstanden en de mogelijkheden tot sponsoring.

Wij waarderen uw betrokkenheid zeer!

Met hartelijke groet,
Cor van der Steen Voorzitter DrechtStadLoop
Govert Veldhuijzen Voorzitter Vriendenfonds
Peter van der Meer Voorzitter Raad van Bestuur Albert Schweitzer ziekenhuis

Nieuwsbrief Drechtstadloop

Dordrecht 4 oktober 2022, Enige tijd geleden heeft u een brief ontvangen waarin het goede doel van de DrechtStadLoop werd uiteengezet; het optimaliseren van de behandeling van Long Covid patiënten.
Het was een gezamenlijk schrijven van het Albert Schweitzer ziekenhuis, het Vriendenfonds Albert Schweitzer en de organisatie van de DrechtStadLoop. In deze brief werd u uitgedaagd om een afvaardiging van uw bedrijf te laten meedoen aan één van de bedrijven lopen.
Hopelijk heeft u binnen uw organisatie al iemand gevonden die de handschoen heeft opgepakt en bezig is met het formeren van een team om mee te doen.
Men kan kiezen uit 2 afstanden; 5 km. en 10 km.
Bij de bedrijven lopen starten er teams van 4, 5 of 6 personen, ongeacht de samenstelling. De som van de tijden van de eerste vier finishers zijn bepalend voor het teamresultaat. Het winnende team mag zich kampioen van Dordrecht noemen en ontvangt de wisselbeker.
• Deelname aan de Bedrijvenloop kost 300,- euro per team.
• Van dit bedrag gaat 250,- euro naar het goede doel.
Voor meer informatie en inschrijven www.drechtstadloop.nl Het centrum van Dordrecht zal het bruisende middelpunt zijn van veel loopplezier. Een loopfeest waar iedereen aan mee kan doen. Het volledige programma op zondag 6 november 2022 ziet er als volgt uit:

Peter Baan maakt stap naar FC Eindhoven Vrouwen

Peter Baan is 55 jaar en al 35 jaar lid van vv DSE. Hij is tevens al meer dan twee decennia trainer daar. Afgelopen zomer heeft hij toch (tijdelijk?) afscheid genomen van de club uit Etten-Leur. Dit seizoen maakt hij onderdeel uit van de technische staf van de vrouwenselectie van FC Eindhoven AV waarin hij samen met Ivo Veltrop, de Vrouwen 1 mede coacht en traint.

Introductie
Peter Baan is geboren in Zwijndrecht maar was al op vierjarige leeftijd verhuisd naar Etten-Leur. “Gehuwd met Anja en geen kinderen. Ik werk al 23 jaar bij Eclectic, een detachering/werving en selectiebureau in Breda. Sinds 1 april 2021 ben ik daar financieel en operationeel directeur. Daarnaast houd ik erg van sport, reizen, films en een boek op het strand!”

Carrière
Baan deed vroeger in de jeugd andere sporten als tennis en tafeltennis. “Ik voetbalde dan wel elke dag op straat met vrienden. Op twintigjarige leeftijd werd Baan met zestien vrienden lid van DSE. “We speelden toen in een vriendenteam, de Zondag 4. Na drie jaar viel het team helaas uit elkaar doordat een deel van het team naar de zondagselectie ging. Ik was daar ook één van. Uiteindelijk heb ik een aantal jaren bij het tweede elftal gespeeld. Niets bijzonders, maar wel heel leuk. In de voorbereiding van elk seizoen mocht ik af en toe mee doen met het eerste maar als iedereen terug was van vakantie speelde ik al snel weer bij het tweede. Bij DSE Zondag 2 ben ik ook voor het eerst kampioen geworden met voetbal!”

Op 28-jarige leeftijd begon Baan met andere activiteiten bij de jeugd van DSE. “Het begon als grensrechter bij de B1. Dat werd later assistent-trainer en weer later trainer-coach. Nadat mijn jeugdteam over ging naar de zondagselectie, heb ik nog een jaar met hen gevoetbald als speler. Uiteindelijk bleek al snel dat ik de trainer/coach functie leuker vond en werd ik trainer van Zondag 2. Ik heb dat een jaar of tien gedaan onder verschillende hoofdtrainers en combineerde Zondag 2 indien mogelijk nog met een jeugdteam. In die jaren had ik ook mijn eerste uitstapje naar een andere vereniging: Zaterdag 1 van Unitas’30. Eerst als speler en daarna als coach. Nadat ik tien jaar als assistent bezig was geweest, heb ik het bestuur van DSE gevraagd of ik zelf hoofdtrainer mocht worden.”

Baan begon toen aan zijn UEFA C cursus. “Nadat ik mijn diploma had behaald werd ik de hoofdtrainer van de hoofdmacht van DSE. Ik heb dat zes jaar gedaan. We zijn met een mix van jong talent en ervaren spelers kampioen geworden in het vierde jaar en hebben ons in het vijfde en zesde jaar gehandhaafd in de vierde klasse. Na die zes jaar bij de mannen volgde het tweede uitstapje buiten DSE en werd ik hoofdtrainer van de mannen van Sprundel. Na Sprundel ben ik teruggekeerd naar DSE naar de JO19. Daarna volgde zes jaar Vrouwen 1 van DSE waarmee ik in het eerste jaar ben gedegradeerd uit en in het tweede jaar weer gepromoveerd naar de hoofdklasse. In het zesde jaar kwam de bekroning van het vele werk en behaalden zowel Vrouwen 1 als Vrouwen 2 van DSE de titel met promotie naar de topklasse en tweede klasse als beloning .”

Na het kampioenschap met DSE en het aangekondigde vertrek werd Baan gebeld door FC Eindhoven Vrouwen om daar toe te treden tot de technische staf. “Voor mij was dit een  mooie stap en een grote uitdaging. Hoewel DSE en FC Eindhoven dit seizoen beide  topklasse spelen, voelt FC Eindhoven voor mij toch wel als een promotie. Ook al omdat ik uit de hoofdklasse kom natuurlijk. FC Eindhoven heeft een mooie selectie samengesteld voor het seizoen. Met zowel Vrouwen 1, 2 als 3 hebben we een goede voorbereiding gedraaid en heb ik het erg naar mijn zin. Hoewel ik aanvankelijk vraagtekens had hoe ik de reisafstand tussen Etten-Leur en Eindhoven zou ervaren, valt het in de praktijk reuze mee.  De uitdaging en het plezier bij FC Eindhoven wegen ruimschoots op tegen de reistijd. Het lot regelde ook nog eens een start van de competitie tegen DSE. Die heeft FC Eindhoven gewonnen met 0-1. Al met al een prima start en de komende weken moet uitwijzen of we ons gaan mengen in de strijd om de landstitel.”

Ontwikkeling en plezier is belangrijk
Volgens Peter Baan zijn prestaties te meten in absolute zin (titels) en relatieve zin (ontwikkeling). “Ik heb met teams promoties en titels gevierd. Maar ontwikkeling en plezier zijn voor mij net zo belangrijk. Starten aan iets nieuws, analyseren, speelwijze kiezen, poppetjes op de juiste plek zetten en spelers / speelsters motiveren is het mooiste wat er is. Resultaat komt dan vanzelf. De eerste en enige titel als speler met Zondag 2 was natuurlijk bijzonder. Als trainer begon het met titels met mijn eerste jeugdteams (B1 en A1) gevolgd door een titel met de D1 met allemaal jongens die ik later in de JO19 weer zou gaan trainen en nu bijna allemaal in de mannenselectie spelen. Het jaar in de hoofdklasse met de JO19 was ook bijzonder. Al had de derde helft dat jaar daarin wel een groot aandeel. Zoals aangegeven geeft naast titels ook het bouwen aan iets veel voldoening. Zes jaar werken met een zondagselectie leidde tot een titel met de mannen in de vijfde klasse. En opnieuw zes jaar werken leidde dus tot de mooie  ontwikkeling van de vrouwenselectie.  Ik ben trots op wat we de afgelopen zes jaar hebben weggezet met de vrouwenselectie. DSE had één team in de hoofdklasse, degradeerde naar de eerste klasse en heeft nu twee selectieteams waarvan één in de topklasse en een beloftenteam in de tweede klasse. Om daar een steentje aan bij te hebben gedragen vind ik heel mooi.”

Hoogte- en dieptepunten
In zijn lange carrière als trainer-coach heeft Peter Baan naast bovengenoemde prijzen hoogte- en dieptepunten beleefd. “Hoogtepunten zijn naast prijzen en ontwikkeling van teams ook de interactie met individuen en het ontwikkelen van spelers/speelsters. Helemaal als er bij een speler/speelster meer uitkomt dan je had verwacht. Waar ik niet tegen kon (en kan) als trainer, was als spelers/speelsters niet alles uit hun potentieel haalden. Maar ook daarin heb ik geleerd dat mensen keuzes maken en dat sommige keuzes niet samen gaan met voetbal (op het hoogste niveau). Niet iedereen is hetzelfde.”

Dieptepunten vindt de trainer een zwaar woord. “Het is maar voetbal, maar ik was wel teleurgesteld bij mijn vertrek uit Sprundel. Ik had daar heel graag verder willen bouwen met de aanstormende jeugd. Mijn vertrek bij de mannen en vrouwen van DSE vond ik in eerste instantie ook niet leuk omdat ik moeilijk kan wegstappen stoppen. Zeker als ik nog mogelijkheden tot verdere groei zie en het naar mijn zin heb. Maar ja, hoofdtrainers zijn passanten en uiteindelijk heb ik van beide selecties een prachtig afscheid gehad. Daarnaast bleek het achteraf voor beide selecties en voor mij een goede stap geweest te zijn om aan iets nieuws te beginnen. En iets moois achterlaten waar anderen mee verder kunnen is ook prima.”

UEFA B diploma
Trainer Baan heeft nog wel persoonlijke doelen maar daarvoor is een UEFA B diploma nodig. “Helaas heb ik er nooit echt de tijd voor genomen. Daar heb ik best spijt van omdat het me nu beperkt in mijn keuzes. De KNVB stelt eisen aan trainers en het niveau waar ze mogen werken. Dat is terecht maar betekent nu wel dat ik niet zelfstandig hogerop kan, terwijl ik ervan overtuigd ben dat ik me met mijn ervaring prima staande kan houden op een nog hoger niveau. Ik ben daarom extra blij met de kans die ik nu krijg bij FC Eindhoven en wil daar het allerhoogste behalen: kampioen van Nederland. Dat is ook een doelstelling van de club. Wat er na FC Eindhoven komt, weet ik niet. Ik ben daar niet mee bezig. Ben daar net begonnen. Er is binnen het vrouwenvoetbal ook bijna niets hoger. Boven FC Eindhoven staat alleen nog de eredivisie. Daar assistent worden bij een club (BVO) zou nog een stap kunnen zijn maar is heel ver weg. Dan is een stap terug naar de mannen wellicht realistischer. Maar voorlopig ligt de focus in Eindhoven.”

Vooruitblik op het seizoen
Peter Baan wil dit seizoen samen met FC Eindhoven Vrouwen 1 zo lang mogelijk meedoen om de titel. “Belangrijker vind ik nog dat ik een toegevoegde waarde ben voor de staf, het team en individuele speelsters. Als dat laatste niet (meer) het geval is, dan moeten we elkaar een hand geven en verder kijken. Dan ga ik snel naar huis.  Maar tot nu toe klikt het goed. Ik heb mijn draai en mijn rol gevonden. Ik vind het heerlijk om de randzaken een keer aan anderen over te laten en een keer alleen met voetbalzaken bezig te zijn: training geven, sparren met de staf over de speelwijze. En tegenstanders en wedstrijden analyseren.”

Wij wensen Peter Baan veel succes dit seizoen!

Klik op FC Eindhoven voor de laatste artikelen over de club.
Klik op FC Eindhoven voor meer informatie over de club.