Excelsior’20 is hard bezig om de jeugdopleiding verder op te krikken. De Schiedamse club doet dat zo breed mogelijk, zowel op organisatorisch als op technisch vlak. “We zijn op de goede weg”, aldus jeugdvoorzitter Patrick van Os.
Over één ding maken ze zich bij de 102-jarige club al jaren geen zorgen: de aanwas van onderaf. Menig voetballertje in spe wil zijn carrière graag beginnen bij Excelsior’20. “We hebben wachtlijst”, zegt Van Os. “Onze ruimte is beperkt en dat zet een rem op de groei.”

Momenteel lopen 33 jeugdteams onder de paraplu van Excelsior’20 in de competitie. Dat is op dit moment wel zo’n beetje het maximum, geeft Van Os aan. “We willen best groeien, maar we kunnen niet. We hebben op twee velden kuntsgras. Op veld drie wordt ook getraind, maar doordat daar gras ligt, is de bespeelbaarheid van dat veld gemaximaliseerd. We zouden al erg geholpen zijn met kunstgras op veld 1 of veld 3.”

Van Os, die al enige jaren deel uitmaakt van het jeugdbestuur, richtte zich na zijn aanstelling als jeugdvoorzitter vooral op het verbeteren van de organisatie. “We hadden te weinig mensen in het jeugdbestuur. Om zaken te verbeteren moet je wel mankracht hebben en daar zijn we naar op zoek gegaan.”

Inmiddels heeft Van Os sterke mensen om zich heen verzameld en dat is mede terug te zien in de aanstelling van twee coördinatoren, Patrick Verboom en Jacco Lansbergen. “Patrick doet de bovenbouw, Jacco de onderbouw.”

“We hebben daarnaast ook ingezet op goede trainers. Dat was in een investering voor de club, maar heeft er wel al voor gezorgd dat het trainersniveau omhoog is gegaan. Voor alle selectietrainers hebben we betaalde trainers. De meeste daarvan komen van buitenaf.”

De breedtesport wordt echter niet vergeten. Daarvoor tuigde Excelsior’20 zelf train de trainers-bijspijkercursussen op. “Jacco Lansbergen werkt bij de KNVB. Hij helpt de trainers en leiders met wat en hoe je training kan geven, waarbij er ook veel aandacht is voor de pedagogiek. Het is veel breder dan alleen maar voetbalgerelateerde zaken, want het technische voetbaldeel ligt op het bordje van onze hoofd jeugdopleidingen.”

“Ons doel is dat we naast veel plezier ook het niveau willen verbeteren. Het streven is dat onze eerste teams divisie spelen. Dat is nu hoofdklasse, op uitzondering van de onder 13 na, dat tweede divisie speelt.”

Eén van de aanpassingen om de opleiding op maat te maken is dat Excelsior’20 komend seizoen start met onder 12 en onder 14. “Dat hebben we nu nog niet, maar we zien dat kinderen zich op die leeftijd nog volop aan het ontwikkelen zijn. Daar past meer maatwerk bij. Dus naast een onder 11 en onder 13 hebben we komend seizoen een onder 12 en onder 14.”

Ook heeft Excelsior’20 volop aandacht voor de oudere jeugd: de onder 21 en onder 23. “We willen de lastige stap van jeugd naar senioren overbruggen. Daarom zijn we van plan om komend seizoen in Vlaardingen en Schiedam met een onder 23-competitie te starten waarbij de inzet is om iedere maandagavond te spelen.”

Het uiteindelijke doel is dat de grootste talenten in de toekomst in het shirt van Excelsior’20 1 spelen. “Op een hoger niveau dan nu, maar de club heeft duidelijk uitgesproken dat ze dat wil doen met eigen opgeleide spelers.”

Klik op Excelsior’20 voor het laatste artikel over de club.

Kevin Liefhebber (37) en Ron de Bruijn (60) maken bij PPSC samen met technische beleid. Het duo is goed op elkaar ingespeeld.
Liefhebber maakte als spits furore en was voor diverse prominente clubs actief. Bij Zwaluwen onder meer, dat hij als zijn “eigen vereniging” typeert. Maar ook clubs als Excelsior Maassluis, XerxesDZB en PPSC maakten dankbaar gebruik van de diensten van de man die onlangs zelf de voetbalschoenen weer eens onder bond. “Dat was uit nood geboren, hoor. We zitten nu eenmaal niet zo ruim in de aanvallers bij het eerste. Ik speelde mee tegen Blijdorp en maakte op de meet nog het winnende doelpunt ook. Eigenlijk is het niet goed dat ik als bijna veertiger nog in actie moet komen. Maar goed, nood breekt soms nu eenmaal wetten.”

Dat het zo goed klikt tussen Liefhebber en De Bruijne, valt niet los te zien van de visie die zij beiden op de toekomst van PPSC hebben. De club die in het verleden geregeld in de derde of zelfs tweede klasse uitkwam, moet nu als vierdeklasser de stap omhoog zien te maken met een elftal waarnaar fans graag kijken. ‘”Ron en ik houden allebei van verzorgd voetbal en daar heeft PPSC ook altijd bekend om gestaan. Wij zijn geen types die voorstander zijn van een lange hijs naar voren. In het jaar dat we nu samen bezig zijn, zijn we gericht op zoek gegaan naar spelers met wie we technisch verzorgd kunnen spelen. Vooral in offensief opzicht hebben we ons versterkt. Bovendien krijgen we een nieuwe trainer.”

Joep Cats kwam over van Victoria ’04 en beschikt als middenvelder over diepgang en scorend vermogen. Ook aanvaller Hassan Hussein (DVO’32) zal zich komende zomer bij Ersin Kaplan, die als nieuwe oefenmeester de taak krijgt om de opmars te begeleiden. Ibrahim Baldede is een andere nieuwkomer en heeft als linksbuiten een verleden bij FC Pretoria en Victoria’04. Dilan Ali, voormalig PPSC-speler, was tijdelijk gestopt en moet als back het spel van aanvullende impulsen voorzien.

“Het wordt echt tijd dat we de stap naar de derde klasse gaan maken”, beaamt De Bruijn, een echte PPSC-man die tot zijn 36^e in het eerste speelde en later ook trainer van de hoofdmacht was. “We kunnen de huidige trainer Jeremy Hagestein niets verwijten hoor, hij heeft prima werk verricht. We kampen met heel veel blessures maar staan derde en maken nog kans op de nacompetitie ook. Als iedereen een beetje heel blijft volgend jaar, zie ik echt wel kansen om te promoveren.”

Al te lang gunnen De Bruijn en Liefhebber zich niet de tijd om de stap omhoog te maken. “Als het volgend jaar niet lukt, dan écht het seizoen daarna.” Dat het aantal belangstellenden op Thurlede niet overdreven hoog ligt, wordt door De Bruijn betreurd. ‘’Met honderd man heb je het vaak wel gehad. Alleen met derby’s tegen clubs als Excelsior’20 en HermesDVS is het een stuk drukker. Dat is heel mooi natuurlijk, maar wij zouden graag zien dat het ook rondom andere wedstrijden weer wat voller wordt. Kevin en ik geloven er beiden in dat PPSC die potentie bezit.”

Klik op PPSC voor het laatste artikel over de club.

Routinier Daan Smith (30) leverde dit seizoen een belangrijke bijdrage aan het succes van de zaterdagtak van VFC, dat met vlag en wimpel kampioen werd en daarmee promotie verdiende naar de tweede klasse.
Smith doet veel moeite om zich bescheiden uit te drukken, maar uiteindelijk moet hij toegeven dat hij heel gemakkelijk overeind blijft in de derde klasse C. “Dat mag natuurlijk ook wel als je ziet waar ik gespeeld heb”, lacht de in Vlaardingen geboren voetballer die opgroeide bij zijn huidige club VFC. “Ik heb in de jeugdopleiding van Feyenoord gespeeld en ben lang aanvoerder geweest van Excelsior Maassluis. Het zou raar zijn als ik handen en voeten nodig zou hebben nu om me staande te houden. Ik moet ervoor zorgen dat ik fit ben, dan komt het wel goed. Ik vind het in elk geval erg leuk om sturing aan andere spelers te geven.”

VFC is een behoorlijk grote vereniging die over een uitgebreide jeugdtak beschikt. Tel daarbij op de bereidheid van veel vrijwilligers en de basis is aanwezig om naar de tweede klasse te promoveren. “We hadden op een gegeven moment negen punten voorsprong met nog vijf duels te gaan. Dat mag je het niet meer uit handen geven en dat hebben we ook niet gedaan. We hebben de meeste goals voor en slechts twaalf doelpunten tegen. Dat is niet mis en dat is de verdienste van de hele verdediging.

Smith vertelt dat het coachen hem altijd wel heeft gelegen. Sommige spelers hebben hun handen vol aan het eigen spel, anderen hebben ruimte over om medespelers een zetje in de rug te geven. ‘’Ik vind het leuk om positioneel goed te staan en me verbaal te laten gelden”, zegt Smith die in Rotterdam de opleiding Commerciële Economie afrondde en bij de Feyenoord Academy coördinator van de onderbouw is. “Ik ben erg voetbalminded, dat werkt natuurlijk goed mee.” Dat gezelligheid ook een flinke rol speelt in de beleving van Smith, beaamt hij gretig. ‘’Het is erg leuk weer op het oude nest terug te zijn. Ik kom jongens tegen die ik van heel lang geleden kende.”

Vooruitblikkend op het verblijf in de tweede klasse, weet Smith dat de weerstand aanzienlijk zal toenemen. Maar het is ook een feit dat VFC over meerdere voetballers beschikt die op hoog niveau hebben gespeeld en het ritme kunnen dicteren. “Onze keeper Max Verkade heeft bij clubs als ’s-Gravenzande en FC Dordrecht gespeeld, rechtsback Nordin van Mil komt bij Sparta Rotterdam vandaan en was daarna speler van Westlandia. We hebben achterin dus een aardige basis. Hoe jongere jongens uit de jeugdopleiding zich in de tweede klasse zullen houden, weet ik eigenlijk niet precies. Wat wij als betere spelers kunnen doen, is hen maximaal helpen.”

Hij beziet de stap hogerop vooral met veel nieuwsgierigheid, besluit Smith, die aan zijn laatste maanden bij de Feyenoord Academy bezig is. In Rotterdam had hij een prima tijd, maar soms is het goed elders een kijkje te nemen. “Als dat in de voetbalwereld kan, dan heeft dat duidelijk mijn voorkeur. Ik ben een echt voetbaldier en vind het prachtig om jongeren iets te leren waarmee ze jaren vooruit kunnen. Maar als het een andere kant op mocht gaan, dan is dat gewoon zo. Ik pin me niet helemaal vast op het voetbal.”

Klik op VFC voor het laatste artikel over de club.

Boy Bronkhorst was met Kethel Spaland  nog bezig met een sterke eindspurt in de zaterdag-derde klasse. De ‘vloek’ is opgeheven en het team van de 26-jarige aanvoerder hoopte nog een ticket voor de nacompetitie te pakken.
Met drie doelpunten achter zijn naam heeft Bronkhorst in elk geval een voor hem zeer productief voetbaljaargang achter de rug. “Ach, drie doelpunten is ook weer niet zo veel”, relativeert hij. “Aan de andere kant zegt het wel iets over de manier waarop ik dit seizoen mag en kan spelen. Ik heb veel meer vrijheid dan andere jaren.”

Dat Bronkhorst van trainer Manuel Vissers de vrijheid mag nemen om zich ook in offensief opzicht te laten gelden, is ook in andere cijfers te zien. Met kampioen VFC was Kethel Spaland de productiefste ploeg van de derde klasse. “Ik ben altijd controlerende middenvelder geweest”, zegt hij. “Ik was het slot op de deur en speelde altijd kort op onze centrale verdedigers. Noem het een keurslijf, maar in die positie kwam het niet in mij op om mee ten aanval te trekken. Dat kwam ook door de bezetting van het middenveld. We speelden met drie middenvelders, waarvan twee een aanvallende rol hadden. Ik moest het fort bewaken. Onder deze trainer spelen we met vier middenvelders. Er is altijd wel een middenvelder die mijn plaats over kan nemen, als ik aansluit bij een aanval.”

Het seizoen van Kethel Spaland verliep lang anoniem met een bescheiden rol van de Schiedammers op de ranglijst. Dat was een tegenvaller na twee seizoenen waarin het team van Bronkhorst zich bovenin de derde klasse melden. “In het eerste coronaseizoen stonden we gedeeld tweede met HBSS toen de competitie werd stopgezet en vorig seizoen hadden we de eerste wedstrijden alle gewonnen. Dit seizoen heeft geleerd dat dat geen garanties oplevert dat we weer bovenin zouden meedraaien.”

Tegen het einde van het seizoen was het bij de bewoners van sportpark Willem-Alexander echter wel beter gaan draaien. “De vloek is ten einde”, reageert Bronkhorst, daarmee doelend op de vele gelijke spelen, maar ook op de vele tegendoelpunten in de slotfasen van wedstrijden. “We hebben vier, vijf keer heel onnodig punten laten liggen en elke keer door doelpunten in de laatste tien minuten. Dat was heel frustrerend. We hadden uiteindelijk een stuk hoger kunnen staan. Misschien derde achter VFC en Zuidland die er in deze afdeling bovenuit staken.”

De blik bij Kethel Spaland is ook gericht op komend seizoen. Daarin integreren de zaterdag en de zondaghoofdmacht tot een nieuw elftal dat de club op zaterdag gaat vertegenwoordigen. Bronkhorst is één van de architecten van die samenvoeging. “Het komt volledig uit de spelers van de zaterdag en zondag zelf”, zegt hij. “Het is een heel natuurlijk proces geweest, waarbij Bart Lansbergen en ik namens de zaterdag en aanvoerder Glenn van Troost van de zondag de koppen bij elkaar hebben gestoken. In onze selectie stoppen nogal wat jongens en vanuit de zondag kwamen geluiden dat er ook jongens waren die op zaterdag wilden voetballen. Eén plus één is twee. Het niveau van de zaterdag-derde klasse is wat hoger, maar de zondag heeft weer wat meer jonge spelers. We kunnen een mooie mix maken. Met dat voorstel zijn we ook naar het hoofdbestuur gegaan. Het komt echt vanuit spelers zelf.”

Klik op Kethel Spaland voor het laatste artikel over de club.

Raymond de Romph (42) keert deze zomer terug in het Vlaardingse, als trainer van DVO’32. Hij zegt het Onder 23-team van TOGB vaarwel om met veel zin aan een nieuw avontuur te beginnen.
De Romph is van origine een echte VFC-man, de Vlaardingse club waarvoor hij zowel actief voetballer als trainer was. Al te ver reiken als voetballer deed hij niet, maar zijn kwaliteiten als trainer zijn bekend in het Rijnmond-gebied. Na enkele mooie jaren bij het eerste van VFC-zondag meerde De Romph aan bij Excelsior’20, waar hij noodgedwongen afscheid moest nemen. “De zondagtak hield op te bestaan en het zaterdagteam had al een prima trainer”, begint hij zijn verhaal. “Omdat de beslissing om te stoppen vrij laat in het seizoen werd genomen, lukte me het me niet meer een andere mooie club te vinden. Gelukkig bood TOGB me de kans om het Onder-23 elftal te gaan doen. We hebben een leuk team en ik geniet bij vlagen echt van onze wedstrijden.”

Dat laatste laat onverlet dat De Romph wel degelijk verschillen waarneemt tussen het echte seniorenvoetbal en het voorportaal daarvan. “Onder 23 –teams willen graag mooi spelen”, vervolgt hij zijn verhaal. “Er is natuurlijk niks mis met goed voetbal, maar die jongens moeten nog leren wat het is om wedstrijden te winnen. Bij de senioren zie je geregeld dat er iemand over het reclamebord wordt gebeukt omdat een elftal een wedstrijd over de streep wil trekken. Ik pleit niet voor schoppen, maar met een sterke wil om te winnen, is niets mis.”

De Romph betitelt zichzelf als een ‘realistische trainer die met verschillende varianten op de proppen kan komen.’ ‘’Ik houd van een goed verzorgde opbouw, maar wil vooral graag winnen. Als ik denk dat we met tien man moete aanvallen, dan doen we dat. Denk ik dat het beter is dat we terugplooien, dan zeg ik tegen mijn spelers dat ze lekker moeten inzakken. Ook bedenk ik graag tactische varianten om het de tegenstander moeilijk te maken. Door de backs van de tegenstander alle ruimte te geven, bijvoorbeeld, en het centrum helemaal vast te zetten. Trainers van teams waartegen ik gespeeld heb weten wel dat ik soms met een verrassende vondst voor de dag kom. Ik heb daar geregeld succes mee gehad.”

DVO’32, weet De Romph, is niet de meest bekende club van Vlaardingen. In een voetballandschap met verenigingen als Deltasport, VFC, CWO en CION, neemt de club voor de grote massa een vrij onopvallende plaats in. “Ik ben me daarvan bewust maar ik vind het helemaal niet erg. Ik weet dat DVO’32 een gezellige club is met mensen die van saamhorigheid houden. Het ledenaantal is de laatste jaren wel van tweehonderd naar een kleine vierhonderd gegroeid, maar dat is nog steeds niet echt groot natuurlijk. DVO’32 heeft ook geen grote jeugdafdeling. Ik zal dus vooral een beroep moeten doen op jongens die nu in het eerste elftal staan.”

De Romph heeft de taak om Ben Hoogwerf op te volgen. De man is aan zijn zevende jaar bezig als trainer van de A-selectie. En niet zonder succes: de derdeklasser haalde meerdere keren de nacompetitie en is ook dit jaar weer in de race om een plek in die barrage. “Als ze de nacompetitie halen, zou het echt wel kunnen dat DVO’32 tweedeklasser wordt. Dat zou een wereldprestatie zijn voor zo’n relatief kleine club. Ik kijk er in elk geval erg naar uit om met Semjon de Bruijne te gaan samenwerken. Hij is assistent en verstaat zijn vak.”

Mocht het onverhoopt zover komen dat DVO’32 mannetjes tekort komt volgend jaar, dan weet De Romph dat hij altijd een beroep kan doen op oudgedienden. ‘”Soms doet er iemand mee die al anderhalf jaar geen wedstrijd in het eerste heeft gespeeld. Die laadt zich dan op een gaat er vol voor. Het zegt veel over deze club dat iedereen altijd bereid is om bij te springen in geval van nood.”

Klik op DVO’32 voor het laatste artikel over de club.