Willem van Ravens houdt het allemaal goed bij. Sinds hij vijf seizoenen geleden aantrad als mini-coördinator leverde ‘zijn ploeg’ 159 kinderen af aan de JO8. “We zijn de kweekvijver van Excelsior Maassluis.”
De mini’s – 39 in getal – hebben zojuist de eerste ronde van de jaarlijkse penaltybokaal achter de rug. Na afloop verzamelen ze zich allemaal rond de scootmobiel van Van Ravens (65). Voor elke mini is er een vaantje, voor één zelfs een beker. “Die beker reiken we altijd uit aan de mini van de week. Daar zijn we een paar jaar geleden mee begonnen. Fantastisch vinden ze dat, apetrots zijn ze als die beker krijgen. Eerst deden we één keer per week de beker uitreiken, nu op woensdag en zaterdagmorgen, wanneer we trainen.”

Van Ravens had een jaar of elf, twaalf geleden niet kunnen bedenken dat hij nog aan een nieuwe voetbalclub zou beginnen. Hij heeft zijn sporen al meer dan verdiend, want hij was bij VVK in Schiedam 35 jaar lang in allerlei functies actief. “Ik heb bij VVK zo’n beetje alles gedaan wat ik kon doen. Van sproeien tot de velden tot het trainen van de jeugdkeepers. Ik heb 41 jaar bij de politie gewerkt, met veel onregelmatige werktijden en had daardoor veel tijd overdag. Ik was altijd op de club. Misschien heeft me dat wel twee huwelijken gekost. Aan de andere kant: VVK was zo’n geweldige club. Er heerste een enorme saamhorigheid, het was alsof je bij je familie was. Ik hou nog altijd het archief bij. Ik heb hier in mijn studeerkamer 24 mappen met de geschiedenis.”

Een hersenbloeding tijdens diensttijd zette zijn wereld op z’n kop. Van Ravens werd lichamelijk zwaar getroffen en ondervindt dagelijks nog de beperkingen. Hij is moeilijk ter been. “In huis kan ik met stok lopen, voor de rest heb ik mijn scootmobiel. Die geeft mij vrijheid.”

Om de afstand hoeft hij het niet te laten, want Van Ravens woont op steenworpafstand van het complex van Excelsior. “Toen mijn zoontje vorig jaar op de foto ging met zijn team stond mijn flatwoning op de achtergrond, haha.”

Yury, die inmiddels al een paar jaar mini af is, wilde vijf jaar geleden graag voetballen, werd lid van Excelsior Maassluis en pa ging mee. “Eerst om alleen maar te kijken, maar ze wisten bij Excelsior ook dat ik bij VVK veel had gedaan. Ik was een makkelijk doelwit, al heb ik in het begin wel de boot afgehouden. Ik wilde niet opnieuw tot in mijn nek in het vrijwilligerswerk te komen. Het bloed gaat echter waar het niet kruipen kan. Ik weet ook hoe belangrijk vrijwilligers zijn, ze houden de club draaiende.”

Dus is Van Ravens de man die vaste trainers Wim Hartman en René van der Stelt, zeventigers al, veel administratief werk uit handen neemt. “Ik vind het belangrijk dat ouders van aspiranten-leden snel antwoord krijgen. Communicatie is heel belangrijk. Ik merk dat dat gewaardeerd wordt. Het is helemaal leuk dat de mensen ons weten te vinden. Vijf jaar geleden hadden we gemiddeld tien, vijftien kinderen, dat aantal is meer dan verdubbeld.

Vorig jaar zomer hadden we en topjaar met 37 mini’s die zijn doorgestroomd naar de JO8. De basis is dat kinderen als ze zeven jaar zijn doorgaan, maar als we zien dat een mini talent heeft en verder is in de ontwikkeling, gebeurt dat wel eens eerder, maar we raadplegen de ouders wel eerst. Deze zomer gaan er zestien over, inmiddels hebben we al weer twintig mini’s met bouwjaar 2016. Die aanwas is erg belangrijk. Ik zeg altijd dat je als club een gezonde jeugdafdeling wil hebben je minimaal twee onder dertien-teams moet hebben.”

Klik op Excelsior Maassluis voor het laatste artikel over de club.

Met ingang van het nieuwe seizoen speelt CWO in een nieuw tenue. Het blauw en wit wordt vervangen door nieuwe kleuren, waarvan het ontwerp in de eindfase zit en op goedkeuring van de meerderheid van de leden wacht.
“Het tenue hangt in de kantine om bekeken te worden”, zegt Gert-Jan Pleijsier, normaal lid van de technische commissie, maar sinds enige tijd ook gebombardeerd tot ‘chef tenue’. “We zijn reuze benieuwd naar de reacties, want het is wel wat anders.”

Niet dat het nieuwe tenue volledig uit de lucht komt vallen. CWO, dat deze zomer overstapt naar een nieuwe kledingleverancier (Robey) greep dat moment aan om ook de cluboutfit te vernieuwen. “Bij veel mensen in de club bleek toch de behoefte te leven naar vooral een unieker shirt”, zegt Pleijsier. “Kleuren waarmee we als CWO ook als zodanig herkenbaar zijn. Na de fusie is gekozen voor blauwe shirts en witte broeken, maar daar spelen best veel andere clubs ook mee. Kijk alleen maar in onze eigen regio, waar PPSC en VDL een nagenoeg zelfde tenue hebben. Ook uit een enquête bleek dat 95 procent van de leden wel in was voor iets anders.”

Dat was volgens Pleijsier het makkelijkste deel, want het vervolg leverde meer ‘strijd’ op. “Hoe meer mensen je erbij betrekt, hoe meer meningen je krijgt”, zegt hij. “De één vindt dit mooi, de ander dat.” Er ontstonden volgens Pleijsier uiteindelijk twee ‘kampen’. “Het zwarte en het blauwe. Veel mensen vinden bluenavy, donkerblauw, mooi, maar er is ook een grote groep CWO’ers van het eerste uur, dat hecht aan de originele blauwe kleuren, royal blue, lichter blauw.”

Uiteindelijk kwam daar een compromis uit met als resultaat het shirt dat nu in de kantine van CWO te aansvchouwen is. “Een shirt dat aan de onderkant donderblauw is en naar bovenlopend lichter blauw wordt.” Over de broek en kousen zijn de CWO’ers het al wel eens: die worden bluenavy. “Het was snel duidelijk dat we van de witte broek af wilden. Niet omdat die kleur niet mooi is, wel omdat het praktische bezwaren heeft. Vanuit de vrouwenhoek kregen we de klacht dat die doorschijnend is. Daar hebben we goed naar geluisterd.”

Klik op CWO voor het laatste artikel over de club.

MVV’27 speelde afgelopen seizoen een bijrol in de derde klasse. Aanvaller Rick Zwaard kan wel leven met het middenmootbestaan van de Maaslanders. “Zeker als je kijkt wat we aan ervaring de afgelopen jaren zijn kwijtgeraakt.”
Zwaard bestiert al een paar jaar met zijn vader een eigen bedrijf. Onder de naam ‘Puur en Heerlijk’ worden maaltijden bereidt en verzorgt. “Mijn vader is de kok, ik ben van de planning en de logistiek”, doet de 26-jarige spits van MVV’27 de maaltijden uit de doeken. “De maaltijden worden ’s ochtends bereid, in de middag gaan we ze uitdelen.”

“We hebben veel oudere klanten, maar ook mensen die in hun eentje wonen en geen zin hebben om elke avond voor zichzelf te koken.” De klanten van Puur en Heerlijk houden volgens Zwaard vooral van de Hollandse pot. “Aardappeltje, groente, vlees. Pasta’s maken we ook hoor”, zegt hij erbij.

Gevarieerd is ook het seizoen te noemen dat Zwaard en MVV’27 vrijwel achter de rug hebben. “Die wisselvalligheid hoort wel een beetje bij de ontwikkeling van het team”, stelt hij vast. “De afgelopen jaren zijn veel ervaren spelers gestopt. Er zijn voornamelijk jonge jongens voor terugkomen. Die doen het goed, maar we presteren wel onregelmatig. Soms is het heel goed, soms heel matig. Zoals recent toen we bij OVV, de hekkensluiter speelden en 3-0 verloren. We zakten echt ver door de ondergrens heen. Andersom hebben we ook uitschieters. Zo speelden we in eigen huis knap gelijk tegen de kampioen VFC.  De week erna wonnen we trouwens met 1-0 bij VDL, dat zijn overwinningen die erg dankbaar zijn en waarvan onze aanhang extra blij wordt.”

De wisselvalligheid zit MVV’27 in elk geval dit seizoen een hogere klassering in de weg. De Maaslanders worden zesde of zevende. Ze zijn te goed voor de onderste helft, maar ook niet goed genoeg voor de top4. “Ik denk dat we als team nog wel kunnen groeien de komende jaren. We verkeren nu in een soort niemandsland. Er staat in de laatste wedstrijden weinig druk meer op. Dat is aan de andere kant fijn, maar als voetballer wil je altijd ergens voor spelen.”

Zwaard zelf haalde zijn motivatie uit een voor een grotendeels verloren eerste competitiehelft, waarin hij nauwelijks in actie kwam. “Dat was een valse start. De eerste wedstrijd miste ik al vanwege vakantie, in de tweede wedstrijd brak ik een teen. Dat lijkt een klein iets, maar het belette me wel om te spelen. Ik ben er vijf, zes wedstrijden zoet meegeweest. Toen ik was hersteld, was de lockdown er.”

Genoeg motivatie om in de tweede seizoenshelft zijn voeten te laten spreken. En dat gebeurde. Met een score in de dubbele cijfers kan hij zich als spits de komende zomer in het Maasland centrum vertonen. “Ik weet dat aanvallers worden afgerekend op het aantal goals, maar ik ben daar nooit zo mee bezig. Ik ben ook een speler die de bal graag in de voeten heb en graag de combinatie zoekt. Dat betekent indirect ook dat ik niet altijd in scoringspositie komt. Ik ben geen balletjesafwachter.”

Klik om MVV’27 voor het laatste artikel over de club

De deelname aan de onder 23-competitie krijgt komend seizoen een breder vervolg bij Zwaluwen. De zwartwitte club breidt het aantal teams uit naar twee. “Er zijn alleen maar voordelen”, zegt Peter van Buitenen.
Van Buitenen, oud-bestuurslid die na het vertrek van Hugo van Tienhoven nog even op interim-basis de voorzittersrol vertolkte, is als trainer en coach verbonden aan de Onder 23 van Zwaluwen. “Ik ben een noodverband”, haast hij zich te zeggen. “Ik doe het samen met Mario Krommenhoek. We hadden aan het begin van het seizoen een trainer geregeld voor die jongens. Wij zouden de coaching doen tijdens de wedstrijden. De trainer haakte echter af omdat het voor hem niet was te combineren met zijn dagelijkse werkzaamheden, waardoor wij ook de trainingen opgepakt. Mario doet de training van dinsdag, ik die van donderdag. Onze beide zoons spelen erin. Voor volgend seizoen zijn we bezig met een trainer. Dat is beter dan dat twee vaders het doen. Die jongens verdienen ook de beste begeleiding.”

Van Buitenen is zeer enthousiast over de opzet van de onder 23-competitie. “De KNVB heeft er een goede stap mee gezet. Een jaartje rijpen, of twee jaar in een competitie waarin ze spelen tegen hun leeftijdsgenoten is gewoon goed om de stap te maken naar het seniorenvoetbal. Die stap was in het klassieke competitiemodel voor veel jongens erg lastig.”

Van Buitenen zag ook bij Zwaluwen dat veel spelers naar de onder 19 niet doorgingen naar de sneioren en stopten. “Doodzonde natuurlijk. Bij Zwaluwen zie je dat er enorm veel jeugd in de onderbouw is. Daar doen we het erg goed. Maar hoe verder je met de leeftijdscategorieën komt, hoe minder spelers je overhoudt. In de onder 15 wordt het al minder, in de onder 17 nog wat minder en uiteindelijk mag je blij zijn dat je twee elftallen overhoudt voor onder de 19. De praktijk leerde dat daarna maar weinig jongens de overstap maakte naar de senioren. Daarmee ging voetbaltalent verloren, maar ook gewoon leden die de vrijwilligiers van later zijn. Het is dus erg belangrijk om die leeftijdsgroep erbij te houden.”

Het onder 19-elftal, dat nu de onder 23 is, ging in wel voor negentig procent door en werd ondergebracht in de reguliere seniorencompetitie. “Ze werden het zesde elftal en speelden tegen mannen van 35, 40 jaar. Niet echt aantrekkelijk”, weet Van Buitenen.

Dus toen de kans kwam om mee te doen aan de onder 23-competitie werd deze met beide handen aangegrepen. “Ik ben erg enthousiast. Die jongens spelen tegen hun eigen leeftijdsgenoten. We spelen in een hartstikke leuke competitie met Smitshoek, Spijkenisse en DHL als tegenstanders. Ik kan geen enkele wedstrijd bedenken waar gedoe en gezeur is geweest. Voor de winterstop eindigden we eerste, na de herindeling staan we in de middenmoot.”

Voor volgend seizoen breidt de Vlaardingse clubs het aantal teams uit naar twee. “Een huidig JO19-vormt daarvoor de basis”, zegt Van Buitenen. “Daarom is het ook belangrijk dat er een goede trainer komt voor die jongens.”

Ook op een ander gebied plukt Zwaluwen de vruchten van de onder 23. “Vier spelers trainen op proef mee bij het tweede elftal, daarnaast wordt één speler definitief overgeheveld. De onder 23 geeft spelers net even wat meer tijd om zich te ontwikkelen en sterker te worden om zo het seniorenvoetbal binnen te komen.”

Klik op Zwaluwen voor het laatste artikel over de club.