VDL grijpt de invoering van een meisjes onder twintig-competitie aan om de eerste stappen te zetten op prestatieniveau. Het op te zetten talententeam moet de basis gaan vormen voor het vrouwen 1 van de toekomst.
“Het is een mooi vervolg op de ontwikkeling van onze meisjesafdeling”, zegt Aad de Bruin, die met Nathan Ockerse de coördinatie doen voor de meidentak. De Bruin is verantwoordelijk voor de bovenbouw, Ockerse voor de onderbouw.

“We hebben bij VDL de luxe dat we heel veel meidenteams hebben, daar mogen we ons als club enorm gelukkig mee prijzen. In elke leeftijdscategorie hebben we minimaal één team, maar vaak ook twee of zelfs drie. Dat begint al bij de MO8. Als meisjes zich aanmelden kunnen ze altijd terecht in een team dat past bij hun leeftijd”, geeft De Bruin aan.

De meisjesafdeling is al jaren aan het groeien. “Die groei verloopt geleidelijk maar gestaag. Elk jaar krijgen we er een elftal bij. Voor volgend seizoen zitten we op twaalf teams en daarnaast hebben we dus nog twee vrouwenelftallen. Er staat een stevig fundament. Ze zijn in Maassluis ook aardig aan het bouwen, dus dat zorgt weer voor nieuw potentieel. We zijn inmiddels met ruim honderdzeventig meiden. Dat aantal zorgt ook weer voor nieuwe leden door mond-tot-mondreclame. Meiden nemen vriendinnetjes mee en die worden ook weer lid.”

De invoering van een nieuwe leeftijdsklasse is volgens De Bruin, na het bouwen van een ‘mooie voetbalpiramide’ bij de Maassluise club, ook een goed moment om voorzichtig de eerste stappen te zetten in het prestatievoetbal. “De KNVB heeft besloten de onder 19-competitie te schrappen en te vervangen door die voor onder 20. De oudste leeftijdscategorie is dus verlengd met een jaar. Het doel van de KNVB is om de uitstroom van speelsters te beperken, want na de onder 19 stopten veel meiden. Het idee is om de overgang naar de senioren soepeler te laten verlopen. Gelijktijdig hoopt de KNVB het prestatievoetbal te stimuleren.”

In die uitgangspunten kan VDL zich goed vinden en het is een mooi moment voor de club om door te pakken met een team van de grootste talenten. “Het idee is dat het team de basis moet gaan vormen van het nieuwe vrouwen 1, dat op een hoger niveau gaat spelen dan dat het huidige eerste, uitkomend in de vierde klasse, nu doet. De basis wordt gevormd door het huidige MO17-team, dat onlangs kampioen werd”, zegt De Bruin, die zelf trainer wordt van het talententeam.

“De KNVB introduceert een nieuw vier fasenmodel voor de MO20 om de aandacht te stimuleren. De eerste fase is een competitie op basis van vrije inschrijving. Het is de bedoeling dat wij ons voor de eerste klasse gaan inschrijven. In de tweede fase wordt de competitie ingedeeld op basis van rangschikking. In de derde fase komt het zelfs tot een onderverdeling op divisieniveau en aan het einde van het seizoen komt er één grote toernooidag, dat is de vierde fase. Daarnaast wordt voor alle leeftijdscategorieën van dertien jaar en ouder een verdeling gemaakt tussen A- en B categorie.”

VDL wil het nieuwe talententeam gaan vullen met speelsters uit de eigen gelederen. “Maar meisjes uit de regio met ambitie zijn ook van harte welkom”, weet De Bruin.

Klik op VDL voor het laatste artikel over de club

Tijdens het Oranjefestival, dat in de ochtend van zaterdag 11 juni op het complex op sportpark Broekpolder werd gehouden, stond het meisjesvoetbal centraal bij Victoria’04. De club wil het meidenvoetbal extra onder het licht brengen, omdat het denkt dat er potentieel is in Vlaardingen.
“Bij het Oranjefestival kan je kiezen tussen verschillenden varianten en wij hebben bewust gekozen voor het voetbal van de leeuwinnen”, vertelt Barry Kouer. “We hebben op dit moment twee meisjeselftallen, maar we willen graag deze tak verder ontwikkelen.”

Kouer is sinds begin januari met Ilco Claus en Ridvan Taci aangesteld als hoofd-opleidingen. De drie hoofden van dienst vervangen Rob Storm, die vanwege privé- en werkomstandigheden zijn taken moest neerleggen. “We hebben de afgelopen maanden heel veel gesprekken gevoerd met trainers en leiders in de club. Die input gebruiken we om het beleidsplan te actualiseren, maar vooral om die plannen tot uitvoering te brengen. Want aan dat laatste schortte het: ideeën waren er wel, maar werden op de werkvloer niet toegepast.”

“Eén van de punten die we vanuit de trainers van de meisjesteams terughoorde was dat er onvoldoende aandacht was voor ledenwerving. Ook daar waren wel plannen, maar er werd niet doorgepakt. Op die manier pakken we als club onze kansen niet. Dat is jammer, want we zijn ervan overtuigd dat er potentie zit in de meidentak. Bij de jongens gaat de aanwas wat automatischer en daarom hebben we ook besloten om het Oranjefestival volledig in het teken te laten staan van het meidenvoetbal. We zijn nu overal op sociale media aandacht aan het maken voor die ochtend. Het zou heel mooi zijn als we er een elftal voor onder de 15 aan overhouden. Dat sluit mooi aan bij de teams die we al hebben, een onder 11 en onder 13.”

Een ander speerpunt in het nieuwe beleidsplan van Victoria’04 is ‘verbinding maken’. “Er moet meer worden samen gewerkt. Het is de kunst om dat voor elkaar te krijgen. Een ander belangrijk thema, waarmee wij ons als club kunnen onderscheiden, is het sociaal maatschappelijke karakter. We willen een club zijn waar de jeugd veilig en leuk kan voetballen.”

Klik op Victoria’04 voor het laatste artikel over de club

Van de porto-cabins, het noodonderkomen van CION sinds drie jaar, is het maar enkele tientallen meters lopen naar de fundering van het oude clubgebouw, waar binnenkort ook het nieuwe, met Deltasport gedeelde, clubgebouw wordt gebouwd.
In die paar stappen zitten veel symboliek, want als CION straks, volgens de planning eind januari, de beschikking krijgt over het nieuwe onderkomen, breekt ook een nieuwe toekomst aan. Een toekomst met grote plannen, als het aan Sebas Verburgh ligt. “Eerst maar de eerste paal de grond in”, zegt het bestuurslid, dat de voorzittersfunctie met John Bijl deelt. “Hopelijk gebeurt dat nog deze maand, maar niets is zeker.”

‘Verburgh houdt niet voor niets een slag om de arm. Dat hij dat doet is niet onverstandig, omdat het proces rondom de bouw van het nieuwe gezamenlijke onderkomen van CION en Deltasport nogal met hobbels werd omgegeven. “We kijken nu vooral vooruit”, reageert Verburgh. “Het heeft lang geduurd, té lang, maar nu zijn we vooral bezig met de toekomst. We zijn eruit gekomen, ook met Deltasport, dat is het allerbelangrijkste. De verstandhouding tussen de besturen is gelukkig veel beter dan het ooit was.”

Verburgh laat illustraties zien van hoe het gebouw er uit komt te zien. “Sober, maar doelmatig”, noemt Verburgh het. “Het is geen paleis met gouden kranen, maar dat past ons ook niet. Het gebouw is praktisch ingericht. Met zes kleedkamers, die wij en Deltasport in samenspraak kunnen gebruiken, en wij hebben allebei onze eigen kantine. Het gebouw wordt opgeleverd met één grote ruimte en vervolgens moeten we als clubs nog aan de slag om twee kantines te formeren. Daarnaast hebben we nog wat praktische ruimtes, zoals een bestuurs- en commissiekamer.”

In vergelijking met andere nieuwe complexen doet het bescheiden aan. “Voor ons is het luxe genoeg”, zegt Verburgh. “Zeker vergeleken met de situatie waarin we nu zitten.”

Menig tegenstander mag dan even met de ogen moeten knipperen als het bij het huidige onderkomen van CION aankwam, de porto-cabins zorgden er wel voor dat de Vlaardingse club kon overbruggen. “We moesten wat na de brand”, zegt Verburgh. De manier waarop in korte tijd een noodlocatie werd neergezet, is volgens Verburgh typerend voor CION. “We hebben er toch een hele gezellige boel van gemaakt. Onze kantine vooral. Daar is het goed toeven. Het blijft echter wel een noodoplossing. Ideaal is het nu zeker niet, de douches zijn apart van de kleedhokken. Straks, in het nieuwe gebouw, hebben de kleedkamers weer een eigen douche. Dat is dus luxe.”

CION hield zich in de afgelopen jaren knap staande. Sterker, op het veld behaalde de club ook nog eens sportief succes. CION stond met een straatlengte bovenaan in de derde klasse toen corona kwam, waardoor de zegereeks voor niets leek te zijn. Uiteindelijk mocht CION als beste koploper alsnog de tweede klasse in. “Prachtig natuurlijk, maar een echte kampioens- of promotiefeestje hebben we niet gehad. Dat kon niet door corona. Als tweedeklasser staan we aardig in de picture en wie weet wat er in de toekomst nog meer inzit.”

Als het nieuwe clubgebouw begin 2023 volgend jaar wordt opgeleverd, moet de achterban opnieuw flink aan de slag. “Het gebouw wordt kaal opgeleverd. Er zal veel met zelfwerkzaamheid moeten gebeuren. Of ik me daar zorgen over maak? Totaal niet. Als er één ding de afgelopen jaren is duidelijk geworden, is dat er een grote groep van vrijwilligers klaar staat voor de club.”

En als het clubgebouw straks gereed is om in gebruik te nemen, kan CION volgens Verburgh beginnen aan een nieuw hoofdstuk. Een hoofdstuk waarin groei het doel is. “We hebben nu vijf seniorenelftallen, we hopen geleidelijk te groeien naar tien.”

Klik op CION voor het laatste artikel over de club

Knieproblemen waren er de oorzaak van dat er voor Gunnar Drooduin (CION) geen lange en grote voetbalcarrière in het vooruitzicht lag. Als trainer haalt hij zijn verloren tijd in, als assistent van hoofdtrainer Ricky van den Berg.
De dagen van Drooduin (33) zijn aardig gevuld. Overdag werkt hij in de Rotterdamse haven als expediteur, in zijn vrije tijd gaat alle aandacht uit naar zijn jonge gezin. “Het is best passen en meten, want mijn vrouw werkt in de zorg en dus op onregelmatige tijden. Maar voor CION maak ik tijd vrij. Ik heb het geweldig naar mijn zin. De sfeer in de groep is top, en Ricky en ik voelen elkaar goed aan. We doen alles samen, hij betrekt mij overal bij, al blijft hij wel de eindverantwoordelijke.”

Genieten doet Drooduin met een grote G. Dat heeft ook te maken met zijn verleden waarin hij met menig tegenslag te maken kreeg. Als jonge voetballer debuteerde hij op 15-jarige leeftijd onder trainer Danny Molendijk bij HVO. Het talent was ook bvo’s niet ontgaan en als jonge speler vertrok hij naar SC Heerenveen. “Het was de goede tijd nog van Heerenveen. Gertjan Verbeek was er trainer, Sulejmani en Alves speelden nog in de spits”, zegt Drooduin, die een aanvallend ingestelde speler was met veel diepgang, een goede techniek en scorend vermogen. “Heerenveen kocht in die tijd veel aanvallers. Ik speelde er in de beloften, onder andere onder trainer Johnny Jansen en Henk Herder.”

Zijn betaald voetbalcarrière werd echter in de knop geknakt. Vlak nadat voordat zijn huurperiode bij Sparta inging, werd hij ziek en was hij lange tijd uit de roulatie. Ook na zijn herstel bleef tegenslag hem niet bespaard. Dicht bij huis speelde hij bij HVO, Deltasport, CWO en uiteindelijk CION. “Vrienden voetbalden er al. Ik heb anderhalf seizoen gespeeld, toen ik voor de derde keer meniscusproblemen kreeg. Dat was het einde.”  CION vroeg hem trainer te worden van het tweede elftal en sinds de zomer van 2020 is hij de vaste assistent van hoofdtrainer Ricky van den Bergh bij de hoofdmacht, die aan de weg timmert. “Met veel jongens heb ik zelf ook nog gevoetbald. Dat maakt het extra leuk. Ik voetbal dan zelf niet meer, maar op deze manier maak ik wel volledig deel uit van de groep. De saamhorigheid is groot.”

Drooduin wordt op zijn beurt zeer gewaardeerd. “We hadden best een moeilijke start”, zegt hij over het lopende seizoen. “We speelden vorig seizoen ook al in de tweede klasse, maar dat was een kleine korte competitie en dus niet maatgevend. Dit is ons eerste volledige seizoen, waarin we duidelijk tijd nodig hebben gehad om te wennen aan het niveau. We hebben ook veel last gehad van blessures en afwezigen door corona. Na de winterstop is het echter gaan lopen, met, ik geloof, dertien wedstrijden waarin we ongeslagen zijn gebleven. Daardoor hebben we ook de tweede periodetitel gewonnen. Kwaliteit hebben we genoeg.”

Klik op CION voor het laatste artikel over de club

Hij is al 78 jaar lid van VDL. Dick van der Have bereikte de respectabele leeftijd van 90 jaar. Hij zag zijn club met eigen ogen groot worden.
Van der Have mag dan 90 jaar zijn geworden en zijn vrouw al 86 zomers tellen, samen trekken ze er nog regelmatig op uit op de fiets. “We fietsen dan naar Hoek van Holland, bootjes kijken. Ik rij ook nog auto, maar niet meer in de stad.”

Van der Have is een vitale negentiger die nog midden in het leven staat. “Mijn kleinzoons komen regelmatig op bezoek. Dan willen ze sjoelen, dus dan haal ik de sjoelbak tevoorschijn. Ik voel me dan meteen twintig jaar jonger.”

Af en toe gaat hij langs bij VDL. “Ik ben een paar weken geleden nog geweest bij een wedstrijd. Ik zie dan veel onbekende gezichten. Logisch natuurlijk, want de meeste mensen uit mijn generatie zijn er niet meer of mankeren iets. Er lopen echter nog altijd wel mensen die ik ken van vroeger. De jongens met wie ik vroeger voetbalde, daar de zonen van doen van alles bij de club. Met de vader van Marcel van der Kraan heb ik jaren gevoetbald. Als ik kom word ik altijd met alle respect ontvangen. Toen ik er een paar jaar geleden bij het Robin van Persie-toernooi kwam kijken, werd ik gelijk naar een gereserveerde plaats op de tribune geleid. Dat doet me wel wat.”

Gebrek aan alles
Van der Have werd lid van de club in 1945. De Duitse bezetters waren net het land uit. “In de oorlog was er nauwelijks gevoetbald, zeker de laatste jaren niet. Veel mensen waren afgevoerd naar Duitsland voor de Arbeitseinsatz”, zegt hij. “Ik was twaalf toen ik lid werd. Ik weet nog goed dat we onze eerste wedstrijd speelden in 1945. Uit bij Zwaluwen in Vlaardingen. Aan alles was een gebrek. We hadden zes fietsen, er moesten jongens achterop en zo kwamen we in Vlaardingen. De wedstrijd duurde daar echter maar een half uur. De bal was lek. Een andere bal was er niet. Dus einde wedstrijd.”

Mooiweer-voetballer
Als senior haalde Van der Have het eerste elftal niet. “Ik had best aanleg hoor, maar ik was een mooiweer-voetballer. In het begin van de competitie vond ik het lekker, maar ik had een hekel aan regen en kou. Ik was als laatste op het veld en het eerste terug in de kleedkamer.”

In die eerste jaren na de oorlog speelde VDL aan de ‘Bodesluis’. Daar had de club één veld. “Met twee houten keten. In één kon je je wassen, met koud water en er waren een paar kranen. Luxe was het bepaald niet. In de andere keet zat een luik en als die openging, konden we wat limonade kopen.”

Van der Have was er getuige van het debuut van Janus van Onselen. “Er waren destijds vooral oudere spelers die in het eerste elftal speelden. Op dezelfde dag debuteerden Janus en ook Joop Koole, ze waren allebei zeventien jaar.”

Van Onselen schopte het nog tot het Nederlands elftal. “Hij is naar VZV in Velzen gegaan, dat speelde in de eerste klasse, destijds het hoogste niveau. VDL speelde toen tweede klasse, dat was best hoog. HVV, VOC, HBS zaten in dezelfde competitie. Dat waren deftige clubs, en ons complex paste daar helemaal niet bij.”

“Joop Koole heeft overigens heel lang in het eerste gespeeld. Hij was stopperspil. Hij was de commandant van de politie in Vlaardingen. Als we dan tegen een Vlaardingse club moesten, gaf dat wel wat reuring. Maar Joop was een harde.”

Niet iedereen in Maassluis was destijds blij met de zondagclub. “Ik herinner me nog dat we zelfs een poosje geen veld hadden en dat we voor de thuiswedstrijden moesten uitwijken naar VFC in Vlaardingen waar we van een veld gebruik mochten maken. In die tijd was voor veel mensen de zondagsrust heilig. In Maassluis moest de bioscoop zaterdagavond om elf uur dicht. Het gemeentebestuur was heel streng, want we hebben een tijdje alleen tussen twaalf uur en vijf uur ’s middags mogen voetballen. Oh wee als je een minuut te vroeg op het veld stond, dan haalde de politie je er vanaf.”

Regenbuien
“Later is de club verhuisd naar de andere kant van Maassluis, bij de Steendijkpolder. Daar speelden we op ’t Stort, zoals dat in de volksmond werd genoemd. Het werd zo genoemd omdat het terrein daarvoor werd gebruikt om overtollig water op te vangen. Heel luxe was het hier ook niet in het begin. Warm water was er nog niet, dat kwam later.”

Ondanks dat hij mooiweer-voetballer was hield Van der Have het lang uit als actief voetballer. “Ik speelde in een lager elftal, van die vriendenteams.  Toen heb ik ook wel eens gespeeld in een team met allemaal zeeloodsen. Ik was tegen de vijftig toen ik stopte. Zeker in mijn jongere jaren was de saamhorigheid groot. Toen ik met mijn vrouw een huisje konden krijgen was dat helemaal uitgewoond. Het hele team werd opgetrommeld voor de verbouwing.”

Zijn huwelijk leverde twee zoons op. “Die wonen in de buurt van ons en komen regelmatig langs. We wonen nog op onszelf, met af en toe wat hulp redden we ons prima. Ik heb ook nog vier kleinkinderen, allemaal jongens toevallig. Twee hebben er gevoetbald, maar ze doen nu meer in de krachttraining en ze hebben ook gejudood. Mijn oudste zoon heeft bij VDL in de jeugd gevoetbald maar toen hij in de senioren in het derde kwam te spelen vond hij het niet zo interessant meer.”

“VDL heeft een prachtig complex nu, dat is niet te vergelijken met vroeger. Het is rijkdom. Ik volg het eerste nog wel. Als maandag de krant komt is het eerste wat ik doe het verslag van VDL lezen. Heel af en toe, zoals pas geleden, ga ik kijken. De laatste keer ben ik wel een beetje geschrokken, ik vond het spelpeil niet hoog. Het viel me op dat er weinig combinaties te zien waren. Het voetbal is sowieso heel erg veranderd. Het is veel sneller geworden. Vroeger was het tempo minder hoog en daardoor was er meer ruimte voor individuele acties. Als ik nu de profs zie spelen, lijken het wel robots.”

Klik op VDL voor het laatste artikel over de club