Als je iemand een laatbloeier mag noemen, dan is het zeker Mark Witsel (30) wel. Hij kwam pas op zijn achttiende een keertje meetrainen bij de dorpsclub SC Waarde, sloot direct aan bij de eerste selectie, veroverde een basisplaats om die daarna nooit meer af te staan. Al twaalf seizoenen lang is hij onbetwiste basiskracht, tot in de winterstop het blessurespook toesloeg.

“Daardoor was het voor mij een seizoen met twee gezichten. Voor de winter speelde ik alles, was ik ook topfit, tot het noodlot toesloeg en ik een knieblessure opliep. Ik verrekte mijn knieband en heb in de tweede helft van deze competitie niets meer gespeeld helaas. Erg zuur wel, want ik had het gevoel dat ik er wel lekker in zat. Dan maakt het dat extra vervelend, dat je de ploeg niet kan helpen op het veld.” Het is Witsel ten voeten uit, want hoewel hij voor zijn achttiende nooit in clubverband actief was, is hij inmiddels met recht een echte clubman te noemen. Dienstbaar stelt hij zich op en is ook trots dat hij iets voor de vereniging kan doen. “Zonder meer. Ik train ook samen met Stefan Dijl, onze aanvoerder nu bij het eerste elftal, de JO11. Ik kreeg in 2020 de vraag of ik niet wat met jeugd wilde doen. Daarop heb ik positief geantwoord, want ik vind dat ook de jeugd de aandacht moet krijgen die het verdient. En ik vind het trainen en coachen echt geweldig om te doen. We zijn in de vierde fase van dit seizoen ook kampioen geworden met die gastjes, dat was een prachtig moment en een bekroning voor iedereen hier.”

En hoewel hij op het veld als speler geen rol speelde na de winterstop, heeft hij wel op andere manieren een rol binnen de hoofdselectie vervuld. “Ik ben altijd bij de wedstrijden geweest en ook bij wat trainingen gaan kijken. Daarbij heb ik trainer Jeroen Bakx daar waar ik kon ondersteund en ontzorgd. Want hoewel het ‘slechts’ vierde klasse is, vind ik wel dat alles goed geregeld moet zijn. Dus de materialen regelen en andere randzaken, dat heb ik gedaan. Want dat past wel bij mij als persoon, om mensen te helpen waar het kan. Op die manier mijn steentje bijdragen, al doe je dat het allerliefste op het veld.”

Dat hij nu al maanden niet vol kan meetrainen en wedstrijden kan spelen, dat knaagt enorm aan het voetbaldier dat Witsel zichzelf inmiddels toch noemt. “Ik voetbalde toen ik jong was wel altijd op veldjes en pleintjes, maar nooit bij een vereniging. Maar die passie voor het spelletje die heeft er altijd wel ingezeten. En dat doet het nu als dertigjarige nog altijd. Het is dan ook erg frustrerend dat ik mijn fysieke uitlaatklep nu kwijt ben. Ik reken nu erop dat ik er op 1 augustus weer sta. Dan begint de voorbereiding op het nieuwe seizoen en dan ga ik er weer vol voor en hoop dan nog een aantal mooie seizoenen hier te beleven.”

Hij kent nu echter wel de keerzijde en ziet daarbij ook het belang in van mensen die zich rondom de spelers inzetten met hand- en spandiensten. “Die mensen ben ik wel meer gaan waarderen en die doen er allemaal alles aan om binnen Waarde de zaken te laten draaien. Mocht ik zelf ooit stoppen met voetballen, dan zal ik absoluut wel bij Waarde betrokken blijven. In welke rol exact, dat zal de tijd leren. Want eerst en vooral wil ik nog voetballen, want dat blijft passie nummer één. Ik kan dan ook niet wachten tot het nieuwe seizoen weer van start gaat..”

Klik op Waarde voor meer artikelen over de club.
Klik op Waarde voor meer informatie over de club.

GOES – Een lage trainingsopkomst, slechte resultaten, ontevreden geluiden. Het was de eerste seizoenhelft van SSV’65 in vogelvlucht. Hoe anders liep het na de winter? Héél anders, want dankzij een reeks prima resultaten vonden doelman Ruben de Kok (19) en de Goese tweedeklasser net op tijd de weg omhoog. ‘Dat was wel prettig, want door die serie wedstrijden hebben we ons uiteindelijk nog kunnen veilig spelen.’

Dat veilig spelen, daar zag het gedurende het seizoen lange tijd niet naar uit. Want de Goese ploeg kreeg de doelpunten te gemakkelijk rond de oren en beleefde een dramatische start. Vaak moest de jonge goalie de gang naar het net maken na weer een doelpunt geïncasseerd te hebben. “Daarop hebben we in de winterstop de koppen bij elkaar gestoken en harde woorden gesproken. Over verwachtingen, inzet en de wil om er met elkaar vol voor te gaan. Dat heeft wel zijn vruchten afgeworpen, want in de tweede seizoenshelft liep het wel. Dat geeft mij ook aan dat we de kwaliteit om tweedeklasser te zijn zonder twijfel ook in deze spelersgroep hebben. Maar je moet wel elke wedstrijd alles willen geven om tot het gaatje te gaan. En dan zie je dat je in deze klasse een eind kan komen.”

Want vooraf wilde SSV’65 proberen om met de subtop mee te strijden om de plekken in de linkerrij, wat volgens De Kok ook realistisch is. “Sommigen waren echter druk met school of werk, we kregen blessures en dan wordt de spoeling dun. Zelf kwam ik natuurlijk ook onervaren vanuit de jeugd ineens in het eerste. Dus al dat soort zaken speelden mee. Want je kunt niet op dit niveau actief blijven zonder er iets voor te willen doen. Dat is gebleken. Want toen de knop omging, toen gingen we ook ineens punten pakken.”

De Kok loopt al sinds zijn achtste rond op Sportpark ’t Schenge als speler van SSV’65 en maakte dus noodgedwongen vanuit de JO19 direct de overstap als basisspeler naar het eerste. “Dat kwam vanwege een kruisbandblessure van Luuk van Gilst. Daardoor werd ik eerste doelman. Erg vervelend voor Luuk natuurlijk, maar voor mij een mooie kans en een enorm leerjaar. Ik ben als keeper dit seizoen in mijn ogen gegroeid. En hoop dat de komende jaren te blijven doen. Want Luuk mist ook nog de start van het nieuwe seizoen, dus er wordt gekeken naar een tweede doelman. Dat is ook wel noodzaak als je op dit niveau speelt. We krijgen ook een nieuwe trainer, dus ik zal opnieuw mezelf moeten bewijzen en de concurrentiestrijd aan moeten gaan. Ik heb laten zien dat ik in de tweede klasse best mijn mannetje kan staan en nu ik die basisplek heb, ga ik er alles aan doen om die ook komend seizoen en verder vast te houden.”

Dat hij ooit in de jeugd begon als voetballer, daar plukt hij naar eigen zeggen nu als keeper nog altijd wel de vruchten van. “Ik ben begonnen als middenvelder maar in een wedstrijdje tegen Kloetinge hadden we geen keeper. Toen ben ik daar gaat staan en nooit meer uit het doel weggegaan. Daardoor kan ik me nu in het meevoetballen aardig inschakelen. Met mijn reactievermogen en reflexen zit het ook wel goed. Het verder uit mijn doel keepen, dat is iets wat me meer moeite kostte maar waarin ik dit seizoen zeker stappen heb gemaakt. Ik ben nog jong en heb nog alles te leren en te bewijzen. Het is mooi dat we komend seizoen weer op dit niveau actief zijn, want dat is toch echt wel waar we met SSV’65 thuishoren.”

Klik op SSV ’65 voor meer artikelen over de club.
Klik op SSV ’65 voor meer informatie over de club.