Home Blog Pagina 527

Soraya van FC Rijnvogels is ambitieus

Soraya Hilali is 21 jaar en voetbalt bij FC Rijnvogels. Soraya is al op haar zevende begonnen met voetbal en begint nu aan haar veertiende seizoen. Hilali is haar carrière begonnen bij sc Buitenveldert in Amsterdam-zuid. Soraya heeft hier twaalf jaar gevoetbald en mocht op haar negentiende haar debuut in het eerste maken.

Soraya is naast het voetbal werkzaam als sportbegeleider op verschillende na schoolse opvanglocaties in Amsterdam en omstreken. We vroegen haar hoe haar carrière is verlopen. ‘’Ik ben op mijn zevende begonnen met voetballen bij Sc Buitenveldert. Ik heb hier ieder jaar in de selectie gespeeld. Zo kon ik op mijn negentiende mijn debuut maken voor het eerste dames elftal. In deze periode ben ik vijf keer kampioen geworden met verschillende teams. Ook heb ik diverse toernooien gewonnen met de teams waarin ik heb gespeeld. In 2020 mocht ik deelnemen aan een trainingskamp met het Marokkaanse nationale elftal O20. In het seizoen 21/22 heb ik Sc Buitenveldert verlaten en ben ik naar FC Rijnvogels vertrokken. Ik werd benaderd om bij FC Rijnvogels te komen spelen. Ik hoefde geen moment  na te denken over of ik dit wel zou moeten doen. Zij spelen topklasse, het hoogste amateurniveau voor vrouwen in Nederland.

Verder wilde ook weten hoe het huidige seizoen tot nu toe verloopt. ‘’Op dit moment zijn we begonnen met de bekerwedstrijden en hebben we een voorbereidingsperiode achter de rug. We hebben drie van de drie bekerwedstrijden winnend afgesloten en beginnen dit weekend aan de competitie met een thuiswedstrijd tegen Wartburgia.’’ Ook vroegen we aan Hilali of zij nog persoonlijke doelen of ambities heeft. ‘’Ik wil me zo goed mogelijk blijven ontwikkelen bij mijn club om uiteindelijk een vaste kracht te worden binnen het elftal. Verder heb ik de ambitie om het hoogst haalbare niveau te behalen om uiteindelijk te stap richting een BVO, in het binnen- of buitenland, te maken. Ik hoop ook ooit deel te mogen uitmaken van het Marokkaans nationaal elftal.’’

In het gesprek met de 21-jarige speelster van FC Rijnvogels vertelt ze ook over hoogte- en dieptepunten. ‘’Mijn dieptepunt is dan toch dat sommige dingen niet helemaal lopen zoals je dat vooraf in gedachte had. Ik had daar veel moeite mee, maar ik heb daar mee leren omgaan en me eroverheen gezet. Een hoogtepunt is lastig te benoemen, want ik heb vele hoogtepunten meegemaakt in mijn carrière. Als ik moet kiezen dan ga ik toch voor, dat ik ben opgeroepen voor Marokko onder-20. Dit was wel echt heel mooi’’, vertelt Soraya.

Voetbal is een groot onderdeel van Soraya’s leven. Wij wilde weten wat voetbal nou zo belangrijk maakt voor haar. ‘’Mijn hele leven draait om voetbal. Zowel het zelf spelen, als het kijken naar voetbal. Alles wat ik doe, draait om mijn voetbalcarrière. Het is een uitlaatklep voor alles wat je die dag hebt meegemaakt. Het zorgt voor zoveel geluk en plezier, dat ik me geen leven kan voorstellen zonder voetbal.’’

Tot slot wilde Hilali nog iemand in het zonnetje zetten. ‘’Ik wil graag Albert van den Berg benoemen. Hij is TC lid binnen mijn vereniging. Albert is degene met wie ik nauw contact heb gehad tijdens mijn transfer naar FC Rijnvogels. En hij is iemand die altijd voor iedereen klaar staat en je thuis laat voelen op de club. De hele selectie en club is dol op hem en is hem erg dankbaar voor alles wat hij doet voor de club’’, sluit Soraya af.

Klik op FC Rijnvogels voor de laatste artikelen over de club.
Klik op FC Rijnvogels Voor meer informatie de club.

FC Lisse O23-2 gaat de vierde divisie onveilig maken

Vandaag spreken we met de O23-2 van FC Lisse. Het team is vorig jaar twee keer kampioen geworden en dus gepromoveerd. Naar eigen zeggen gaan ze dit jaar de vierde divisie onveilig maken.

Introductie
De O23-2 van FC Lisse bestaat uit zestien jongens. Het team heeft vorm gekregen doordat er steeds meer vrienden van elkaar bij het team kwamen. ‘’Het grootste deel van ons team heeft er bewust voor gekozen om in een vriendenteam te gaan voetballen, nadat ze jaren in de selectie hebben gevoetbald. Hier en daar is er ook nog een rare vogel van SV Hillegom bij gekomen, maar de meeste jongens kennen elkaar van FC Lisse. Het is een hechte groep die je op het veld tegenkomt, maar ook daarbuiten. Er worden regelmatig wat biertjes rond gepasst naar elkaar.’’

Een uniek team
De vriendschap en de mentaliteit is iets wat dit team erg uniek maakt. Ondanks het feit dat ze zonder trainer spelen, geeft iedereen elke week alles wat ze in zich hebben. ‘’We regelen alles zelf om de wedstrijden heen en krijgen dan ook regelmatig opmerkingen van tegenstanders als: Waar is jullie trainer? Maar, doen jullie dan echt alles zelf?
Iedereen kent elkaar goed binnen het team en de sfeer is uitstekend. Vlak voor de aftrap worden de laatste grappen nog gemaakt over de nieuwe schoenen van Maarten of de kater van Keanu, maar zodra het fluitsignaal gaat is de focus op een doel: de wedstrijd winnen!’’

Bijzondere spelers

Elke speler is natuurlijk bijzonder. Zo heeft ook elke speler zijn eigen kwaliteiten. Toch noemt het team een paar spelers in het bijzonder.

‘’Marijn, onze aanvoerder, regelt ook nog eens alles om de wedstrijden heen. Daarnaast is hij ook nog degene die het meeste aandraagt voor onze Instagram pagina. Job is altijd aanwezig. Bij het invullen van de aanwezigheid per week kun je eigenlijk wel uitgaan van alleen maar vinkjes bij Job zijn naam.

Keanu heeft altijd na twintig minuten kramp, maar zal de laatste zijn die het veld vrijwillig verlaat. Hij geeft altijd 100%, ondanks de grootte van de kater.
Etienne, ons voormalig langstzittende lid van het team. De aandrager van plezier! Elke derde helft aanwezig. Etienne gaat helaas nauwelijks wedstrijden voor ons keepen dit seizoen, maar hij zal regelmatig op de trainingen aanwezig zijn. Etienne, bedankt voor je jaren trouwe dienst. We gaan je nog veel zien, ondanks dat zullen we je missen.’’

Motto
De jongens hebben eigenlijk geen uitgesproken motto. Het belangrijkste binnen dit team is dat ze niet te serieus willen zijn. ‘’We hebben met elkaar gekozen om een vriendenteam te worden en dit willen we ook zo zien. Ondanks dat we nu hoger gaan voetballen, moet dit niet ten koste gaan van het plezier buiten het veld. De vrijdagavond wordt nog steeds doorgetrokken tot zaterdagochtend. En één keer in de week trainen houdt ons ook wel fit. We gaan vooral voor de lol met elkaar!’’

Promotie
Elk team heeft natuurlijk diepte- en hoogtepunten. Dit team is al langere tijd bij elkaar en hebben dus samen een hoop meegemaakt. ‘’Ons voetbal lijkt steeds beter te worden en elke week wordt er een nieuw hoogtepunt behaald. De promotie naar de vierde divisie is toch ook iets wat een geweldige prestatie is.’’
Dieptepunten voor FC Lisse O23-2 zitten hem eerder in de conditie van de selectie op zaterdagochtend. ‘’Het komt regelmatig voor dat we een aantal halve spelers op het veld hebben staan. Ik wil toch ook nog even het kots-incident van Maarten benoemen als dieptepunt. Ik geloof dat de mensen in omgeving Wassenaar nog steeds aan het bijkomen zijn.’’

Vooruitblik op dit seizoen
Na vorig jaar twee keer kampioen te zijn geworden, is de ploeg nu gepromoveerd naar de vierde divisie. ‘’Dit betekent dat we ons aan een aantal nieuwe regels moeten houden: Er mag bijvoorbeeld niet meer worden doorgewisseld. Een gele kaart betekend nu een geldstraf in plaats van een tijdstraf. De verwachting is niet dat we kampioen zullen worden, maar meedoen bij de beste vier van de competitie lijkt ons een mooie en haalbare uitdaging.’’

Mooiste wedstrijd
Dit team heeft door de jaren heen al heel wat mooie wedstrijden gespeeld. De meest bijzondere was de kampioenswedstrijd tegen Alphia thuis. ‘’Deze kampioenswedstrijd begon moeizaam. We stonden bij rust 0-1 achter, waardoor we geen kampioen zouden worden. Na een peptalk van elkaar hebben wij het na de rust rechtgetrokken door vier goals te maken en er nul te incasseren. Door deze wedstrijd 4-1 te winnen werden wij toch kampioen en dit kon worden gevierd. Bij deze wedstrijd was ook nog eens een fotograaf aanwezig die alles heeft kunnen vastleggen. Een geweldige dag in de geschiedenisboeken van ons team!’’

Bedankt!
Dit team heeft al sinds 2021 geen trainers meer. Toch willen ze de oude staf plus nog een paar mensen even in het zonnetje zetten.
‘’Trainers Bernardo en Jens hebben de selectie klaargestoomd om zonder zijwieltjes te fietsen. Wij willen ze daar graag voor bedanken!
Dennis Lensen, onze invalarbiter, staat regelmatig met een vlag of een fluitje in zijn hand. Hij heeft het team regelmatig gered, wanneer de scheidsrechter niet kwam opdagen. Dennis, bedankt!
En onze trotse sponsor Houtenverandas.com. Bezoek zeker even de site, je gaat er geen spijt van krijgen. Maatwerk, kwaliteit en persoonlijk advies onderscheiden Houtenverandas.com van andere bedrijven. Carports, veranda’s, tuinhuizen en overkappingen: niks is te gek! Maak een afspraak op de website en ze komen langs voor alle details en persoonlijke aandacht!’’

Zeker even volgen
Als laatste meldt de groep om zeker even een kijkje te nemen op de Instagram van dit sterrenelftal: Lisse23.2

Wij wensen FC Lisse O23-2 veel succes dit seizoen!

Klik op FC Lisse voor de laatste artikelen over de club.
Klik op FC Lisse voor meer informatie over de club.

Lotte van RCSV Zestienhoven VR1 vertelt over haar team

Vandaag gaan we in gesprek met Lotte van Vrouwen 1 van RCSV Zestienhoven. Lotte speelt met haar elftal in de vierde klasse. Ze heeft niet altijd bij Zestienhoven gespeeld en heeft zelfs op een punt gestaan waar ze dacht aan stoppen met voetbal.  

We vroegen aan Lotte of ze zichzelf even kon voorstellen. ‘’Ik ben dus Lotte. Ik voetbal pas sinds dat ik 21 jaar ben. Naast mijn drukke voetbalcarrière ben ik ook docent Nederlands op een middelbare school. Binnen het elftal vervul ik eigenlijk dezelfde rol als op de school waar ik werk. Ik blijf mijn uiterste best doen om orde te scheppen in de kleedkamer chaos, maar er wordt zo min mogelijk naar me geluisterd. Dat krijg je als je vijftien vrouwen in een klein galmend hok stopt.’’

Tijdens het gesprek wilde we weten hoe de 26-jarige docent bij dit elftal terecht is gekomen. ‘’Ik heb eerst bij LSVV’70 gespeeld. Hier heb ik mijn debuut in het eerste mogen maken. Echter werd het tijd voor een transfer. Ik wilde wel in de regio Zuid-Holland blijven. Ik zocht naar een nieuwe uitdaging. Tijdens deze zoektocht viel mijn oog op Rotterdam vanwege de mooie stad en dames. Ik heb bij verschillende elftallen meegetraind, maar geen team kon tippen aan de sfeer bij LSVV’70. Ik had bijna de handdoek in de ring gegooid en een punt achter mijn carrière gezet. Totdat ik bij RCSV Zestienhoven binnenstapte. Het niveau was ongeveer drie klassen te hoog. Deze nieuwe club was ook ongeveer 328 keer zo professioneel als mijn vorige. Ook mijn conditie liet niet echt de wensen over vergeleken met de rest. Kortom, match made in heaven. Ik wil hier nooit weg.’’

Wat maakt dit team nu zo uniek? Vroegen we aan Lotte. ‘’Ik denk dat onze trainer Dirk het team uniek maakt. Hij praat vloeiend Rotterdams en heeft het dus vaak over ‘de midden’ en ‘als hun de bal hebben’. Hij is vaak aardig, tenzij je niet luistert of niet je best doet, dan is Dirk niet aardig en raakt hij gefrustreerd. Dit gebeurd niet vaak, want we spelen gewoon potverdrie vierde klasse. Dan hoeft het schreeuwen niet en kun je best vriendelijk zeggen dat het niveau om te janken is. Dirk komt wel elke maandag, woensdag en zaterdag helemaal vanuit Zeeland om ons te trainen. Hij is echt een topper en maakt ons team uniek.’’

Verder zien de trainingen er volgens Lotte professioneel uit. ‘’Iedereen komt net te laat en Dirk zet twee dopjes neer waarlangs we de warming-up doen. Als Rowena er is, ziet dit er heel professioneel uit. Als Rowena er niet is, loopt iemand anders met tegenzin vooraan en schreeuwt af en toe: ‘wat doen we hierna?’ Na de (professionele) warming-up zet Dirk wat dopjes uit en zegt: ‘’we doen een pass en trap oefening, dan positiespel en vervolgens gaan we partijen.’’ Meestal zijn er wel spelers die al kapot zijn voor het positiespel. Er wordt ook altijd geklaagd dat er bij de partij geen eerlijke teams zijn gemaakt. Wanneer Dirk het tijd vindt om naar huis te gaan roept hij ‘winnende goal’. De bedoeling is dan dat die goal binnen twee minuten valt. Vaak duurt dit nog gênant lang. Uiteindelijk ruimen de verliezers op en zijn we klaar met trainen.’’

Tot slot vroegen we naar de koningin van de derde helft. ‘’Bij ons is iedereen koningin van de derde helft. Je speelt kelderklasse of je speelt het niet. Echter hebben we wel wat uitblinkers binnen ons team. Zo is Fay een klein vrouwtje dat op de zaterdagmiddag voor 45% uit alcohol bestaat, doordeweeks is dit slechts 42%. Verder hebben we Manon. Manon is onderdeel van het bestuur van RCSV Zestienhoven en gebruikt dat verantwoordelijkheidsgevoel graag als excuus om de derde helft volledig uit te spelen. Zij moet dan afsluiten. Daar kan ze natuurlijk niks aan doen en dat kan je  maar beter doen met een biertje in de hand. Ook hebben we Rianne S., zij drinkt liever baco. Zij bestaat op haar beurt op zaterdag voor 38% uit Bacardi (en de rest cola). Je moet immers goed blijven hydrateren. Ons teammotto luidt dan ook: ‘’Dehydratatie is wanprestatie’’, sluit Lotte af.

klik op RCSV Zestienhoven voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RCSV Zestienhoven voor meer informatie over de club.

Luc van Dongen van GVV Unitas raakte geblesseerd in de voorbereiding

Vandaag spreken wij met Luc van Dongen, de 25-jarige keeper van GVV Unitas. Van Dongen raakte geblesseerd in de voorbereiding van zijn nieuwe club en vertelt over zijn ervaringen.

Luc van Dongen is 25 jaar en werkt in het dagelijks leven als Combinatiefunctionaris bij de gemeente Tilburg. Vanuit het sportbedrijf geeft hij gymlessen en sportdagen, maar organiseert de keeper ook naschoolse activiteiten, kampen en nog meer activiteiten op basisscholen. “Momenteel doe ik dit voor drie scholen in de Reeshof. Ik ben afgelopen zomer verhuisd naar Zwijndrecht vanuit Breda. Het voetballen op niveau doet me ontzettend goed en haal hier veel voldoening uit.”

Carrière
De speler is op vijfjarige leeftijd begonnen met voetballen op de spitspositie bij UVV’40 in Ulvenhout. Na een aantal jaar gevoetbald te hebben op bijna alle posities, was van Dongen keeper geworden in de D-tjes (O13). “Ik werd daarna op 16-jarige leeftijd gevraagd om aan te sluiten bij de hoofdmacht van UVV’40. Hier heb ik twee jaar gecombineerd jeugd en selectie gespeeld op zaterdag en zondag. Op mijn achtiende maakte ik definitief de overstap naar de hoofdmacht en had ik de jeugd achter mij gelaten.” 

In drie jaar tijd bij de hoofdmacht van UVV’40 is van Dongen twee keer kampioen geworden. Zo was het team gepromoveerd van de vijfde klasse naar de derde klasse. “Op mijn 22e werd ik gevraagd om bij VV Almkerk te komen keepen. Ze speelden toen in de eerste klasse zaterdagcompetitie. Bij VV Almkerk werd ik gelijk de eerste keeper en heb ik uiteindelijk twee seizoenen gekeept.”

Na de twee seizoenen belde GVV Unitas voor de tweede keer op rij om de overstap naar Gorinchem te maken. “Dit was een lastige keuze. Een club waar je het naar je zin hebt achterlaten is niet altijd makkelijk, maar voor mezelf is dit wel een goede stap geweest. Momenteel ben ik bezig met mijn eerste seizoen bij de club.”

Hoogte- en dieptepunten
De keeper heeft tot nu toe al een mooie carrière. “Twee keer kampioen met UVV’40 in drie seizoenen is wel echt een hoogtepunt die hoog staat in mijn lijstje. Geweldig om samen met je team twee keer te promoveren in een korte tijd. Verder heb ik in de jeugd veel prijzen gepakt met kampioenschappen, maar heb ik ook in de O19 de beker gewonnen.’’ In de voorbereiding bij zijn nieuwe club was van Dongen geblesseerd geraakt. “Ik had tijdens de voorbereiding meteen een tegenslag gehad met een gebroken teen. Dat was me ontzettend zwaar gevallen en beleefde toen een moeilijke tijd. Ik zie dit dan ook echt als mijn dieptepunt. Gelukkig had de club hier goed bij gehandeld en hadden ze ervoor gezorgd dat ik wel goed ontvangen werd.” 

Van Dongen focust zich voornamelijk nu om fit worden. “Nu ga ik ervoor om fit te worden en mijzelf te ontwikkelen binnen deze club. Ik ga me hier de volle 100% voor inzetten om dit te bewerkstelligen. Mijn uiteindelijke doel is eerste keeper worden.”

Persoonlijke doelen
Van Dongen heeft zeker ook nog persoonlijke doelen in de voetballerij. “Ik wil het uiterste uit mezelf halen, op welk niveau? Het niveau dat het beste bij mij past. De club en de mensen moeten ervoor leven. Ik houd niet van verliezen en zeker niet als het andere niks doet en mij veel. Het doel dat ik nu heb is fit worden en daarna eerste keeper bij GVV Unitas ga worden. Ik ben goed onderweg, nu nog vertrouwen vanuit wedstrijden keepen krijgen. Mijn debuut is gemaakt tegen JOS Watergraafsmeer en vanuit daar pak ik door. Ik heb zeker verbeterpunten, maar ze hebben me niets voor niets gehaald natuurlijk. Het is wachten op je kans en dan moet je er staan. Daar ga ik voor zorgen, ik sta altijd klaar om er te zijn wanneer dit moet!” 

Huidig seizoen
Luc van Dongen zat helaas bijna heel de voorbereiding aan de kant. “Na een gebroken teen ben ik pas een aantal weken bezig. Bijna heel de voorbereiding heb ik moeten toekijken. Dit is nooit makkelijk om te doen, maar zeker niet in de voorbereiding bij een nieuwe club. Ik heb het wel ontzettend naar mijn zin bij GVV Unitas. We hebben als team goede eerste weken gehad. Een goede voorbereiding en een goede start van het seizoen. Momenteel staan wij met negen punten uit zes wedstrijden in de middenmoot. Je hoopt natuurlijk op meer punten, maar het is zeker geen slechte start geweest.”

Vooruitblik op het seizoen
De keeper blikt nog vooruit op het seizoen. “Wij hebben een goed team en er zit zeker nog rek in de ploeg. Wanneer we hieraan gaan werken en iedereen zich daarvoor inzet, zijn wij een ploeg die kunnen verrassen dit seizoen. We gaan voor een mooie plek in de middenmoot, maar wie weet wat we kunnen waarmaken. Het zou mooi zijn als er veel supporters komen kijken en wij voor hen een mooie voetbalwedstrijd op de mat kunnen leggen. Het is een mooie club die dit jaar 125 jaar bestaat, dus wie weet valt het misschien dit jaar wel allemaal onze kant op.”

Wij wensen Luc van Dongen veel succes dit seizoen!

Klik op GVV Unitas voor de laatste artikelen over de club.
Klik op GVV Unitas voor meer informatie over de club.

In gesprek met Toon van Drunen van VV Almkerk

Vandaag gaan we in gesprek met Toon van Drunen. Hij speelt in het eerste elftal van VV Almkerk en studeert in Zwolle. Op dit moment doet hij een opleiding voor LO Docent. We spreken vandaag over onder andere hoogte- en dieptepunten in zijn carrière.

 Toon is vier dagen in de week aan het werk op een basisschool. Verder is hij sportcoach vanuit de gemeente Altena. Naast zijn werk en zijn studie is Van Drunen vooral voetballer. Hij heeft op 21-jarige leeftijd al best veel clubs gehad. Zo is  hij begonnen bij VV Altena daar heeft hij zes jaar gespeeld tot hij zijn transfer maakte naar SteDoCo. Hier speelde hij echter maar een jaartje en mocht toen twee jaar bij Kozakken Boys spelen. Deze periode leverde hem een transfer naar FC Dordrecht op. Deze periode duurde echter maar een jaar waarna hij terugkeerde bij Kozakken boys. In 2017 maakte hij zijn (tot nu toe) laatste transfer naar VV Almkerk waar hij nu al voor zijn derde seizoen in het eerste gaat spelen.

Verder vroegen we naar hoe hij kijkt naar het huidige seizoen. ‘’Ik ben zeer positief over de eerste weken en heb er erg veel plezier in. Dit komt onder andere door het team en de nieuwe trainer. Hij heeft een zeer positieve invloed op de groep.’’ Verder spraken we met Toon over zijn persoonlijke doelen en ambities. ‘’Op dit moment zit ik goed bij VV Almkerk. Ik wil eerst een belangrijke speler voor het eerste elftal worden en daarna pas verder kijken. natuurlijk wil ik kijken waar mijn lat ligt in de toekomst, maar vooralsnog ligt mijn focus de komende tijd bij VV Almkerk. En wil ik me hier verder ontwikkelen als voetballer.’’

We hebben het ook over hoogte- en dieptepunten. ‘’het dieptepunt in mijn voetbalcarrière was op 14-jarige leeftijd . ik lag er bijna een heel seizoen uit door een rug- en ribblessure. Achteraf bleek de blessure vanuit mijn bekken te komen. De laatste twee jaar heb ik dit weer goed onder controle.’’ Over een hoogtepunt hoeft Toon niet lang na te denken. ‘’Mijn hoogtepunt is dat ik als speler van toen nog JO19 een (klein) aandeel mocht hebben in het kampioenschap van het tweede elftal in de eerste klasse. In dit seizoen werden we met de JO19 ook kampioen in de tweede klasse. Dit seizoen was wel echt een hoogtepunt.’’

Naast het voetballen vind Van Drunen het leuk om andere sporten te ontdekken en uit te proberen. Tot slot vroegen we de aan Toon of hij nog wat mensen wil bedanken of in het zonnetje wil zetten. ‘’Ja, in het team ben ik heel erg te spreken over onze aanvoerder. Jelle Staalhoef, hij benadert iedereen op de juiste manier. Dit doet hij zowel binnen als buiten het veld. Dat vind ik mooi en daarom wilde ik hem benoemen. Tot slot wil ik terreinman Jan Snijders benoemen. Hij stopt al zijn ziel en zaligheid in de club, dus ik vind dat hij wel een keer genoemd mag worden’’, sluit de Speler van VV Almkerk af.

Klik op vv Almkerk voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Almkerk voor meer informatie over de club.

In gesprek met Vino Fernandes van vv Alexandria’66

Vino Fernandes is trainer bij vv Alexandria’66 en vervult bij de club meerdere rollen. Vandaag leren wij de trainer beter kennen en vertelt hij meer over zijn ervaringen in zijn carrière als trainer, maar ook als speler. 

Vino Fernandes is 34 jaar en zoon van Surinaamse ouders. De trainer is geboren en getogen in Rotterdam. In het dagelijks leven is Fernandes een DJ, vader, heeft een kantoorbaan in de internationale logistiek en is hij actief als Interne Scout en trainer bij vv Alexandria’66

Carrière
De trainer is op zevenjarige leeftijd begonnen met voetballen in de jeugd van vv Alexandria’66. Hier was hij actief als speler tot de B-junioren. “Daarna maakte ik de overstap naar Sparta Rotterdam. Na twee seizoenen moest ik daar weg. Toen ben ik naar Leonidas gegaan waar ik nog een seizoen in de A1 speelde. Daar heb ik toen ook mijn debuut in het seniorenvoetbal gemaakt.” 

Na Leonidas heeft Fernandes nog een half seizoen gespeeld bij Dilettant en nog twee seizoen bij SVV Schiedam. “Door aanhoudend blessureleed heb ik er uiteindelijk  voor gekozen om een punt te zetten achter mijn spelerscarrière.’’

Trainerschap
Bij Leonidas begon voor Fernandes ook zijn trainerscarrière. “Op 21-jarige leeftijd ben ik daar naast het voetballen ook begonnen met het geven van techniektrainingen aan de F-jes en E-tjes. Na ongeveer een maand werd ik benaderd door de toenmalige trainer van de C1 met de vraag of ik één van zijn assistenten wilde worden voor de rest van het seizoen.”

In dat seizoen werd vlak na de winterstop de trainer van de C1 overgeheveld naar de B1. “De bedoeling was toen eigenlijk dat ik het samen met de andere assistent over zou nemen bij de C1, tot er een nieuwe hoofdtrainer gevonden zou worden. Uiteindelijk mochten wij het seizoen afmaken met de groep. Het bestuur vond namelijk dat wij het erg goed deden als trainers. Ik vond het leuk om te doen en besloot om door te gaan met het coachen/trainen. Zo ben ik eigenlijk het trainersvak ingerold.”

Als trainer was de Rotterdammer na Leonidas naar Excelsior Rotterdam gegaan. “Daar heb ik bij de amateurtak en later ook bij de BVO tak heel veel ervaring opgedaan en ‘vlieguren’ gemaakt. Bij Excelsior had ik ook mijn trainersdiploma’s gehaald. Ik kan wel zeggen dat ik daar de basis heb gelegd voor de trainer die ik nu ben.”

Na een aantal seizoenen besloot de trainer om terug te gaan naar de club waar hij zelf begon met voetballen: vv Alexandria’66. “Daar heb ik twee seizoenen de O18 onder mijn hoede gehad. Na twee seizoenen kwam er een nieuwe Hoofd Jeugdopleidingen. Toen hij hoorde dat ik op het punt stond om te stoppen, bood hij mij een nieuwe functie aan binnen de club: Hoofd Interne Scouting. Sinds vorig seizoen hebben wij ook een O23 elftal, uiteindelijk ben ik daar ook hoofdtrainer geworden. Vandaag de dag combineer ik die twee functies binnen de club. Mijn oudste zoon voetbalt momenteel in de O9 en daar heb ik ook een trainer rol opgepakt.”

Prestaties
Zowel als speler en als trainer heeft Vino Fernandes best veel kampioenschappen, bekerwinsten en promoties mee mogen maken. Echter vindt hij andere principes mooier dan het winnen van prijzen. “De belangrijkste prestaties vind ik toch de groei die mijn spelers door de jaren heen hebben gemaakt. Niet alleen als voetballer maar vooral ook als mens. Als trainer hecht ik veel waarde aan bepaalde principes. Niet alleen op het gebied van discipline, maar ook op mentaal en sociaal gebied. Ik probeer de spelers niet alleen als voetballer, maar vooral ook als mens verder te helpen in hun ontwikkeling. Ik kom weleens oud-spelers tegen die in de jeugd veel moeite hadden met bepaalde aspecten. Als je dan als trainer/mentor een grote invloed heb gehad op hun ontwikkeling en dan ziet dat zij het een aantal jaren later niet alleen in de sport maar ook maatschappelijk heel goed doen, ja dan geeft dat zeker een trots gevoel. Dat soort dingen zijn denk ik nog mooier dan het winnen van prijzen. 

Hoogte- en dieptepunten
Fernandes heeft veel beleefd in zijn spelers- en trainerscarrière. “Ik heb veel leuke wedstrijden meegemaakt als speler en als trainer. Heb met hele grote talenten mogen spelen en mogen trainen. Ik heb bij hele goede trainers mee mogen kijken en daar mooie ervaringen opgedaan in binnen- en buitenland, waar ik nog steeds profijt van heb. Ik ben bij mooie clubs actief geweest. En ik speel nu met mijn kennis en ervaring een rol binnen de ontwikkeling van andere spelers, trainers en natuurlijk een fantastische club. Dat zijn voor mij allemaal hoogtepunten. Dieptepunten zijn denk ik wel de zware blessures als speler geweest.”

Persoonlijke doelen
Voor de trainer was het een doel om zo snel mogelijk alle diploma’s te halen en trainer binnen het betaalde voetbal te worden. Zijn doel is weliswaar veranderd. “Ik heb die drang niet meer. Zo heb ik met eigen ogen gezien hoe het er af en toe aan toe gaat binnen het trainers circuit en vind ik het nu eigenlijk wel prima zo. Een trainer is nooit uitgeleerd en er zijn altijd dingen die beter kunnen. Daar werk ik dan natuurlijk ook aan. Op zakelijk gebied ben ik op dit moment wat ambitieuzer ingesteld.”

Huidige seizoen met de O23
Het huidige seizoen begon goed voor het team van Fernandes. “Met de O23 hebben wij een erg goede voorbereiding gedraaid. Helaas hebben wij dat nog geen goed gevolg kunnen geven tijdens de start van de competitie. We zitten zo vroeg in het seizoen even in een mindere fase. Ondanks de matige competitiestart ben ik ervan overtuigd dat wij echt nog wel goed op stoom zullen komen. Wij beschikken over veel kwaliteit en potentie binnen de groep. Verder is dit een leergierige groep en heb ik een goede technische staf om mee te werken. Het gaat echt nog wel goed komen.”

Wij wensen Vino Fernandes veel succes dit seizoen!

Klik op vv Alexandria’66 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Alexandria’66 voor meer informatie over de club.

Michael Sloof greep net naast promotie met De Jonge Spartaan

Ze hadden zich afgelopen seizoen bij De Jonge Spartaan maar wat graag willen meten met ‘die nacompetitie’. Maar ondanks een vierde plek, greep de ploeg op wonderbaarlijke wijze naast een ticket voor promotievoetbal en dus moeten Michael Sloof en zijn teamgenoten dit seizoen opnieuw aan de bak.

Gemengde gevoelens overheersen, bij de 23-jarige Sloof. “Vooraf zouden we voor dit resultaat hebben getekend, maar achteraf is het een beetje zuur. Normaal gesproken speel je met een vierde plek, gewoon nacompetitie.” En dus had er misschien best een beetje meer ingezeten voor de derdeklasser. “Ik denk dat we het verrassend goed hebben gedaan, maar als je zo dichtbij bent, wil je ook voor promotie spelen.”

De kapstok
Nieuw seizoen, nieuwe kansen. Maar vooral een nieuwe competitie. “Volgens mij is het iets meer fysiek en de lange bal, terwijl wij het toch vooral van het voetballen moeten hebben. Eigenlijk moet nacompetitie gewoon de doelstelling zijn, dat moeten we durven uitspreken.” Helemaal blij is Sloof overigens niet met de indeling. “Persoonlijk had ik liever de competitie van vorig seizoen gehad. Daar hebben we het dit jaar goed gedaan, dus konden we doorpakken. Toen wist je ook wat je kon verwachten, dat is nu veel minder. Gelukkig spelen we nog wel de derby’s tegen DVV’09 en Den Bommel.” Toch is het vertrouwen groot. En dat is niet voor niks. “We hebben een aantal versterkingen en ook Johan Vroegindeweij is speelgerechtigd. Dat zorgt toch voor een stukje ervaring.” Die ervaring brengt Sloof misschien iets minder met zich mee, maar dat maakt de spits zeker niet minder belangrijk. “Ik ben een beetje de kapstok van het elftal. Een balletje vasthouden, laten vallen en weer doorvoetballen. Een technische speler, geen loper. Iets meer meters maken, zou het team misschien wel kunnen helpen.” Eigenlijk een soort ‘9,5’, zo vindt hij zelf. “Ik vind het lekker om mee te voetballen en aan de bal te komen. Daarnaast probeer je natuurlijk altijd je goaltjes mee te pikken.”

Vriendenteam
Afgelopen seizoen stokte de teller bij negen treffers, maar daar is een logische verklaring voor. Sloof geeft hem graag. “Aan het begin van de competitie had ik een ontsteking aan mijn schouder, waardoor ik een groot deel van de eerste seizoenshelft heb gemist. Op een gegeven moment kon ik mijn arm niet eens meer strekken.” Een aantal prikken deed wonderen. “Inmiddels heb ik er helemaal geen last meer van en kan ik alles spelen.” En dus kunnen we dit jaar iets meer doelpunten van hem verwachten. “We gaan voor vijftien!” Dat zal nodig zijn ook, want stiekem droomt Sloof maar van één ding. “Met je vrienden promoveren naar de tweede klasse, mooier is er toch niet?” Die vriendschappen heeft de doelpuntenmaker door de jaren heen opgebouwd en dus gaat hij even terug in de tijd. “Ik ben hier begonnen bij ‘de Kabouters’, toen ik een jaar of vier was. En met zes of zeven jongens heb ik al die tijd gespeeld, tot nu in het eerste. We zijn samen opgegroeid, dat is het leukste wat er is. Het is echt een vriendenteam.” De inwoner van Sommelsdijk ziet het dan ook al helemaal voor zich. “Misschien komt promotie dit jaar nog net te vroeg, maar daarna moet het wel gaan gebeuren. Dan zitten we vijf jaar samen in het eerste en zijn er geen excuses meer.” Aan een vertrek, denkt Sloof dan ook absoluut niet. “Zo hoog mogelijk spelen met een vriendengroep, dat is mijn ambitie!”

Klik op De Jonge Spartaan voor de laatste artikelen over de club.
Klik op De Jonge Spartaan voor meer informatie over de club.

Marc de Groen niet meer weg te denken bij Papendrecht

Hij is inmiddels niet meer weg te denken en een onmisbare schakel binnen het begeleidingsteam van het eerste elftal van Papendrecht. Marc de Groen is het verbindende element tussen de spelers en de technische staf. Een luisterend oor én manusje van alles in één, dat in zijn rol als teammanager helemaal op zijn plaats is. 

PAPENDRECHT – Het lijkt alsof Marc de Groen (58) al sinds mensenheugenis de taak van teammanager (‘Een mooie titel voor een taak die vroeger door een leider werd uitgevoerd’) uitvoert, maar dat blijkt in werkelijkheid mee te vallen. ,,Ik denk dat ik nu een jaartje of zeven deze rol vervul’’, geeft de hoofdpersoon zelf aan. ,,En voor mezelf heb ik destijds bepaald om deze taak tot mijn 65ste uit te voeren. Dat vond ik wel een mooie leeftijd, al is het natuurlijk de vraag of ik het uiteindelijk zo lang zal volhouden. Je moet natuurlijk wel een klik met de spelers blijven behouden.’’

Die ‘klik’ is één van de belangrijkste aspecten van het goed functioneren van de teammanager, zo weet De Groen uit eigen ervaring. ,,Het is inderdaad een ‘ervaringsvak’, waarvoor geen cursus of iets dergelijks is maar waarbij je zelf moet aanvoelen en ondergaan wat het is. Een teammanager is een luisterend oor én een manusje van alles. Spelers willen nog wel eens hun hart uitstorten bij me, of praten over dingen die zij niet met een trainer of assistent-trainer kunnen delen. Maar ook voor de trainer (Johan Sturrus momenteel, red.) ben ik soms een belangrijk aanspreekpunt of klankbord. Daarnaast regel ik alle organisatorische zaken rond het eerste team. Ik zorg dat de trainings- en wedstrijdspullen en tenues voor de jongens klaarliggen of –hangen, leg hun AA’tje of reepje klaar en laat alles op rolletjes verlopen zodat de spelers zich op het voetballen kunnen focussen.’’

Jeugdbestuur 

,,Eigenlijk ben ik heel toevallig teammanager geworden’’, haalt hij zich voor de geest. ,,Ik was nog vicevoorzitter van het jeugdbestuur, toen ik eigenlijk wat anders wilde gaan doen. Toenmalig voorzitter en huidig erevoorzitter Bram Blom heeft me toen gevraagd of ik het leuk zou vinden om de taak van teammanager op me te gaan nemen. Daar heb ik even over nagedacht en ermee ingestemd, om vervolgens mijn vrouw ervan op de hoogte te stellen. Die kon er toen niets meer tegen inbrengen, haha. Omdat Papendrecht met een nieuwe businessclub startte, is zij op dat vlak actief geworden. Zo hadden we bijna tegelijkertijd allebei een nieuwe taak binnen de vereniging en dat bleek prima naast elkaar te werken.’’

En Groen voelt zich na al die jaren nog steeds als een vis in het water in zijn rol als teammanager. ,,Het sluit ook perfect aan bij mijn werkzaamheden als districtsmanager bij Lagardère Travel Retail met een enorme hoeveelheid retailwinkels op luchthavens en stations. In die rol wil ik ook mensen zo goed mogelijk laten functioneren en daar zit dus de overlap met het uitvoeren van de taak als teammanager.’’

Degradatie

Het voorbije seizoen zal De Groen niet licht vergeten. Papendrecht kende in de eerste klasse een prima start, leek lange tijd een onbedreigd seizoen te gaan beleven maar raakte door een zwakke serie steeds verder in de problemen. ,,Het is een heel apart seizoen geweest. We kregen op een gegeven moment de wind tegen en moesten opeens tegen degradatie en het voorkomen van het verzeild raken in de nacompetitie spelen. Het heeft bepaald niet altijd meegezeten en uiteindelijk belandden we door een nederlaag op de slotdag bij XerxesDZB in de nacompetitie.
De eerste ronde tegen Vitesse Delft doorstonden we nog, op dinsdagavond vlogen we er door de 2-1 nederlaag bij DSO toch uit. Enorm jammer, want het was echt niet nodig geweest. Ik zal dit jaar in de tweede klasse nog wel eens regelmatig aan het afgelopen jaar denken. We hebben wat versterkingen gekregen, maar zitten in een pittige poule. We hebben een technische ploeg, dus zal het zeker niet meevallen tegen de fysiek sterke teams in de klasse.’’

Onlangs volbracht De Groen samen met Wim Erkelens de Nijmeegse Vierdaagse, om zijn veelzijdigheid nogmaals te benadrukken. Oorspronkelijk was het plan om in 2020 al deel te nemen aan de vierdaagse en zo geld in te zamelen voor de jubileumcommissie van Papendrecht. Dat liep even anders, maar Wim en Marc trokken twee jaar later alsnog de (stoute) wandelschoenen aan om de krachtenverslindende kilometers te volbrengen. Volgend jaar wacht een deelname aan Alpe d’Huzes.

Klik op Papendrecht voor de laatste artikelen over de club.
klik op Papendrecht voor meer informatie over de club.

Benny Bensaïd heeft duidelijke visie bij ESTO

Vandaag gaan we in gesprek met de hoofdtrainer van ESTO VR1. De 45-jarige Benny Bensaïd heeft als speler een mooie carrière achter de rug, maar is nu actief als trainer. Als trainer heeft hij al veel ervaring en heeft hij vele ploegen getraind. Benny wil speelsters beter laten worden, waarbij prestatie en plezier samengaan.

We vroegen aan Bensaïd om zich even kort voor te stellen. ‘’Ik ben vanaf mijn vijfde begonnen met voetballen bij Stad Africain Menzel Bourguiba. Dit is een voetbalclub uit Tunesië. Hier heb ik het tot jeugdinternational geschopt. In Nederland heb ik bij verschillende clubs gespeeld. Na mijn voetballoopbaan heb ik vrij snel mijn jeugddiploma TC3 en TC2 gehaald. Nu ben ik sinds 2012 trainer.’’

Na een plotseling vertrek van de vorige trainer van Dames 1 in het seizoen 20/21 is de club op zoek gegaan naar een vervanger. Na een zoektocht zijn ze bij Benny Bensaïd uitgekomen. Hij is de nieuwe trainer van ESTO VR1 voor het seizoen 21/22 geworden. ‘’Na diverse gesprekken zijn we tot een overeenstemming gekomen dat ik het aankomende seizoen hoofdtrainer van Dames 1 en MO19-1 wordt. Op de trainingsavonden zullen deze twee teams als één groep gaan trainen. De wedstrijddagen blijven wel gescheiden. Op wedstrijddagen ben ik alleen aanwezig op de zondag bij Dames 1.  Het voordeel van deze samenvoeging is dat iedereen meer op haar eigen niveau kan trainen. Wij bij ESTO zijn er dan ook van overtuigd dat dit een mooie stap is voor het vrouwenvoetbal bij ESTO.’’ Deze ontwikkelingen hebben er mede toe geleid dat ESTO VR1 kampioen is geworden in het vorige seizoen.

Ook vroegen we aan Benny wat hij in zijn tweede seizoen wil bereiken met zijn ploeg. ‘’Met elkaar bouwen we aan de toekomst van het vrouwenvoetbal binnen de club. Dames 1 en 2 zijn vrij jonge teams, maar zijn zeer talentvol en leergierig. Binnen het elftal zit ook wat niveauverschil, daar haal ik mijn motivatie vandaan om er een goed elftal van te maken. Daarnaast streef ik naar een goede samenwerking met elkaar vanuit VR2 zodat we speelsters kunnen laten doorgroeien. Zo kunnen zij zich meer en beter ontwikkelen. Verder probeer ik speelsters via voetbal eigen bedoelingen betekenis te geven aan de voetbalcontext. Zij moeten zelf de voetbalsituaties oplossen, waarbij jij hen als trainer en coach ondersteunt. De motivatie van een speler is daarbij ook belangrijk. Uiteindelijk hoop je speelsters beter te maken, waarbij plezier en prestatie samengaan.’’

Benny Bensaïd kijkt samen met VoetbalJournaal naar de toekomst. ‘’Er speelt een hoop. Wij doen hard ons best om het voetbal voor onze meiden en dames zo leuk mogelijk te laten zijn. We hebben dit seizoen twee dames teams wat best uniek is voor ESTO. Mijn eerste indruk was erg positief, een gezellige dorpsvereniging met een goed kader. De club straalt ambitie uit en heeft een duidelijke visie. Ik hoop dat ik de speelsters positief kan bijdragen in hun voetbalontwikkeling. Verder wil ik me dit seizoen blijven ontwikkelen, want geen leraar, coach, manager, speler, fan, niemand in het voetbal kan alles over voetbal weten. Kortom elk team en elke club zit vol met verschillende individuen, waarvan je kan leren.”

Klik op ESTO voor de laatste artikelen over de club.
Klik op ESTO voor meer informatie over de club.

FC Binnenmaas JO19-1 hoopt op promotie naar vierde divisie

Vandaag spraken we met Peter Heiszwolf over zijn team: FC Binnenmaas JO19-1. Het team komt momenteel uit in de hoofdklasse, maar heeft als doel om terug te keren in de vierde divisie. 

Introductie
FC Binnenmaas JO19-1 is een team dat bestaat uit een mix van eerste- en tweedejaars spelers. ‘’Het is een leuke ploeg met jongens die allemaal vooruit willen. Er wordt hard gewerkt en de neuzen staan allemaal dezelfde kant op. We hebben dit seizoen qua ontwikkeling al mooie stappen gemaakt en de rek is er nog niet uit.’’

Team vol unieke karakters
Net als ieder ander team bestaat dit team uit verschillende individuen. Allemaal unieke karakters met ieder hun kwaliteiten en ontwikkelpunten. Ondanks al die verschillen staat er wel een hecht team. ‘’De focus ligt op hard werken, beter worden en veel lol maken. De jongens realiseren zich heel goed dat ze een schakel zijn in een systeem. Dat hun bijdrage het grootst is als ze hun persoonlijke taak goed uitvoeren en honderd procent inzet tonen. Daar wordt uiteraard veel overgesproken maar je ziet ook terug dat ze het begrijpen en toepassen. Dat is mooi om te zien en maakt dit team uniek. Één voor allen, allen voor één!’’

De muzieksmaak is ook iets wat gerust erg uniek genoemd mag worden volgens trainer Heiszwolf. ‘’Tijdens het omkleden vluchten wij als staf standaard de kleedkamer uit. Er staat soms een box die nauwelijks in de ruimte past. Zowel het type muziek als het volume doet pijn aan onze oren. Of worden wij gewoon oud…’’

Een aantal kleurrijke figuren
Zoals gezegd bestaat het team uit allemaal unieke karakters. Hier zitten natuurlijk ook een paar kleurrijke figuren tussen. ‘’Zonder in detail te treden, maar alle smaken zijn aanwezig in ons team. Een stuiterbal, sloper, kilometervreter, heethoofd, kluns en een mopperkont! Alles met een knipoog maar wij zien het ook als onze taak om de jongens een beetje voetbalhumor bij te brengen.’’

Het motto
We vroegen ook naar het motto van het team. ‘’WILLEN = KUNNEN… die krijgen de jongens regelmatig naar hun hoofd geslingerd. Verder werken we met een aantal vaste spelprincipes. De jongens krijgen specifieke taken en daar worden ze ook op beoordeeld en aangesproken. Technische fouten geen probleem, maar je taak niet naar behoren uitvoeren wel.”

Hoogte- en dieptepunten
Verder spraken we over hoogte- en dieptepunten. ‘’Afgelopen seizoen zijn we gepromoveerd naar de vierde divisie, maar ook weer gedegradeerd. Dat zou je een hoogte- en dieptepunt kunnen noemen.’’ Daarnaast kan het team enorm genieten van een intensieve training of een mooie partij, waarbij er op het scherpst van de snede wordt gevoetbald. ‘’Persoonlijke ontwikkeling en het terugzien van het spelsysteem in de wedstrijden. Een gave actie of een mooie goal. Loltrappen tijdens de training. Als team genieten we hier enorm van en het zijn voor ons allemaal hoogtepunten!’’

Doelen
Natuurlijk heeft dit team ook een aantal doelen voor dit seizoen. ‘’We willen tweedejaars klaar gaan stomen voor het seniorenvoetbal. De eerstejaars willen we een dusdanige groei laten doormaken, zodat ze volgend seizoen dragende spelers kunnen zijn. Als team willen we promoveren naar de vierde divisie. Het allerbelangrijkste doel is ongekend veel lol maken en genieten van het spelletje.’’

Bedankt!
Als laatste wilt het team nog een groep mensen binnen de club bedanken. ‘’Als we iemand in het zonnetje willen zetten, zijn dat alle vrijwilligers van de club. Zij zetten zich iedere week weer keihard in voor deze mooie club.’’

Wij wensen FC Binnenmaas JO19-1 veel succes dit seizoen!

Klik op FC Binnenmaas voor de laatste artikelen over de club.
Klik op FC Binnenmaas voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.