‘We doen er alles aan om die meiden te behouden binnen RSV’
Toen zijn oudste dochter op voetbal wilde en ze bij RSV zochten naar een trainer, wist Maurice Bartels niet hoe snel hij in moest springen. Tien jaar en heel wat bijzondere momenten later, is het voetbaldier er nog steeds. Tegenwoordig als trainer/coach bij de MO17 van de club. “De spontaniteit en hoe ze met elkaar omgaan, dat is fantastisch om te zien!”
De nu 44-jarige Bartels speelde zelf jarenlang in het eerste, was penningmeester en is nu naast vrijwilliger in de kantine, dus trainer van de meiden. Een jaar of tien geleden begonnen bij de F’jes. “Mijn oudste dochter ging op voetbal, bij de jongens. Vervolgens ben ik als trainer, steeds met ze meegegaan.” Tot er in het seizoen 2018-2019 een afscheiding werd gemaakt. “Toen kregen we een MO11 en een MO13, op half veld.” Een goede keuze, herinnert hij zich. “Je merkte in de ‘E’, dat die drie meisjes een beetje buiten de boot begonnen te vallen. Vooral qua niveau. Ook mijn eigen dochter begon te twijfelen, of ze wel door moest gaan…”
Ouwehoeren
Inmiddels geeft Bartels, bij de MO17, allebei zijn dochters training. “Dat is voor mij natuurlijk wel ideaal, hoef ik niet te kiezen.” In de tussentijd, is er bij de club een hoop veranderd. “Moeders zijn gewoon de klassen op school langsgegaan, voor inlooptrainingen. Zodat meisjes kennis konden komen maken met voetbal.” Sindsdien lopen bij RSV 46 meiden op een totaal van 175 jeugdleden. En met drie meidenteams actief binnen de vereniging (MO13, MO15 en MO17) is de ambitie om de meidentak te laten groeien dus aardig gelukt. Met Bartels als trainer van de oudste leeftijdscategorie. “Enerzijds natuurlijk omdat mijn kinderen erbij zitten, maar anderzijds ook omdat ik het spelletje enorm leuk vind. Als speler zat het ook al in me, om teamgenoten neer te zetten en te coachen.” En daarnaast: “Is het ook belangrijk om iets terug te doen voor de vereniging.” En dus staat de oud-voetballer, samen met drie fanatieke collega-trainers, vol plezier op het veld. Al was het in het begin, best wel even wennen. “Er is natuurlijk wel een verschil, tussen het trainen van jongens óf meiden. Jongens zijn altijd intrinsiek gemotiveerd, meiden vinden het vooral leuk om samen wat te doen. Die blijven gerust een tijdje lekker ouwehoeren.” Toch ging die knop bij Bartels, behoorlijk snel om. “Het plezier dat ze hebben, maakt veel goed!” Ook tijdens trainingen. “In het begin moesten we echt nog trainen op de basis, zoals schieten of bewegen. Veel speelsters bij ons zijn laat begonnen, dat merk je. Inmiddels kunnen we ze echt nieuwe dingen gaan leren, zoals vrijlopen of ingestudeerde corners.”
Bloedfanatiek
Het niveau stijgt, de opkomst is goed en ook de betrokkenheid is hoog. Bartels geniet iedere keer dan ook opnieuw. “We proberen ook regelmatig leuke dingen te organiseren. Fleur Mol speelde vroeger bij RSV, ging daarna naar Sparta en speelt nu in de Eredivisie bij Excelsior. Laatst gingen we daar met z’n allen een wedstrijd kijken!” Ook op scholen, is de vereniging nog altijd actief. “We zijn een relatief kleine club, dus ieder meisje is welkom om mee te trainen. Dat beleid werpt toch zijn vruchten af, ieder jaar hebben we weer een mooie aanwas van nieuwe leden.” Al heeft dat kleine karakter, ook zo zijn nadelen, vertelt Bartels. “Onderling is het leeftijdsverschil soms best groot, dus ook in kwaliteit. Mijn oudste dochter is zeventien, de jongste vijftien, toch voetballen ze bij elkaar. Fysiek en mentaal is dat best een groot verschil.” Ook het ontbreken van een eerste damesteam, zou in de toekomst voor problemen kunnen gaan zorgen. “Nu nog niet, maar misschien hebben we er straks wel behoefte aan. We moeten er samen in ieder geval alles aan doen om deze meiden voor de club te behouden.” Volgend seizoen naar alle waarschijnlijkheid met hem én zijn collega-trainers, opnieuw voor de oudste meidengroep. “Het is gewoon leuk om ze iets bij te leren en dat terug te zien in wedstrijden.” Ook dat laatste, is een feest. “We zijn alle vier bloedfanatiek, misschien nog wel meer dan die meiden. Het is echt genieten als we winnen.” En dus hoopt Bartels, dat de komende maanden en jaren, nog heel vaak te mogen doen. “Aan ons als trainers, om die meiden uit te dagen, plezier te laten hebben en te helpen ontwikkelen. Zodat we ze niet verliezen!”
Klik op RSV voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RSV voor meer informatie over de club.
Broers Verloop: teamgenoten én tegenpolen bij VV De Zwerver
De broers Stef en Rick Verloop maken samen onderdeel uit van de hoofdmacht van eersteklasser De Zwerver, de club waarvoor hun hart al van kinds af aan bonst. De twee mogen dan echter familieleden en teamgenoten zijn, zij zijn ook tegenpolen van elkaar.
KINDERDIJK – Vraag Stef (22) en Rick (19) Verloop afzonderlijk wat de overeenkomsten tussen de broers zijn en in beide gevallen blijft het enkele seconden stil. Daarna volgt hetzelfde antwoord: ,,Er zijn meer verschillen tussen ons, want eigenlijk lijken we in weinig opzichten op elkaar.’’
Teammaten en tegenpolen, het tweetal maakt onderdeel van hetzelfde elftal, maar acteert op totaal andere posities. De karakters zijn anders, uiterlijk zijn er weinig overeenkomsten te bespeuren en ook in het dagelijks leven liggen hun werkterreinen op totaal verschillende gebieden. Stef is student Supply Chain Management aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam en werkt daarnaast bij de Sonneveld Group in Papendrecht, dat bakkerijgrondstoffen levert. Rick is in de sales werkzaam bij beveiligingsbedrijf Verisure.
,,Maar we hebben allebei voor ogen gehad dat we ooit samen in een elftal wilden spelen. Dat is in de jeugd een keer gebeurd, ik dacht in de D’tjes of C’tjes’’, werpt Stef op. ,,Vervolgens was het doel om samen het eerste bij De Zwerver, de club die ons van jongs af aan na aan het hart ligt, te halen. Het is geweldig dat we dat nu samen kunnen delen.’’
De wegen van het tweetal kwamen weer samen op De Schans, nadat Rick een ander traject had gelopen. ,,Ik heb in de jeugdopleiding bij FC Dordrecht gespeeld, maar dat bleek uiteindelijk toch niet de juiste keuze voor mij te zijn geweest. Uiteindelijk ben ik teruggekeerd bij De Zwerver, waar ik me het prettigst voel. Een overstap naar een andere club? Dat kan ik me nou eigenlijk niet meer voorstellen.’’
Droompromotie
Onder trainer Joery van der Waal is het tweetal uitgegroeid tot vaste waarden in het eerste team van De Zwerver. ,,Ik speel in de aanval, Stef staat op het middenveld en coacht mij nog vaak al wordt dat steeds minder’’, vertelt Rick. ,,Ja, ik heb hem lang als mijn broertje beschouwd die ik moest sturen in het veld. Maar als ik naar zijn ontwikkeling kijk, dan moet ik tot de conclusie komen dat op termijn hij beter zal zijn’’, vult Stef aan.
,,Ik ben de balvaste speler van de twee, Rick moet het hebben van zijn snelheid en doeltreffendheid. Het is lekker voor een middenvelder als je een aanvaller in de diepte kunt wegsturen. Bovendien is hij de meer extraverte speler, ik ben introverter.’’ Rick stemt daarmee in: ,,We verschillen in ons gedrag. Ik voel me het lekkerst in de aanval, het is heerlijk om samen te spelen met Glenn Weijts die gelukkig weer terug is na zijn blessure.’’
Klik op De Zwerver voor de laatste artikelen over de club.
Klik op De Zwerver voor meer informatie over de club.
Club van de Week- Remco Filippo ziet V.V. De Alblas groeien
Remco Filippo is 48 jaar oud en begon op zijn zesde met voetballen bij V.V. De Alblas. Op zijn 31ste kreeg hij last van blessures, waardoor hij stopte met spelen. Wel ging hij door als vrijwilliger bij de club. Inmiddels is hij actief als Bestuurslid Sponsorzaken.
Begin bij De Alblas
Als kleine jongen groeide Remco op bij de Alblas. Inmiddels loopt hij al meer dan 40 jaar rond bij deze vereniging. “Ik heb deze club met name de laatste 20 jaar zien groeien van een kleine club naar één van de grootste verenigingen in de regio. Het is een club, waar iedereen elkaar respecteert en het niet uitmaakt of je eerste of zesde klasse speelt. Verder is het een club waar velen als kleine jongen of meisje zijn begonnen. Daar ontstaan vriendschappen voor de rest van het leven uit die elkaar iedere week terug zien op het voetbalveld.”
Vrijwilligersfuncties
Als 19-jarige begon Filippo met training geven bij jeugdteams. Waarna hij op een aantal jaar na vrijwel altijd een vrijwilligersfunctie invulde. Momenteel is hij bestuurslid sponsorzaken en zit hij de sponsorcommissie voor. “Met deze commissie proberen we de club aantrekkelijk te maken voor iedereen, niet alleen voor de sponsoren maar ook voor de leden. De sponsoren proberen we op diverse manieren meer aan de club te binden. Dit doen we onder andere door diverse sponsorbijeenkomsten te organiseren, meestal rond de thuiswedstrijden van ons eerste elftal. Daarnaast bekijken we wat we als club kunnen bieden richting de sponsors, zodat sponsoring twee kanten op werkt.”
Een frissere uitstraling
Ook heeft De Alblas sinds het begin van dit seizoen het clubtenue gewijzigd. Hierbij hebben ze mede dankzij de vele sponsoren alle 38 teams van de vereniging in het nieuw gestoken. “Met het nieuwe clubtenue worden de clubkleuren nog wel in ere gehouden, maar hebben we het een frissere uitstraling gegeven. Momenteel zijn we daarnaast bezig om de accommodatie en alles rondom het hoofdveld op te knappen, om ook hier meer uitstraling te geven.”
Ambities
Met De Alblas streeft Filippo ernaar om een club te blijven waar iedereen zich thuis voelt. “Hier dienen zowel prestaties, recreatie als plezier bovenaan te staan, maar zijn ook normen en waarden erg belangrijk. De club moet bekend staan om zijn goede organisatie, waar alles geregeld is, maar ook waar leden vrijwilligerstaken op zich nemen. Op sportief vlak zou het mooi zijn als we met onze eigen talenten een stabiele tweede klasser kunnen worden. Hopelijk gaat dit de komende jaren gerealiseerd worden.”
Klik op De Alblas voor de laatste artikelen over de club.
Klik op De Alblas voor meer informatie over de club.
Pieter van Dorst van V.V. Raamsdonk drinkt na de wedstrijd zelfs met zijn tegenstanders bier
Pieter van Dorst is 32 jaar oud en speelt al vanaf zijn zevende bij V.V. Raamsdonk. Hier heeft hij alle jeugdteams doorlopen en speelt hij inmiddels in het tweede elftal.
Even voorstellen
Pieter van Dorst is 32 jaar oud en woont in Raamsdonk. Vanaf zijn zevende voetbalt hij bij de plaatselijke vereniging. “Mijn voetbalcarrière begon zoals de meeste hun carrière zijn begonnen: gras plukkend op het veld en nog weinig oog voor het spel. Naarmate ik ouder werd is dit gelukkig veranderd.”
Pieter werkt bij dagbestedingslocatie de Hoeve op het Amarant terrein te Tilburg. Hier begeleidt hij cliënten met een licht verstandelijke beperking en ernstige gedragsproblemen. Daarnaast is hij lid van carnavalsvereniging de Kloempestoempers, die dit jaar voor het eerst de raad en Prins verzorgd hebben tijdens het carnaval op D’n Haaykaant. Naast zelf voetballen geeft Pieter samen met Cas Hendriks training aan de JO19 van VV Raamsdonk. Dit elftal komt uit in de eerste klasse.
Huidig seizoen
Het elftal van Pieter presteert momenteel erg wisselvallig in de reserve 5e klasse. “De ene week verliezen we van de onderste, de week daarop winnen van de koploper en de week daarop laten we weer punten liggen tegen een concurrent. Gelukkig is de knop, ongeacht de uitslag, snel omgezet en wordt er ruimte gemaakt voor een glas (bock)bier en een hoop slap geouwehoer.”
Ondanks de wisselvallige resultaten is Pieter erg blij met de huidige gang van zaken met zijn team. Hij traint één keer in de week en knalt op zondag 90 minuten met zijn ploeg. Vervolgens drinkt hij na de wedstrijd een biertje en nuttigt hij graag een “Bruine fruitschaal”.
Hoogtepunten
In zijn loopbaan heeft Pieter veel mooie momenten meegemaakt. De mooiste momenten hierbij zijn voornamelijk alle derby’s tegen het toenmalige Veerse-Boys. “Ondanks dat wij vaak mindere spelers en andere aspiraties hadden, maakte we het ze vaak erg moeilijk met ouderwets vechtvoetbal en onoverwinnelijkheid! In de duels ging het er hard aan toe en Veerse-Boys speelde niet graag tegen ons. Maar daarna, ongeacht de uitslag dronken we met zijn allen gezellig een biertje met onderling geplaag vanuit de winnaarskant.”
Marco Materazzi
Binnen Raamsdonk heeft Pieter van Dorst veel bewondering voor de vele betrokken vrijwilligers. “Of je nu een tas vol tenues nodig hebt voor een bedrijventoernooi, attributen voor tijdens carnaval, genoeg barpersoneel tijdens de trainingsavonden en/of themamiddagen, maar ook als er een verbouwing moet plaatsvinden op het complex: ze staan altijd klaar en doen dit vol overgave!”
Ook kijkt van Dorst met veel bewondering naar Marco Materazzi, ondanks dat hij regelmatig over het randje ging tijdens of na de wedstrijd. “Ik kan vooral genieten van de onoverwinnelijkheid van Materazzi. Ook vind ik het erg mooi dat hij nooit angst liet zien voor zijn tegenstanders.”
Klik op de link voor meer artikelen over VV Raamsdonk
Klik op de link voor meer informatie over VV Raamsdonk
Televisiejournalist Joep Schreuder geeft voor het eerst een kijkje in het wervelende leven van een sportjournalist
Bij uitgeverij Boekerij verschijnt op 6 juni 2023
Joep Schreuder – Ter plekke
Buitengewone verhalen van een sportjournalist
Van kleedruimtes en privéjets tot de Zuid-Afrikaanse jungle, van hotellobby’s en dakterrassen tot bij de voetballers thuis: Schreuder neemt je mee naar plekken die je op televisie zelden te zien krijgt.
In Ter plekke ontmoet je de belangrijkste figuren uit de sportwereld die aan Schreuder hun ware gezicht laten zien, onder wie Cruijff, Advocaat, Raiola, De Boer, Hiddink, Zlatan en ook Yuri van Gelder.
Schreuder was sportverslaggever in Qatar en ook over zijn ervaringen tijdens het WK 2022 vertelt hij in Ter plekke.
‘Hoe vaak heb ik Dick Advocaat nu gezien, gehoord, gesproken? In Belgrado, Johannesburg, in België, Moskou en ook in Alkmaar waar ik hem sta op te wachten als hij Ronald Koeman gaat opvolgen als trainer van AZ. Als interim. Alles aan Advocaat is interim. Jas aanhouden en weg kunnen gaan als het je niet meer aanstaat.
Omdat veel cameraploegen op wacht staan voor zijn entree bij het stadion ontglip ik met cameraman Jan het oploopje en wandel naar de slagboom aan de andere kant van het stadion in Alkmaar. Ik speur naar wat opvallende auto’s. Een wagen rijdt drie rondjes op de rotonde, net voor de slagboom. Het is Advocaat, hij zit in de val, hij moet eraan geloven. Het raampje gaat open. “Heb je er echt zin in, Dick?”. “Ik heb altijd zin,” reageert de interim.’
Ter plekke bevat verhalen van een van de bekendste sportverslaggevers van Nederland, Joep Schreuder.
Een bestuurscrisis bij een bekende club? Rellen bij een kampioenschap en huldiging? Een ontslag van een omstreden voetbaltrainer? Schreuder is erbij, kijkt, analyseert en vertelt ons wat er gaande is in de sport- en vooral de voetbalwereld.
Schreuder neemt je in Ter plekke mee naar bijzondere wedstrijden en sportevenementen, en laat je nader kennismaken met markante mensen uit de voetbalwereld. Hij vertelt de smakelijkste verhalen uit de catacomben, kleedkamers en privévliegtuigen. Het is alsof je zelf naast Cruijff, Van Gaal, Advocaat, Koeman, Hiddink of Zlatan staat.
Een geluk dus dat Schreuder altijd aantekeningen maakt, want daardoor voelen deze korte verhalen aan als privérondleidingen door de opwindende, vermakelijke en soms onbegrijpelijke sport- en voetbalwereld.
Joep Schreuder (Breda, 1966) is sinds 2001 verslaggever in beeld bij Studio Sport. Hij doet voornamelijk verslag van de eredivisie en de grote voetbaltoernooien en interviewt de grote namen van de voetbalwereld. Hij stond aan de wieg en was boegbeeld van TV&Co, een regionale televisiezender voor Noord-Brabant. Daar leidde hij een vijftal programmamakers op die nu op landelijke televisie te zien zijn.
Metehan Bekki van Oranje Wit raakte zwaar geblesseerd, maar hoopt snel weer zijn oude niveau te bereiken
Metehan Bekki speelt op een uitstapje naar DFC na al zijn hele leven bij Oranje Wit. Hier speelt hij in het vierde elftal. Echter heeft hij vorig jaar zijn voorste kruisband afgescheurd, buitenste knieband beschadig en een meniscus breuk opgelopen. Deze ernstige blessure heeft bij Metehan veel impact gehad op het mentale vlak. Ondanks dat hoopt hij volgend seizoen na de winterstop weer aan te kunnen sluiten bij de groep.
Carrièreverloop
Metehan heeft vrijwel heel zijn leven bij Oranje Wit gespeeld. Hij begon er in de F’jes en was daar keeper, tot dat hij in de B junioren aanvaller werd. Als keeper mocht Bekki zelfs op de proef komen bij SC Heerenveen, al is dat door de lange afstand nooit wat geworden. Een paar jaar geleden besloot hij in de voorbereiding naar DFC gegaan, voor het eerste/tweede. Echter kreeg hij al gauw het gevoel dat hij nergens anders wilde spelen dan bij Oranje Wit. Vandaar dat hij nu weer terug is bij Oranje Wit 4.
Sportieve noodlot
Vorig jaar sloeg het sportieve noodlot toe bij de spits. “Vorig jaar heb ik helaas mijn voorste kruisband afgescheurd, mijn buitenste knieband beschadigd en breuk in mijn meniscus opgelopen. Mijn kruisband hebben ze gerepareerd door een deel uit mijn hamstring te gebruiken als nieuwe kruisband. Dit is gebeurde bij een training, tijdens het partijen. Mijn standbeen bleef staan en mijn lichaam draaide door. Ik hoorde knak en wist eigenlijk gelijk al wel hoe laat het was. Ik heb in eerste instantie geprobeerd met trainen alleen weer op kracht te komen, maar mijn knie bleef instabiel.”
Revalidatie
De eerste twee weken na zijn operatie waren heel zwaar voor Bekki. Hij had erg veel pijn en kon niet van zijn bed afkomen. Hij probeerde eigenlijk ook zo min mogelijk te drinken, zodat hij niet naar het toilet hoefde. “Dat was een erg moeilijke periode, maar vanaf week drie toen de fysio ook aan huis kwam werd ik steeds mobieler en kreeg ik weer meer vertrouwen. Nu ben ik echt aan het aftellen om weer te mogen voetballen. Ik ben drie maanden verder nu en ben ook weer begonnen met hardlopen zonder pijntjes. Ik ga twee keer per week naar de fysio en ik train zelf nog drie keer in de week. Voor mijn operatie was ik ook vijf dagen per week in de sportschool te vinden. Soms is dit wel lastig naast mijn fulltimebaan en mijn studie, maar je moet het er maar voor overhebben.”
Nooit meer kunstgras?
Tijdens de operatie hebben ze bij het herstellen van zijn kruisband en meniscus ook de buitenband van Bekki verstevigd, zodat de kans op herhaling van de blessure minder is. “Ik zit er serieus over na te denken om niet meer op kunstgras te voetballen. Tot nu toe zijn al mijn blessures op het kunstgras gebeurd. Ik heb namelijk tien jaar geleden een gelijkwaardige blessure gehad aan mijn andere knie. Toen was gelukkig mijn kruisband niet helemaal afgescheurd en was alleen mijn buitenband beschadigd. Gelukkig ben ik toen door genoeg rust weer op mijn oude niveau gekomen.”
Weer terug op het oude niveau
Zoals vaak te zien is bij ernstige blessures kan het voor komen dat spelers nooit meet op hun oude niveau terugkomen. Dit kan ook doorspoken in spelers hun hoofd ook al denken ze er weer klaar voor te zijn. “Ik hoop dat ik dat snel achter me kan laten en weer op het veld kan staan en natuurlijk kan scoren. Mijn revalidatie zou tien tot twaalf maanden duren en zoals het er nu naar uitziet denk ik dat ik volgend seizoen na de winterstop kan aansluiten. Althans, dat is mijn doel.”
Voor meer artikelen over SV Oranje Wit klik hier.
Voor meer informatie over SV Oranje Wit klik hier.
Simonis van sierlijke spelmaker naar kilometervreter bij VV Sliedrecht
Na elf jaar bij Sparta en door zware knieblessures weinig speeltijd bij topamateurs Westlandia en Capelle kwam Marciano Simonis (29) in 2018 met wat toeval bij eersteklasser Sliedrecht terecht. De Rotterdamse middenvelder speelde in de jeugd van Sparta samen met TOP Oss-captain Rick Stuy van den Herik, die weer bevriend is met Sliedrecht-verdediger Tim van Stek en zo ging het balletje rollen.
SLIEDRECHT – Het balletje ging ook rollen op het veld, want Simonis schitterde lange tijd als nummer tien in de rug van balvaste aanvallers als Sjoerd van der Waal, Luciano van Harlingen, Dennis Verhoef en Justin Beemsterboer. In zijn eerste seizoen won Sliedrecht de districtsbeker en promoveerde het bijna, daarna volgden nog drie (corona)seizoenen in de subtop. Dit seizoen ziet de wereld er heel anders uit. ,,We vechten tegen degradatie, mooier kunnen we het niet maken. Het is nu gewoon punten sprokkelen, want ieder puntje kan eind mei belangrijk zijn. Dat is de nieuwe realiteit”, weet ook Simonis, die eind februari met zijn 1-0 tegen SVL voor de eerste thuiszege van het seizoen zorgde na tien pogingen.
,,Dat zegt genoeg. Het gaat gewoon moeizaam dit seizoen. Dat hadden we wel een beetje aan zien komen, maar leuk is het natuurlijk niet. We hadden al snel in de gaten dat 4-3-3 niet ging werken met de spelers die we hebben en zijn vrij snel overgegaan op 5-3-2, maar dat vraagt een hele andere manier van voetballen. Ja, zeker ook van mij. We hadden in de jaren hiervoor vaak 70 procent balbezit, nu is dat gevoelsmatig vaak zo’n 30 procent. Het is maar goed dat ze die statistiek bij de amateurs niet bijhouden, want daar zouden we niet vrolijk van worden.”
Waardering
Simonis pendelt dit seizoen op en neer op het middenveld. ,,Die kilometerteller loopt op volle toeren. Ik ben nog nooit zo fit geweest, dat is natuurlijk ook wat waard”, lacht hij. Simonis twijfelde vorig jaar nog lang of hij wel door zou gaan met voetballen na het overlijden van zijn moeder en de geboorte van zijn tweede dochtertje, maar heeft het ondanks de strijd tegen degradatie nog altijd uitstekend naar zijn zin bij Sliedrecht.
,,Dat zal het ook heel moeilijk maken om hier ooit te vertrekken, maar ik ben er nog helemaal niet uit wat ik wil doen. Met de trainer kan ik daar open en eerlijk over communiceren. Het is mooi dat hij zo graag wil dat ik blijf en die waardering doet me zeker wat, maar ik denk dat hij er ook wel begrip voor heeft als ik uiteindelijk de keuze maak om ook te vertrekken. Eerst Sliedrecht er maar eens in houden met z’n allen, dat is wat mij betreft echt het belangrijkste. Jongens als Mathijs Donatz, Sem van der Pijl, Coen van der Waal en Dennis Verhoef mogen echt niet op die manier vertrekken of stoppen. Dat zou eeuwig zonde zijn.”
Klik op Sliedrecht voor de laatste artikelen van de club.
Klik op Sliedrecht voor meer informatie over de club.
SJC geeft niet thuis en verliest van HEINO
Het morren van de supporters na het smadelijke verlies tegen HEINO was zeker te begrijpen. Want wat de toeschouwers als kijkspel kregen voorgeschoteld was echt ver beneden de maat. Het spel van de zwartwitten werd gekenmerkt door onmacht, persoonlijke fouten en gebrek aan collectiviteit. En HEINO bleek wel heel effectief maar bepaald ook geen ploeg die tot zeer aantrekkelijk voetbal in staat was. Het gemiddelde waarderingscijfer was in ieder geval een duidelijk onvoldoende.
SJC begon de wedstrijd extra gehavend omdat aan de al bekende volle ziekenboeg ook nog eens aanvoerder Timo Ruigrok moest worden toegevoegd. En al heel snel bleek dit van grote invloed. Want vanaf minuut een kwam vooral het middenveld onder druk. Daardoor moest Lex Hoogervorst al snel ver zijn strafschopgebied uit om een gevaarlijke dieptepass te onderscheppen. SJC was deze schrik nauwelijks te boven toen HEINO in de 3e minuut toe mocht slaan. Ze konden gemakkelijk scoren omdat Emin Vlasaku onder de druk bezweek. Zijn wanhopige gekopte bal richting keeper Hoogervorst was te slap en de 0-1 was een feit.
Een eerste zeer kleine mogelijkheid kreeg de als rechterspits opererende Xavi. Zijn kopballetje na een voorzet van Vlasaku ging echter ver over. Verder kenmerkte het spel van SJC zich door slordig spel en bijbehorend balverlies. Pas na een kwartier kreeg SJC zijn eerste spelhervatting via een corner. Maar ook die werd gekenmerkt door onmacht. Daarbij was het in en rondom het eigen strafschop gebied ook chaos
troef en een grote kans voor HEINO werd een toevallige prooi voor Lex Hoogervorst. Het was voor iedereen duidelijk dat HEINO eerder tot scoren zou komen dan SJC.
Na een volgende corner voor HEINO kon de bal eerst nog paniekerig uit het doel worden gehouden. Maar daarbij liep SJC wel weer tegen de volgende tegenslag op. Bij een uiterste poging een doelpunt te voorkomen raakte keeper Hoogervorst zeer ernstig geblesseerd aan de knie en moest per brancard van het veld worden gedragen. Met Kevin Schelvis onder de lat moest in de 26e minuten de wedstrijd verder worden voortgezet. En SJC kreeg hierna zowaar een aantal minieme mogelijkheden en daarbij opnieuw een corner te nemen.
Maar vervolgens werd HEINO weer keer op keer de gelegenheid geboden om de SJC verdediging onder druk te zetten. Dat resulteerde in een vrije schop net buiten de 16 en een tweetal corners. Vanuit de laatste spelhervatting viel uiteindelijk de 0-2.
Het gemor over het slordige spel werd op de tribune duidelijker hoorbaar. Vlak voor rust ontsnapte SJC toen opnieuw balverlies op het middenveld de volgende grote kans voor HEINO opleverde.
Trainer IJzerdoorn bracht in de 2e helft 3 verse spelers. Timo Verweij moest ook al geblesseerd in de kleedkamer achterblijven en voor hem kwam Jelle van Went. Ook Xavi en Aaron Koeman werden vervangen en Mark Turk en Ralph van Oosten kwamen in het veld. Dat bracht helaas niet het gewenste effect van een anders opererend SJC. Supporters zagen opnieuw een moeilijk opererend SJC. En ook dat HEINO zich beperkte tot het nadrukkelijk tegenhouden van aanvallen via de weg is weg methode. Daarbij kwamen er voor hen wel een paar behoorlijke mogelijkheden en de kans op 0-3 leek groter dan een aansluitingstreffer.
Trainer IJzendoorn besloot tot een alles of niets offensief en dirigeerde meer mensen naar het front en predikte opportunisme om met het forceren van een treffer de knuppel in het hoenderhok te gooien. En juist op het moment dat hij ook nog centrale verdediger Wisselink naar het front wilde sturen raakte ook rechterverdediger Vlasaku zo ernstig geblesseerd dat ook hij niet verder kon spelen.
Opnieuw een streep door de rekening en het logische gevolg waren opnieuw enkele corners en uiteindelijk ook de 0-3.
Voor de technische staf was deze nederlaag bepaald een tegenvaller maar de realiteit is feitelijk dat de selectie op dit moment door de vele blessures in de breedte onvoldoende kwaliteit heeft.
Omdat de overige uitslagen ook meevallers kende, (ook Hoogeveen verloor en HBS speelde gelijk) blijft SJC kansen houden op een hoge klassering want de achterstand op de koploper Hoogeveen blijft 2 punten. Voor SJC komt nu eerst het bekeravontuur met de wedstrijd op de Lageweg tegen de Spartaan ’20 uit Rotterdam. Waarna op 16 april de verre reis naar Be Quick 1887 volgt. Met de mogelijkheid dat er dan wel een beroep kan worden gedaan op een paar van de nu nog geblesseerde selectiespelers.
Foto: Johanna Oskam
Klik op SJC voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SJC voor meer informatie over de club.
Noah Wijne van BVV Barendrecht gebruikt rust en regelmaat als ingrediënten om het profvoetbal te halen
Noah Wijne is 18 jaar oud en begon op zijn vierde met voetballen bij DFC. Op zijn elfde maakte hij de overstap naar Oranje Wit en op zijn zeventiende ging hij naar BVV Barendrecht, waar hij inmiddels aanvoerder is.
Even voorstellen
Noah Wijne is derdejaars student Assistent Manager Internationale Handel. Wijne brengt zijn vrije tijd graag door met vrienden en familie. Ook luistert hij graag naar muziek. Verder staat Wijne het allerliefste op het voetbalveld. “Voetbal is een uitstekende uitlaatklep. Na lange dagen op school en nu op mijn stage kan ik met voetballen mijn hoofd leeg maken en mijn opgebouwde energie kwijtraken. Het geeft me altijd een goed gevoel om goede trainingen en wedstrijden te spelen.”
Carrièreverloop
Wijne begon met voetballen bij DFC bij de kabouters. Op zijn elfde maakte hij de overstap naar Oranje Wit en op zijn zeventiende stapte hij over naar BVV Barendrecht. Hier speelt hij momenteel bij de JO19-1 in de eerste divisie. “In de pupillen heb ik altijd op het middenveld gespeeld en in de JO13-1 bij Oranje Wit ben ik omgevormd tot linker centrale verdediger. Op deze positie speel ik nu nog steeds. Ook heb ik bij Oranje Wit nog een flink aantal wedstrijden in de spits moeten spelen. Ik werd toen zelfs topscoorder van mijn team met 26 doelpunten. Mijn toenmalige trainers vonden het een groot succes, maar ikzelf vond het vele malen minder. Het voordeel is wel, dat ik door deze situatie vandaag de dag beter kan anticiperen op acties van mijn aanvallende tegenstanders. Elk nadeel heeft dus ook weer een voordeel!”
Naar het profvoetbal?
Noah is gedurende zijn loopbaan telkens een stapje hoger gaan spelen en hoopt deze lijn ook bij Barendrecht door te kunnen trekken. Zijn droom is immers nog altijd om professioneel voetbal te kunnen spelen. “Het zal niet eenvoudig zijn, maar mijn grootste doelstelling is nog steeds om het betaalde voetbal te halen. Normaal gesproken worden spelers al op jonge leeftijd door een BVO gescout, maar er zijn ook zeker voorbeelden van spelers, die op latere leeftijd alsnog professioneel voetballer zijn geworden. Ik merk dat ik mijzelf nog steeds kan blijven ontwikkelen en ik hoop deze lijn nog lang door te kunnen trekken! Mijn volgende doelstelling is om een plekje te veroveren in Barendrecht onder 23 jaar. En wie weet wat er daarna nog mogelijk is. Het is altijd goed om je dromen na te jagen, waarbij je wel altijd met twee benen op de grond moet blijven staan. Om deze droom werkelijkheid te maken hecht ik veel waarde aan rust en regelmaat. Ik pak altijd op tijd mijn tas in, om focus te creëren op de aankomende prestatie. Daarnaast doe ik voorafgaand aan de wedstrijd een serieuze warming-up om te zien hoe mijn lichaam reageert op inspanning, wat ook weer focus creëert op mijn aankomende spel.”
Huidig seizoen
Het huidige seizoen verloopt voor de ploeg van Wijne naar verwachting. Ze hebben stabiele ploeg, die doorgaans verzorgd voetbal speelt. Dit heeft geleid tot een tweede plaats in de najaar competitie. Momenteel staat de ploeg wederom tweede in een sterke competitie. “Ik baal nog steeds enorm dat wij met zo’n goed team het kampioenschap in de najaar competitie hebben verloren in de allerlaatste wedstrijd. Dit was erg onnodig, omdat we naar mijn mening op dat moment gewoon het beste team waren. Het belangrijkste is, dat we als team deze enorme domper goed hebben verwerkt. We werken nu weer hard om volop mee te kunnen doen voor het kampioenschap in de voorjaarscompetitie. Ik hoop dat we ook nu weer zo lang mogelijk mee kunnen blijven doen in de race om het kampioenschap en wie weet kunnen we het nu wel behalen.”
Klik op de link voor meer artikelen over BVV Barendrecht
Klik op de link voor meer informatie over BVV Barendrecht