Home Blog Pagina 342

Isaque Sousa Monte “Inzaghi” verruilt VVGZ voor de jeugdopleiding van profclub Excelsior

Isaque Sousa Monte verruilt na dit seizoen VVGZ voor de jeugdopleiding van profclub Excelsior, waar het zestienjarige toptalent gaat uitkomen in het Onder 18-elftal. Voor de aanvaller komt daarmee een droom uit. 

Sousa Monte maakte afgelopen februari zijn debuut in de hoofdmacht van VVGZ, waar hij sindsdien een veelgebruikte invaller is in het eerste elftal. De spits van VVGZ Onder 19 speelde zich in de jeugd en tijdens zijn invalbeurten in het eerste elftal in de kijker bij Excelsior. Daar gaat hij vanaf komend seizoen zijn grote droom najagen: profvoetballer worden. 

“Het is natuurlijk echt heel leuk, een droom die uitkomt”, vertelt de spits. “Ik had het niet verwacht. Ik twijfelde geen moment en pak deze kans met beide handen aan. Dit is waar iedere voetballer van droomt. Profvoetballer worden is altijd mijn ambitie geweest. Ik ben er natuurlijk nog lang niet, maar ben nu wel wat dichterbij gekomen.”

Sousa Monte begon op zesjarige leeftijd bij Groote Lindt, waar hij het grootste deel van zijn voetballoopbaan speelde. Twee jaar geleden koos hij voor een overstap naar VVGZ. “En dat heeft zich uitbetaald. Excelsior heeft me zien spelen, met de Onder 19 spelen we in de Vierde Divisie. Ze zijn een aantal wedstrijden komen kijken en zijn overtuigd geraakt. Komend seizoen sluit ik aan.”

Bij VVGZ wordt Sousa Monte ‘Inzaghi’ genoemd, een verwijzing naar de legendarische oud-topspits Filippo Inzaghi. “Haha, dat heb ik vaak gehoord. Ze maken er een lolletje van. Ik ben een doelgerichte spits, maar ik vind mezelf meer een type Santiago Giménez van Feyenoord. Hij is een voorbeeld voor me, ik kijk veel naar hem. Zijn positionering is enorm goed, hij staat bijna altijd op de juiste plek en scoort enorm makkelijk.”

Sousa Monte hoopt ooit in zijn voetsporen te treden. “Ik ben een echte Feyenoorder, dus het is mijn droom om ooit daar te spelen. Maar het allerliefst haal ik de Premier League. Dat is de mooiste competitie ter wereld. Qua sfeer, maar ook qua kwaliteit. Het Engelse voetbal is het leukst om naar te kijken. Manchester United is mijn droomclub. Het zou natuurlijk fantastisch zijn om daar ooit te spelen. Dromen mag.”

Daarvoor moet Sousa Monte nog wel wat stappen zetten. “Ik moet vooral nog werken aan mijn fysiek, ik ben niet zingen lang. Ik moet het meer hebben van mijn snelheid en behendigheid. Zeker in het huidige topvoetbal is fysiek heel belangrijk. Voor mij is het een voordeel dat ik al jaren tegen oudere en sterkere spelers speel. Ook nu train en speel ik tegen veel oudere jongens. Daaraan pas je je aan en daar leer je enorm veel van.”

De komende weken gelden als zijn afscheidstournee bij VVGZ. “Ik heb hier heel veel vrienden gemaakt, dus ik ga het zeker wel missen. Ik heb heel erg genoten van de twee jaar bij VVGZ. De club heeft veel voor me betekend, hier heb ik me in de kijker gespeeld bij Excelsior. Dat ga ik zeker niet vergeten. Maar het is nu aan mij om mijn droom na te jagen.”

Klik op VVGZ voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VVGZ voor meer informatie over de club.

De cirkel is rond voor Moustakim Atlagh van VV Groote Lindt

Moustakim Atlagh maakte afgelopen zomer de cirkel rond met zijn terugkeer bij Groote Lindt, waar hij zijn voetballoopbaan begon. De topscorer van het eerste elftal is met zijn 36 jaar de veteraan in de selectie, maar kan simpelweg geen genoeg krijgen van het spelletje.

Atlagh heeft al een bijzondere carrière achter de rug. De aanvaller begon in de jeugd van Groote Lindt, speelde een seizoen in het tweede elftal, maar koos al op jonge leeftijd voor een stap naar het eerste team van IFC. Na een paar seizoenen verkaste hij naar Wieldrecht en droeg hij vervolgens de shirts van ZBC (twee periodes), Pelikaan en Swift Boys. Na te zijn teruggekeerd bij IFC, koos hij afgelopen zomer voor een overstap naar Groote Lindt.

“Het is mooi om terug te zijn bij de club waar het voor mij allemaal begonnen is”, aldus Atlagh. “Ik werd benaderd of ik weer voor Groote Lindt wilde komen voetballen. Ik heb nog een jaartje samengespeeld met de coach (Randall Neeskens, red.), dat is natuurlijk hartstikke leuk. Hij geeft me heel veel vertrouwen en weet goed waarvoor hij me kan gebruiken. Of dat ook wel eens gek is? Nee, dat valt eigenlijk wel mee. We hebben ook bij ZBC samengewerkt. Je vergeet eigenlijk dat we met elkaar hebben gespeeld. Inmiddels ken ik hem ook veel meer als een trainer.”

Bij Groote Lindt kan Atlagh dit seizoen in zijn kracht spelen. Als topscorer van de ploeg speelt hij een belangrijke rol in de prestaties van zijn ploeg. Groote Lindt hoeft op de ranglijst alleen het ongenaakbare IFC voor zich te dulden. “Ik ben altijd wel iemand geweest die zijn doelpunten meepikte. Gemiddeld maak ik er jaarlijks ongeveer twintig. Ook dit seizoen gaat het weer lekker. Dat komt omdat ik het nu echt naar mijn zin heb. We hebben een leuke groep en de mix tussen jonge en oude spelers is goed. Het valt allemaal op zijn plek.”

Atlagh is dan ook van mening dat Groote Lindt goed genoeg is om mee te strijden om promotie naar de tweede klasse, waar de club in 2016 voor het laatst speelde. “Ik denk dat we op termijn best wel een goede, stabiele tweedeklasser kunnen worden. Het enige manco is dat we niet zo’n brede selectie hebben”, weet Atlagh. “Met blessures komen we al snel in de problemen. Daarom moeten we komend seizoen voor wat gerichte aanwinsten gaan en proberen de groep bij elkaar te houden. Samen kunnen we echt een mooi niveau gaan bereiken. Er zit heel veel potentie in deze spelersgroep”

Als het aan Atlagh ligt, blijft hij daar nog wel even aan verbonden. Hij mag dan wel 36 jaar zijn, hij voelt zich nog altijd fit. “Ik vind het nog steeds heel leuk om te doen. Het scoren, met de bal bezig zijn. Ik geniet er iedere week weer van. Zo lang ik het niveau aankan en kan blijven brengen wat ik doe, wil ik doorgaan. Ik hoop er nog een paar jaar aan vast te kunnen plakken.”

Klik hier voor meer informatie over Groote Lindt
Klik hier voor meer artikelen over Groote Lindt

 

‘Vooral trots dat ik het boegbeeld mag zijn van Lyra’

Er komt in de eerste weken en maanden als nieuwe voorzitter van Lyra een hoop op hem af, maar echt heel gek is dat natuurlijk niet. Af doen schrikken, heeft dat Dennis Zuidgeest dan ook absoluut niet gedaan. “Het is heel mooi om op deze manier iets voor de club te kunnen betekenen.”

De club waar hij sinds zijn achtste onafgebroken lid van is. Tot een jaar of zeven geleden, zelfs als actief voetballer. “Ik heb links én rechts mijn kruisband afgescheurd, dan houdt het een keertje op. De laatste seizoenen was ik leider/coach bij mijn zoon.” Heel even zat de 51-jarige Zuidgeest vervolgens zonder functie, maar echt lang duurde die periode niet. “Toen kwam dit! Of ik in deze rol wilde stappen. Het kwam voor mij een klein beetje als een ‘verrassing’. Voorzitter worden? Daar had ik eigenlijk geen rekening mee gehouden.”

Nieuw beleid
Toch is het sinds februari dus echt het geval en dat was best even wennen, vertelt Zuidgeest. “Het is natuurlijk allemaal nieuw voor me. Hoe lopen de lijntjes, wie is waar verantwoordelijk voor? Je moet heel de organisatie leren kennen, een soort nadere kennismaking.” Maar spijt heeft de oud-speler van het zondagteam, die op een enkel invalbeurtje na nooit echt in het eerste speelde, absoluut niet. “Lyra is ondanks dat het een grote vereniging is, toch heel sociaal. We kennen elkaar, behandelen iedereen met respect en er heerst een gezellige sfeer. Ik heb er zelf ook altijd met veel plezier gevoetbald.” Een gezellige tijd, met een fijne club mensen. Eerst als voetballer en leider, tegenwoordig als voorzitter. Voor Zuidgeest is er wat dat betreft niet zoveel veranderd. “Ik moest er in eerste instantie, wel even goed over nadenken. Het is een prachtige functie, maar het kost ook veel tijd. Uiteindelijk leek het mij een mooie uitdaging, om Lyra verder de toekomst in te helpen. Om ook op deze manier iets te kunnen betekenen.” Al was het moment van instappen, aan het begin van dit jaar dus, misschien niet de meest handige. “De afgelopen jaren zijn, mede door alle beperkingen vanwege corona, niet altijd makkelijk geweest”, vertelt Zuidgeest. “Nu moeten een aantal zaken echt opgepakt gaan worden. Zoals het op papier zetten van een nieuw beleid: wat willen we?”

Strakke organisatie
Op die vraag, heeft de nieuwe voorzitter in ieder geval alvast een duidelijk antwoord: “We moeten vooral de boel organisatorisch op de rit zetten. Er zijn binnen onze club een hoop vrijwilligers, maar waar zijn ze allemaal verantwoordelijk voor? Daar mag je elkaar best op aanspreken, vind ik.” Kortom, een nog sterkere en strakkere organisatie neerzetten. “Het bestuur is inmiddels al uitgebreid met een vicevoorzitter en ook de adviesraad, een soort commissie van wijze mannen, krijgt steeds meer vorm.” En dus kunnen de eerste duidelijke afspraken worden vastgelegd, niet alleen buiten het veld. “Ons eerste speelt nu in de derde klasse, daar willen we graag een stapje omhoog. Dit seizoen misschien wel via die nacompetitie.” Hoe dat moet gebeuren? “Betere spelers opleiden, dus de jeugd tillen naar een hoger plan. Dan gaat het soms ook om doorselecteren, onder aanvoering van onze Hoofd Jeugdopleiding.” De plannen zijn duidelijk en het enthousiasme groot. In ieder geval bij Zuidgeest, woonachtig in De Lier. “Nog altijd op het fietsje naar de club! Het is leuk om nu op een andere manier met Lyra bezig te zijn, meer beleidsmatig. Je hebt in deze functie enorm veel contacten binnen én buiten de vereniging. Daar leer ik zelf ook ontzettend veel van.” Voor in ieder geval de komende drie jaar dus. “Ik ben vooral trots dat ik het boegbeeld mag zijn van zo’n mooie vereniging!”

Klik op vv Lyra voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Lyra voor meer informatie over de club.

VFC gaat weer spelen in ‘bijenshirts’

VFC ruilt komend seizoen zijn geel en zwarte banen op het shirt in. De Kwekkers gaan spelen in de oude bijenshirts.

VFC stapte in het verleden al eerder over van de verticale geelzwarte shirts naar de horizontale. Dat gebeurde na het seizoen 1985/1986.

Dit keer kiest VFC gedwongen voor de horizontale shirts. Sporthuis Mart van Dam hield begin dit jaar op te bestaan en leverancier ISBC Spprt, eigenaar en leverancier van Masita, werd eerder dit jaar failliet verklaard.  Hierdoor ziet het bestuur van VFC zich genoodzaakt over te stappen naar een nieuw sportmerk en nieuwe leverancier.

Het huidige shirt is niet beschikbaar. Omdat VFC niet wil spelen in een effen shirt is er voor gekozen om terug te keren naar de bijenshirts die in het seizoen 1985/1986 ook al eens dienstdeden als VFC-shirts.

Het bestuur vindt het jammer dat afscheid moet worden genomen van de vertrouwde shirts, maar geeft ook aan dat het aan de andere kant mooi is dat er wordt teruggekeerd naar een VFC-shirt met historie. Het bijenshirt zal sowieso een paar jaar worden gedragen door VFC-zaterdag en VFC-zondag.

Klik op VFC Vlaardingen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VFC Vlaardingen voor meer informatie over de club.

Jesse en Jimmy trainen de jeugd bij SPV’81

Ze komen allebei als senior net kijken, maar dat weerhoudt Jesse Vlist en Jimmy van der Valk er niet van om trainer te zijn van de JO15 van SPV’81. “We proberen ze voetbalbagage mee te geven.”

Voor de beide 20-jarigen is de zaterdag vrijwel gewijd aan voetbal. Vlist en Van der Valk spelen samen in het tweede elftal van SPV, maar worden ook regelmatig opgeroepen voor het eerste elftal, waarin Van der Valk onlangs tegen Zwammerdam zijn basisdebuut mocht maken. Als ze zelf zijn uitgevoetbald, wacht in de middag hun trainersklus, de JO15.

“We hebben vorig jaar de JO10 gedaan”, zegt Van der Valk. “Dat was leuk, maar we wilden voor dit seizoen een team waar we voetballend wat meer ons ei kwijt konden. Bij jonge kinderen ben je vooral bezig met het aanleren van de basisbeginselen, bij de JO15 komt ook de tactiek kijken.”

Pas een week voor de competitie werd bekend dat ze de onder de vijftien onder hun hoede zouden krijgen. “Dat was natuurlijk niet ideaal. Zeker de eerste weken moesten we improviseren”, vertelt Vlist. “Normaal gebruik je de voorbereiding om het team en de spelers te leren kennen. Dat moest nu in de competitiewedstrijden gebeuren.”

Van der Valk merkte ook dat zijn pupillen een conditionele achterstand hadden. “We zagen dat ze moeite hadden om het de hele wedstrijd goed vol te houden. We hebben daarom veel aandacht besteed aan het conditionele aspect. Nu nog steeds ruimen we daar flink tijd voor in.”

Ze zijn, als het uitkomt met hun eigen wedstrijden, samen bij de wedstrijden. Vlist verzorgt de training op maandag, Van der Valk op woensdag. Die laatste: “In het begin deden we beide trainingen samen, maar vanwege school hebben we dat gesplitst. We hebben allebei een drukke studie die veel tijd kost. Het is dan praktischer om de trainingen te verdelen.”

Op het vlak van de tactiek kunnen ze hun hart ophalen bij de Polsbroekse jeugd. Het trainersduo heeft een spelconcept bedacht dat past in de SPV-huisstijl. “Met een sterk middenveld”, aldus Vlist. Van der Valk: “Vertaalt in systeem is dat 4-1-2-1-2. Het doel is om op het middenveld een mannetje meer te hebben.”

“We willen graag dat onze betere spelers de bal hebben en dat alle spelers hun kwaliteiten op de beste manier benutten. We hebben maar één team in deze leeftijdsklasse. Dat zijn we bij SPV wel gewend, maar daardoor heb je best wel een niveauverschil tussen spelers.”

Na de moeizame start hebben Vlist en Van der Valk hun team aan het winnen gekregen. “We staan momenteel tweede achter Be Fair in onze poule, maar we spelen nog tegen ze.”

Klik op SPV’81 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SPV’81 voor meer informatie over de club.

SV Sluis organiseert wederom Internationaal Oostpoort Jeugdtoernooi

SLUIS – Dit jaar zal voor het eerst sinds de coronapandemie bij SV Sluis wederom een jeugdtoernooi op de rol staan. En niet zomaar eentje. Op zaterdag 10 juni  organiseert de vierdeklasser voor de 13e keer het Internationaal Oostpoort Jeugdtoernooi, een groot jeugd internationaal voetbaltoernooi voor de JO6(U6) t/m JO12(U12). 

Op de velden aan de Zuiddijkstraat naast de oude stadspoort, ook wel ‘De Oostpoort’ genaamd zullen gedurende de dag in verschillende categorieën jeugdteam tegen elkaar in actie komen. “Er kan in zeven categorieën worden ingeschreven en het toernooi bestaat uit verschillende formules. Daarbinnen komen alle leeftijden aan bod, van 5 tot en met 11 jaar. Het speelveld wordt aangepast aan de leeftijd, alsook de grootte van de ploegen. Uit de voorgaande edities is gebleken dat er altijd heel erg veel animo is en we verwachten ook voor deze editie weer een vol wedstrijdschema, dus rekenen we op maximaal vijftig team”, zegt Theo Schram van de toernooiorganisatie. 

Samen met onder meer Rick Barendse en ook Alexander van Daele nemen ze de organisatie voor hun rekening. Net als voorgaande jaren is de verwachting dat het deelnemersveld voor zo’n tachtig procent uit Belgische ploegen zal bestaan. In de voorgaande jaren waren er onder meer clubs als RSCA Anderlecht, Cercle en ook Club Brugge met hun jeugdteams op de Sluise velden te bewonderen. “Maar ook Knokke en Eendracht Aalst zien we hier regelmatig naartoe komen, terwijl er ook zelfs ploegjes uit Noord-Frankrijk hier op het veld hebben gestaan. Uit Zeeland hadden we onder andere FC Dauwendaele enkele edities hier, maar ook IJzendijke en Oostburg deden hier onder meer al mee. Erg leuk natuurlijk, omdat je vooral tegenstanders treft die je normaal op competitieniveau nooit tegenkomt.”

In december begon men al met de organisatie en vanuit de club is er volop medewerking van bestuursleden, maar ook veel vrijwilligers die hand en spandiensten verlenen bij het opbouwen en afbreken van de tenten en tal van andere voorzieningen. “Het is geweldig dat ook spelers van het eerst en bestuursleden zich zo inspannen. En ook de mensen van de klus- en onderhoudsploeg bijvoorbeeld. Zonder als die velen handen, die toch licht werk maken, zouden we dit nooit op deze manier kunnen realiseren en daar zijn we iedereen enorm dankbaar voor.”

”We krijgen ook altijd van deelnemende teams de complimenten dat alles zo goed en strak is georganiseerd. En dat gaat niet alleen om de wedstrijdschema’s, maar echt alles er ook omheen. Dat doen we met een enorme groep mensen die Sluis een warm hart toedragen en die zich inzetten voor de club en in dit geval de jeugd. Dat is mooi om daar deelgenoot van te zijn en ook een prachtige promotie voor ons als vereniging.”

Ooit begon Frank Faas jaren geleden met het opzetten van Het Oostpoorttoernooi en dat is door de organisatie in de loop der jaren flink uitgebouwd. “Frank begon destijds kleinschaliger en langzaamaan is het toernooi tot deze proporties uitgegroeid. Daar zijn we trots op en daarvoor verdient iedereen die er door de jaren heen een rol in heeft gespeeld een heel groot compliment voor. Wij als club kijken er in elk geval enorm naar uit dat het toernooi na twee jaar afwezigheid weer terug is op onze speelkalender.”

Meer info over het toernooi is te vinden op www.sluis.nl/evenementen 

Klik op SV Sluis voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SV Sluis voor meer informatie over de club.

Kersverse voorzitter Cees Markus is helemaal op zijn plek bij OVV’67

Ook met een nieuw bestuur hoopt OVV’67 het kleine, gezellige en gemoedelijke clubje in Brabant te blijven. De kersverse voorzitter Cees Markus is na een gewenningsperiode helemaal op zijn plek bij de club uit Oosteind. “Wij hanteren niet de botte bijl.”

Begin dit seizoen pakte het eerste elftal van OVV’67 voor het eerst in dertig jaar een periodetitel in de vijfde klasse zondag. Reden voor een feestje op Sportpark Uilendonck. “En dat hebben we gevierd, er is een aardig feestje gebouwd”, blikt Markus glimlachend terug. Het typeert de club uitstekend. “Bij OVV raken de vrouwen pas in paniek als het rosébier op is en de mannen als het normale bier er niet meer is. De sfeer is hier perfect en past uitstekend bij mij.”

Markus staat sinds afgelopen november aan het roer bij OVV, nadat hij na acht jaar het stokje overnam van Guus Verbeek. Markus was op dat moment zelf teammanager en zat in het jeugdbestuur. Nadat Verbeek persoonlijk Markus benaderde, volgde al snel een jawoord. Markus moest meteen aan de bak, want organisatorisch kreeg de club een vrijwel volledig nieuwe invulling. “Er besloten ook drie andere bestuursleden te stoppen, dus heb ik wat mensen uit mijn eigen netwerk benaderd. We hebben nu met mij erbij vier nieuwe bestuursleden.”

Zijn nieuwe functie bevalt Markus goed. “Maar het was in het begin nog wel een uitdaging, hoor. Vooral het onderhoud van het complex moest flink verbeteren. Daar moesten we wat stappen in zetten, want dat gebeurde te weinig. Afspraken daarover met de leden werden niet nagekomen. Verder hebben we niet te veel veranderd, we hanteren niet de botte bijl. We willen geleidelijk dingen aanpassen, maar ik heb meteen tegen onze leden gezegd: verwacht geen gekke dingen. Dat past niet bij de club. We staan juist open voor suggesties van onze leden en willen hen extra betrekken. Dat vinden we belangrijk.”

Toch heeft Markus zelf ook wensen. Bovenaan zijn lijstje staat een nieuw kunstgrasveld waar de elf teams en ongeveer 200 leden zich op mogen verheugen. “We hebben momenteel maar twee velden. En misschien geven we onze kantine nog een keer een likje verf. Ook onze kantine is namelijk verouderd. Maar we hebben ook duidelijk met elkaar afgesproken dat we niet te veel daarin gaan investeren.”

Dat heeft niet alleen te maken met de verhoogde energiekosten waar OVV mee worstelt, maar ook met gemeentelijke plannen die al jaren onderwerp van gesprek zijn bij OVV. Bekend is dat de gemeente graag huizen op de plek van het sportpark van de club wil bouwen. Het biedt Markus een extra uitdaging. “Ik heb daarover contact gehad met de gemeente, momenteel staat het op een laag pitje”, aldus de voorzitter, die 40 jaar lang scheidsrechter was voor de KNVB. “Ze kunnen ons helaas niet aangeven of het nog een jaar of tien jaar gaat duren. Wij hebben in ieder geval aangegeven waar wij graag ons nieuwe complex zouden willen. Tot die tijd blijven we genieten van onze huidige plek, waar gezelligheid voorop staat.”

Klik op de link voor meer artikelen over OVV’67
Klik op de link voor meer informatie over OVV’67

John Paul Verkooijen en Anja Hartmans kijken vol trots naar de ontwikkelingen van VV Dongen

VV Dongen viert dit jaar het honderdjarig jubileum. De in 1923 opgerichte amateurclub is uitgegroeid tot een van de meest succesvolle verenigingen in de regio. Voorzitter John Paul Verkooijen en vrijwilligster Anja Hartmans kijken met trots naar de ontwikkeling van de club en hebben veel vertrouwen in de toekomst. “Dongen is onderdeel van mijn leven.”

Het hele jaar 2023 staat in het teken van de viering van het honderdjarig jubileum van VV Dongen, dat op 1 augustus 1923 het levenslicht zag als Dongense Sportvereniging Dongen-Vooruit, vaak afgekort tot D.V. Het bleek het begin van een reis langs prachtige hoogtepunten. Festiviteiten zullen elkaar de komende maanden opvolgen, met als hoogtepunt de viering van het jubileum in augustus. 

De laatste jaren is VV Dongen uitgegroeid tot een amateurbolwerk in de regio. Het eerste zondagelftal speelt inmiddels al jaren in de Derde Divisie, het op een na hoogste amateurniveau. Sinds 2015 is de club een vaste bespeler van de subtop van het amateurvoetbal. Hoewel de club dit seizoen strijdt om lijfsbehoud, is er geloof in een ontsnapping. “De hele vereniging heeft er nog vertrouwen in dat we de nacompetitie nog zullen halen en dan is het afwachten”, vertelt voorzitter Verkooijen. 

Hij is tevreden over hoe Dongen erop staat. “De club groeit weer en we spelen ook met onze zaterdag 1, de jeugd en de Onder 23 op een goed niveau. De combinatie prestatief en recreatief is bij VV Dongen goed op zijn plaats.”

Verkooijen loopt zelf inmiddels al jaren rond bij de amateurclub. In 2019 trad hij als vervanger van voorzitster Angela Jansens toe tot het bestuur. De laatste jaren maakte hij talloze successen en hoogtepunten van dichtbij mee. “In 2008 zijn we gepromoveerd naar de eerste klasse, twee jaar later werden we kampioen en promoveerden we opnieuw. Vanaf dat moment hebben we in de hoofdklasse gespeeld. Ook hebben we de landelijke amateurbeker gewonnen”, herinnert Verkooijen zich. 

In 2015 promoveerde de club naar de derde divisie zondag. “En daar spelen we nog altijd. Dat zijn mooie hoogtepunten in de recente geschiedenis.” Maar ook in het verleden was er veel te vieren bij VV Dongen, dat rond de 1000 leden heeft. De club heeft talloze promoties achter de naam staan. Dongen is er trots op.

De club ontstond in 1923 na een fusie tussen DVC en Olympia, clubs die in 1916 waren opgericht en de handen zeven jaar later ineen sloegen. Enkele leden splitsten zich in 1932 af en richtten DVVC op, de huidige dorpsrivaal van VV Dongen. Die laatstgenoemde naam draagt de club overigens pas sinds 1944. Daarvoor ging de club nog even door het leven als DSV.

Als VV Dongen maakt de vereniging al jaren naam, constateert ook Verkooijen. Spijt van zijn keuze om in 2019 de voorzittershamer over te nemen heeft hij nog zelden gehad. “Als voorzitter is het een voorrecht om een prachtige vereniging als VV Dongen te mogen voorzitten”, vertelt hij. “Veel vrijwilligers en leden vinden bij VV Dongen een plaats omdat we ons als vereniging opstellen en een belangrijke plaats verwerven binnen de gemeente Dongen. Vele vrienden voor het leven ontstaan hier en veel jongens en meisjes ontdekken het belang van ‘de vereniging’. Initiatieven ontstaan niet alleen binnen het bestuur, maar vooral de leden en de omgeving geven richting aan de club”, is hij complimenteus. 

Daar sluit vrijwilligster Anja Hartmans zich bij aan. Al 45 jaar is zij verbonden aan de club, de laatste jaren als ‘chef zaterdag’: dankzij haar verloopt alles op de wedstrijddagen op rolletjes. “Ik ontvang de scheidsrechters, ondersteun de crew en deel mensen in op taken”, vat ze haar functie kort samen. “Ik ben al mijn hele leven gek op voetbal, maar ben de laatste jaren echt vergroeid geraakt met de club. Dongen is op een gegeven moment onderdeel van mijn leven geworden, het is mijn familie. Doordeweeks gaat het om wát je bent, in het weekend om wie je bent.”

Als het aan Verkooijen en Harmans ligt, blijft de club nog eens honderd jaar bestaan. Sportief en organisatorisch zijn er namelijk nog voldoende uitdagingen voor de komende jaren. “We willen ons met de zondag 1 minimaal handhaven in de tweede divisie en met zaterdag 1 meespelen om de prijzen”, aldus Verkooijen. “Ook hopen we met onze hoogste jeugdteams op divisieniveau actief te zijn.”

Maar veel belangrijker is het hebben van plezier op Sportpark de Biezen. “VV Dongen moet een warme plek zijn, waar naast samen voetballen ook plaats is om onderdeel uit te maken van een vereniging met normen en waarden die passen bij een dorpsclub”, aldus Verkooijen. 

Hartmans hoopt nog jarenlang van waarde te zijn voor haar club. “Ik zou niet weten wat ik anders met mijn zaterdagen aan zou moeten”, grijnst ze. “In de zomer is het af en toe wel lekker om even wat afstand te nemen, maar ik mis mijn Dongen-familie al snel. Ik hoop dat Dongen nog jarenlang zo’n prachtige vereniging blijft.”

Klik hier voor meer artikelen over VV Dongen
Klik hier voor meer informatie over VV Dongen

Mees Snoeren van Nac Breda is nog regelmatig de vinden bij zijn oude club VCW

Mees Snoeren (13) droomt van een leven als profvoetballer. Het leven van de talentvolle middenvelder van NAC Breda staat in het teken van de bal. Naast zijn vele trainingsuren bij NAC staat hij nog regelmatig als trainer op het veld bij zijn oude club VCW

Snoeren is bezig aan zijn derde jaar als jeugdspeler van NAC en speelt in het Onder 14-elftal van de profclub. “Het is heel leuk”, vertelt het talent. “Maar ook pittig. We trainen vier keer in de week en het niveau is enorm hoog. Maar dat maakt het juist ook uitdagend. Ik heb de laatste jaren heel veel kunnen leren bij NAC.”

De deur bij zijn oude club VCW in Wagenberg trok hij niet helemaal dicht. In het kader van een maatschappelijke stage liep hij vorig jaar al regelmatig mee bij een jeugdteam als trainer. Dat beviel hem zo goed, dat hij samen met zijn vader ook nu een team onder zijn hoede nam. Mees Snoeren traint de Onder 9 van de club. “Ik vind het heel erg leuk om kleine kinderen nieuwe dingen te leren”, vertelt hij. “Daarom ben ik er na vorig jaar ook mee doorgegaan. Het is leuk om te zien dat ze door de trainingen beter worden.”

Of er een toekomstig toptrainer in hem schuilt? Snoeren schiet in de lach. “Ze luisteren in ieder geval goed naar mij. Soms moet ik ook streng zijn, dat vind ik af en toe wel moeilijk. Ik kende een paar kinderen ook al voordat ik begon met trainen geven. Maar ik denk dat ik goed boven de groep kan staan. Soms verdienen ze een strafrondje, die geef ik ze dan. Als ze schelden of niet goed luisteren, dan moeten ze rennen.”

Snoeren staat een keer in de twee weken op de woensdagavond op het trainingsveld van VCW. “Ik zie dat ze steeds meer kunnen. We doen iedere keer dezelfde oefening. Eerst vonden ze dat heel moeilijk, maar de laatste tijd hebben ze het helemaal onder de knie.”

Snoeren ziet wel toekomst in een leven als coach. Dat is echter nog heel ver weg. Eerst wil Snoeren zelf het hoogste niveau bereiken. De technisch vaardige middenvelder hoopt eerst het eerste elftal van NAC te halen. “Als ik uiteindelijk bij Ajax zou kunnen spelen, zou mijn droom uitkomen. Landskampioen worden, in de Champions League spelen en het nationale team halen zijn andere mooie doelen.”

Dat is echter nog heel ver weg, weet ook Snoeren als geen ander. Het talent, dat al op 3,5-jarige leeftijd begon bij VCW en drie jaar geleden tijdens een wedstrijd bij Seolto werd ontdekt bij NAC, moet daarvoor nog grote stappen zetten. Middenvelder Frenkie de Jong is het grote voorbeeld van Snoeren. “Ik moet rustiger worden aan de bal en sterker worden in de duels. Als ik dat voor elkaar krijg, hoop ik dat ik een mooie carrière kan krijgen. Maar hier geniet ik ook al van. Mijn leven staat volledig in het teken van voetbal. Dat is een jongensdroom die is uitgekomen.”

Klik op de link voor meer artikelen over VCW
Klik op de link voor meer informatie over VCW

Henk Vlielander stopt, maar gaat niet weg bij CWO

Bij Combinatie Wil Overwinnen moeten ze voor het eerste elftal op zoek naar een nieuwe verzorger. Henk Vlielander stopt eind dit seizoen. Na ruim 30 jaar als verzorger bij diverse teams vindt de 71-jarige Vlaardinger het mooi tijd om bijvoorbeeld wat langere vakanties met zijn vrouw te kunnen maken.

Vlielander doorliep alle jeugdelftallen bij Fortuna Vlaardingen. “Ik was een redelijk goede keeper, maar na mijn tienerjaren had ik meer passie voor muziek. Dan liep ik met lange haren rond en ging naar veel festivals. Ik was bijvoorbeeld bij het eenmalige Kralingse Popfestival aanwezig. Ik hield vooral van Nederlandse bands zoals Brainbox, Cuby and the Blizzards en Golden Earring.”

Als jonge twintiger trouwde Henk en zijn zoon Dennis ging bij HVO voetballen. “Toen hij nog jong was kwam voetballen er voor mijzelf niet van met een gezin en mijn werk als kraanmachinist bij firma Van Dijk in Maasland. Toen Dennis in de B-junioren ging voetballen kreeg ik de vraag  ‘vind je het leuk om verzorger te worden?’. Dat leek mij leuk en ik begon boeken over verzorging te lezen. Toen Tinus Weber trainer was bij de A1 vroeg hij mij bij dat team als verzorger en later verhuisde ik naar het tweede elftal van HVO.”

”Uiteindelijk ben ik bij de selectie van CWO terecht gekomen. “Wat ook meespeelt in mijn besluit om te stoppen is dat het vak van verzorger best zwaar is. Het is veel masseren en tapen en ik voel dat de jaren toch wel gaan tellen al prijs ik me gelukkig met mijn gezondheid. Ook was ik elke dins-, donder- en zaterdag bij CWO aanwezig. Lange vakanties zaten er dan tijdens het voetbalseizoen niet in. Nu blijf ik op de achtergrond betrokken om in te springen bij ziekte, maar kan ik zeker ook makkelijk plannen maken met mijn vrouw.”

In dertig jaar als verzorger maakte Vlielander natuurlijk van alles mee. “Als er een blessure optreedt en je hoort iemand gillen op het veld is dat altijd een spannend moment. Je weet nooit wat er aan de hand is. Hoofdblessures zien er vaak erger uit dan ze zijn door het bloed en vallen meestal wel mee. Afgescheurde kruisbanden of enkelblessures zijn vaak veel ernstigere gevallen en ik heb een keer een speler behandeld die zijn tong ingeslikt had.”

Broer kijkt het liefst naar de mooie kant van zijn 30-jarige carrière. “Ik vind het leuk om onder die jongens tussen de 18 en 35 jaar te zijn. Dat houdt me jong. Ik durf mijzelf als grappig te omschrijven en we maken veel lol. Bij lastige namen van spelers noemde ik ze gewoon ‘broer’. Mij noemen ze ook vaak ‘Broer’, zodat sommigen niet eens weten dat ik Henk Vlielander heet.” Naast de verzorging loopt Vlielander op maandag het eerste en tweede veld na om het gras te inspecteren en regelmatig spuit hij de tribune schoon met een hogedrukspuit. Hij zal dan ook zeker nog regelmatig bij CWO te zien zijn na het einde van dit seizoen. ,”Ik hoop hier nog vele jaren te komen”, zijn laatste oprechte woorden.

Klik op sv CWO voor de laatste artikelen over de club.
Klik op sv CWO voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.