Home Blog Pagina 1455

Hoogland wint voor de derde keer op rij het Amersfoorts Voetbalkampioenschap

Onder het toeziend oog van zo’n tweeduizend enthousiaste voetbalfans slaagde regerend titelhouder vv Hoogland er in om tijdens de finaledag van het AVK voor de derde keer de kampioensbeker voor zich op te eisen. Alle complimenten voor voetbalvereniging Hooglanderveen. In 2017 waren zij namelijk verantwoordelijk voor de organisatie. Het AVK is inmiddels uitgegroeid in de Keistad naar een groots en serieus voetbalevent dat voor de clubs onderdeel uitmaakt van de voorbereiding op het nieuwe seizoen.

Ook vv Hoogland was natuurlijk van de partij. Het elftal, met hoofdtrainer Raymond Prins aan het roer, ging als de grote favoriet van start en ondervond weinig tegenstand in de eerste wedstrijden. Zo werd o.a. HVC afgedroogd met een 11-0 nederlaag. In een prachtige halve finale tussen CJVV en Hoogland bleef het na de reguliere speeltijd bij een 0-0 gelijke stand. Hoogland kwam bij de strafschoppenreeks als beste uit de bus en kon zich gaan opmaken voor de grote finale.

In de eindstrijd bleek Hoogland veel te sterk voor AFC Quick 1890, waardoor vv Hoogland voor de derde keer op rij kon worden geridderd tot Amersfoorts Voetbalkampioen 2017. Voorafgaand aan het duel hoopten velen op een spannende eindstrijd, maar daar was na vijf minuten en twee goals voor topfavoriet Hoogland niks meer van over. Coen Heus kopte een voorzet vanaf de rechterkant diagonaal binnen en Hossein Mezbanali krulde de bal in de verre rechterhoek. Hossein: ,,Die zat er heel goed in, een soort FIFA-goal eigenlijk. Het was mijn vijfde goal in een finale van het AVK dus wat dat betreft kun je wel zeggen dat ik mij heel goed voel op dit toernooi”, klonk het uit de mond van de opgetogen spits. ,,Ik ga nog een aantal jaren door en hoop het toernooi nog vaker te winnen. De derde beker is in elk geval binnen.”

Roy Ouwerkerk van tegenstander AFC Quick 1890 baalde van de nederlaag, al zag hij de 5-0 wel in perspectief. ,,We begonnen ontzettend slap aan het duel en de bal valt twee keer goed voor Hoogland”, was de verdediger teleurgesteld. ,,Wij konden eigenlijk alleen maar winnen en we zijn ook trots dat we de finale hebben gehaald. Natuurlijk begin je een wedstrijd om die te winnen, maar Hoogland was een maatje te groot. Dat zijn ze ook aan hun stand verplicht. Ze spelen tenslotte twee klassen hoger. Na rust hebben wij het een stuk beter gedaan en we bleven positief naar elkaar. Dat is het grootste pluspunt voor ons team na dit toernooi”, sprak Ouwerkerk, die in 2014 het toernooi met AFC Quick 1890 op zijn naam schreef.

Nog voor het ingaan van de pauze liep Hoogland via Tim Krux en Dave Dekker uit naar 4-0. Hossein Mezbanali gaf toe dat zijn Hoogland onbewust toch een beetje met de rem erop had gespeeld. ,,Wij hebben wel tegen elkaar gezegd dat we op dezelfde manier door moesten gaan als voor de rust. Toen was ons spel heel behoorlijk. Dat was ook nodig na ons mindere optreden in de halve finale tegen CJVV”, was de aanvaller eerlijk.

Toch scoorde Hoogland nog maar één keer in de tweede helft via Gokhan Turksoy. Wel raakte het drie keer het aluminium. Hossein: ,,De score had nog hoger uit kunnen vallen, maar wij hebben ons goed laten zien aan het publiek. We kennen natuurlijk een hoop mensen en dat is ook de kracht van het AVK. Volgend jaar zijn wij weer bij elkaar”, keek Mezbanali alvast vooruit. Het AVK wordt dan gehouden op bij HVC.

 

Jubileum met zege voor Gert-Jan Stout

 

NIEUW-LEKKERLAND – Aanvoerder Gert-Jan Stout van zaterdag-eersteklasser Nieuw-Lekkerland beleefde een bijzondere mijlpaal in zijn prachtige spelersloopbaan in de thuiswedstrijd tegen Nieuwenhoorn. Stout, baken van onverzettelijkheid van ‘Lekkerland’, speelde in die bewuste wedstrijd zijn vierhonderdste duel voor de club van groen en wit uit de Alblasserwaard.
Stout heeft een rijke carrière opgebouwd bij de bespeler van sportpark Excelsior. Na een avontuur van enkele jaren in de jeugd bij betaald voetbalclub FC Dordrecht speelde hij zich in het seizoen 2003-2004 in het basisteam van Nieuw-Lekkerland. ‘Broekie’ Stout was op dat moment slechts 15 jaar oud, maar hij handhaafde zich ogenschijnlijk moeiteloos in het elftal dat toen nog in de tweede klasse onder toenmalig trainer Kees Spaan uitkwam. Inmiddels is het bijna anderhalf decennium later en is Gert-Jan Stout de absolute leider van het elftal dat na zijn rake kampioenskopbal in de 96ste minuut tegen Almkerk in 2004, nooit meer lager heeft gespeeld dan de eerste klasse.
Tussendoor verliet Stout Nieuw-Lekkerland, samen met ploeggenoot Jeroen Wolf, voor een avontuur bij Heerjansdam dat in 2011 ten einde kwam. Oude liefde bleek niet te roesten, want bij ‘Lekkerland’ werd hij weer moeiteloos in de armen gesloten en nam hij zijn plek weer in alsof hij nooit weg was geweest.
Gert-Jan Stout speelt altijd in de laatste linie, desondanks zijn de belangrijke goals die hij voor zijn club maakte in die 400 wedstrijden zijn niet op twee handen te tellen. Hoek, Kloetinge, Heinenoord, VVGZ, allen kregen zij maken met de onverzettelijkheid maar ook met de daadkracht van Stout die  is uitgegroeid tot één van de meest geliefde en gewaardeerde spelers uit de rijke clubhistorie van Nieuw-Lekkerland.
Voor het duel met Nieuwenhoorn werd de jubilaris door voorzitter Wim den Ouden uitgebreid in de spotlight gezet. Het jubileumduel, dat toch al feestelijk was begonnen, kende ook nog eens een extra feestelijk tintje want door een treffer van invaller Kevin Korrel trok de thuisploeg ook nog eens aan het langste eind en werd een concurrent in de strijd om de plekken in de onderste regionen verder op achterstand gezet door de brigade van vertrekkend trainer Ronald Hulsbosch.

 

Straatvoetballer Mounir El Ouazizi blikvanger bij Unitas

Met de komst van Mounir El Ouazizi dient zich bij Unitas een rasvoetballer uit Rotterdam-Zuid aan. Een laatbloeier. Pas op zijn zestiende sloot hij zich bij een club aan. Tot dan voetbalde hij op pleintjes. Via Zwart Wit’28, Feyenoord, Delta Sport, DOTO, RVVH, DRL en LRC Leerdam landde hij in juli van dit jaar op Molenvliet bij Unitas.

GORINCHEM – Straks hebben wij het over zaalvoetbal maar Unitas is uiteraard in de eerste plaats een veldvoetbalclub en wat voor een op dit moment. Zowel de zaterdag- als de nog altijd belangrijker zondagtak staat fier bovenaan. Rick Adjei, trainer van Unitas-zondag, zag aanvankelijk licht tegen dit seizoen op toen hij vernam dat hij met zijn team naar het district West II was gedrukt. Na de eerste maanden kunnen we twee zaken concluderen. Er wordt door een aantal ploegen in West heel aardig gevoetbald. Mogelijk wat beter dan in Brabant, maar Unitas steekt er met kop en schouders bovenuit. Na acht wedstrijden staan er 24 punten op het Gorcumse conto. Normaal gesproken was de eerste periodetitel al binnen, maar in de eerste klasse B gaat deze over twaalf duels omdat het Rotterdamse Kocatepe door de KNVB uit het programma is gehaald.

Zaalvoetbal
Aan het einde van dit jaar loopt het jaarlijkse zaalvoetbaltoernooi weer in De Oosterbliek, met Unitas als topfavoriet. Het mag dan met een mix van zaterdag- en zondag-selectiespelers meedoen. Mounir El Ouazizi – hij speelde in de eredivisie bij ZVV Den Haag – was al eens voetballer van het toernooi. Met hem erbij heeft Unitas een team van eerste-divisieniveau. ”Ik was onlangs bij de zaalderby tussen ZVG en Jogadores CF. Man, wat had ik toen graag mijn schoenen aangetrokken en meegedaan. Jammer, maar die wedstrijd kwam nog te vroeg. En wat het Unitas-zaalteam betreft, daarvoor hebben wij zo veel kandidaten waardoor ook die selectieprocedure zwaar wordt. Natuurlijk moeten wij het toernooi om Proxsys Cup opnieuw winnen.”

Valse start
De multifunctionele Mounir El Ouazizi heeft bij veel clubs in de keuken kunnen kijken. Begonnen als rechtsback is hij ook inzetbaar als middenvelder en aanvaller. ”Mijn beste seizoenen beleefde ik bij RVVH in de hoofdklasse. Wij speelden zo verschrikkelijk goed en wonnen de eerste periodetitel. Helaas misten wij promotie naar de topklasse.” Bij Unitas kent hij een valse start. Na een goede voorbereiding kreeg hij last van een knie en stond heel oktober buitenspel. ”Vervelend, maar dat is ook voetbal. Ik heb keihard gewerkt om weer terug te komen. Ik voel mij nu weer honderd procent.” Tegen Velo kreeg hij zijn eerste minuten en op 4 november speelde hij een uur tegen Den Hoorn. Daarin gaf hij de assist op Daniël Alexander Walu, die de 2-0 binnenschoot.

El Ouazizi speelt in de zaal voor ZVG/Cagemax maar wacht nog even voordat hij ook daar aansluit. ”Dat doe ik pas als ik weer volledig op het veld actief ben. Dat ik in de zaal terugkom is zeker. Ik haal mijn kracht uit zowel veld- als zaalvoetbal. Ik vind dat het elkaar versterkt en dat het je vorm verbetert. Er is nog nooit iemand slechter geworden van voetballen in de kleine ruimte zoals in de zaal.”

Terug naar het veldvoetbal. ”Wij hebben een erg goed team. En misschien nog belangrijker, wij hebben een sterk bezette bank. Dat bepaalt of wij dit gaan volhouden. En spelers blijven tevreden als het team blijft winnen.” El Ouazizi gaat nu op zoek naar een basisplaats. Hij kan zowel op ‘tien’ als op ‘elf’ uit de voeten. Aan de linkerkant lijkt Daniël Alexander Walu onomstreden, dus zal hij zich op de positie achter de spitsen richten. ”Ik hoop ergens mijn plaats te vinden. Waar maakt mij niet zo heel veel uit, als ik maar belangrijk kan zijn voor het team.”

©VoetbalJournaal

Stanley Klop richt zich op het trainersvak

Tijdens een uitwedstrijd van het eerste van MVV’27 scheurde Stanley Klop zijn voorste kruisband van zijn rechterknie. Door het aanhoudende blessureleed besloot hij om een punt achter zijn voetbalcarrière te zetten. Hij wilde bezig blijven en bood zich aan als trainer bij de club.

“Het 3e elftal van MVV’27 zocht nog een trainer, toen is het trainersvak me heel erg gaan interesseren” Toen Stanley hersteld was van zijn blessure ging hij weer voetballen, het seizoen erop scheurde hij weer dezelfde kruisband af en moest hij een punt zetten achter zijn voetbalcarrière. MVV’27 bood me afgelopen seizoen toen de kans om mezelf te ontwikkelen als hoofdtrainer als MVV’27 2, dit doe ik nog steeds met heel veel plezier”

“Ooit zou ik graag hoofdtrainer van MVV’27 willen worden, daarnaast hebben we aan het begin van vorig seizoen ons zelf mooie doelstellingen opgedragen voor de lange termijn en het lijkt erop dat we stapje voor stapje deze doelstellingen gaan halen. We willen graag met het eerste op tweede klasse gaan acteren, op een gezonde manier met eigen jongens. Het tweede elftal een stabiele reserve eersteklasser maken zodat deze jongens op een heel aardig niveau spelen en geleidelijk de aansluiting vinden met het eerste elftal. Daarnaast is het doel om van het derde elftal weer een volwaardig selectie elftal te maken en deze te laten acteren op reserve tweede klasse niveau.”

“Ook willen we een goed selectiebeleid creëren. Het derde nu al een volwaardig selectie elftal en voor elk selectie elftal zijn de randvoorwaarden voltreffelijk geregeld. Daarnaast zijn het stuk voor stuk jongens die in de jeugd van deze club hebben gespeeld, dus nu moeten we stapje voor stapje langzaam alle drie de elftallen naar een niveau hoger tillen. Dit gaat wel gepaard aan de persoonlijke ontwikkeling van elke speler, want dat staat voorop.”

Madese Boys en Right-Oh geven het goede voorbeeld

 

Het tweede damesteam van Madese Boys en Right-Oh is een voorbeeld voor veel clubs in de omgeving. Door de krachten te bundelen profiteren beide verenigingen nu van een nieuwe vrouwenploeg, waarin speelsters kunnen genieten van het spelletje en zich kunnen ontwikkelen.

​​​​​​​Coördinator Patrick Hofman zat met een probleem bij de vrouwen van Madese Boys: het eerste team was goed gevuld, alleen had hij net te weinig speelsters voor een volwaardige tweede ploeg. “Veel speelsters uit de selectie hebben kinderen of werken in wisselende diensten in de zorg, dat maakte het lastig om constant een volledig tweede team op de been te brengen.”

Daardoor bleef steeds weer een groepje vrouwen over, voor wie eigenlijk geen plek was. Right-Oh had net te weinig senioren om één damesteam te vormen. De clubs besloten met elkaar om tafel te gaan, met een mooi resultaat: een gezamenlijk tweede damesteam. Beide clubs leveren afwisselend tien tot twaalf vrouwen voor die ploeg, de hoofdtrainer van de dames bij Madese Boys geeft ze één keer per week gezamenlijk training en in het weekend zorgen beide clubs voor vaste begeleiders.

“Het gaat tot nu toe perfect. De dames trainen één keer per week samen en ze spelen de ene week de thuiswedstrijd bij Right-Oh en de andere week bij ons”, vertelt Hofman. Hij is coördinator van de damestak bij Madese Boys, die goed gevuld is met in elke leeftijdscategorie een meisjesteam. De nieuwste toevoeging is dus dat tweede elftal. “Het is heel fijn dat die meiden ook lekker kunnen voetballen en de sfeer onderling goed is. Er is totaal geen sprake van twee kampen en je ziet ze steeds meer naar elkaar toe groeien op het veld. Sommige meiden hebben nog nooit gevoetbald, maar je ziet dat het steeds beter gaat”, vertelt de trotse coördinator.

Hofman merkt dat deze samenwerking tussen Madese Boys en Right-Oh nauwlettend in de gaten wordt gehouden door andere clubs. “We horen al verschillende geluiden van verenigingen waar dit probleem speelt, die nu ook aan een dergelijke constructie denken. Het is gewoon een slimme manier van de krachten bundelen.”

©VoetbalJournaal

Peter de Groot stuurt nieuwbouw Noordeloos aan

Fanatiek voetballer, maar vooral de sturende kracht achter de nieuwbouw. Peter de Groot vervult momenteel een belangrijke taak bij SV Noordeloos. De club is hem dankbaar voor zijn inzet bij de grootschalige nieuwbouw die naar verwachting in februari wordt opgeleverd.

NOORDELOOS – Zeker twee keer per dag neemt Peter de Groot tegenwoordig een kijkje op het complex van Noordeloos. Even zien hoe de nieuwbouw vordert. Vrijwilligers en ingehuurde bouwbedrijven werken samen aan het de uitbreiding van het onderkomen. ,,En ik ben de coördinator die dagelijks toezicht houdt. In de avonden is er ook vaak overleg waar ik bij aanwezig ben”, vertelt De Groot over zijn rol. Het liefst had hij ook zelf aan de slag gegaan, maar dat kan helaas niet meer. Een jaar geleden raakte De Groot bij een bedrijfsongeval de vingers aan één hand kwijt. ,,Soms heb ik het daar nog lastig mee. Dan moet je dingen uit handen geven die je eigenlijk zelf had willen doen. Dat moet ik maar accepteren. Zeventien jaar lang heb ik samen met mijn broer Arie gewerkt. Hij is alleen verder gegaan. Soms probeer ik hem nog wel een handje te helpen en dan is het weer als vanouds”, aldus De Groot die sinds mei ook beroepsmatig als uitvoerder aan de slag is. ,,Het is dus wel even druk, want toen ik in december met dit project begon was ik volledig beschikbaar. Maar iemand moet het doen. Het is nu voor negentig procent klaar en het resultaat mag er zijn.”

Bij Noordeloos zijn ze De Groot dankbaar. Als uitvoerder, zo verzekert bestuurslid Koen den Hartog, is hij van onschatbare waarde. ,,Het wordt een prachtig mooi spul en wij mogen blij zijn met zo iemand als Peter, die ervaring heeft in de bouw en bovendien weet hoe het binnen een voetbalclub reilt en zeilt. Hij steekt er heel veel uren in en helpt ons daar enorm mee”, spreekt Den Hartog bewonderend. De Groot blijft nuchter onder de complimenten en deelt ze zelf ook uit: ,,Overdag is er een groepje vutters dat heel veel werk verricht. En wat mij opvalt is dat zowel jong als oud helpt. Er zijn jeugdleden die op vrijdag langskomen om de kantine en de kleedkamers uit te vegen, bijvoorbeeld. Dat had ik niet verwacht.”

De nieuwbouw is niet de enige reden dat De Groot op de club verschijnt. Hij is ook fanatiek voetballer in de 7-tegen-7-competitie waar SV Noordeloos aan deelneemt. ,,Ongemerkt word ik daarin toch conditioneel wel afgerekend”, verzekert hij. ,,We spelen op een half veld, zonder lichamelijk contact, maar het is niet zo erg als walking football. Dat lijkt mij niets, al kan ik daar over een paar jaar natuurlijk anders over gaan denken. Doordat er geen buitenspel is, kan je blijven gaan. Dat ga je wel voelen. Het is wel mooi dat je geen tikken meer krijgt, want daar zit ik ook helemaal niet meer op te wachten. We hebben een leuk, klein clubje waar we mee spelen en hopelijk kan ik dit nog jaren volhouden.”

 

Michiel Standaert bezig aan zijn laatste seizoen

 

SINT JANSTEEN – v.v. Terneuzen, v.v. Terneuzense Boys, AZVV, FC Axel, HVV’24, v.v. STEEN. Een imposant rijtje clubs heeft Michiel Standaert hiermee achter zijn naam staan. Het zal echter ook bij dit rijtje blijven, want de 30-jarige aanvoerder heeft te kennen gegeven aan zijn laatste seizoen bezig te zijn.

“Ik heb aangegeven bij Carlo dat dit mijn laatste seizoen is en dat ik van plan ben om in een lager elftal te gaan voetballen. Deze keuze heb ik gemaakt in verband met mijn werk en gezinsleven. Ik woon samen met mijn vriendin en heb een dochtertje van twee. We hebben bovendien een nieuw huis gekocht in Sint-Jansteen. Ik ben werkzaam als HR-adviseur Development in Goes. Ik adviseer en ondersteun de directie en medewerkers op het gebied van persoonlijke ontwikkeling en loopbaanontwikkeling. Allemaal best druk dus en dat bij elkaar heeft me doen beslissen dat het spelen in een eerste elftal niet langer is te combineren.”

Periode
Tot het eind van dit seizoen zal Standaert zich echter volop blijven inzetten en de jeugdige selectie proberen bij te staan in hun ontwikkeling. Hij coacht veel en is als centrale middenvelder of centrale verdediger een belangrijke pion in de speelwijze van de trainer. “Ik moet het hebben van mijn spelinzicht en ook de tweebenigheid komt goed van pas, zeker ook op dit niveau. Als ik kijk naar hoe we er voorstaan, dan moeten we ook nu weer kunnen meedoen voor een periode. Al vind ik dat je met een club als STEEN altijd deze doelstelling moet durven uitspreken.”

Voor dit seizoen is er doorgeselecteerd in de jeugd van STEEN. De vereniging wil hen een kans geven om zich te bewijzen in het eerste. “Naar mijn mening lopen hier jongens tussen die op termijn een dragende kracht kunnen zijn binnen het team. STEEN heeft daarnaast ook niet de middelen om financieel te investeren in spelers. Deze uitstraling willen zij ook niet hebben als voetbalvereniging. Ik denk dat we kloppen aan de deur van de derde klasse en dat dit met deze jonge groep realiseerbaar is om te behalen. Mogelijk volgend seizoen en anders het seizoen daarop. Maar dat ga ik dus zelf als voetballer niet meer meemaken.”

Brabantse opponenten
Daarom wil Standaert graag in zijn laatste maanden als aanvoerder en eerste elftalspeler zo goed mogelijke resultaten behalen. Tot nu toe vindt hij zich met zijn ploeg terug in de middenmoot van de vierde klasse, die in tegenstelling tot voorgaande jaren, voor de helft ook uit Brabantse opponenten bestaat. “Gekeken naar de resultaten van vorig jaar moeten we in ieder geval weer van boven meedraaien. Maar het blijft moeilijk in te schatten met deze nieuwe competitiesamenstelling wat de kracht en kwaliteiten zijn van de Brabantse teams. Van NSV en Grenswachters hebben we verloren, terwijl we Vivoo hebben verslagen met ruime cijfers. Het is nog moeilijk te beoordelen of er veel verschil zit in het niveau tussen Brabant en Zeeuws-Vlaanderen. Dat zullen we weten in de winterstop als we alle tegenstanders een keer hebben getroffen. Dan kunnen we pas echt zien waar we staan.”

‘Het kriebelde om weer te gaan keepen bij HZ’75’

Deni Lankhuijzen is 51 jaar oud en staat nog wekelijks onder de lat bij HZ’75. Daarnaast keept hij regelmatig in het team Zaterdag 45+1 en geeft de clubman training aan de jeugdteams bij de vereniging.

HOOGE ZWALUWE – HZ’75 werd in 1975 opgericht en sindsdien is Deni Lankhuijzen lid van de voetbalclub in Hooge Zwaluwe. Hij speelde er in diverse jeugdteams en groeide uiteindelijk uit tot keeper van het eerste team. “Maar op een gegeven moment was ik er een beetje klaar mee. Ik had er weinig zin meer in en heb tien jaar niet gevoetbald, ook niet bij andere verenigingen. Op mijn 40ste begon het toch weer te kriebelen. Fysiek was ik nog in orde en ik had weer honger naar de bal. Toen ben ik terechtgekomen in een leuk seniorenteam en inmiddels keep ik al een tijd in zondag 2.”

Lankhuijzen is daarnaast ook nog actief in het team HZ’75 45+1. Dat zevental speelt op een half veld wedstrijdjes van 20 minuten. “Ik heb een bloedhekel aan rennen, daarom ben ik keeper geworden. Ik krijg er nog altijd een grote kick van om ballen tegen te houden en belangrijk te zijn voor mijn team.” Als keeper moet je lef hebben. Jezelf voor de bal gooien als er een rappe aanvaller komt invliegen met een tackle: dat moet je maar durven. Lankhuijzen is niet bang aangelegd. “Ik ben nooit met de risico’s van het spel bezig als ik in het doel sta, ook niet nu wat ouder ben. Ik gooi alles in de strijd voor de winst. De teams van HZ’75 spelen alleen niet op een heel hoog niveau, de gezelligheid is nog veel belangrijker bij ons.”

De club uit Hooge Zwaluwe heeft geen selectie-elftal bij de senioren: HZ’75 speelt in de reserve zesde klasse. Bij de jeugd gaat het er wat fanatieker aan toe. Lankhuijzen neemt de doelmannen wekelijks onder zijn hoede voor keeperstraining. “Ik vind het leuk om te werken met die jonge gasten en het geeft voldoening om te zien dat ze ook dingen van je oppikken”, zegt hij. “Die trainingen zijn overigens best pittig: als keeper moet je de hele tijd vallen en opstaan en heel veel spieren gebruiken. De jongens moeten dus echt serieus aan de bak.”

Lankhuijzen omschrijft HZ’75 als een gezellige, maar kleine vereniging. “Teams moeten soms puzzelen om voldoende spelers op de been te krijgen, ons dorp is maar klein. Het zou ook niet verkeerd zijn als het eerste elftal een selectieteam zou worden in de toekomst, want anders gaan alle goede spelertjes straks naar andere verenigingen.” Hoe zit het eigenlijk met de persoonlijke voetbalambities van Lankhuijzen? “Ik wil zo lang mogelijk blijven voetballen bij HZ’75 en dan stop ik. Als keeper kun je gelukkig wel langer mee dan als veldspeler, dus ik kan nog wel even vooruit.”

 

Peter Verploeg: ‘’Ik heb totaal geen voetbaltalenten.’’

Veel mensen weten niet hoe het is om vrijwilligerswerk te verrichten en de meeste staan er ook niet voor open. Daarom hebben wij gesproken met Peter Verploeg een vrijwilliger bij S.V. Sluis om hem hierover te horen.
Peter Verploeg
‘’Ik vind het leuk om mensen van dienst te zijn als bestuurder.’’ Peter is al 21 jaar vrijwilliger bij de voetbal vereniging S.V. Sluis. Ook heeft hij een poging gedaan om te voetballen.’’Ik heb een poging gewaagd maar ik heb totaal geen voetbal talenten, ze zeiden dat ik beter in het bestuur kon zitten want daar deed ik de mensen geen kwaad.’’ Daarnaast werkt hij fulltime en loopt verricht hij ook nog een vrijwilligerswerk op de middelbare school van zijn dochter.
Taken
Peter is secretaris dus is verantwoordelijk voor alles dat op papier moet. Hij organiseert de vergaderingen van de KNVB maar ook die van de gemeente. Sinds 3 jaar is Peter ook kantine beheerder dus om de week op de vrijdag, zaterdag en zondag staat hij ook achter de bar. Hij is 3 a 4 dagen per week op de club.’’Zwaar werk is het niet maar het neemt zeker wel tijd in beslag, het is intensief dus je moet er wel iedere keer zijn.’’
Mening
Des te meer mensen er zijn, des te minder werk je hebt en daarom zou het wel fijn zijn als er meer mensen zich willen instemmen in het werk.’’ Hij verteld dat het jammer is dat een uur vrijwilligerswerk voor sommige mensen al te veel gevraagd is. Vrijwilligerswerk is niet vrijblijvend, Peter verteld dat je een aantal uren in de week op de club moet zijn omdat er toch werk is dat gedaan moet worden.’’Je gaat een belangrijke verantwoordelijkheid aan en dan is het wel belangrijk dat je, je afspraken goed nakomt.’’

 

Virgil Breetveld gedijt goed in unieke duojob

Dordtenaar Virgil Breetveld is dit seizoen aan een unieke duo-trainersjob begonnen: bij IFC heeft de voormalig topschutter zowel het zaterdag- als het zondagteam onder zijn hoede. Breetveld kijkt terug op de eerste maanden van deze unieke situatie en op de (naaste) toekomst bij de Ambachtse voetbalclub.

H-I-AMBACHT –  Het gesprek met de dit jaar 50 jaar geworden oud-speler van onder andere Feyenoord, Excelsior, SVV, Dordrecht’90, De Graafschap en Fortuna Düsseldorf vindt plaats na een weekeinde dat voor de beide IFC-teams gezamenlijk één punt opleverde op eigen terrein. ,,Niet het leukste weekeinde dat ik dit seizoen heb meegemaakt’’, constateert de oefenmeester met dubbele verantwoordelijkheid op Schildman. Beide ploegen zagen hun tegenstander juichend het terrein in Hendrik-Ido-Ambacht verlaten: het zaterdagteam deelde met De Alblas, dat aan het 1-1 gelijkspel de eerste periodetitel overhield en het zondagteam moest – na het missen van enkele fraaie kansen – de meerdere erkennen in Jong FC Den Bosch (0-2), de eerste ontmoeting in de clubgeschiedenis tegen een afgezant van een betaald voetbalorganisatie.

Speelwijze
Desondanks voelt Virgil Breetveld zich als een vis in het water binnen de unieke constructie die IFC hem biedt. Een constructie als opvolger van zijn voorgangers Frank Zwakhals (zaterdag) en Jack van den Berg (zondag), waaraan bovendien een beleidslijn ten grondslag ligt. ,,Om de doorstroming vanuit de jeugd te stroomlijnen is ervoor gekozen om jeugdige spelers die de overstap naar het eerste zondagteam willen maken de gelegenheid te geven om te rijpen in het eerste zaterdagteam. Ook omdat het tweede zondagteam die functie niet kan vertolken, is er dus gekozen voor een werkwijze en beleid dat zaterdag- en zondagteam qua speel- en denkwijze op elkaar aansluiten om zo de overstap makkelijker te maken. Daarbij zou het natuurlijk mooi zijn als het niveauverschil tussen zaterdag- en zondagteam zo klein mogelijk is, om de doorstroming zo soepel mogelijk te laten verlopen. Dat sprak me ook aan in de gesprekken die ik met het bestuur van IFC heb gevoerd: ik kreeg de kans om beide elftallen te trainen en te coachen met een duidelijke achterliggende gedachte.’’

Breetveld merkte echter wel dat daarbij ook een praktisch verhaal om de hoek kwam kijken: bij beide selecties wilde hij zijn eigen speelwijze introduceren, waarin andere gedachten achter schuilgingen dan bij zijn voorgangers. ,,Het mooie was echter dat het zaterdagteam die speelwijze, waarbij ik vooruit wil voetballen, vanaf het begin eigenlijk heel goed oppakte. Na verloop kwam daar echter een klein verval in, waardoor ik dus bewust een paar stappen terug heb gemaakt om niet te snel te willen gaan. Bij het zondagteam liep dat in het begin moeizamer. Tot in een wedstrijd met Unitas ik de contouren van wat ik voor ogen had duidelijk zag worden op het veld. De inpassing van de nieuwe speelstijl heeft wat langere tijd nodig gehad, maar ik zie inmiddels datgene terug wat ik voor ogen had. Al vind ik dat we onszelf nog te vaak niet belonen gezien het aantal kansen dat we tegen tegenstanders, zoals thuis tegen Gemert maar ook tegen Jong FC Den Bosch, hebben gecreëerd. Daardoor hebben we inmiddels te veel punten laten liggen.’’

Snooker
De uitvoering van zijn gedachtegoed vergt tijd. Dat gold voor Breetveld ook bij SteDoCo, waar hij vorig seizoen in de derde divisie werkzaam was. ,,Toen daar eenmaal de speelwijze geland was, kwamen vanuit de groep hele enthousiaste reacties en dat leidde ook uiteindelijk tot successen. Dat zorgt dan voor enorm veel tevredenheid.’’

Maar Breetveld is ook tevreden over het gegeven dat hij in de huidige constructie dagelijks met voetbal bezig kan zijn. ,,Als kind had ik de gedachte dat ik het liefst de hele dag zou voetballen. Uiteindelijk heb ik van die droom mijn werk kunnen maken door als profvoetballer actief te zijn en ik heb dat verder kunnen doortrekken naar het trainersbestaan dat me mooie ervaringen heeft opgeleverd bij FC Dordrecht en SteDoCo. Ik vind het heerlijk om dagelijks met voetbal bezig te zijn, bereid me op elke training en wedstrijd terdege voor en heb het bestaan waar ik me heerlijk bij voel.’’

Toch combineerde Breetveld in een bepaalde fase van zijn voetbalcarrière zijn passie met een andere sport: snooker. ,,Ik heb die sport een tijdje op een aardig niveau bedreven, maar een keuze voor de snookersport is er nooit van gekomen. Het was vooral een liefhebberij naast het voetbal, erg leuk om te doen maar in de wetenschap dat ik nooit de absolute top zou halen en dat ik ook nooit het WK in de Crucible zou gaan spelen. Pas tijdens mijn verhuizing kwam ik mijn keu uit die periode nog tegen. Nee, ik speel het spelletje nu al jaren niet meer.’’

Ambitie
Het voetbalseizoen is inmiddels al enkele maanden op streek en de contouren van de mogelijkheden in deze jaargang zijn al enigszins duidelijk. ,,Een status als derdedivisionist in het zondagvoetbal is voor IFC niet weggelegd’’, constateert Virgil Breetveld. ,,Dan heb ik je te maken met andere factoren, zoals bijvoorbeeld de financiële mogelijkheden van een club. IFC heeft een consistent beleid, met de hoofdklasse als een mooi niveau waarop geacteerd wordt. Natuurlijk leven er ten aanzien van het zaterdagteam om te proberen het gat naar het zondagteam te verkleinen. We zitten echter in een klasse waar de verschillen heel erg gering zijn tussen diverse ploegen, waardoor het lastig zal zijn om een prominente rol in de competitie te gaan spelen. Maar als ik terugkijk ben ik tevreden hoe het momenteel loopt met de samenwerking tussen de club en mij en het werken met de beide elftallen. Ik ben iemand die normaliter voor één seizoen tekent bij een club, al heb ik bijvoorbeeld destijds bij SteDoCo een contract voor onbepaalde tijd afgesproken. Bij IFC zijn we momenteel aan het kijken wat de ontwikkelingen voor de toekomst kunnen zijn.’’

 

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.