De belangrijkste taak voor Spirit-trainer Richard van Cappellen dit seizoen? “Ervoor zorgen dat de supporters weer trots op Spirit 1 kunnen zijn, want het vertrouwen heeft een deuk opgelopen.”

Hij had de ambitie om voor zijn veertigste hoofdtrainer te zijn van Spirit 1, maar dat hij al zo snel voor de groep zou staan, kwam ook voor de oud-speler van de club als een donderslag bij heldere hemel. Van Cappellen, inmiddels 37 jaar, werd aan het einde van vorig seizoen door de clubleiding naar voren geschoven om de ontslagen Warry van Wattum op te volgen.

“Ik was net bezig aan mijn eerste jaar als trainer van de A1”, zegt Van Cappellen. “Daarvoor was ik drie jaar assistent geweest van Cees van der Poel bij het eerste elftal. Of ik getwijfeld heb om het te doen? Eigenlijk niet. Je moet een keer beginnen als hoofdtrainer. Bovendien: als er vanuit de club een beroep op je wordt gedaan, zeg je als echte Spirit-jongen geen nee.”

Met nog een paar wedstrijden te gaan bleek degradatie uit de tweede klasse niet te voorkomen. “We wonnen nog wel de laatste thuiswedstrijd van Hellevoetsluis met grote cijfers, maar het leed was daarvoor al geschied”, kijkt Van Cappellen terug. “Bij BVCB verloren we met 3-0. Daardoor hadden we het niet meer in eigen hand.”

Zijn grootste opgave begon toen de competitie was afgelopen: de groep bij elkaar proberen te houden en de aangekondigde leegloop te voorkomen. “De groep was beschadigd”, zegt hij over wat hij ‘aantrof’. “We zijn met de spelers in gesprek gegaan om ze te behouden voor de club. Een speler als Stefan Witte wilde een stapje hoger, dat was een ander verhaal. Uiteindelijk zijn negen, tien spelers uit de A-selectie vertrokken. Dat is veel.”

Aanvulling kwam er vooral vanuit de eigen geleden. “Er zijn zeven A-spelers doorgestroomd. Twee spelen er in de basis, Robin Brouwer en Tim van der Zee”, zegt hij vol trots.

De verjonging betekent wel dat Van Cappellen in zijn eerste volledige seizoen als hoofdtrainer vooral opbouwwerker is. “Het is belangrijk dat we weer een Spirit-gezicht krijgen. Met een positieve spelopvatting. Dat is een cliché, maar wel zo belangrijk. We moeten met zijn allen een team creëren waarop iedereen bij de club weer trots is. We hebben een trouw publiek, maar onze supporters zijn de laatste jaren niet bepaald verwend.”

Hij weet dat Spirit onder het vergrootglas ligt in de regio. “We hebben toch een naam. We hebben bijna duizend leden en worden geroemd om onze jeugdopleiding. Dan behoor je niet in de derde klasse te spelen. De realiteit is dat we dat wel doen. We gaan hard werken om er zo snel mogelijk uit te komen, maar het zou zomaar kunnen dat we daar twee of drie seizoenen over gaan doen”, geeft hij alvast een winstwaarschuwing.

“Het is niet realistisch te stellen dat we ‘eventjes’ kampioen worden. Dit team moet de tijd krijgen om te groeien. De potentie om, op termijn, tweede klasse te spelen is er.”

Aan de herkenbaarheid op het veld wordt gewerkt, de gezichten op de Spirit-bank doen terugdenken aan vroegere tijden. Want naast Van Cappellen maken ook oud-spelers Johan Oomen en Kevin van Vliet deel uit van de technische staf. “Een tijdje geleden speelden we bij VVOR. Daar viel het ze ook op. Ik denk dat het een goede zaak is dat er oud-spelers aan het roer staan. Wij kennen de cultuur en spreken de taal van de club.”

©VoetbalJournaal

Nieuwerkerk zag de afgelopen seizoenen veel spelers komen en gaan, maar één ding bleef onveranderd: de plaats onder de lat werd en wordt nog steeds ingenomen door Sander Hoffmann (31). “De kans is heel groot dat ik mijn carrière bij Nieuwerkerk afsluit.”

Net als zijn ploeggenoten werd de doelman ruw uit zijn zomerslaap gewekt. De groepsapp van de Nieuwerkerk-selectie raakte oververhit toen de spelers lucht kregen van het vertrek van trainer Claudio Braga. “Iedereen was verrast, ik ook”, zegt de Rotterdammer daarover. “Twee weken daarvoor hadden we nog een bespreking gehad voor het nieuwe seizoen.”

“Als club word je door zoiets wel in verlegenheid gebracht. Er waren, mede op voorspraak van de trainer, nieuwe spelers gehaald. Wat moesten die wel hebben gedacht? Gelukkig handelde de club snel door Omar Khan aan te stellen.”

Voor Hoffmann is Khan een oude bekende, hij was al zijn trainer in de jeugd van Alexandria’66, de club die hij tot zijn 24ste jaar diende. Daar had hij waarschijnlijk nu nog gespeeld als veranderde werkomstandigheden – hij ging zaterdag werken – hem niet hadden gedwongen op zoek te gaan naar een zondagclub. “Een paar clubs hadden interesse, maar de link naar Nieuwerkerk was snel gelegd via Lex Jeroense, die bij Alexandia zat, en de broer van de voorzitter van Nieuwerkerk is. Ik heb geen moment spijt van mijn keuze gehad, Nieuwerkerk is een fijne club.”

Met Nieuwerkerk promoveerde hij drie seizoenen geleden naar de hoofdklasse. “Een hoogtepunt natuurlijk”, kijkt hij daar op terug. “Het is alleen jammer dat we maar een jaar op dat niveau hebben mogen spelen. Ik denk dat we er, achteraf gezien, te makkelijk over dachten. We waren met overmacht gepromoveerd en hadden zoiets van ‘met dat elftal gaan we het ook in de hoofdklasse wel redden’. Niet dus. Voordat we door hadden wat er werd gevraagd, hadden we al zo’n straatlengte achterstand… We kwamen nog wel erg dicht bij een plaats in de nacompetitie, maar uiteindelijk haalden we het net niet.”

Na een grillig seizoen in de eerste klasse, met een bescheiden rol in het klassement, hoopt Nieuwerkerk dit seizoen bovenin mee te spelen. “We hebben vooral voorin meer kwaliteit gekregen. Rowendy Schoop is een sterk aanspeelpunt, Shayron Curiel is een absolute versterking als rechtsbuiten. We hebben de beste voorbereiding sinds jaren gedraaid, maar je merkt dat we nog wat automatismen missen. We moeten hard werken om beter te worden.”

Zelf heeft hij als enige keeper in de selectie – De KNVB heeft de overschrijving van Delano Kortstam niet goedgekeurd – het rijk alleen. “Die situatie is niet ideaal. Het maakt ons team erg kwetsbaar. Ik mag niet geblesseerd raken.”