Laurens Kooren moet een beetje gniffelen als het aan de orde komt. Hij mag dan de jongste van het stel zijn bij Sportclub Monster, hij heeft als enige ook een eigen fanbase. Inclusief een Facebookpagina met de naam ‘Official Laurens Kooren Fanpage’. “Dat is meer een lolletje.” Met een beetje fantasie kan Laurens Kooren een cultheld worden genoemd, ware het niet dat Kooren slechts negentien jaar is en pas sinds dit seizoen in de hoofdmacht speelt.

“Een paar gasten van het zevende elftal zitten er achter”, zegt de student aan de HALO-opleiding in Den Haag over zijn fanpagina op Facebook. “Ze kennen mijn zus en vonden het leuk dat ik meteen vanaf de junioren in het eerste elftal ben gekomen. Als enige speler is mij dat gelukt. De meeste andere jongens die zijn doorgestroomd spelen in het tweede of derde.”

Inmiddels heeft de fanpagina op Facebook zo’n 130 volgers. “Af en toe zetten die gasten er een fotootje op, dat ik weer in de basis sta enzo. Ach, ik zie het meer als een lolletje dan een serieus iets. Of ik vereerd ben? Natuurlijk vind ik het leuk, het is altijd beter om positief in de schijnwerpers te staan dan negatief. Die gasten zijn er bij elke thuiswedstrijd. Echte die-hard supporters.”

Het feit dat die ‘supporters’ Kooren hebben uitgekozen als ‘doelwit’ heeft misschien ook wel iets te maken met de speelstijl van de jonge inwoner van Monster, die op dit moment ook voor een jaar stage loopt als trainer bij de JO13-1 van zijn club. Die speelstijl straalt iets onverzettelijks uit. “Ik ben inderdaad erg gedreven en geef nooit op”, benoemt Kooren zijn sterkste wapens.

Mede door die instelling veroverde Kooren al snel een basisplaats in het team van trainer Robin Knoester. Na drie oefenwedstrijden in het tweede elftal maakte hij zijn debuut in de hoofdmacht tegen Quintus. “Chiel van de Bos, die tot dan linksback had gespeeld, raakte geblesseerd. Blijkbaar deed ik het in die wedstrijd als zijn vervanger goed genoeg want ik ben er daarna niet meer uit geweest. Toen Chiel hersteld was, is hij als linkercentrale verdediger teruggekeerd.”

Kooren speelde in alle wedstrijden voor de winterstop mee en haalde slechts eenmaal het einde van de wedstrijd niet. Dat was tegen Lyra. “Ik had al geel en de rechtsbuiten van Lyra zocht me steeds op. Uit een soort van voorzorg ben ik toen gewisseld.”

Het was een heel klein smetje op de uitstekende eerste competitiehelft die Kooren speelde. Zeker als je bedenkt dat hij vorig seizoen nog vele niveau’s lager actief was bij de junioren. “Junioren of senioren, dat is wel een verschil hoor”, verzekert hij. “Het tempo bij het eerste elftal is zo’n stuk hoger. Vooral het verschil in handelingssnelheid. Bij de junioren kon ik eerst rustig de bal aannemen en op mijn gemak kijken waar ik de bal vervolgens heen zou spelen. Nu heb ik meteen een tegenstander op mijn huid.”

Met VELO en Lyra behoort het Monster van Looren tot de voornaamste titelkandidaten in de derde klasse. “Ik denk dat tussen ons drieën niet heel veel verschil zit. Het zou mooi zijn als we binnen een jaar het verloren terrein weer kunnen terugwinnen.”

Het nieuwe voetbaljaar begon voor Dax Steentjes rampzalig. De 22-jarige middenvelder van Verburch scheurde in de tweede trainingsweek na de winterstop voor de tweede keer binnen twee jaar zijn voorste kruisband af. Amper een half jaar was hij volledig hersteld van zijn vorige blessure. “Ik zat er weer helemaal lekker in”, kijkt Steentjes terug op zijn rentree in de Poeldijkse hoofdmacht. “Ik had geen angst en speelde voluit.”

Het gebeurde in een ‘onschuldig’ moment. “Tijdens een partijvorm. Ik wilde druk zetten en mijn tegenstander kapte me uit. Ik draaide linksom. Dat deed mijn hele lichaam, alleen mijn voet bleef staan.” Hij wist gelijk dat het, weer, mis was. “Ik ben hier bij Verburch meteen naar fysiotherapeut Wouter de Kok gegaan. Die voelde het ook meteen: afgescheurde kruisband. Op dat moment zakt de grond wel even onder je voeten vandaan. Toen ik thuis kwam, zagen mijn ouders aan mijn betraande ogen dat er iets niet goed was.”

Hij zal opnieuw onder het mes moeten. “Ik krijg een nieuwe voorste kruisband”, legt hij uit. “Bij de vorige operatie hebben ze een stukje pees uit mijn hamstring gehaald. Die pees is nu kapot en onbruikbaar. Een nieuw stukje pees uit mijn hamstring halen kan niet. Ik ben aangewezen op een donorpees of op een pees van een varken. Ik heb me laten vertellen dat zo’n pees goed te vergelijken is met die van een mens.”

Zijn zware blessure heeft ook grote gevolgen voor zijn dagelijkse doen en laten. Als student van de Haagse Academie voor Lichamelijke Opvoeding (HALO) heeft hij zijn knie hard nodig. “Dat is wel iets, ja”, verzucht hij. “De theoretische vakken kan ik blijven doen, maar de noodzakelijke praktijklessen volgen is erg lastig. Atletiek, turnen en judo zijn sporten die ik een later stadium moet inhalen.”

Normaal gesproken zou hij volgend jaar afstuderen aan de HALO, maar dat zit er voor de derdejaarsstudent niet in. “Door mijn eerste blessure moest ik al het nodige inhalen. Daar was ik nu mee bezig. Het is een vervelende bijzaak, maar ik doe er niks aan. Ik zal niet de eerste zijn aan de HALO die er een jaartje extra over doet.”

Meer zorgen maakt hij zich over zijn voetbaltoekomst. Die is serieus in geding. “Is het überhaupt verstandig om door te gaan?” vraagt hij zich hardop af. “Het belangrijkste nu is dat mijn knie weer helemaal goed wordt. Bij dit soort blessures kan je kiezen om wel of niet te opereren. Voor mij is niet opereren geen optie, want ik heb die knie in mijn werkbare leven straks nodig.” Voorlopig schuift hij zijn beslissing om te stoppen of door te gaan met voetbal voor zich uit. “Eerst maar opereren en revalideren.” Hij weet hoe dat is. “Dat is me bij de eerste keer niet tegengevallen.”

Met zijn eerste knieblessure speelde hij lang door. “In eerste instantie dachten ze aan een verrekking. In de voorbereiding heb ik toen alles gespeeld, achteraf gezien zonder voorste kruisband. Pijn heb ik nooit gehad.”Na een voorspoedige revalidatie maakte hij dit seizoen tegen GDA zijn comeback in de basis. “Ik maakte de 1-1 en 2-1 en we wonnen met 3-1.”

Nu is hij nog steeds veel op de club. “Doordeweeks bij trainingen en bij wedstrijden. De band met die jongens is hecht, maar het is natuurlijk anders als je zelf speelt.”