Pagina 1401 – VoetbalJournaal

Een droomjaar voor Julius Bliek

VoetbalJournaal

-

15 juni 2018

Wie pak ‘m beet een jaar geleden zou hebben gezegd dat Julius Bliek profvoetballer ging worden, was op dat moment waarschijnlijk voor gek verklaard. Toch is dat precies wat er onlangs gebeurde, toen de 24-jarige verdediger zijn eerste profcontract tekende bij Go Ahead Eagles.

In CTV Voetbal vertelde Bliek dat het na de play-offs met FC Dordrecht voor promotie naar de Eredivisie, allemaal snel op gang kwam. “Na de laatste wedstrijd werd het concreter, ben ik medisch gekeurd en toen het helemaal rond was heb ik getekend. Heel mooi natuurlijk.” De interesse van ‘De Eagles’ was niet nieuw, want de club uit Deventer volgde hem al sinds de winterstop. “Ik heb in totaal twee keer tegen ze gescoord, dus dat was wel opgevallen. Via mijn vader en zijn zaakwaarnemer is het balletje toen gaan rollen.”

Toen Bliek een jaar geleden nog bij Kloetinge speelde en werd uitgeroepen tot ‘Zeeuws Voetballer van het Jaar’, bij de Zeeuwse Voetbal Awards, kon hij zelf ook niet geloven dat hij nu zou zijn waar hij is. Hij is zijn trainer bij FC Dordrecht, Gérard de Nooijer, dan ook dankbaar voor de kans die hij hem heeft geboden. “Gérard heeft mij in het begin gehaald en de kans gegeven. Toen ik de kans kreeg om te spelen heb ik die gepakt. Vanaf dat moment werd ik echt serieus genomen en heb ik veel wedstrijden gespeeld.” Ondanks de mooie stap naar Deventer, was een langer verblijf bij Dordrecht ook niet uitgesloten, maar ondanks verschillende gesprekken kwamen beide partijen daar toch niet uit. “In de winterstop hebben we gesproken over een contract, maar dat zou pas vanaf komend seizoen ingaan. Toen hebben we het even afgewacht en kwam dit op mijn pad. Als ik in de winterstop een contract had kunnen teken wat direct in zou gaan, dan was ik waarschijnlijk gebleven.”

Maar behalve Go Ahead Eagles, waren er ook andere clubs geïnteresseerd in de diensten van de jonge verdediger. Al werd die interesse nooit concreet, waardoor Bliek niet wilde wachten en voor zijn kans wilde gaan in Deventer. “Toen zaten we ook nog gewoon in het seizoen, dus dan wil ik er niet te veel van horen. Dan is de volledige focus gericht op het voetballen.” Behalve in Nederland, lag er ook een buitenlands avontuur in het verschiet voor de bakkerszoon. Een club uit Hongkong wilde Bliek graag inlijven, maar dat zag hij zelf niet zo zitten. “Voor zo een avontuur kun je altijd nog een keer kiezen, voorlopig wil ik gewoon sportief kijken wat er nog in zit.” De verdediger knijpt zichzelf niet in de arm, maar is wel ontzettend blij met de ontwikkeling die heeft plaatsgevonden in het afgelopen jaar. “Vorig jaar speelde ik nog nacompetitie met Kloetinge en toen was het fantastisch dat ik naar Dordrecht mocht. Nu ben ik hele dagen bezig met voetbal en leer ik iedere dag, dat neem ik allemaal mee naar volgend seizoen!”

‘Kicken’ op perfect draaiende jeugdtak

VoetbalJournaal

-

15 juni 2018

0

Jan Snijder (55) is met veel plezier jeugdvoorzitter van voetbalvereniging Slikkerveer. Wat hem drijft? “Dat plezier van kinderen, die dankbaarheid in hun ogen als ze een mooie dag hebben.”

Ah, daar hebben we de eerlijke mens. Gevraagd naar zijn eigen lichaamsgewicht, meldt Snijder met gevoel voor eufemisme dat er ‘best wat kilootjes af kunnen’. De twee meter lange jeugdvoorzitter heeft net verteld dat een stevig ontbijt onontbeerlijk is voor de jeugd en dat hij zich daarom elke zaterdagmorgen weer een armbreuk staat te smeren voor jongeren die daar behoefte aan hebben. Hij zegt: “Ik vind het fantastisch om te doen.”

Croissantjes, gekookte eitjes, pistoletjes, broodjes gezond en natuurlijk de versgeperste jus d’orange. Voor een schappelijk prijsje heeft de jeugd tussen zeven en elf uur ‘s morgens een degelijke basis in de maag. “Ook de ouders kunnen een hapje mee-eten”, zegt Snijder montertjes. “Dat mensen goed ontbijten, is tegenwoordig niet vanzelfsprekend meer. Je hoort vaak genoeg verhalen van kinderen die zonder stevig ontbijt naar school gaan. Dat is niet goed en voetballen met een lege maag is dat al helemaal niet natuurlijk. Ik wil met het gezamenlijke ontbijt een signaal afgeven.”

Snijder is bezig aan zijn eerste seizoen als roerganger bij de jeugd van Slikkerveer. De afgelopen drie jaar bemande hij het wedstrijdsecretariaat. Snijder was tot op 21-jarige leeftijd actief als keeper bij de club, maar blessureleed dwong hem tot een vroegtijdig afzwaaien. Toen zijn jongste zoon aangaf graag voor Rijsoord te willen spelen, maakte Snijder geen bezwaar en diende hij die club met veel genoegen. “Keeperstrainer, leider, algemene zaken, het was een prima tijd.”

Een speling van het lot bracht Snijder dus terug bij Slikkerveer, de club waarvoor hij zich wekelijks 25 tot dertig uur inspant. Te beginnen op de maandagavond, wanneer hij organisatorische probleempjes onder de loep neemt. “Ik kijk dan samen met andere mensen wat er bij de jeugd zoal speelt aan moeilijkheden”, vervolgt Snijder. “Op woensdagavond en donderdagavond ben ik ook bij Slikkerveer, en dan volgt met de zaterdag het hoogtepunt van de week. Ik kick er nu eenmaal enorm op wanneer zo’n jeugdtak perfect draait, dat de problemen tijdig en kundig worden opgelost. Slikkerveer is best een grote club en er komen elke week weer dingen op ons pad waarvoor een oplossing nodig is.”

Met de kleding kunnen er dingen fout gaan, weet Snijder. Het vervoer naar uitwedstrijden moet goed worden geregeld. Er zijn genoeg potentiële brandhaardjes te verzinnen, maar doorgaans slaagt hij er samen met zijn collega’s van het jeugdbestuur in om de plooien glad te strijken. Op de zaterdag is het dan extra genieten. De jeugdvoorzitter zoekt naar woorden om zijn gevoel van gelukzaligheid optimaal te duiden. Na een zestal seconden stuurt hij de schijnwerpers naar het gezicht van de kinderen. “Ik geniet zo van hun plezier”, besluit Snijder. “Die kinderen zijn nog zo onbevangen, de dankbaarheid voor een mooie middag is in hun ogen gewoon te zien. Het kost me elke week veel tijd, maar ik zou niet anders willen. Ik heb gelukkig een geweldige vrouw die weet dat dit vrijwilligerswerk belangrijk voor me is.”

Frank van Driessche al 50 jaar op zijn plek bij SDO’63

VoetbalJournaal

-

15 juni 2018

0

Frank van Driessche al 50 jaar op zijn plek bij SDO’63

De 59-jarige Frank van Driessche is woonachtig, samen met zijn vrouw, in Lamswaarde en voldoet zijn functie bij de club als Voorzitter van SDO’63. Wij spraken met hem over zijn verleden, carrière als voorzitter en de toekomst van de club.

Verleden
Frank is begonnen bij SDO’63 toen hij negen jaar oud was. “Toen mocht je voetballen vanaf negen jaar, vanaf dat het mocht begon ik gelijk met spelen.” Nu zit hij inmiddels alweer 50 jaar lang bij SDO’63. Frank is zowel in de jeugd als in het eerste van SDO’63 actief geweest. Verder heeft Frank later in zijn carrière als speler nog gespeelt in het tweede en in het derde elftal van SDO’63.

Frank vertelt dat hij altijd al heeft gewoond in Lamswaarde. “Ik voetbalde zelf altijd heel erg graag, en hier in Lamswaarde had je maar één club en dat was SDO’63. Dus dat was een vrij logisch keuze.” Je zat hier op de lagere school en als je ging voetballen dan deed je dat bij SDO’63 vertelt van Driessche. Verder vertelt hij dat het in zijn tijd niet zomaar naar een andere Voetbal Clubs ging. “Dat deed je gewoon niet.” Destijds waren er nog veel kinderen dus het was niet zo moeilijk om jeugdelftallen te vormen.

Carrière
Binnen de club heeft van Driessche een aantal functies gehad. Zo vertelt hij dat hij jeugdtrainer en jeugdsecretaris is geweest bij SDO’63. Ook is Frank trainer van het eerste team geweest. “Eigenlijk heb ik zowat alle functies binnen de club doorlopen.” Frank was altijd al actief bij de club en vooral bij het eerste elftal. Toen kreeg hij op gegeven moment kans om de voorzitter te worden van SDO’63. “Dat was wel een uitdaging voor mij. Het is nogal wat om Voorzitter te zijn van een kleine Voetbalvereniging. Zeker in deze tijd vraagt het wel wat meer dan 40 jaar geleden toen er nog spelers genoeg waren en minder activiteiten. Voor de jongeren zijn er tegenwoordig zo veel mogelijkheden. Mensen zijn meer individualistischer geworden en dat maakt het voor teamsporten wat lastiger.”

Toekomst
“Wij proberen in ieder geval onze seniorenteams op de been te houden. Dat zijn er op het ogenblik twee.” Verder vertelt frank dat ze lang geleden 5 seniorenelftallen hadden en één zaterdag elftal. Maar door de tijd ingehaald is en er minder actieve leden zijn, zijn er in het heden maar 2 seniorenteams waarmee ze vol op bezig zijn om te zorgen dat voor het eind van het seizoen de Seniorenteams weer goed op de been te krijgen. Het bestuur zorgt er ook voor dat er goede begeleiding is. ”Er is pasgeleden nog een Nieuwe trainer aangetrokken die ervoor moet gaan zorgen dat het eerste elftal van SDO’63 weer op de been komt te staan. Danny Magito is een goede trainen met veel ervaring en trainings papieren. SDO’63 is een club met een grote betrokkenheid. Er is een goede sfeer en veel gezelligheid.’’

Sander Hengeveld wil met CION de vierde klasse uit

Cion Vlaardingen

-

15 juni 2018

0

Sander Hengeveld wil met CION de vierde klasse uit

Sander Hengeveld beleefde met CION vorig seizoen een bijzonder jaar. De doelman verloor met de Vlaardingers geen enkele competitiewedstrijd, maar moest het kampioenschap aan stadgenoot DVO’32 laten. Omdat de promotie naar de derde klasse ook via de zijdeur niet lukte – CION strandde in de nacompetitie – waagt CION dit seizoen een nieuwe poging.

“We hadden natuurlijk al derdeklasser moeten zijn”, is Hengeveld (32) van mening. “Het is bizar dat je niet promoveert als je bijna alles wint. Uiteindelijk hebben we vorig seizoen net twee keer te veel gelijkgespeeld. Aan de andere kant moet je heel nuchter zijn en uithuilen en opnieuw beginnen.”

De Vlaardingse sluitpost, die voordat hij bij CION neerstreek bij Fortuna Vlaardingen, SC Feyenoord en Victoria’04 speelde, is inmiddels zo ervaren dat hij weet dat teleurstellingen bij het voetbal horen. “Je hebt goede en slechte tijden, zo werkt dat nou eenmaal. Ik ben gepromoveerd met CION, maar ook gedegradeerd.”

Hij stond met CION een paar jaar geleden op de drempel van de derde klasse. “Dat was onder leiding van trainer Han van Leeuwen. We kwamen in de nacompetitie tot de finale. Daarin kwamen we net tekort tegen DSVP. Uit werd het 1-1, thuis verloren met 1-0. We speelden voetbal ‘des’ CION’s, vechtvoetbal dus. Maar we hadden ook veel voetballende kwaliteit. Dat seizoen klikte het gewoon; soms heb je dat.”

Ook bij het huidige elftal herkent Hengeveld, die bezig is aan zijn achtste seizoen bij CION, de ‘signalen’ van een goede ploeg. “De balans in het team is goed. We hebben van alles wat én veel. Want behalve een goede eerste elf hebben we ook een sterke bank. We hebben vijftien, zestien jongens die moeiteloos meekunnen zonder dat we zwakker worden. Dat geeft heel veel rust en vertrouwen. Ja, ook bij mij.”

Niet dat Hengeveld een opgewonden standje tussen de palen is. “Vroeger kon ik me nog wel eens druk maken als het niet ging zoals ik dacht dat het moest gaan. Met de leeftijd komt ook de rust. Ik doe mijn werk, probeer ook coachend aanwezig te zijn. Ik ben als keeper vrij allround, ik ben niet echt een lijnkeeper, maar een aardige reflex heb ik wel.”

Met CION ligt Hengeveld dit seizoen in ieder geval op kampioenskoers, al is Maense een gevaarlijke outsider dat er alles aan zal doen om de Vlaardingse plannen te dwarsbomen. “Van Maense zijn we nog niet af. We kunnen ons weinig misstappen veroorloven. Wat mij betreft slaan we die nacompetitie dit jaar over. Zoveel goeds heeft dat ons de afgelopen jaren niet gebracht. Bovendien wil ik met CION geschiedenis schrijven door kampioen te worden.”

En als dat lukt, heeft CION volgens de keeper een goede selectie voor de derde klasse staan. “Eigenlijk is deze groep al derde klasse-waardig. We spelen alleen nog in de vierde klasse.”

Van den Dool: van hoofdmachtspeler tot leider bij VV Herovina

vv Herovina

-

15 juni 2018

0

Van den Dool: van hoofdmachtspeler tot leider bij VV Herovina

Roland van den Dool (35) kan de band met het eerste elftal van Herovina nog niet loslaten. Op zijn vijftiende debuteerde hij in het eerste. Nu is hij nog altijd elftalleider bij de derdeklasser.

HERWIJNEN – Vervelend knieletsel maakte veel te vroeg een einde aan zijn actieve voetballoopbaan. Op zijn 25ste ging het voor het eerst verkeerd. Er was van alles mis in zijn knie, maar dat werd te laat onderkend. Vier jaar later speelde hetzelfde letsel opnieuw op. ,,Toen adviseerde de chirurg mij toch echt te stoppen om niet alles kapot te lopen.” Op het hoogtepunt van Van den Dool bereikte Herovina bijna de tweede klasse, maar werd na twee bizarre wedstrijden uitgeschakeld door GDC.

Van den Dool combineert het leiderschap al vier jaar met trainingssessies bij het eerste elftal. ,,In het begin was dat lastig, dan ben je vooral nog te veel speler. Nu lukt het beter om vanuit de dug-out mijn mond te houden. Bijkomend voordeel is dat wij op ons niveau steeds betere jonge scheidsrechters krijgen. Die marchanderen niet en zijn duidelijk.”

Van den Dool vervolgt: ,,Ik hoop echt dat het team zich gaat redden in de derde klasse. Voor volgend seizoen hebben wij Remon Steenbruggen terug, Eddy Steenlage wil het na zijn auto-ongeval weer gaan proberen en er komen een paar jonge spelers door.” Bovendien keert Frank Clement volgend seizoen volledig terug bij de selectie. Hij stopt als verzorger.

Na het verlies bij Sleeuwijk, in de eerste week van april, werd het er niet gunstiger op. Toch blijft trainer Gert-Jan Potters uiterst positief. ,,Als ik ons programma erbij pak kunnen wij nog een paar ploegen onder ons houden. Ik heb daar alle vertrouwen in”, vertelde de Werkendamse oefenmeester na afloop.

,,Nu ik zelf aan de zijkant sta proef ik hoe moeilijk het is om vanaf die positie te coachen”, verklaart Van den Dool. ,,Negen van de tien keer ben je te laat met een opmerking. Wij doen er met zijn allen echt alles aan om vaker te scoren, maar het lukt gewoon niet. Wij verwachten van Maarten Lievaart, Jesse van Vliet en Jeffrey van der Meijden wat meer doelpunten. Het is echter heel anders dan vorig seizoen in de vierde klasse. Tegenstanders op dit niveau verdedigen gewoonweg veel beter.” Jesse van Vliet is een groot talent en hij gaat er echt wel komen. Hopelijk krijgt hij daar op dit niveau de kans voor.

Van den Dool: ,,Ik ben heel benieuwd naar de hernieuwde samenwerking met trainer Glenn Calor. Hij is destijds bij ons als hoofdtrainer begonnen. Ik herinner mij nog dat Glenn echt heel gericht trainde. Wij scoorden destijds vaak uit spelhervattingen. Daar kun je op trainen.”

Roland van den Dool zit niet meer te wachten op terugkeer naar de vierde klasse. ,,Dan gaan wij zomaar met dat niveau mee. Nee, geef mij maar de Brabantse derde klasse. Heerlijke clubs, waar echte voetbalsfeer heerst.”

Voormalig doelman Wilco de Leeuw is ook nog steeds bij het team. Hij is keeperstrainer maar moest onlangs twee keer onder de lat. Voormalig tweede keeper Marco Pellekaan is tussentijds gestopt.

William Vincent geniet bij VV Lyra

vv Lyra

-

14 juni 2018

0

William Vincent is een geboren Amerikaan en is al 27 jaar voetbalcoach. Inmiddels is hij al vijf jaar trainer van VV Lyra vrouwen. Zelf is Vincent getrouwd en heeft twee zonen van 21 en 19 jaar. Vincent heeft zelf ook een lange tijd gevoetbald en is begonnen met voetballen bij Quick Steps in Den Haag.

Buitenlands voetbal
Naast dat Vincent in Nederland heeft gevoetbald heeft hij ook in Amerika, Duitsland en Engeland gevoetbald. ‘Het is wel een stuk anders voetbal dan hier, in elk land gaan ze ook anders om met de coach.’ In Engeland zijn ze allemaal erg fanatiek. ‘In Engeland is het lang leven de lol, bier drinken is ook erg belangrijk. Duitsland is echt een voetballand, net zoals Nederland.’ Vincent heeft in het buitenland veel geleerd. ‘Een leuk avontuur is dat ik ook een tijdje in Oman heb gezeten en toen hebben we onder de Amerikaanse vlag met een elftal van Amerikanen tegen het nationale team van Oman gespeeld.

Terug in Nederland
‘Toen ik in 2009 terugkeerde naar Nederland, ben ik in aanraking gekomen met voetbal in het Westland. Vervolgens ben ik via een vriend van mij bij Honselersdijk terechtgekomen en heb hier de E2, Vrouwen 1 en de senioren 4 gaan trainen.’ Dit was Vincent zo goed bevallen en heeft een contract gekregen en ging toen met de JO19-1 aan de slag die hij toen twee jaar is gaan trainen. Met dit elftal wist hij, in zijn eerste jaar als trainer, 32 wedstrijden ongeslagen te blijven in alle competities.

Na dat hij bij Honselersdijk trainer is geweest, is hij doorgeschoven naar het vrouwenelftal van het Westland. Hierna is hij gevraagd om bij VV Lyra trainer te worden. ‘Ik ben er één keer geweest en het is een hele fanatieke groep, een gedreven elftal. Dit viel precies in mijn straatje.’

Kampioen van de 2^eklasse
‘Als je als team en staf zo gedreven bent, dan komt succes vanzelf.’ VV Lyra is, volgens Vincent, aan het klimmen naar de top van het Westland. ‘We werken allemaal hard voor elkaar.’ De echt enige concurrent in het Westland is SC Monster, deze wedstrijden waren de hoogtepunten voor hem als trainer: ‘Het is dan ook heel leuk om twee keer te winnen van Monster.’ VV Lyra is thuis ongeslagen en op een gegeven moment waren ze zelfs 25 wedstrijden achter elkaar ongeslagen.

Doelen
‘Het wordt nu allemaal wel een stukje lastiger natuurlijk, een klasse hoger en langere reizen. We zullen ook weer extra inzet moeten gaan tonen, want het zal een stukje sneller gaan.’ Een andere doelstelling is om de jeugd er meer bij te betrekken. Tevens willen ze zich komend seizoen handhaven in de 1^eklasse.

Beker
Helaas hebben de dames van Lyra de beker verloren van de SEP vrouwen na het nemen van penalty’s. ‘We speelden echt een hele goeie wedstrijd, maar SEP is natuurlijk een goeie tegenstander. Het was een hele spannende wedstrijd.’ Voor volgend seizoen willen ze de beker wel mee naar huis nemen. Helaas vetrekken er komend seizoen twee speelsters door bepaalde omstandigheden. Er komen wel mogelijke versterkingen aan voor VV Lyra om de ploeg te helpen om zich te handhaven in de 1^eklasse.

Zaterdag 16 juni spelen de Lyra Vrouwen in de Haaglanden Cupfinale tegen de RKAVV Vrouwen.

Edith Martens proeft waardering bij aanstelling SteDoCo

SteDoCo

-

14 juni 2018

0

Edith Martens proeft waardering bij aanstelling SteDoCo

SteDoCo heeft Edith Martens aangetrokken als hoofdcoach voor de vrouwenselectie. De inwoonster van Den Bosch volgt na de zomer Irma de Witte op die de club na vier seizoenen verlaat.

HOORNAAR – Op maandag 16 april maakte Edith Martens in Hoornaar voor het eerst kennis met de spelersgroep. “Ik ben trots om Irma de Witte als trainster te mogen opvolgen. Zij heeft hier wel wat neergezet. Dit seizoen maakt de groep waar dat men op dit niveau thuishoort. Ik sluit niet uit wij met SteDoCo in de toekomst de stap naar de topklasse gaan maken.”

Martens heeft na haar aanstelling begin februari natuurlijk wel al een beeld van de groep gevormd. ,,Ik was in de gelegenheid om het team een aantal keer aan het werk te zien. Ik ben dus al in staat om een positie-analyse te maken. Inmiddels heb ik een goed beeld van de spelersgroep. Van daaruit wordt nagedacht hoe de selectie er voor volgend seizoen gaat uitzien. Wij gaan kijken of er interessante speelsters zijn die de stap naar SteDoCo willen maken.”

Er is duidelijk verschil tussen het zaterdag- en zondagvoetbal. ,,Het niveau op zaterdag ligt hoger.” Martens kan dit vanuit haar expertise goed inschatten, want zij ziet regelmatig voetbal op gelijk niveau op de verschillende dagen. Zij weet dat het vrouwenteam van SteDoCo in zeer grote lijnen bijeen blijft. ,,Het is natuurlijk nog even afwachten tot na 15 juni als de overschrijvingsperiode verlopen is. Er gaat waarschijnlijk wel iets gebeuren, want ik vind de selectie nu wat te krap. Aanvulling vanuit eigen geleding moet uit MO19 komen. Die speelsters moeten daar natuurlijk wel aan toe zijn en zij moeten in het plaatje passen. Het zou fijn zijn als SteDoCo zich in elke linie zou kunnen versterken.”

Edith Martens is vrijwel dagelijks met voetbal bezig. ,,Is het geen training of wedstrijdbegeleiding, dan ga ik wel ergens kijken. Regelmatig voer ik gesprekken met speelsters. Dat maakt het werk leuk en veelzijdig.” Voor Martens wordt het straks een korte vakantie. ,,Ik vind het erg belangrijk om goed af te sluiten bij Prinses Irene, dat in de hoofdklasse op zondag actief is.” Met Prinses Irene gaat zij waarschijnlijk de nacompetitie in voor klassebehoud. ,,Door mijn baan in het onderwijs heb ik in de zomermaanden gelukkig wat ruimte. Ik heb er heel veel zin in om straks hier in Hoornaar te gaan beginnen”, besluit Martens.

Staat van dienst
De 38-jarige Edith Martens is geboren en getogen in Alphen (NB), waar ze bij de plaatselijke voetbalclub Viola begon met voetballen. Op een kort uitstapje na (DESK), speelde ze daar haar hele actieve carrière. Martens heeft zich na haar middelbare school gericht op een carrière in de sport. Ze ging naar het CIOS en daarna naar de Sporthogeschool in Tilburg waar ze de ALO afrondde. Al tijdens haar studietijd volgde ze cursussen voor pupillentrainer, UEFA C (TC III jeugd) en UEFA B (TC II). Als trainster was ze onder andere werkzaam bij de KNVB, districtsteam Zuid I meisjes O17, assistent-trainer bij het vrouwenteam van Willem II, assistent-trainer nationaal schaduwteam meisjes O17, assistent-trainer/coach bij de PSV-vrouwen, trainer bij het tweede herenelftal van Zwaluw VFC uit Vught en op dit moment trainster in de hoofdklasse B bij Prinses Irene en talentcoach bij de KNVB van de trainingsgroep meisjes O11, O12, O13 opleidingsgebied Zuid. ,,Het speelt in mijn hoofd om ooit aan de cursus UEFA A te beginnen. Ik ben nu erg druk, maar dat moment gaat een keer komen.”

Wim Holster begint aan nieuw voetballeven

VoetbalJournaal

-

14 juni 2018

0

Wim Holster begint aan nieuw voetballeven

Voor Wim Holster is het op zaterdag 26 mei klaar. De modelvoetballer en aanvoerder van Woudrichem beëindigt zijn voetballoopbaan, die hem langs Woudrichem, FC Den Bosch, Achilles Veen en Roda Boys/Bommelerwaard bracht.

Holster gaat zich toeleggen op het trainerschap bij de jeugd. Zijn oudste zoon Rafael (6) voetbalt al en tweede zoon Dylan (2) komt er mogelijk ook aan. Daarnaast is hij toegetreden tot de technische commissie van Woudrichem, waar hij zich gaat bezighouden met de onderbouw van de jeugd.

Hoe heb je jezelf als speler ontwikkeld?
,,Ik heb getracht om bij FC Den Bosch te slagen. Op 12-jarige leeftijd koos ik volledig voor het voetbal. Ik combineerde de trainingen met mijn schoolopleiding in Den Bosch. Ik groeide daar op met spelers als Jordens Peters (nu Willem II, red.) en Stef Doedée, die keeper werd bij FC Dordrecht en RKC (nu bij ASWH, red.). Na twee jaar wist ik dat ik niet goed genoeg was voor betaald voetbal. Ik heb toen voor school en mijn maatschappelijke carrière gekozen. Geen moment spijt, want ik heb de HTS afgerond. Op mijn vijftiende speelde ik al in het eerste elftal van Woudrichem.”

Je hebt vaker je verstand boven het voetbal laten prevaleren?
,,In mijn eerste jaar bij Woudrichem speelde ik samen met mijn oom Piet Saaman en Frans Vonk in de nacompetitie. Wij bereikten toen op het veld van Papendrecht de eerste klasse. Een ongelooflijke periode. In het jaar dat wij eerste klasse speelden liep ik ook een half jaar stage bij RKC. Ook toen heb ik op mijn zeventiende voor mijn opleiding HTS-bouwkunde gekozen. Het daaropvolgende seizoen heb ik voor twee jaar voor Achilles Veen gekozen. Terug naar Woudrichem en vervolgens twee jaar Roda Boys. Daarna terug naar Veen waar wij naar de hoofdklasse terugkeerden.”

Je hebt hoofdklasse gespeeld. Was dat voor jou de top?
,,Ik heb er voor mijn gevoel alles uitgehaald wat erin zat. In de eerste klasse bij Roda Boys scoorde ik twaalf doelpunten en was ik het mannetje. Een jaar later bij Achilles Veen moest ik echt op mijn tenen lopen om het bij te benen. Ik zat daar aan mijn plafond. Mogelijk had het ermee te maken dat de kinderen kwamen en dat ik het steeds drukker op mijn werk kreeg, ik weet het niet. Vergis je niet, wij speelden op het hoogste niveau van Nederland.”

Uiteindelijk toch weer terug naar het oude nest op Het Bolwerk
,,Ja, voor de derde keer. Het deed mij pijn dat het team naar de vierde klasse was weggezakt. Samen met nog wat spelers en de komst van trainer Leon Elands hadden wij een plan om Woudrichem terug op niveau te brengen en na twee kampioenschappen is dat gelukt. Twee hoogtepunten in mijn voetballoopbaan, de derde is de titel met Achilles Veen. Absoluut toppunt was dat mijn zoon Rafael mij in Brakel de kampioenschaal kwam brengen. Daarna gebeurde dat nogmaals uit bij Leerdam Sport toen ook Dylan erbij was.”

CvdW: FC Drunen – José Kooiman

fc Drunen

-

14 juni 2018

0

De 43-Jarige José Kooiman komt al vier jaar bij FC Drunen. Eerst begonnen als ouder zoals vele andere en later door de vereniging gevraagd om leidster te worden. Hierna is Kooiman in de jeugdcommissie terecht gekomen en is nu sinds twee en een half jaar jeugdvoorzitster bij Drunen. Ze vertelt VoetbalJournaal meer over haar komst bij de club, haar visie voor de jeugd en de toekomst voor de jeugdafdeling.

Zelf heeft de jeugdvoorzitster ook een kort verleden als actief speelster in de voetbalwereld voor ze bij FC Drunen werd aangesteld. Ze heeft vroeger namelijk als kind zijnde gespeeld bij een voetbalvereniging uit Waalwijk. Hier was zij een jaar erg actief bezig met voetbal maar heeft dit later achter haar gelaten.

Vanwege de keuze van haar zoon is Kooiman bij de voor haar perfecte vereniging terecht gekomen en hierna ging de rest van zelf. ‘’Mijn zoon heeft altijd een eigen mening gehad, al zijn vriendjes voetbalden bij de concurrent maar hij wilde graag bij Drunen spelen omdat het qua omvang zo’n bescheiden club was. Hij kwam als alleenstaande jongen in een vreemde club maar hij had het meteen naar zijn zin en werd gelijk opgenomen in de vereniging.’’

Momenteel speelt haar zoon niet meer bij Drunen. Hij speelde voor het laatst in de D’tjes tot die groep met een spelers tekort kreeg te maken. Bij FC Drunen kon hij daarom even niet terecht maar hij wilde ook niet overstappen naar de concurrent. Wanneer er in de nabije toekomst weer een nieuw elftal is zal hij zich hoogstwaarschijnlijk weer aansluiten bij de vereniging.

Toen ze jeugdvoorzitster werd begon ze haar focus te leggen op de kleintjes, de vier of vijf jarigen. ‘’Kinderen in deze leeftijdscategorie hebben vaak nog geen vriendjes die op voetbal zitten. Ik heb in hun veel tijd en energie gestoken door bijvoorbeeld clinics op school te geven en evenementen tijdens Pasen. Zo doende is onze groep jongere kinderen erg aangevuld en in een goede twee jaar tijd is het aantal met 40 procent verdubbeld. Natuurlijk kan je ook de focus leggen op de oudere kinderen, maar negen van de tien voetballen al bij een andere club of hebben vriendjes bij een andere club. De jongsten maken voor het eerst kennis met voetbal en zijn nog erg beïnvloedbaar en plooibaar.’’

Zelfs zonder haar zoon bij de club ziet Kooiman geen een reden om te vertrekken en zit hier erg op haar plek. ‘’Je wordt helemaal opgenomen binnen de club, je hoort er meteen bij. Elke nieuweling wordt hier hartelijk ontvangen. Iedereen is een, iedereen helpt elkaar en iedereen ondersteunt elkaar.’’

Kooiman wil nog graag één jaar jeugdvoorzitster blijven. Dan vindt ze het na drie en een half jaar tijd voor wat nieuws. Een nieuwe gedachtegang en andere ambities krijgen binnen de club vindt ze erg belangrijk voor de toekomst, anders krijg je een sleur. ‘’Het doel wat ik voor ogen heb is het huidige aantal jeugdleden nog één keer te verdubbelen. Dan heb ik zoiets van: nu heb ik mijn doel bereikt. Hierna draag ik het steentje weer over aan iemand anders.’’

Ondanks dat de huidige jeugdvoorzitster kijkt naar een nabije toekomst waarin ze haar functie gaat overdragen is ze nog steeds erg gemotiveerd om iets anders voor de club te gaan betekenen.

Rik Impens geniet van het voetballen in Nederland

VoetbalJournaal

-

14 juni 2018

0

Rik Impens geniet van het voetballen in Nederland

HSV HOEK – Hij is bezig aan zijn eerste seizoen in het shirt van hoofdklasser HSV Hoek. Direct werd duidelijk dat de spelverdeler een meer dan toevoegde waarde is gebleken. En zelf geniet hij van het voetballen ‘ over de grens’.

Toch kreeg hij zo aan het eind van de rit een flinke teleurstelling te verwerken in de vorm van een blessure aan de hamstring. “Ik raakte in de wedstrijd tegen Smitshoek geblesseerd aan de hamstring. Het bleek om een scheur te gaan en ik werk nu elke dag met de fysio van KAA Gent, mijn oude-club, om zo snel mogelijk fit te worden. Want ik zou het jammer vinden dat voor mij dit seizoen zo zou eindigen.”

Ongeslagen
Want na een fantastisch verlopen voorbereiding leek iedereen ervan overtuigd dat HSV Hoek zou meestrijden om de titel. “Maar dat liep toch even anders dan verwacht. Als ik zie dat we voor de winterstop echt een aantal heel domme punten hebben laten liggen…. Dat is doodzonde als we daarvoor aan de finish de rekening zouden moeten betalen, zeker omdat het nu zo fantastisch draait qua prestaties op het eind. We hebben in 2018 nog geen wedstrijd verloren en nog ongeslagen. Daardoor zijn we wedstrijd na wedstrijd weer richting de top van de ranglijst geklommen.”

Flow
Saillant is in het geheel dat sinds trainer Jannes Tant aangaf te vertrekken, zijn ploeg ineens begon te winnen. “Al heeft het een niets met het ander te maken. Want voor de winter viel de bal gewoon niet en in 2018 lijkt het allemaal te passen, zijn we in de flow terecht gekomen en is het gaan lopen. We winnen uit op Noordwijk en spelen thuis gelijk. We zullen nooit weten waar we nu zouden staan als we ook voor de winter zo hadden gespeeld. Maar ik denk wel dat we dan daadwerkelijk voor de titel gestreden zouden hebben. Persoonlijk vind ik het jammer dat de trainer vertrekt. Ik had een goede band met hem en hij gaf me hier toch het vertrouwen. Maar ik denk ook dat hij zelf toe was aan een nieuwe impuls en ik ben er zeker van dat hij ook bij Gent-Zeehaven prima werk zal gaan leveren.”

Technischer
Impens persoonlijk kijkt wel tevreden terug op zijn seizoen bij de Zeeuws-Vlaamse hoofdklasser. “Ik voel me als een vis in het water hier in deze stijl van voetballen. In Nederland wordt gevoetbald om te winnen en er wordt veel technischer gespeeld dan in België, waar het meer vechtvoetbal is. Zelf gedij ik hier prima. Ik heb me denk ik voldoende kunnen tonen, ben met doelpunten en assists belangrijk geweest voor de ploeg. Het is dan jammer om in de laatste wedstrijden geen bijdrage te kunnen leveren. Daarom hoop ik dat ik wellicht fit ben om de laatste thuiswedstrijd nog van waarde te zijn. En anders hoop ik de nacompetitie met Hoek te kunnen ingaan en te strijden voor promotie. Dat zou een mooi scenario zijn.”

Terugbetalen
Volgend seizoen blijft de voormalig speler van onder andere KAA Gent, Roeselare en Hamme sowieso te bewonderen aan de Lovenpolder. “ Ik heb het prima hier, geniet van het voetbal, het geweldige publiek en de sfeer. Ik kon terug naar België, maar ik ben hier nog niet klaar. Ik kijk er naar uit om volgend seizoen opnieuw te groeien als speler en mijn bedrage te leveren. Het geraamte van deze groep blijft intact en er komen enkele versterkingen bij, terwijl ook de nieuwe trainer Dennis de Nooijer wilde dat ik zou blijven. Daar spreekt vertrouwen uit en dat wil ik graag terugbetalen met mooie prestaties.”

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief