Het was een succesvol jaar voor VV Goes. De ploeg van trainer Rogier Veenstra won de districtsbeker, maar belangrijker nog: het promoveerde via de nacompetitie naar de derde divisie. Ook deze voorbereiding begon niet verkeerd; profclub ADO Den Haag werd aan de kant gezet. Een gesprek met aanvaller Erwin Franse (21).

De razendsnelle rechtsbuiten heeft er inmiddels twee seizoenen opzitten bij de kersverse derdedivisionist. Twee promoties in twee jaar tijd, maar met name afgelopen seizoen werden alle verwachtingen overtroffen. Mede door de ex-Feyenoorder. De rushes van Franse zien er steevast gevaarlijk, kans na kans wordt vaak gecreëerd. En ook als dat soms niet helemaal volgens de spelregels is. Denk aan de goal van Franse tegen Be Quick 1887 uit Haren in de belangrijke nacompetitiewedstrijd. Franse trok aan de arm van de keeper terwijl die de bal in het spel wilde brengen. Het ontging de scheidsrechter en GOES zat terug in de wedstrijd. Een mooi slimmigheidje.

Kwestie van tijd
Maar is de inwoner van Kwadendamme overrompeld door de prestaties van zijn elftal? ,,Aan de ene kant is het een verrassing, maar aan de andere kant ook helemaal niet. Ik weet hoe goed het in mijn eerste seizoen al was en die lijn hebben we gelukkig door kunnen trekken. Maar dat we nu weer zo hoog zouden eindigen, had natuurlijk niemand verwacht”, zo laat Franse weten.

Waar Franse in zijn eerste seizoen een stuk minder scoorde, was hij afgelopen seizoen een van de scherpschutters van zijn ploeg. Zelf merkt hij ook dat het steeds lekkerder gaat wanneer hij voor de goal verschijnt. “Het gaat al veel en veel beter. Ik heb meer doelpunten gemaakt en creëer nog meer kansen. Dat ze er dan niet allemaal in gaan is zonde, maar dat is een kwestie van tijd.”

Feyenoord-Ajax
Maar dat de vleugelflitser het nu zo goed doet kan ook niet echt als een verrassing worden gezien. Franse speelde in de jeugd bij Feyenoord en kende dus een goede opleiding. Wie online een beetje speurt ziet Franse scoren tegen Ajax, het Ajax van Abdelhak Nouri. Toch kreeg hij bij de Rotterdammers geen contract aangeboden en ook de nodige stagewedstrijden bij verschillende clubs liepen op niks uit. Toen zijn dorpsgenoten Tim de Winter en Francis Kabwe Manengela hem vroegen om naar GOES te komen was de keuze snel gemaakt. “Dat heeft natuurlijk wel meegespeeld, maar het was voor mij vooral belangrijk om aan spelen toe te komen. Bij GOES had ik het beste gevoel. Gezien de afgelopen twee jaar kan ik zeggen dat het goed is uitgepakt.” Ook dit jaar toonden weer diverse clubs van binnen en buiten Zeeland interesse in hem, maar na gesprekken met trainer Rogier Veenstra besloot hij toch om te blijven. ,,We hebben een goede en talentvolle groep en bij GOES ben ik nog niet uitgeleerd.”

Stefan Slabbekoorn (24) verruilde enkele jaren terug een beloftevolle toekomst als leidsman in het korfbal in voor een precair bestaan als voetbalscheidsrechter. Momenteel fluit hij niet in de Zeeuwse klei, maar in Zweden.

De Biezelingenaar deed dus aan korfbal, maar dat gaf hem slechts geringe voldoening. ,,Toen ben ik maar korfbalscheidsrechter geworden en dat ging vervolgens als een speer. Al snel floot in de overgangsklasse. Er werden mij bekerfinales toegewezen en ik had ooit de leiding over het duel van TOP Arnemuiden voor promotie naar de hoofdklasse – het op een na hoogste niveau van Nederland. Arnemuiden verloor, maar zelf stond ik wel op het punt om naar dat niveau te promoveren. En ik was nog maar twintig jaar hè.”

Tijdens de succesvolle sportzomer van 2014 groeide Slabbekoorns voetballiefde, wat hem op het idee bracht zich in te schrijven voor de scheidsrechterscursus van de KNVB. Slabbekoorn: ,,Puur om er als korfbalscheidsrechter voordeel uit te kunnen halen.” Uiteindelijk werd Slabbekoorn zelfs geselecteerd voor het talententraject van de KNVB. Zo wiep zich een moeilijke keuze op. Of richting de hoofdklasse in het korfbal, of onderaan de ladder beginnen in het amateurvoetbal. Het werd dat laatste. ,,Het voetbal is toch professioneler en dat wilde ik gewoon eens meemaken. Het is leuker omdat het moeilijker is, dynamischer.”

Maar hoe komt Slabbekoorn dan opeens in Zweden terecht? ,,Studie. Vorig jaar november kreeg ik de kans om daar een opleiding in de luchtvaart te gaan volgen. Een enorme kans, want voor mij ook tien anderen. Tot en met oktober verblijf ik hier nog in Lund. Dat is een stad met zo’n honderdduizend inwoners, in de buurt van Malmö Daarna moet ik nog zes maanden stage lopen en wordt Brussel waarschijnlijk mijn werkveld. En dan wil ik de Zeeuwse voetbalactiviteiten ook graag weer oppikken.”

Toch is het niet zo dat Slabbekoorn alleen maar in de studiebanken zit. Begin maart was hij als vlagger actief bij zijn eerste wedstrijdje. ,,Ik had de Zweedse bond zelf benaderd. Eigenlijk had ik eerst een cursus moeten volgen maar na overleg te hebben gehad geloofden ze wel dat ik al enige ervaring had. Als het goed is ben ik in september ook voor het eerst als scheidsrechter actief. Op een vergelijkbaar niveau als dat ik in Nederland fluit, tweede á derde klasse.”

Dat Slabbekoorn ondertussen een beetje Zweeds kan vergemakkelijkt de boel wel. ,,Sommige Zweedse woorden betekenen hetzelfde. Pas schreeuwde iemand naar me dat hij aan z’n shirt werd getrokken. Hoefde ik alleen maar ‘nee, nee, nee’ te zeggen.”

In het jaar dat de ASV Brouwershaven zijn negentigjarig bestaan mag vieren keert de club terug naar de standaardklasse. Sinds 2013 kwam de club uit in de reserveklasse. Destijds kon de club lastig op eigen benen staan, tegenwoordig is er weer veel aanwas vanuit de hoogste jeugd. Middelburger Danny Sandhövel mag de zaterdagclub in de vierde klasse gaan leiden.

,,Het zou de kroon op het werk zijn”, antwoordde voorzitter Sven Vermeijden eerder dit jaar al op de vraag of een terugkeer naar de standaardklasse in het verschiet lag. Begin februari werd bekend dat de terugkeer een definitieve ‘go’ had gekregen. Dus geen wedstrijden meer in de reserve vijfde klasse van het zaterdagvoetbal.

Danny Sandhövel
De man die het eerste elftal dit seizoen moet gaan klaarstomen is trainer Danny Sandhövel. Hij volgt het trainersduo Arjan van der Meer en Ivan Pankow op. De aanstelling van Sandhövel was ook nodig aangezien de club een trainer met het vereiste TC3-diploma moest aanstellen om een terugkeer naar de standaardcompetitie mogelijk te maken.

Sandhövel was eerder werkzaam bij MZVC. Daar vormde hij bij het eerste elftal onder meer een trainersduo met Ron Amperse. Afgelopen seizoen was Sandhövel ook als scout betrokken bij de Jeugd Voetbal Opleiding Zeeland (JVOZ).

Na zeven seizoen in het eerste bij MZC’11 werd het voor Rick Bevelander tijd om terug te keren op het oude nest. De 27-jarige middenvelder, die ook uit de voeten kan in de spits, keert terug bij WIK’57, de club waar het voor hem allemaal is begonnen.

Terugkeren bij zijn oude liefde stond altijd al op de planning, maar komend seizoen gaat het er dus echt van komen. “Het was altijd al de bedoeling om terug te keren, maar wel op een moment dat ik nog fit was en iets kon toevoegen. Het blijft je club en ik wil graag nog iets betekenen voor mijn clubje op ’t dorp!”

Bevelander begon met voetballen toen hij vijf jaar oud was en sloot zich toen vanzelfsprekend aan bij de club in het dorp. Tot zijn vijftiende voetbalde hij in de jeugd bij WIK, alvorens hij besloot om zijn geluk te gaan beproeven bij het latere MZC’11. Een periode waar hij met veel voldoening op terugkijkt. “Ik heb daar een mooie tijd gehad en veel meegemaakt. Nacompetitie gespeeld, kampioen geworden en op een hoger niveau mogen voetballen. Daar heb ik van genoten.” Maar nu is het dus tijd om het groen-wit van WIK weer aan te trekken, een keuze die hij weloverwogen heeft gemaakt. “Bij MZC stopten Martijn van Grunsven en Freek Torensma, waardoor ik een van de oudsten zou zijn. Dat zag ik niet zo zitten.”

Beleving
Dat de keuze op WIK’57 zou vallen was dus voor weinig mensen een verrassing. Ondanks dat hij een tijdje is weggeweest, is hij de club altijd blijven volgen, vooral ook omdat veel van zijn vrienden er nog steeds voetballen. Bevelander gaat nu op een lager niveau voetballen, maar dat wil niet zeggen dat het fanatisme daarmee ook afneemt. “We hebben veel jonge gasten in de selectie, dus ik zal de ploeg op sleeptouw moeten nemen. Ik wil ze graag wat leren op het gebied van beleving en echt willen winnen, dat is iets wat je leert op een hoger niveau.” Met een nieuwe trainer en een jonge groep wil hij de lat dan ook niet te hoog leggen. “We zullen niet meteen bovenin meedoen, maar ik hoop dat we meer winnen dan vorig seizoen.” Over zijn keuze en de eerste indrukken is hij in ieder geval duidelijk. “Ik heb nog geen spijt en dat ga ik ook niet krijgen!”