Het is elke zaterdag druk op het kleine en sfeervolle complex van Groen-Wit. Voor vrijwilligers is het soms flink puzzelen om de wedstrijdschema’s rond te krijgen, zo ondervond Het VoetbalJournaal tijdens een bezoekje aan het Haags Sportpark.

Ingeklemd tussen de smalle straten van Breda-West ligt het kleine, maar sfeervolle sportpark van Groen-Wit. Vanuit de huizen in deze buurt hier in hartje Princenhage heb je prima zicht op de slechts twee velden van de voetbalclub, die op deze plek onmogelijk haar sportpark kan uitbreiden. Op het eerste gezicht lijkt dat wel nodig. Op deze koude zaterdagochtend in november wemelt het op het sportcomplex van de ouders en kinderen, de kantine is gezellig vol en de rijen geparkeerde auto’s hier aan de Postillonstraat reiken bijna letterlijk tot aan een van de cornervlaggen van het hoofveld. “We hebben 35 jeugdteams en twee velden zoals je ziet, dus het is soms wel moeilijk plannen”, geeft Paul Bové toe. “Het is hier en daar wat puzzelen, maar meestal komen we er wel uit. Hopelijk wordt het een zachte winter, want we hebben slechts één kunstgrasveld. Als we niet op ons natuurgras kunnen spelen of trainen, dan is het hier wel een beetje chaos. Het zou al schelen als ons hoofdveld (het natuurgrasveld) ook verlichting krijgt. Sommige jeugd duels starten hier op zaterdag namelijk pas om 17.15 uur, maar helaas zien veel buurtbewoners dat niet zitten”, zegt de jeugdvoorzitter.

Verkeerstoren

Bové doet zijn verhaal in de bijzondere bestuurskamer van Groen-Wit. De grote, hooggelegen ruimte op de eerste etage van het clubgebouw staat midden op het sportpark en door enorm veel ramen heb je een perfect overzicht op elk plekje van het complex. Met een vleugje fantasie zou je de opvallende bestuurskamer de verkeerstoren van Groen-Wit kunnen noemen, waar deze zaterdag een handjevol vrijwilligers toezicht houdt op de vele wedstrijden die momenteel worden gespeeld. “Deze ruimte is een en al nostalgie, maar ook een tikkeltje ouderwets. Dat geldt overigens ook voor onze kantine en kleedkamers”, aldus de jeugdvoorzitter.

“We krijgen altijd veel complimenten van tegenstanders over ons complex, men vindt het hier gezellig. Maar het is niet alleen sfeervol hier, onze teams kunnen ook goed voetballen”, aldus Bové, wiens eigen kinderen uitkomen in de MO15- 1 en de JO11-1 van Groen-Wit. “Onze selectieteams spelen op behoorlijk niveau en treffen in hun competities teams van veel grotere clubs uit deze regio, zoals Beek Vooruit en JEKA.”

Het multiculturele karakter van de wijk Princenhage is hier op een leuke manier te herkennen op de velden van GroenWit. Nederlandse, Turkse, Marokkaanse en Antilliaanse kinderen en ouders bewegen zich kriskras over het sportcomplex en gaan erg goed met elkaar om. “We zijn een echte familieclub, iedereen is welkom en we hebben hier veel respect voor elkaar”, legt Bové uit. “Ik ben er trots op dat we bij Groen-Wit zo gebroederlijk met elkaar omgaan.” De zaterdagochtend is inmiddels voorbij en dat betekent dat het drukste moment van het weekend bij Groen-Wit bijna voorbij is.

“Maar volgende week wordt het chaos hoor, zo klinkt het in de ‘verkeerstoren’ van de club. Dan staan er 17 thuisduels op het programma op het Haagse sportpark, dus dat wordt nog wat.”

Voetbalvereniging Bavel heeft sinds november een nieuw voorzitter. Christel Geerts heeft het stokje overgenomen van Eric Joossen. Deze energieke vrouw zat al een jaar in het bestuur, was leider van een jeugdelftal en heeft twee kinderen bij de club rondlopen. Ze gaat nu vol ambitie aan de slag als voorzitter.

Besturen zit in Geerts’ bloed. Het komt niet zelden voor dat de Bavelse benaderd wordt voor een functie in het bestuur van een organisatie. Of dat nu van een peuterspeelzaal is of van haar werk. “Blijkbaar hebben mensen het idee dat ik dit goed kan. Ik weet wel dat ik heel analytisch naar dingen kijk, graag terug naar de basis ga als ik zie dat iets niet goed loopt. Ook vind ik het echt te makkelijk om commentaar te leveren, maar dan zelf niet de handschoen op te pakken als je de kans krijgt.”

Zo klom ze in haar werk ook op van secretaresse tot directeur. “Terwijl ik eigenlijk secretaresse was geworden omdat ik het rustiger aan wilde doen, gezien mijn gezinsleven.” Maar besturen zit in haar genen.

Geerts is blij dat ze voetbalvereniging Bavel eerst op een andere manier heeft leren kennen. “Als leider van het team waarin mijn zoon speelt. Dan kijk je met een heel andere blik, zie je dingen die niet goed gaan en hoor je waar mensen over mopperen. Ik houd graag feeling binnen de organisatie.”

Bavel is niet zomaar een voetbalclub: er lopen om en nabij de duizend leden rond op sportpark De Roosberg. “Qua organisatie is het een bedrijf. De afgelopen jaren zijn druk geweest: we hebben nieuw kunstgras, de kleedkamers, op slag van de kantine en het terras zijn aangepakt. We hebben een nieuwe kledinglijn gekregen, het 80-jarige bestaan gevierd en een nieuwe website laten bouwen. Dit jaar kwam de AVG daar weer bij. We hebben nu even tijd om adem te halen en vooruit te kijken.”

Geerts wil vooral de manier van communiceren verbeteren. “Ik ben heel erg van het vastleggen, notuleren en opstellen van actiepunten. Als iedereen alleen naar z’n eigen ding kijkt, gaan we niet vooruit. Als we iets plannen, moet iedereen daarvan op de hoogte zijn.” Het voordeel van zaken vastleggen, is ook dat het wegvallen van vrijwilligers opgevangen kan worden. “Dat kan altijd gebeuren, daarom mag het niet zo zijn dat niemand anders de taken van diegene over kan nemen. Als je zaken goed vastlegt, gaan ze op den duur vanzelf.”

Ze wil verder meer organiseren voor de oudere jeugd. “Voor kinderen wordt nu al aardig wat geregeld, voor de oudere jeugd minder.” Ze spreekt onder meer over een FIFA-toernooi.

Het is duidelijk: met Geerts heeft Bavel een voorzitter die weet van aanpakken, maar te zijner tijd kan ze ook optimaal genieten. “Als ik op zaterdag of zondag bij de club ben, eens een stap achteruit zet en kijk naar de drukte en lachende gezichten op het sportpark, weet ik: dit is waar ik het voor doe. Daar krijg ik echt energie van.”

Bij Walter Klep stroomt geel-zwart bloed door de aderen. Zijn hart klopt sneller bij het naderen van het Rat Verlegh Stadion, waar hij zijn vrienden heeft leren kennen, zakelijk actief is én zijn kinderen mee naartoe neemt.

Als 7-jarig ventje ging Klep met zijn vader mee naar het stadion aan de Beatrixstraat. “Ik was gelijk besmet met het NAC-virus. Ik vond het zo imposant, zo veel supporters bij elkaar. Ik herinner me nog dat de fans wc-rollen op het veld gooiden als de spelers het veld op kwamen. Daarnaast was het in dat stadion altijd heel koud, we stonden achter het doel bij de frietkraam en daar waren de traptreden open en het was niet overdekt.”

Maar toch is hij sindsdien blijven gaan. “De sfeer in dat stadion was heel bijzonder, de veiligheidsmaatregelen waren minder dan nu, wat de ambiance echt ten goede kwam. Elke top club ging met angst op zaterdagavond naar NAC toe.” Ook nu geniet hij nog met volle teugen van de sfeer. “Ik heb het nog altijd super naar mijn zin, zit op vak F4. Zelfs als het slecht gaat met NAC, zitten er nog 19.000 bezoekers. Dat is uniek. We mopperen wel, maar blijven altijd terugkomen. Dat kenmerkt de NAC-supporter.”

Inmiddels zijn z’n twee kinderen, twintigers, ook verslaafd geraakt aan de club. “Mijn zoon voetbalt in Unitas Zaterdag 1 en we springen na zijn wedstrijd gelijk de auto in, naar NAC. Daar gaan we naar het supportershome, waar we met een vriendengroep een vaste tafel hebben. Die mensen heb ik allemaal leren kennen op de tribune. We drinken dan samen een kop koffie of een biertje en kunnen vervolgens versneld het stadion in, aangezien we lid zijn van de Club van 1912. Na de wedstrijd gaan we weer terug naar het supportershome, waar we alle details van de wedstrijd bespreken onder het genot van een fleske bier. Als de parkeerplaatsen dan leeg zijn, keren wij weer huiswaarts.”

Die avonden en middagen NAC zijn belangrijk voor Klep. “Het is pure ontspanning, of het voetbal nu goed is of niet. Het is echt een uitje waar ik naar uitkijk.” De prestaties zijn voor hem niet eens meer zo belangrijk, hij heeft alles al meegemaakt bij NAC en maakt zich dan ook niet snel druk. Zijn hoogtepunt was de trip naar Newcastle United in 2003 en de wedstrijden in de halve finale van de KNVB-beker. Maar eigenlijk is elk Avondje NAC een hoogtepunt, zeker nu hij die wedstrijden met zijn zoon en dochter beleeft. “Die zijn inmiddels fanatieker dan ik, we gaan ook regelmatig samen naar uitwedstrijden.”

Met zijn bedrijf ReclameXperts is hij ook verbonden aan NAC: zo hielp hij bij de inrichting van het museum van de club en had hij enkele jaren een reclamebord langs het hoofdveld. Nee, een leven zonder NAC is voor Klep niet voor te stellen. “NAC staat in mijn ogen voor vriendschap, ik heb op de tribunes allerlei vrienden leren kennen. Ik had dat nooit willen missen.”