“Het is druk vandaag”, zegt Herman Raue, als de telefoon rinkelt en op hetzelfde moment een leider van Zestienhoven komt binnenlopen. De kamer van wedstrijdzaken van CWO is op zaterdag hét zenuwcentrum van de Vlaardingse club.

“Normaal gesproken zijn we in de ochtenduren altijd met twee man, maar mijn maatje is ziek en belde vanmorgen af. Dat is overmacht.” Het betekent wel dat de 59-jarige verzekeringsman om werk niet verlegen zit. De leider van Zestienhoven wordt snel en vakkundig de kamer uitgewerkt. “JO17-3? Veld 3. Hier heb je de sleutel van de kleedkamer, maar ik wil wel een borg”, zegt Raue vriendelijk. Even later komt een CWO-vader vragen om twee vlagen. “Alsjeblieft, succes ermee.”

“We hebben een pooltje van een man of negen voor de wedstrijdkamer”, vertelt Raue. “Meestal twee man in de morgen en eentje na één uur. Ik ben er elke zaterdag. De grootste drukte zit in de ochtend. Tussen tien en twaalf uur. In je eentje, zoals vandaag, is het eigenlijk niet te doen.”

Raue vertelt dat hij weer vroeg was op de club. “Ik ben ook consul en voordat de wedstrijden beginnen moet alles klaar gezet worden. We beginnen al om half acht. Met de introductie van het nieuwe pupillenvoetbal zijn de afmetingen van de veldjes anders en dat betekent ook dat de doelen op het goede veld moeten komen.”

Officieel behoort hij niet tot de zaterdagploeg. “Ik ben wedstrijdsecretaris van de club, ik maak doordeweeks de planning en indeling van de kleedkamers.”

Hij herinnert zich nog de tijd dat hij als wedstrijdsecretaris van HVO te maken had met papieren wedstrijdformulieren. “Wat dat betreft is die app van sportlink wel een verademing. Ik hoef nu alleen maar in de gaten te houden of alles goed gaat en of wedstrijden zijn vastgelegd. Vroeger had je veel meer administratieve rompslomp van een wedstrijd.”

De indeling van de wedstrijden is volgens hem niet lastig. “Dat komt omdat we met vier velden goed bedeeld zijn als CWO. Het is de bedoeling dat we nog flink gaan groeien. Dit park is daar vooruitlopend op gerealiseerd. We zitten nu echt een luxe-situatie. De eerste wedstrijden beginnen pas om half tien. Dat is, zeker in de wintermaanden, wel lekker. Bij andere clubs spelen ze hun eerste wedstrijden om half negen. In het donker met de lichtmasten aan. Dat hoeven wij gelukkig niet.” Als hij aan het begin van de middag wordt afgelost, zit zijn werk er op. Tenminste, in de wedstrijdzakenkamer. “Ik fluit nog een wedstrijdje. Dat vind ik leuk.”

Volgend jaar viert hij zijn 50-jarig lidmaatschap. Hij moet in zijn HVO- en CWO-tijd duizenden uren vrijwilligerswerk hebben gedaan. “Ik heb ze nooit geteld. Ik ben een manusje van alles, maar heb wel geleerd nee te zeggen.”

“Als er iets was of gedaan moest worden, liepen ze allemaal naar Herman. Nou, op een gegeven moment had ik mijn taks bereikt. Ik moet ook zeggen dat het me niet makkelijk viel om voor de eerste keer nee te zeggen. Ik doe graag dingen voor andere mensen. Dat zit in mij. Maar er was een moment dat het de spuitgaten uitliep. Toen heb ik even voor mezelf gekozen. Ik ben daar sowieso makkelijker in geworden. Het wordt steeds lastiger om voldoende kader te vinden. Sommige zaken op de club blijven liggen. Dan is dat maar zo. Als er niet genoeg handjes zijn om te helpen is dat een logisch gevolg.”

Elftallen rijden er graag een blokje voor om: de gehaktballen en soep, die in de VDL-keuken worden bereid, zijn ‘wereldberoemd’ in de regio. “Het geheim? Goede kwaliteit en veel liefde”, zegt Wim van Beieren, dé man achter de culinaire hoogstandjes.

Samen met zijn vrouw Nel staat hij iedere zaterdag van ’s ochtends vroeg tot aan het begin van de avond in de keuken. “We werken bijna het klokje rond”, zegt Van Beieren (72). “We hebben wel eens hulp gehad, maar we zijn zó aan elkaar gewend. We hebben een vast systeem samen en dat werkt het best. Met zijn tweeën werken we het fijnst.”

Zeven jaar geleden meldde John Klepke, grensrechter van het eerste elftal, zich met een noodroep bij Van Beieren. “John is mijn stiefzoon. Hij vroeg of wij niet iets in de keuken konden doen. Als je een patatje bestelde, mocht je blij zijn dat je die voor het einde van de wedstrijd had. Dat werkte niet, ook omdat er een vrouwtje in stond die alles in haar eentje moest doen.”

Van Beieren (72) had wél zo zijn eisen. “Ik heb gezegd: als ik het doe, gebeurt het wel op mijn eigen manier. Met een grote eigen inbreng.” De oud-voetballer van VV ’s-Gravenzande (‘Een topper was ik niet, ik heb tot mijn 26ste jaar in een lager elftal gespeeld’) kreeg carté-blanche van de club. “Ik heb een groot deel van mijn leven in de horeca gewerkt en eigen cafés in Monster en Hoek van Holland gehad. De keuken bij VDL was die van een gemiddelde voetbalclub. Kroketje, frikadelletje, patatje. Ik heb gezegd: daar gaan we nog iets aan toevoegen.”

Dat ‘ iets’ werd onder andere gebakken ei met spek. Een klassieker voor de vroege morgen. “Ik weet dat heel veel spelers thuis niet ontbijten maar dat hier doen met broodje gebakken ei en spek. Het ruikt al heerlijk als je hier naar de kantine komt lopen. Er zijn ochtenden dat er honderdveertig van die broodjes over de toonbank gaan.”

Het broodje gebakken ei met spek is één van zijn toppers. Zijn ballen gehakt vinden eveneens gretig aftrek en spreken nog meer tot de verbeelding. “Soms komen complete elftallen alleen voor een bal gehakt naar VDL. Kun je je dat voorstellen? Pas geleden moest het tweede van DVO’32 in het Westland spelen. Op de terugweg kwamen al die jongens even een bal gehakt halen. Wonderlijk, hé!”

Of toch niet. Wim bereidt zijn ballen met liefde. “In het begin kocht ik de ballen in, maar op een gegeven moment zei de penningmeester dat we aan inkoop al één euro zestig kwijt waren. Dan verdien je er niks meer aan en dat ben je alleen voor de slager aan het verkopen. Toen ben ik de ballen zelf gaan maken. Het is een werkje, maar uiteindelijk gaat er ook om dat de club er beter van wordt.”

Over geld gesproken, sinds Wim en Nel de keuken bestieren heeft VDL de opbrengsten in de kantine spectaculair zien stijgen. “De bakker zei onlangs dat wij meer broodjes afnemen dan Excelsior Maassluis.”

En dan is er nog de soep. Ook die is ver buiten Maassluis ‘wereldberoemd’. “Je wilt niet weten hoeveel liter we soms verkopen”, zegt Van Beieren. “Ik maak altijd twee verschillende soorten. Op zondag zit hier altijd de Feyenoord Academy en de selecties van Jeugdplan Nederland. Wat er dan doorheen gaat, ik sta er soms nog steeds van te kijken. Er zijn mensen die met een paar liter naar huis gaan. Zó lekker vinden ze het.”

“We zorgen altijd dat we een broodje van de week hebben. Dat kan zijn: broodje saté of een andere keer broodje kipkerrie. We houden het spannend, voor onszelf en voor de mensen.”

Zijn ‘hobby’ slokt veel tijd op, want Van Beieren zorgt ook voor de totale inkoop van de kantine. En op dinsdag kokkerelt hij voor de werkploeg van VDL. “Die mannen verdienen een goede maaltijd. De ene keer maak ik chili con carne een andere keer nasi of bami. Je moet ze wel verwennen, ze zijn altijd in de weer voor de club.”

Hij schat dat hij dertig uur per week in touw is voor VDL. “Het zou ook meer kunnen zijn.”

Dat heeft een prijs. Hij heeft moet breken met zijn oude liefde: het zingen. “Ik heb jaren opgetreden in heel het land. Feesten, partijen. Op YouTube staan nog 23 filmpjes van me. Aan de ene kant vind ik het wel jammer dat dat niet meer kan, aan de andere kant: je moet ook niet alles willen. En af en toe zing ik bij VDL. De zingende kok ben ik dan.”