Een mooie bankrekening, een prachtige accommodatie en een stijgend ledenaantal. Zo op het eerste gezicht heeft men bij CWO weinig te klagen. Toch maakt Peter Onderdelinden, lid van het vierkoppige managementteam, zich zorgen.

Zorgen over hoe de fusieclub van HVO, RKWIK en HSC problemen het hoofd kunnen bieden. “De toekomst zit vol uitdagingen.” Hij zucht eens diep. “Eigenlijk zouden wij niet helemaal niets hoeven te doen”, zegt hij. Met wij bedoelt hij zichzelf en Sjaak van der Kroon. De twee oud-voorzitters van HVO, de zestig al ruim gepasseerd, zouden van hun oude dag en rust moeten genieten. Om het CWO-schip recht te houden zijn ze beiden echter hard nodig bij Combinatie Wil Overwinnen. “We hebben bewust gekozen voor een structuur met een managementsteam”, vervolgt Onderdelinden. “Sjaak en ik doen de externe contacten. De contacten met de KNVB, gemeente en andere instanties. Overdag zijn we vrij, waar anderen werken.”

Hij zucht nog eens diep. Hij heeft deze zaterdagmorgen net wat brandjes moeten blussen. “Eigenlijk heb ik daar helemaal geen zin in, maar het hoort er wel bij.”

Onderdelinden en Van der Kroon willen ‘hun’ CWO zo snel mogelijk toekomstbestendig maken. De weg ertoe is er één vol hobbels. “We beschikken over een prachtige accommodatie, de mooiste in heel de regio, vind ik persoonlijk. De gemeente is goed geweest voor ons. Het is altijd de bedoeling geweest om hier te groeien. Het gaat goed. Het meisjesvoetbal fl oreert, deze week schreven zich weer zes nieuwe leden in. Dat is mooi, maar we maken ons wel zorgen over het evenwicht van culturen in onze club.”

Hij weet dat hij een gevoelig punt aansnijdt. “Van de tien nieuwe leden zijn er acht met een Turkse achtergrond. Ik heb geen enkel probleem met mensen met een Turkse achtergrond, maar het evenwicht in de teams wordt verstoord.

Vijfenzeventig procent van onze jeugdteams bestaat uit spelers van niet-autochtone afkomst. Ook dat hoeft op zich geen probleem te zijn, maar er ontstaat daardoor wel een bepaald beeld van CWO. De kans dat daardoor autochtone Nederlanders een andere club voor hun kind zoeken is daardoor aanwezig. Wij willen een gezond evenwicht: vijftig-vijftig ofzo. Een goede afspiegeling van Vlaardingen. Maar dat is heel moeilijk te sturen.”

Volgens Onderdelinden heeft de veranderende identiteit van de leden gevolgen voor het vrijwilligersbestand. “Allochtone ouders zijn van huis uit veel minder gewend om vrijwilligerswerk te doen. Daardoor groeien we wel in leden, maar, in verhouding, niet in vrijwilligers.”

CWO klopte eerder al aan bij de gemeente. “Die heeft ons doorgestuurd naar Rotterdam Club Support. Zij gaan ons helpen om een manier te vinden om meer vrijwilligers aan ons te binden. Binnenkort staan er inspiratieavonden op het programma.”

“We hebben de afgelopen tijd al taken overgedragen aan externe partijen. De contributies worden geïnd door een extern bedrijf, een administratiekantoor doet onze boekhouding. Voor de bezetting van de bar maken we regelmatig gebruik van stagiaires.

Op ons dak liggen 75 zonnepanelen. Op allerlei gebied zijn we bezig de club duurzaam te maken. Als we het zelf niet kunnen oplossen zoeken we hulp van buiten.

Hij is bij CION de regelneef van de selectie en dé man van de feestjes. En aangezien de leden van de club nogal van feestjes houden, moet Dennis Vuijk (37) regelmatig aan de bak.

“Mensen denken dat dat organiseren heel moeilijk is”, zegt de Vlaardinger. “Nou, niet echt. Ik licht de barploeg in, het bestuur wil het graag weten vanwege de datum en de inkoop, ik regel wat muziek, dj of een bandje, en maak een postertje. En in de rust van het eerste schuif ik wat stoelen de kantine uit. Er moet wel gedanst kunnen worden.” Deze zaterdag is Vuijk al vroeg uit de veren, want voor het complex staat een bus met ronkende motoren te wachten. “Een verrassing voor drie spelers van het vierde. Die worden vader en voor de uitwedstrijd tegen Abbenbroek hebben we een bus geregeld met een bar. Na de wedstrijd gaan we nog een drankje doen in Antwerpen.” CION staat bekend om zijn gezelligheid en dat was ook de reden dat Vuijk in 2000 met een groep vrienden aanklopte bij de club om lid te worden. “We wilden voetballen, maar hadden geen idee waar. Je had toen in Vlaardingen nog wat meer keuze en één jongen zei dat hij had gehoord dat het bij CION gezellig was. De club speelde toen nog aan de Marathonweg.” Het bleek bij CION héél gezellig. “Het klikte.” Zelf had Vuijk geen noemenswaardige actieve carrière. “Ik heb meer meegehobbeld dan gevoetbald. Het eerste seizoen kon ik nauwelijks spelen door de naweeën van een zwaar auto-ongeluk. Daarna heb ik misschien één of twee wedstrijden gespeeld.” De aandacht van Vuijk werd opgeslokt door zijn werkzaamheden als leider. “We zijn begonnen als het vierde, maar na een jaar ging een deel van het team naar het eerste en de rest ging in het tweede spelen. Daar ben ik ook leider van geworden en dat ben ik nog steeds. Ik regel allerlei dingetjes voor de selectie. Er zijn nu nog wat meer mensen actief, maar er zijn jaren geweest dat ik én leider, én materiaalman, én grensrechter was. Dat laatste doe ik ook nog regelmatig, want als er niemand is, ben ik de pineut.” Daarnaast heeft Vuijk de ‘multimedia’ van de club in zijn pakket. “Twitter vooral en daaraan gekoppeld Facebook. Een bestuurslid doet nu de website. Dat heb ik ook een tijdje gedaan, net zoals het clubblad in het verleden. Ik schreef in mijn eentje het hele blad vol, een andere flanste het blad in elkaar.” “Ik werk vooral met Twitter. Bij thuiswedstrijden probeer ik er ook tussenstanden van het eerste op te zetten. Daarnaast maak ik nieuwsberichten.” CION maakte tijdens de viering van het 65-jarig jubileum vorig jaar (Vuijk: ‘Het was eigenlijk het 65-plus jubileum, want we bestonden al 66 jaar’) handig gebruik van de sociale media. “We hebben Facebook helemaal volgegooid met oude foto’s. Daar kwamen gigantisch veel reacties op. Heel Vlaardingen had het erover. Ik ben er wel trots op dat er bij de reünie oud-leden over de vloer kwamen die er jaren niet waren geweest.”

Toen Arthur Paping aantrad als penningmeester trof hij een club aan waarmee het in financieel opzicht niet best was gesteld. MVV’27 had te maken met onder meer trage inning van contributies, te hoge inkoopkosten en een administratieve organisatie die allesbehalve vlekkeloos liep. “Als registeraccountant schrok ik echt een beetje toen ik zag wat er allemaal mis was”, zo begint Paping, in het dagelijks leven financieel interim manager, zijn verhaal. “Het werd me snel duidelijk dat er veel werk aan de winkel was, maar ik deed het graag voor de club.”

Papings vriend Ruud van Walsum had hem enthousiast gemaakt om een grondige financiële inhaalslag te maken. Paping, die zelf ooit voor Excelsior Maassluis uitkwam en wiens zonen nu nog voor MVV’27 spelen, kon de lokroep van Van Walsum niet weerstaan.

“De club stond in brand, ik vond echt dat ik op het verzoek moest ingaan”, vervolgt de vijftiger. “Ik was eerder al eens benaderd, maar nu vroeg een goede vriend mij om hulp. Als je een beetje een sociaalmaatschappelijk hart hebt – en dat heb ik – dan zeg je geen ‘nee’ tegen zo’n vraag. Ik had de tijd om het te doen en voelde erg met de club mee op dat moment. Zoals gezegd, MVV’27 stond er financieel slecht voor toen ik aantrad als penningmeester. Daarnaast was de staat van de accommodatie ook niet al te best, we hadden een relatief verouderd complex.”

Door diverse financiële verbeteringen door te voeren, kwam de vereniging weer in rustiger vaarwater terecht. De club kreeg hierdoor weer ruimte om te ademen en kon na een aantal jaar zelfs weer voorzichtig gaan kijken naar investeringen in de accommodatie.

“Contributies maken natuurlijk een belangrijk deel uit van de inkomsten”, weet Paping. “Daarnaast zijn we andere inkoopvoorwaarden gaan bedingen voor consumpties die in de kantine werden verkocht. Ook dat heeft positieve financiële gevolgen gehad. We hebben met een heel team van vrijwilligers en sponsoren de schouders eronder gezet en dat heeft zijn vruchten afgeworpen.

Na een tijd lukte het om een soepel draaiend systeem te krijgen, waarbij er onder de streep weer ruime zwarte exploitatieresultaten konden worden geschreven.”

Paping benadrukt dat hij zijn inhaalslag niet had kunnen maken zonder de hulp van andere vrijwilligers. Zelfs met hun assistentie was hij nog een flink aantal uur kwijt in de week aan de financiële renovatie. “Er gaat ongemerkt best veel tijd in zitten”, vertelt de penningmeester die in oktober het bestuur gaat verlaten. “Vooral in het begin sta je voor je gevoel oog in oog met een berg puin die lastig te ruimen is.

Maar het geeft heel veel voldoening als je ziet dat het geld binnenkomt en dat de club weer kleur op de wangen krijgt. Nu zijn we zelfs zo ver dat we aan een flinke opknapbeurt van de kleedkamers kunnen gaan denken. Dat moet de komende zomer de kroon op mijn werk worden.”

MVV’27 kan zich weer met trots presenteren, besluit Paping. Hij kan zijn taken met een gerust hart overdragen. “Het heeft echt heel veel moeite gekost. Maar ons harde werken is beloond.”