Jongeren die een drukke baan hebben én ook nog tijd vrijmaken voor vrijwilligerswerk: gelukkig zijn ze er nog. Uit clubliefde en voor hun eigen persoonlijke ontwikkeling maken de bestuursleden én teamgenoten Thijs Dingemans, Max Mertens en Dennis van den Beukel wekelijks de nodige uurtjes voor DESK.

Kaatsheuvel heeft met De Efteling een ‘eigen wereld vol wonderen’ en veel voetbalromantici zullen beamen dat het dorp daarnaast nóg een magische plek bezit. Op deze donkere donderdagavond ligt het iconische stadionnetje van DESK er zoals altijd namelijk prachtig bij.

De oude, lange tribunes, rondom het hoofdveld schitteren fraai in het kunstlicht en daarachter bij de entree is een glimp te zien van het enorme bord, met daarop de tekst: Welkom bij VV DESK. De tijden dat het eerste team van de blauw-gelen furore maakte in de hoogste competities zijn voorbij, maar toch maakt de nostalgische sfeer op het karakteristieke sportpark Eikendijk logischerwijs nog altijd indruk op tegenstanders van de zondagderdeklasser.

Modern
Zo nostalgisch als het hoofdterrein is, zo modern is de bestuurskamer in het clubgebouw van DESK. Thijs Dingemans, Max Mertens en Dennis van den Beukel vertellen in deze hippe ruimte van alles over hun geliefde club, voordat ze daarna lekker kunnen gaan trainen met hun team Zaterdag 3. “We spelen in de reserve eerste klasse, dus één keer in de week trainen is wel nodig”, zegt Van den Beukel. “Op vrijdagavond blijft niemand echt thuis voor de wedstrijden, maar we vinden het wel belangrijk om te presteren op zaterdag. We zijn in een paar jaar tijd vanuit de vierde klasse opgeklommen naar dit niveau, dus dat geeft wel aan dat we ook wat kunnen”, zegt de doelman van het vriendenteam.

Jonkies
Het gros van de spelers van het derde komt zoals de meeste senioren puur bij DESK om te voetballen, maar het trio is als bestuurslid ook buiten de lijnen zeer actief voor de club uit Kaatsheuvel. Van den Beukel is penningmeester, Mertens bekommert zich om het seniorenvoetbal bij de vereniging en Dingemans houdt zich bezig met communicatie. “Wij zijn de drie jonkies, de rest van het tienkoppige bestuur is ouder”, zegt Mertens. “De mix tussen ervaring en wat jeugdigheid werkt erg goed. Soms luisteren we naar de wat oudere bestuursleden, soms geven we met succes tegengas”, grinnikt hij. “Samen vormen we één belangrijke groep en dat is nodig ook: DESK heeft bijna duizend leden en zo’n grote club is gebaat bij een goede organisatie.”

Ondanks dat ze alledrie een drukke baan hebben, steken de twintigers met veel plezier wekelijks vele uren in de club. De drie vrienden offeren veel vrije tijd op omdat ze hun verantwoordelijkheden voor DESK willen nemen. “Wij doen vrijwilligerswerk omdat we clubliefde voelen voor DESK en daarnaast is het ook erg leerzaam”, zegt Dingemans. “Taken die ik hier oppak op het gebied van communicatie, kunnen ook heel nuttig zijn op mijn eigen werk. Het toetreden in een bestuur is goed voor je persoonlijke ontwikkeling.”

Het eerste team van DESK speelde jarenlang in de hoofdklasse, maar is inmiddels afgegleden naar de derde klasse. Het eerste team van de blauw-gelen bestaat, in tegenstelling tot in het verleden, uit voornamelijk Kaatsheuvelse jongens en dat doet de club goed, zo merkt het trio. “Op zondag zijn we vrij. Dan komen we niet als bestuurslid, ook niet als voetballer, maar als supporter naar DESK. Met een pilsje in de hand bekijken we dan de thuiswedstrijden van het eerste en de sfeer rondom dat elftal is goed”, zegt Mertens. “Er staat een herkenbaar team en hierdoor staan er bij thuiswedstrijden veel mensen langs de lijn.”

Duizend leden
‘Als het goed gaat met het eerste team, gaat het goed met de hele club’, zo hoor je vaak langs de amateurvelden. “Er zit een kern van waarheid in, al moeten we niet vergeten dat DESK veel méér is dan alleen het eerste team”, zegt Dingemans. “We hebben bijna duizend leden en we zijn met veel meer zaken bezig dan de selectie op zich.” Hijzelf is bijvoorbeeld op de achtergrond bezig met een belangrijk project: de organisatie van het 90-jarig jubileum van Door Eendracht Sterk Kaatsheuvel. Een eventueel jubileumboek zou erg dik kunnen worden, want alleen het fraaie stadionnetje hier op sportpark Eikendijk verdient al een paar aparte hoofdstukken, vol met fraaie foto’s.

De jeugdopleiding vormt de levensader van een amateurvoetbalclub en bij RWB beseffen Bas Bruurmijn en Nicky Ligtvoet dit maar al te goed. De respectievelijk voorzitter en ‘alleskunner’ van de Tricolores willen er daarom voor zorgen dat de jeugd ‘binnenboord’ blijft op sportpark De Gaard.

RWB schommelt vaak op en neer tussen de derde en vierde klasse. De club wil graag een stabiele derdeklasser worden en de Waalwijkse club beseft dat het opleiden van goede jeugdspelers belangrijk is om deze ambities om te zetten in prestaties. “Jeugdspelers die er bij ons écht bovenuit steken: ja die ik adviseer ik uiteraard om naar een profclub te gaan”, zegt Bas Bruurmijn. “Maar ik raad het jonge gasten af om voor een paar centen de overstap te maken naar grotere amateurclubs in de regio”, zegt de voorzitter van RWB. “Bij ons ben je geen nummer, maar een naam. En je krijgt hier weliswaar geen centen, maar voor onze selectiespelers hebben we alles keurig geregeld hoor”, zegt hij in de bestuurskamer van de club. “Bovendien is de sfeer altijd heel goed. RWB is een leuke vereniging.”

Om ervoor te zorgen dat de jeugd van RWB een aardig woordje mee kan spreken in de regio, gaat de club zijn technische beleid perfectioneren. Een van de mannen die zich hierop gaat storten, is Nicky Ligtvoet, bestuurder, scheidsrechter én trainer bij de Tricolores. “We willen dat onze selectieteams volgens een herkenbare manier voetballen. Daarnaast is het de bedoeling dat onze jeugdtrainers meer handvaten krijgen qua oefenstof, zodat ze gerichter kunnen trainen”, legt Ligtvoet uit. RWB heeft een speciaal ‘Onder 23-team’ en wil dat zijn tweede team een echt opleidingselftal gaat worden voor het vlaggenschip. Ligtvoet is vanaf volgend seizoen de nieuwe trainer van de JO19-1 van RWB en wie weet kan de Waalwijker dan het aangepaste technische beleid van de club direct in de praktijk brengen. “Maar dat plan is vooral voor de langere termijn bedoeld”, vult Bruurmijn aan. “Uit onderzoek is gebleken dat we door onze positie aan de rand van een nieuwbouwwijk flink gaan groeien. Voor ons is dat een goede motivatie om een mooi jeugdplan op te stellen.”

Bastiaan Brabers (29) noemt zichzelf een ‘voetballende supporter’ van Berkdijk. Elke wedstrijd geeft hij meer dan 100 procent voor het rood-zwarte shirt, dat de rechtsbuiten met enorm veel trots draagt.

Sommige spelers gaan een wedstrijd in om ‘gewoon lekker te ballen’, anderen doen extra hun best als familieleden of vrienden komen kijken en in hogere competities lopen voetballers vaak wat harder voor een paar centen. Bij Bastiaan Brabers ligt dat anders: de Kaatsheuvelnaar wil simpelweg uit clubliefde elke wedstrijd alles geven voor ‘zijn’ Berkdijk. “Ik ben niet de beste voetballer, maar heb een ijzersterke conditie”, zegt de rechtsbuiten. “Negentig minuten lang ben ik aan het sprinten om ballen te veroveren, vrij te lopen en acties te maken. Voetbal is echt mijn uitlaatklep, ik vind het heerlijk om in het veld helemaal ‘stuk’ te gaan.”

Brabers begon met voetballen bij DESK, maar is enorm blij dat hij zo’n zes jaar geleden de overstap maakte naar de ‘kleine buurman’ Berkdijk. “Altijd als ik met DESK daar moest spelen, had ik zoiets van: ‘daar wil ik bij horen’. Het familiegevoel, de hechte sfeer bij Berkdijk sprak me enorm aan.” Het is niet makkelijk om in je eentje de overstap naar een nieuwe club te maken, maar bij Brabers ging dat soepel. “Ik ben hier bij Berkdijk geweldig opgevangen. Zonder vooroordelen ben ik hier geaccepteerd om wie ik ben, daarvoor ben ik de club eeuwig dankbaar. Sindsdien ziet mijn liefde voor Berkdijk heel diep.”

Helaas voor Brabers en zijn kameraden heeft Berkdijk het moeilijk in de vierde klasse, waarin de club ergens onderaan bungelt. Het team is erg klein en er wordt veel verloren en dit leidt soms tot een negatieve sfeer in het elftal. Brabers ergert zich hieraan. “Voor de winterstop hebben we goed gepresteerd, helaas gaat het nu wat minder. Maar we moeten de nadruk leggen op dingen die goed gaan, dan wordt iedereen vanzelf positiever”, denkt Brabers. “We hebben bovendien een minimale kans om te degraderen, dus we moeten niet stressen, maar elke week gewoon lekker met plezier voetballen.” Maar dan niet op het dooie gemak, maar wel met passie, zo benadrukt de aanvaller. “Ik zal altijd alles geven voor Berkdijk, clubliefde motiveert me voor elk duel.”

The White Boys is volledig afhankelijk van een kleine groep mensen. Door het beperkte ledenaantal dragen zij de club, zowel op als naast het veld. Lisette van der Velden is de spil.

Wat doet Lisette van der Velden (50) eigenlijk niet bij The White Boys? Als ze haar ergens voor vragen, staat ze klaar voor de club. “Nee”, komt niet in haar woordenboek voor, onder het hoofdstuk The White Boys.

“Ik ben meer hier dan thuis”, vertelt ze, lachend. En dan serieus: “Dat doe je voor je vereniging. We zijn maar een klein clubje, dat op de been wordt gehouden door een vaste kern. Als wij het niet doen, wordt het wel heel lastig om het hier draaiende te houden.”

Zo is ze ook op deze woensdagochtend aanwezig, terwijl de rest van het sportpark De Lindenheuvel in Waspik-Boven uitgestorven is. Gisteren was er een ledenvergadering en dus moet er opgeruimd en schoongemaakt worden. En dus staat Van der Velden met de dweil in haar handen.

De clubvrouw is minstens drie keer per week bij The White Boys: op donderdagavond staat ze achter de bar, zondag voorziet ze de voetballers en hun fans van een hapje en drankje en maandagochtend maakt ze schoon. Maar bij activiteiten springt ze ook graag bij. “Dan vragen ze: ‘Kom je even helpen?’ Vervolgens kom ik er nooit meer van af.”

Ze staat achter de bar, zit in het bestuur en verzorgt de kantine. Maar eigenlijk zijn haar taken binnen de club niet op te sommen. Van kleins af aan komt ze al bij de vereniging van rood en wit.

“Terwijl mijn ouders niet voetbalden en ik ook maar drie seizoenen in het damesteam heb gespeeld. Maar iedereen ging naar The White Boys, daar kwamen ook al onze vrienden en vriendinnen, ik weet niet beter. En nog steeds, het is altijd gezellig hier.” Ze werd verliefd op een voetballer van The White Boys en hun kinderen lopen inmiddels ook op De Lindenheuvel rond. Het advies aan familie en vrienden is dan ook: geen feestjes organiseren als The White Boys moet voetballen. “Want daar zitten we dan toch een beetje te balen.”

Welke richting de club ook inslaat, The White Boys mag nooit verloren gaan, vindt Van der Velden. “Voor mensen van onze leeftijd is er nooit iets anders geweest dan The White Boys.”

Guido van den Hoven heeft de twee rollen van de vertrokken Steven Molenschot en gestopte Rob IJpelaar in één overgenomen: hij is respectievelijk topscorer én aanvoerder van VV Waspik dit seizoen. Ondanks zijn doelpunten heeft de club het toch lastig in de derde klasse.

Het was voor de 26-jarige Van den Hoven een hele eer om de aanvoerdersband om zijn arm geschoven te krijgen. “Daar ben ik heel trots op, Waspik is mijn cluppie. Het is democratisch gegaan, iedereen mocht stemmen en mijn naam kwam uit de hoge hoed.” Hij vindt de verantwoordelijkheid wel prima. “Ik besef dat ik de kartrekker ben en hou me daarnaast bezig met de jonge jongens in de groep, vind dat ook leuk om te doen.”

Collectief
Het verhaal van Waspik is inmiddels wel bekend: de club leek vorig seizoen te degraderen na een verloren nacompetitieduel bij SAB, maar werd gered via een omweg. Een andere ploeg verkoos het zaterdagvoetbal boven het spelen op zondag en zo kwam er een plekje vrij voor de wit-blauwen. “We wisten dat dit een lastig seizoen zou worden. We hebben er geen versterkingen bijgekregen, onze topscorer is vertrokken en de vorige aanvoerder is gestopt.”

Die verwachting komt ook uit: Waspik knokt in het rechterrijtje. Toch ademt iedereen rondom de ploeg vertrouwen uit, zeker gezien de teams in deze derde klasse zo dicht op elkaar staan. “We zijn een collectief en hebben te veel kwaliteiten om eruit te vliegen. Het staat ook allemaal zo dichtbij elkaar. Onze teamspirit gaat de doorslag geven, daar ben ik echt van overtuigd. Niemand in deze competitie is onverslaanbaar voor ons.”

Centjes
Van den Hoven is, zoals iedereen bij de club, een echte clubman. Hij maakte in de jeugd wel een uitstapje naar RKC Waalwijk, maar keerde als A-junior alweer terug. “Ik had het daar waarschijnlijk nooit gered met mijn kwaliteiten, maar was het vooral beu om zo vaak te trainen.”

Makkelijk was het niet, het was een stevige knoop om door te hakken. “Je hebt het gevoel dat je je familie een beetje in de steek laat, zij hebben veel tijd in mijn droom gestopt. Dan is het best lastig om die beslissing te nemen. Uiteindelijk was ik er wel blij mee: er viel een druk van me af. Je bent toch altijd ‘die jongen die zo goed kan voetballen’, als je in de jeugd van een profclub speelt.”

De aanvaller annex middenvelder krijgt nog steeds elke zomer aanbiedingen van clubs die hem graag willen hebben. “Dat zijn steeds wel vijf of zes teams, volgens mij vooral omdat ze verlegen zitten om een speler op mijn positie en dan een hengeltje uitwerpen. Het zijn soms ploegen die één of twee klassen hoger spelen, maar dat interesseert mij niet. Ik heb het geweldig naar mijn zin bij Waspik, we hebben echt een vriendenteam. Ik speel liever met hen samen dan dat ik voor de centjes voetbal.”

Beulen
Hij scoort er dit seizoen aardig op los, in een belangrijk seizoen voor de club. Van den Hoven wordt regelmatig in de spits gepositioneerd, daar speelde hij als debutant bij de senioren ook vaak. “Ze hadden geen spits en bij mij liep dat wel aardig. Het was in het begin wel even wennen hoor, met twee van die beulen in je nek, zeker als je uit een technische opleiding als die van RKC komt.” Zijn voorkeur gaat echter uit naar de plek van aanvallende middenvelder. “Ik speel het liefst op 10. Mijn hart ligt bij het verdelen van het spel en dan alsnog voor het doel komen en scoren.”

Van den Hoven stelt Waspik alvast gerust: ook komende zomers slaat hij de aanbiedingen af. “Al degraderen we, zeker op dat moment zou ik willen blijven. Ik heb het veel te goed naar mijn zin bij Waspik en hoef hier niet meer weg.”