Home Blog Pagina 1243

Semaja Thuis koestert aan de Schenkeldijk haar ‘kabouters’

0

Semaja en Sjaak Thuis zijn verstrengeld met hun voetbalclub Dubbeldam. Semaja ziet de grote groep van ruim zestig ‘kabouters’ als haar kids. Haar man Sjaak is als terreinknecht de koning van het ballenhok.

Semaja Thuis raakte aan het voetbal verslingerd toen haar kleinzoon Brandon Losteijn als 4-jarig ventje in 2015 als ‘kabouter’ bij Dubbeldam betrokken raakte. ,,Als ze net uit de luiers zijn, kunnen ze al op voetballen. Vroeger kon dat echt niet. De meesten komen het even proberen maar bijna allemaal blijven ze daarna aan de club verbonden. Bij Sjaak in het hok liggen van die kleine maten voetbalschoenen. Als ze zelf niets hebben, mogen ze die gebruiken.

De een kan al gelijk op dure Messi-schoenen beginnen, de ander heeft geen geld en krijgt gebruikte schoenen van de club”, legt Semaja uit. Zij weet dat de jongens en meisjes – dertig procent van de ‘kabouters’ is voetbalster – die een keer of vier op een training zijn geweest wel blijven hangen. Na een paar maanden worden ze lid van de club en voelen zich meteen een echte Dubbeldammer. Bij Dubbeldam begrijpen ze dat de 4- en 5-jarigen graag op het hoofdveld voetballen. Leuk ook voor al die ouders, ooms, tantes en opa’s en oma’s die komen kijken. ‘Kaboutervoetbal’ heeft veel weg van een reünie.

,,Ik heb er niet echt verstand van, maar ik zie wel snel of er talentjes bij zitten. Die pik je er meteen uit. Er zijn er ook waarvan je direct ziet dat het nooit wat wordt. Ik vind het knap dat ze het dan toch lang bij ons volhouden.”

Semaja Thuis levert de ‘kabouters’ af bij de JO7. Ze mogen dan offi ciële wedstrijden voetballen. ,,Dan wordt het echt leuk voor die kinderen. Ons JO9-team is al echt goed.

Die spelen competitie tegen de sterkste tegenstanders uit de regio. Met de wedstrijden komt er ook de spanning. Dat begint al op het moment dat zij op zaterdagmorgen wakker worden. Het vervelendst vinden ze het als Sjaak de velden moet afkeuren. Daar snappen ze helemaal niets van, want in de regen kunnen ze wel trainen maar niet voetballen.”

Dubbeldam staat erom bekend heel veel voor de kinderen te organiseren. Eind mei is er bijvoorbeeld het grote Kloens en Neels onderlinge jeugdtoernooi. Bijzonder is het jeugdkamp voor kids tot negen jaar, die dan in het clubhuis blijven slapen.

Het lukt Dubbeldam nog net om alles te managen. Sjaak Thuis hield zich bij dit interview lang stil, maar als de accommodatie ter sprake komt veert hij op van zijn stoel.

Wij worden als Dubbeldam al jaren aan het lijntje gehouden door de gemeente. De boel verpaupert omdat wij steeds het idee krijgen hier te vertrekken. Soms schaam ik mij hoe het er hier bij ligt. Wij zouden zo graag meer voor de kinderen willen doen, maar wij kunnen niet verder. Ik geloof er niet meer in dat het nog goed komt tussen de politiek en Dubbeldam.”

Brielle zet ploegen uit de onderste regionen op afstand

Met een afgetekende 4-1 zege op BVCB zette Brielle afgelopen zaterdag de ploegen uit de onderste regionen op grotere afstand. Door de tegenvallende resultaten van de afgelopen weken was de ploeg van trainer Stanley Rieborn de degradatieplaatsen gevaarlijk dicht genaderd.

‘Maar in deze ronde verloren alle ploegen onder ons,’ constateerde Rieborn na afloop van de overwinning van Brielle op het eigen Geuzenpark. ‘Deze overwinning hadden we nodig. In deze fase van de competitie gaat het niet meer om wie van de spelers van de selectie er speelt, maar puur om de resultaten. Er staan nu zeven ploegen onder ons. Als we dat zo kunnen houden sluiten we af in het linkerrijtje van de ranglijst.’

Blessure
Jeffrey Duijnstee ontbrak bij Brielle wegens een blessure. Rieborn startte het duel tegen BVCB met Niels Bekker in de basis, maar de jonge snelle spits moest na een kopduel al snel met een hoofdblessure vervangen worden. Stevie Soares maakte zijn opwachting en voegde zich bij het kwartet Brielse spelers dat tegen de bezoekers uit Bergschenhoek tot scoren kwam. Naast Soares tekenden Michael van Dommelen (2x) en Marcel van den Berg voor de Brielse goals.

MO11 van Dubbeldam is een topteam

Dubbeldam heeft het bij de meisjes- en vrouwencompetitie goed voor elkaar. In alle leeftijdsgroepen zijn er teams. Het MO11-team lijkt het vlaggenschip van de vereniging. Deze meiden zijn sinds december 2017 al meer dan dertig wedstrijden ongeslagen.

Het begon met het huidige Dubbeldam MO11 drie jaar geleden met een team onder negen. Toen nog met een gemengd meisjes- en jongensteam, vijf meiden en drie jongens. Er werd gestart in een jongenscompetitie met een team waarvan nog niemand eerder tegen een bal had getrapt. Natuurlijk werd er vaak met groot verschil verloren. Trainer-coach Mano van der Hoek wist waar hij aan begon. ,,Maar het plezier bleef, waarna wij in het tweede jaar met negen meiden door konden gaan. Wij zijn in dat tweede seizoen opnieuw in een jongenscompetitie gestart. De meiden werden fysiek steeds sterker en eindigden in die competitie zelfs als derde.”

Toen de meiden in de voorjaarscompetitie wel in een meisjescompetitie werden ingedeeld, plukten zij de vruchten van die eerste anderhalf jaar. Dubbeldam MO9 werd vorig seizoen voor het eerst kampioen. De overstap van een kwartsveld naar een half veld was dit seizoen even wennen. Het team was inmiddels gegroeid naar twaalf meiden. “Het werd een geweldige mix”, weet Mano van der Hoek. “Want de meiden ondersteunden elkaar goed.” In het bekertoernooi werd meteen duidelijk hoe de krachtsverhoudingen lagen. De poulewedstrijden werden met dubbele cijfers gewonnen. Inmiddels bereikten de meiden via Heukelum, Roosendaal en Altena de laatste vier van het bekertoernooi. De halve finale wordt op 30 maart thuis tegen Kloetinge afgewerkt. Ook de competitie verliep voortvarend en toen ook concurrent Rijsoord met 2-1 werd verslagen, was het kampioenschap binnen. Inmiddels draait het team op volle toeren in de eerste klasse en is opnieuw koploper.

Bij Dubbeldam Mo11 zit een idee achter de manier van voetballen. “Wij zijn in staat om tijdens wedstrijden van systeem te veranderen. Wij voetballen wel altijd met heel veel druk naar voren. Zij hebben geleerd altijd als een blok vooruit te verdedigen en daar hebben tegenstanders problemen mee. Zij trainen als jongens, zijn conditioneel ijzersterk. Als deze groep tot MO15 bij elkaar kan blijven, worden ze onverslaanbaar.” Met Ton Hessels als coördinator staat het  meisjes en vrouwenvoetbal bij Dubbeldam als een huis. Steun is er van binnenuit de club. Met behulp van sponsors konden de meiden een strandtraining doen en daarna doken zij bij Port Zélande het subtropisch zwembad in.

Van der Hoek proeft dat het meidenvoetbal minder groeit. “Het stagneert met aanmeldingen en dat is wel jammer, hoewel wij hier bij Dubbeldam niet mogen klagen.

Om ons heen is het wel wat minder. Dat er bij ons talent aanwezig is wordt duidelijk door de scouts uit het betaalde voetbal, die we hier zien rondlopen. In mijn MO11-team lopen meiden die binnen drie jaar ook de stap naar een betaald voetbalorganisatie gaan maken. Dat geeft ons als trainers dan ook weer voldoening. Jammer is wel dat de meiden weinig support krijgen. Het publiek gaat mogelijk liever bij de jongens kijken.

MO11 van Dubbeldam is een topteam

0

Dubbeldam heeft het bij de meisjes- en vrouwencompetitie goed voor elkaar. In alle leeftijdsgroepen zijn er teams. Het MO11-team lijkt het vlaggenschip van de vereniging. Deze meiden zijn sinds december 2017 al meer dan dertig wedstrijden ongeslagen.

Het begon met het huidige Dubbeldam MO11 drie jaar geleden met een team onder negen. Toen nog met een gemengd meisjes- en jongensteam, vijf meiden en drie jongens. Er werd gestart in een jongenscompetitie met een team waarvan nog niemand eerder tegen een bal had getrapt. Natuurlijk werd er vaak met groot verschil verloren. Trainer-coach Mano van der Hoek wist waar hij aan begon. ,,Maar het plezier bleef, waarna wij in het tweede jaar met negen meiden door konden gaan. Wij zijn in dat tweede seizoen opnieuw in een jongenscompetitie gestart. De meiden werden fysiek steeds sterker en eindigden in die competitie zelfs als derde.”

Toen de meiden in de voorjaarscompetitie wel in een meisjescompetitie werden ingedeeld, plukten zij de vruchten van die eerste anderhalf jaar. Dubbeldam MO9 werd vorig seizoen voor het eerst kampioen. De overstap van een kwartsveld naar een half veld was dit seizoen even wennen. Het team was inmiddels gegroeid naar twaalf meiden. “Het werd een geweldige mix”, weet Mano van der Hoek. “Want de meiden ondersteunden elkaar goed.” In het bekertoernooi werd meteen duidelijk hoe de krachtsverhoudingen lagen. De poulewedstrijden werden met dubbele cijfers gewonnen. Inmiddels bereikten de meiden via Heukelum, Roosendaal en Altena de laatste vier van het bekertoernooi. De halve finale wordt op 30 maart thuis tegen Kloetinge afgewerkt. Ook de competitie verliep voortvarend en toen ook concurrent Rijsoord met 2-1 werd verslagen, was het kampioenschap binnen. Inmiddels draait het team op volle toeren in de eerste klasse en is opnieuw koploper.

Bij Dubbeldam Mo11 zit een idee achter de manier van voetballen. “Wij zijn in staat om tijdens wedstrijden van systeem te veranderen. Wij voetballen wel altijd met heel veel druk naar voren. Zij hebben geleerd altijd als een blok vooruit te verdedigen en daar hebben tegenstanders problemen mee. Zij trainen als jongens, zijn conditioneel ijzersterk. Als deze groep tot MO15 bij elkaar kan blijven, worden ze onverslaanbaar.” Met Ton Hessels als coördinator staat het  meisjes en vrouwenvoetbal bij Dubbeldam als een huis. Steun is er van binnenuit de club. Met behulp van sponsors konden de meiden een strandtraining doen en daarna doken zij bij Port Zélande het subtropisch zwembad in.

Van der Hoek proeft dat het meidenvoetbal minder groeit. “Het stagneert met aanmeldingen en dat is wel jammer, hoewel wij hier bij Dubbeldam niet mogen klagen.

Om ons heen is het wel wat minder. Dat er bij ons talent aanwezig is wordt duidelijk door de scouts uit het betaalde voetbal, die we hier zien rondlopen. In mijn MO11-team lopen meiden die binnen drie jaar ook de stap naar een betaald voetbalorganisatie gaan maken. Dat geeft ons als trainers dan ook weer voldoening. Jammer is wel dat de meiden weinig support krijgen. Het publiek gaat mogelijk liever bij de jongens kijken.

Bristol heren zijn klaar voor de nacompetitie

De heren hebben de regulieren competitie winnend afgesloten. In de enige echte thuishaven van Bristol sporthal de Roos werd Transito met 6-5 verslagen.

Vooraf werden eerst nog de dames uitvoering in het zonnetje gezet. In een ere haag werden zij één voor één binnen geroepen onder luid applaus van ook de gasten uit Werkendam Transito. De beker winst was niet ontgaan bij de gemeente Roosendaal, want wethouder van sport de heer Rene van Ginderen was hierbij aanwezig. En gaf een indrukwekkende speech.

De wedstrijd van het eerste team werd onder weinig druk gespeeld. De bezoekers konden niks meer winnen, en Bristol had zich al geplaatst voor de nacompetitie. Toch bleek het geen vriendschappelijk potje. Met felle duels, maar fair werd er gevochten om elke bal. Voor Bristol wel een nuttige overwinning omdat het de winnende moot wilde behouden.

Met een 6-5 overwinning kan het zich nu opmaken voor behoud in de 1e divisie. In de eerste ronde gaat het zich nu voor de tweestrijd opmaken tegen Cromwiel.

Doelpuntenmakers: Yazid Shril 1x, Rick de Jong 2x en Tim van Noord 3x

Fan en vriend van Peruaanse held Tapia

DFC-doelman Chris Meerhof (25) hoopt dat Renato Tapia op zondag 5 mei met Willem II de KNVB-beker wint in de finale tegen Ajax.

De Dordtse keeper ontwikkelde de afgelopen jaren een mooie band met de 23-jarige middenvelder uit Peru. ,,Toen Tapia in januari 2016 van FC Twente naar Feyenoord kwam, kocht ik samen met mijn vrienden een Peruaanse vlag om hem welkom te heten in De Kuip.

Zijn vrouw en zaakwaarnemer zagen dit al snel en zij stelden dat gebaar enorm op prijs. Zo kwamen we ook al snel in contact met Renato zelf, die ook erg dankbaar was voor onze support. Het is jammer dat hij bij Feyenoord nooit echt het volledige vertrouwen heeft gekregen. Bij Willem II laat hij nu zien dat hij echt een topspeler is. In Peru is hij echt een grootheid. Hij speelde op het WK in Rusland en wordt daar gezien als toekomstig captain van het nationale team. Ik denk niet dat Tapia in de zomer zal terugkeren bij Feyenoord, maar hij gaat ongetwijfeld nog een grote carrière tegemoet.”

Fan en vriend van Peruaanse held Tapia

DFC-doelman Chris Meerhof (25) hoopt dat Renato Tapia op zondag 5 mei met Willem II de KNVB-beker wint in de finale tegen Ajax.

De Dordtse keeper ontwikkelde de afgelopen jaren een mooie band met de 23-jarige middenvelder uit Peru. ,,Toen Tapia in januari 2016 van FC Twente naar Feyenoord kwam, kocht ik samen met mijn vrienden een Peruaanse vlag om hem welkom te heten in De Kuip.

Zijn vrouw en zaakwaarnemer zagen dit al snel en zij stelden dat gebaar enorm op prijs. Zo kwamen we ook al snel in contact met Renato zelf, die ook erg dankbaar was voor onze support. Het is jammer dat hij bij Feyenoord nooit echt het volledige vertrouwen heeft gekregen. Bij Willem II laat hij nu zien dat hij echt een topspeler is. In Peru is hij echt een grootheid. Hij speelde op het WK in Rusland en wordt daar gezien als toekomstig captain van het nationale team. Ik denk niet dat Tapia in de zomer zal terugkeren bij Feyenoord, maar hij gaat ongetwijfeld nog een grote carrière tegemoet.”

‘Ik ben heel trots op dit team’

Danny Slegers (45) is bezig aan zijn vierde seizoen als trainer van DFC. In zijn tweede seizoen promoveerde hij via de nacompetitie van de vierde naar de derde klasse.

Vorig seizoen werd DFC zesde in 3C, maar acht wedstrijden voor het einde stond de oudste club van Dordrecht nog op de voorlaatste plaats in de competitie. Nadat liefst zes van de zeven laatste duels werden gewonnen, kon er opgelucht worden ademgehaald en werd er gebouwd aan een mooi nieuw team. ,,We wisten dat we met spelers als Colin Reening, Rik Kramer, Danny Jongeneel, Kenan Vleesenbeek en Ruben Dijkema veel kwaliteit in huis haalden. Dat was ook echt nodig, want vorig seizoen stond ik wekelijks met zo’n acht spelers op het trainingsveld. Er moest dus iets gebeuren bij DFC en dat lukte, maar die jongens waren niet gekomen als we ons vorig seizoen niet knap hadden veilig gespeeld.”

Voor aanvang van dit seizoen mikte Slegers met zijn flink versterkte selectie op een plek bij de bovenste vier in de derde klasse B, met naast stadgenoten Dubbeldam en Wieldrecht nog elf teams uit Noord-Brabant en Zeeland. ,,Na het overlijden van Paul Pluijmert maakte me die stand niet zoveel meer uit. Ik wilde gewoon dat de jongens plezier in het voetballen hielden, maar we zijn zo enorm hecht geworden door die vreselijke gebeurtenis. We hebben sindsdien liefst elf van de twaalf wedstrijden gewonnen. Daar kan ik als trainer alleen maar heel trots op zijn. De defensie staat als een huis met Rik Kramer en Marlon Kramer centraal achterin en Daniel Jansen die uitstekend keept, maar het belangrijkste is dat iedereen bereid is om keihard voor elkaar te werken. Daar begint het mee in een teamsport en dat hebben deze jongens allemaal goed begrepen. Een kampioenschap zou speciaal zijn in dit seizoen, maar de spelers en ik voelen totaal geen druk. We merken wel dat iedereen, ook van andere clubs, ons dit succes enorm gunt. Dat is erg mooi.”

 

‘Ik ben heel trots op dit team’

Danny Slegers (45) is bezig aan zijn vierde seizoen als trainer van DFC. In zijn tweede seizoen promoveerde hij via de nacompetitie van de vierde naar de derde klasse.

Vorig seizoen werd DFC zesde in 3C, maar acht wedstrijden voor het einde stond de oudste club van Dordrecht nog op de voorlaatste plaats in de competitie. Nadat liefst zes van de zeven laatste duels werden gewonnen, kon er opgelucht worden ademgehaald en werd er gebouwd aan een mooi nieuw team. ,,We wisten dat we met spelers als Colin Reening, Rik Kramer, Danny Jongeneel, Kenan Vleesenbeek en Ruben Dijkema veel kwaliteit in huis haalden. Dat was ook echt nodig, want vorig seizoen stond ik wekelijks met zo’n acht spelers op het trainingsveld. Er moest dus iets gebeuren bij DFC en dat lukte, maar die jongens waren niet gekomen als we ons vorig seizoen niet knap hadden veilig gespeeld.”

Voor aanvang van dit seizoen mikte Slegers met zijn flink versterkte selectie op een plek bij de bovenste vier in de derde klasse B, met naast stadgenoten Dubbeldam en Wieldrecht nog elf teams uit Noord-Brabant en Zeeland. ,,Na het overlijden van Paul Pluijmert maakte me die stand niet zoveel meer uit. Ik wilde gewoon dat de jongens plezier in het voetballen hielden, maar we zijn zo enorm hecht geworden door die vreselijke gebeurtenis. We hebben sindsdien liefst elf van de twaalf wedstrijden gewonnen. Daar kan ik als trainer alleen maar heel trots op zijn. De defensie staat als een huis met Rik Kramer en Marlon Kramer centraal achterin en Daniel Jansen die uitstekend keept, maar het belangrijkste is dat iedereen bereid is om keihard voor elkaar te werken. Daar begint het mee in een teamsport en dat hebben deze jongens allemaal goed begrepen. Een kampioenschap zou speciaal zijn in dit seizoen, maar de spelers en ik voelen totaal geen druk. We merken wel dat iedereen, ook van andere clubs, ons dit succes enorm gunt. Dat is erg mooi.”

 

RCD verwelkomt 1000e lid

DORDRECHT – Op zondag 17 maart verwelkomde RCD haar 1000ste lid. Dit werd eerder al aangekondigd bij de ledenvergadering, maar nu werd de vijfjarige Florian Erlings ook in het zonnetje gezet voor de wedstrijd van het eerste van RCD tegen VCS (4-3 winst).

Florian is dan pas 5 jaar, maar hij kon niet wachten om te gaan voetballen bij RCD. Dat is ook niet heel vreemd, want zowel zijn opa als zijn vader heeft een geschiedenis bij RCD. Zijn opa Peter speelde jarenlang bij RCD en is de laatste jaren begeleider bij het eerste elftal. Zijn vader Dennis speelt tegenwoordig in het vijfde, nadat hij ook enkele seizoenen onderdeel was van de selectie. Florian was in eerste instantie nog een beetje zenuwachtig, maar eenmaal met een bal aan zijn voeten waren alle zenuwen weg en vond hij het prachtig om met de spelers van het eerste elftal mee te doen aan de warming-up.

Van jeugdvoorzitter Jeroen Visser ontving Florian een mooi trainingspak en shirt met zijn naam achterop, het cijfer 1000 en het logo van RCD in het goud. Een exemplaar om voor altijd te bewaren, ook als Florian er straks niet meer in past. Op de middenstip ontving hij ook nog een bal met alle namen van de spelers van het eerste elftal en een mooi certificaat van de pupil van de week. Drie generaties Erlings bij RCD, waaruit maar weer blijkt dat RCD een echte familieclub is.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.