Zeelandia Middelburg stapt volgend seizoen over naar het zaterdagvoetbal. Daardoor stroomt het eerste elftal van de zondag-tweedeklasser in op het laagste niveau van het zaterdagvoetbal, de vierde klasse.

De Middelburgers hielden sinds oktober 2018 een aantal visiebijeenkomsten waarbij het beleid werd bediscussieerd. Eén van de belangrijkste aanbevelingen was dat er meer geïnvesteerd diende te worden in de voetbalopleiding en begeleiding van onze jeugd, verreweg de grootste afdeling van de club. Ook kwam naar voren dat er met name op de zaterdagmiddag en zondag te weinig beleving werd ervaren en dat er een ‘eilandstructuur’ was ontstaan.

Het eerste team speelt momenteel in een Brabantse-klasse waardoor de reiskosten de pan uitreizen. Op dit moment gaat al 25 procent van de begroting naar het eerste elftal en de club acht dat niet houdbaar op de lange termijn. Zeelandia Middelburg wil namelijk vooral investeren in de jeugd en het damesvoetbal. In jeugdtrainers, in faciliteiten. Dit bij de prestatieve teams, maar ook qua breedtesport. In eerste instantie zouden de Middelburgers pas in het seizoen 2020-2021 overstappen, maar op aandringen van de selectie – die geen zin had in een overbruggingsjaar gebeurt dit direct. Een aantal spelers heeft al aangegeven geen zin te hebben in de vierde klasse en vertrekt dan ook. Trainer Salim Ben Sellam blijft wel aan, maar heeft op zaterdag ook regelmatig te maken met zijn werkzaamheden bij JVOZ, waar hij de JO15 gaat trainen.

Een historisch seizoen was het. De zaalvoetballers van Groene Ster Vlissingen maakten lange tijd kans om play-offs af te dwingen en zodoende mee te strijden om het kampioenschap, maar bovenal was daar de bekerfinale.

Op 19 april was het Topsportcentrum Rotterdam een beetje van Zeeland. Alsof de Vlissingense Baskensburg was neergepland in Rotterdam-Zuid. Want nam tegenstander FC Eindhoven een handjevol supporters mee, daar leek het bij de Zeeuwen alsof half Vlissingen was uitgelopen. En niet alleen Vlissingers, maar mensen uit de gehele provincie waren afgereisd om het spektakel te kunnen aanschouwen. Aan de sfeer lag het dus in ieder geval niet.

Begin maart was het nog zo spectaculair gegaan. In de halve finale tegen Futsal Apeldoorn won Groene Ster Vlissingen in het hol van de leeuw met 4-3. En dat terwijl de Zeeuwen halverwege nog tegen een 1-0 achterstand aankeken.

De wedstrijd tegen FC Eindhoven – de kampioen die een straatlengte voorsprong had op de concurrentie – was van een ander kaliber. In het Rotterdamse – de thuishaven van scheidend trainer Samir Yaqoobi – zagen de Zeeuwen hun droom al vrij snel uiteenspatten. De Brabanders traden aan met tal van internationals, en ook voormalig Groene Ster-goalie Mehdi el Merboh zat bij de selectie. Al na 16 minuten stond het 4-0 in het voordeel van de Eindhovenaren. Na de 5-0 deden Achraf Laabich en Badr Belhadj nog iets terug namens Groene Ster Vlissingen.

Het voetbal bracht Jan Vermeulen (56) in de afgelopen halve eeuw van jeugdspeler van RCS tot assistent-trainer van Veere. Onderweg is de geboren en getogen Souburger heel wat ervaring rijker geworden. Een verhaal over altijd willen winnen, vv Veere en de hechte band tussen een hoofdtrainer en zijn assistent.

Dat is een typerende karaktereigenschap die als een rode draad door zijn carrière loopt. Een praktijkvoorbeeld: op een gegeven moment was Vermeulen bij Veere tweede keeper achter Ruud Pennings. “Geen schande. Maar wat sommigen niet weten is dat ik toch twee seizoenen in het eerste heb gekeept. Daar was ik uiteraard reuzetrots op.” Dat kwam niet aanwaaien: gedreven als hij is, trainde Vermeulen in de zomer door.

“Ik kreeg drie keer per week keeperstraining van Edwin Tielman (RCS) en mijn broer Ad Vermeulen (oud keeper Middelburg en Goes). Ik wilde namelijk hoe dan ook in het eerste komen! Toen mijn derde seizoen begon, raakte Ruud geblesseerd en kwam ik op de goal en ben ik er niet meer uit geweest. Ik moest het hebben van mijn instelling en inzet. Verbaal was ik zo sterk dat ik er voor zorgde dat mijn verdedigers de aanvallers opvraten.”

Het volgende seizoen begon vervelender: “Ik kreeg aan het einde van de voorbereiding van de nieuwe trainer Ron Schrier in twee A4-tjes uitgelegd waarom ik er niet in stond. Op weg naar huis heb ik de uitleg in honderd stukken gescheurd en uit het raam gegooid. Ik heb toen besloten dat het mijn laatste seizoen zou zijn. Overigens vind ik Schrier desondanks wel de beste veldtrainer waar ik ooit onder getraind heb. Als mens ernaast vond ik hem minder, dit kwam misschien ook omdat ik er niet in stond….”

TRAINER
De doelman ruikt aan het trainersvak door zijn carrière te vervolgen als keeperstrainer van RCS en Veere, waarna hij na twee jaar trainer van de reserves van Noormannen wordt. “Vervolgens vroeg Veere of ik trainer van het tweede elftal wilde worden. Na een aantal jaren het tweede elftal gedaan te hebben wilde ik toch graag een eerste elftal trainen. Dit heb ik vervolgens bij Volharding en Wolfaarstdijk met veel plezier gedaan. Twee jaar geleden trainde en voetbalde ik bij het derde elftal van Veere toen Joachim Cornelisse mij belde met de vraag of ik zijn assistent wilde worden. Hij gaf aan dat hij het alleen zou doen als ik zou aansluiten. Ik voelde me vereerd en twijfelde geen seconde.”

VEERE
“Veere had in dat jaar geen tweede elftal meer en het derde moest regelmatig afmelden door te weinig spelers. Samen met Joachim heb ik toen een plan van aanpak gemaakt en veel (oud) spelers benaderd om naar Veere te komen. De doelstelling was om drie elftallen bezet te krijgen en met het eerste zo hoog mogelijk te eindigen. Dit heeft veel tijd gekost, Joachim en ik zijn hier maanden mee bezig geweest.” Uiteindelijk slaagt de poging met vlag en wimpel: Veere heeft bij aanvang van het seizoen 2017/2018 zestig senioren en Veere 1 wordt kampioen in de 4e klasse. “Overal hoorde je dat Luctor/Heinkenszand een betere ploeg had dan ons. Het maakte ons eigenlijk alleen maar sterker doordat we dit als motivatie richting de groep gebruikten. Helaas viel bij aanvang van het nieuwe seizoen in de 3e klasse de as van het team om diverse redenen weg. De prestatie van dit seizoen (handhaving) is daarom in mijn ogen nog knapper dan die van het seizoen ervoor. De spelers die er nu in staan, hebben naar hun volle vermogen goed gepresteerd.”

TROUWE ASSISTENT
Over de samenwerking met hoofdtrainer Cornelisse niets dan lof. Vermeulen: “de samenwerking met Joachim heb ik als uniek ervaren, hij heeft heel veel in zijn mars. Tactisch is hij sterk en als trainer bevlogen van het spelletje.” Het seizoen 2018/2019 was echter hun laatste, de succesvolle trainers stoppen. “Joachim had het druk met z’n werk en ook het feit dat hij verplicht was dit jaar zijn TC2 te halen, speelde mee. Dit kreeg hij niet ingevuld, anders waren we misschien wel door gegaan. Ik had voor mezelf besloten dat als hij zou stoppen, ik dat ook zou doen.”

De oefenmeester heeft voorlopig nog geen toekomstplannen in het voetbal: “Ik heb me voorgenomen om sowieso lekker naar het voetbal te gaan kijken volgend jaar, dat zal veel bij Veere zijn. En mocht Joachim in de toekomst nog besluiten ergens te gaan trainen en hij een assistent nodig heeft, hou ik me aanbevolen….” Over een trouwe assistent gesproken….

Jesper Harinck (22) is al twee jaar lang hoofdtrainer bij Jeugd Voetbal Opleiding Zeeland, kortweg JVOZ. De inwoner van Koudekerke haalt veel voldoening uit het werken met talent en barst van de ambitie. ,,Ik zou graag willen werken bij een betaald voetbalorganisatie, met grote voorkeur Ajax.’’

Op z’n veertiende begon hij met het trainen van een jeugdteam bij VCK. Na veel vlieguren te hebben gemaakt op sportpark De Stoofwei, streek Harinck op zijn negentiende neer bij JVOZ. ,,Hier heb ik stage gelopen bij Joshua van Dolder en één keer per week bij Rogier Veenstra’’, vertelt Harinck. ,,Dat jaar daarna heb ik nog een jaar geassisteerd bij Joshua en vervolgens ben ik zelf hoofdtrainer geworden.’’

Toen Ruud Pennings JVOZ verliet en Mike But doorschoof naar de D1, kwam er een plekje als eindverantwoordelijke vrij voor Harinck. Sinds toen is hij trainer van de Onder-11. ,,Het werken met talenten is echt fantastisch’’, stelt Harinck. ,,Ik haal er ontzettend veel energie uit. Je kunt ze zoveel leren en bijbrengen. Ze geloven alles wat je zegt.’’ Harinck hecht veel waarde aan discipline en afspraken. ,,Dat is erg belangrijk op deze leeftijd’’, zegt hij. ,,Ook probeer ik voor de spelers principes te creëren. Dit alles trainen we altijd met oefeningen waarin aanvallen, verdedigen en omschakelen zit.’’

Harinck geeft een voorbeeld. ,,Als wij aan het voetballen zijn en ik vind het veld ontzettend groot, dan roepen sommige trainers: jongens, het veld is te groot! Dat terwijl de jongens geen flauw idee hebben wat ze dan moeten doen. Ik probeer met principes te werken als ‘proppen’. Wanneer ik dit roep, weten mijn spelers dat ze dichter bij elkaar moeten staan om het veld klein te maken. Daarnaast laat ik spelers ook heel veel in bepaalde situaties komen. Soms bouwen we op, terwijl overslaan een veel betere keuze is. Mijn centrale verdediger komt heel vaak in die situatie en moet dus leren de juiste keuze te maken.’’

Harinck, die Sportkunde studeert aan de HZ in Vlissingen, vindt het lastig zichzelf te typeren. ,,Ik vind het nooit fi jn om dat soort dingen over mezelf te zeggen’’, luidt zijn antwoord. ,,Maar ik denk dat mensen mij zien als een rustige trainer die ontzettend fanatiek is op het trainingsveld, goed met de spelers om kan gaan en iedere speler beter wil maken. Op zaterdagen is resultaat voor mij niet belangrijk en wil ik juist dat spelers van bepaalde situaties leren.’’

Zijn ambitie is helder. ,,Ik wil graag mijn TC 1 (UEFA A, red.) halen’’, doelt Harinck op het een na hoogste trainersdiploma. ,,Daarnaast zou ik graag willen werken bij een betaald voetbalorganisatie, met grote voorkeur Ajax. Hoe ze daar te werk gaan met de jeugd en wat voor mogelijkheden ze daar allemaal hebben, maakt mij ontzettend nieuwsgierig.’’ Maar voorlopig geniet de jonge Walchenaar van het trainen en coachen bij JVOZ.

De tijd dat enkel profs en semiprofs hun wedstrijdbeelden terug konden kijken is alweer een tijdje voorbij. Mede dankzij een grote Zeeuwse inbreng kunnen tegenwoordig heel wat spelers pronken met hun prachtige acties en geweldige goals. Zo ook bij VV Oostkapelle.

Sinds dit seizoen heeft de app VoetbalTV, dat een initiatief is van de KNVB en het Talpa Network van John de Mol, zich namelijk ontpopt tot hét videoplatform voor het amateurvoetbal.

Wedstrijden kunnen live en achteraf in zijn geheel of via een samenvatting worden bekeken, maar ook de analysesoftware is een belangrijk onderdeel van het concept. Terneuzenaar Remco van Leeuwen, eigenaar van een bedrijf dat gespecialiseerd is in videoanalyse, heeft er nationaal en internationaal gezien al enige bekendheid mee verworven: het zogenaamde ‘stitchen’ van twee verschillende camerabeelden waardoor een heel speelveld overzichtelijk wordt. Interessant, dachten ze bij VoetbalTV.

Het gaat hard met VoetbalTV, dat nu in Nederland al zo’n 75 clubs dient en voor volgend jaar mikt op 250. Na het inloggen met je KNVB-account heb je op zowel smartphone, tablet als computer toegang tot de meeste wedstrijdbeelden. Heeft je eigen club een VoetbalTV-installatie, dan zijn er meer opties. Want dan komt VoetbalTV Analyse pas om de hoek kijken. Wedstrijden kunnen, zowel live als na afloop, voorzien worden van relevante tags. Doelpunten, vrije trappen; dat soort zaken.

Meteen na de wedstrijd kan een trainer dus al fragmenten laten zien aan spelers. En samenvattingen van de eerste elftallen staan een dag later online. Ook zijn er nog andere items, zoals clubspecials en voor-en nabeschouwingen, te zien.

Zaterdag-derdeklasser RCS kan terug kijken op een moeizaam seizoen. Waar de Walcherse formatie de voorgaande twee seizoenen om de titel mee deed, eindigde de ploeg van scheidend trainer John Bentschap Knook op een teleurstellende vijfde plaats. Volgens aanvaller Morad Bobouh is het vooral een mentale kwestie. “Soms komt er meer bij kijken dan alleen maar goed kunnen voetballen.”

Ondanks het teleurstellende seizoen is de inmiddels 32-jarige Bobouh positief gestemd over de toekomst van de club. “Ik verwacht dat wij weer mee gaan doen om het kampioenschap. We hebben een groep waar veel voetbal in zit. Daarnaast hebben wij een goede mix van jong en oud. Al met al hebben we een leuke groep met goede jongens en ben ik ervan overtuigd dat we volgend seizoen sterk terugkomen. Uiteindelijk moeten we over een paar jaar een stabiele tweedeklasser zijn.”

Om de gewenste stap naar de tweede klasse te maken, moet de ploeg uit Oost-Souburg zich nog wel op een aantal vlakken ontwikkelen. “Voetballend ziet het er goed uit bij ons, maar soms is het ook zaak om de mouwen op te stropen. Daar ontbrak het ons de afgelopen seizoen enorm aan. Het gaat om een stukje mentaliteit, vooral als we te maken krijgen met een tegenslag.”

De 32-jarige aanvaller kijkt ook met een kritische blik naar zichzelf. “Ik ben niet echt tevreden over mijn eigen prestaties, ik vind dat ik meer doelpunten had moeten maken. Daarnaast heb ik de eerste vijf duels gemist vanwege een blessure.” Bobouh hoopt dat oude tijden zich gaan herleven op Sportpark de Alblas. “Ik denk vaak terug aan het seizoen 2008/2009. Ik kwam als jongeling bij de eerste selectie en keek mijn ogen uit.

Het niveau lag bijzonder hoog, maar wat me nog het meest bij bleef waren de trainingen. Het ging er hard aan toe, iedereen was aanwezig en niemand wilde verliezen. Een dergelijke mentaliteit heb ik daarna nooit meer meegemaakt.”

RCS draaide dat seizoen in de top van de eerste klasse van het zondagvoetbal mee. “In dat team speelden een aantal goede spelers. Ik kon genieten van Dennis de Nooijer, ondanks zijn leeftijd was hij een échte spits.

Een andere blikvanger was Abdoe Abdenbi. Maar als ik de beste speler van die tijd moet kiezen, dan ga ik voor Alwin van Ham. Ik herinner mij nog dat de trainer (Romeo van Aerde) toen altijd zei: “Alwin kan je altijd inspelen, ook al heeft hij drie man in zijn rug”.

Ondanks de ambities ziet de club twee dragende spelers vertrekken. “Mourad Azzanagui en Nicky van Merrienboer gaan naar VC Vlissingen en die gaan wij zeker missen. Aan de andere kant loopt er genoeg talent rond bij RCS. Hicham Azzanagui, het broertje van Mourad, is in potentie net zo goed. “

Eind mei zette Nieuwland Onder-19 de kroon op het werk. De ploeg van trainer Aloys Meerman werd door een 4-0-zege op de leeftijdsgenoten van ST Breskens/Cadzand kampioen van de derde klasse. Een afscheid in stijl, want vrijwel iedereen gaat zijn eigen weg en volgend seizoen heeft de dorpsclub geen O19-ploeg meer.

In Restaurant Oranjeplaat te Arnemuiden blikt Meerman terug op het afgelopen seizoen. Als hij praat over het kampioensduel met de fusieclub, krullen zijn mondhoeken omhoog. ,,Het was geweldig’’, zegt Meerman. ,,Een mooier afscheid bestaat eigenlijk niet.’’ Een hele week leefde Meerman toe naar de zaterdag. ,,Ik zat er al dagen mee in mijn hoofd’’, blikt de 23-jarige coach terug. ,,Vorig seizoen speelde ik met Nieuwland Onder-17 ook om het kampioenschap. Toen heb ik het verkeerd aangepakt. Ik legde er best veel druk op, onbewust. Nu heb ik proberen de druk weg te nemen. Ik hield een korte bespreking, wilde de jongens niet volstoppen met informatie. Je hoopt in ieder geval dat het niet misgaat in je laatste wedstrijd. Dat zou geen fijne afsluiter zijn.’’

Voor de wedstrijd zag Meerman concentratie en scherpte bij zijn ploeg. Toch stond hij in het eerste bedrijf niet lekker in zijn coachvak. ,,Iedereen maakte fouten’’, aldus Meerman. ,,Echt zenuwfouten. Toen kreeg Jeroen Wijkhuijs (centrale verdediger, red.) ook nog eens geel, wat eigenlijk rood had moeten zijn. Hij haalde een doorgebroken speler neer en moest er tien minuten uit. Achteraf was ik wel blij dat hij die overtreding had gemaakt.’’ Na ongeveer een half uur spelen viel de 1-0. ,,De ontlading bij de jongens en op de bank was enorm’’, zegt Meerman. ,,Toen kreeg ik wel het gevoel van: dit gaat niet meer mis.’’

Halverwege stond er 2-0 op het scorebord. Na de hervatting maakte Nieuwland nog twee goals, waardoor het de competitie afsloot met een afgetekende 4-0-zege. Na
het laatste fluitsignaal gingen de armen de lucht in. ,,Op het veld hebben we gezongen en is de schaal uitgereikt’’, vertelt Meerman enthousiast. ,,De laatste keer dat de A’s kampioen werden, was 33 jaar geleden!’’ De jonge en ambitieuze trainer scrolt door zijn telefoon en laat tal van foto’s en filmpjes zien. ,,Kijk, hier maakt onze keeper Rik een buikschuiver. Prachtig, toch?! We zijn drie uur lang in de kleedkamer geweest. Dat waren de mooiste uren. De samenwerking met m’n staf was ook top. Dat waardeer ik heel erg.’’’’

Titelprolongatie zit er niet in. Volgend seizoen heeft Nieuwland zoals gezegd geen O19- team meer. Het gros gaat naar de hoofdmacht, enkele jongens keren als dispensatiespeler terug naar de Onder-17 en twee stoppen vanwege hun studie. Ook de staf valt uit elkaar. Vice-aanvoerder Nick Lokker maakt de defi nitieve stap naar het eerste elftal. ,,Ik begon als 5-jarig jongetje bij de mini’s en heb heel de jeugd bij Nieuwland doorlopen’’, vertelt hij. ,,De laatste twee jaar ben ik echt gegroeid en wel een leider in de groep geworden.

Dat is mede te danken aan de trainer. Volgend jaar gaat het echte werk beginnen. Ik hoop een vaste basisplaats te veroveren in het eerste. Als ik er vol voor ga, moet dat wel lukken, denk ik.’’

Voor Zeelandia Middelburg gaat er met de overstap naar het zaterdagvoetbal veel veranderen. Dat geldt echter niet alleen voor de club, maar ook voor de spelers. Doelman Kariem Amer is er zo één, hij heeft zijn positie onder de laat waarschijnlijk weer terug komend seizoen.

Vorig jaar zei toenmalig trainer Dennis de Nooijer het al. “We kunnen geen reeks neerzetten.” En ook dit jaar bleek dat een lastige opgave voor de groen-witten. Pas ver in de tweede seizoenshelft slaagde de ploeg erin om na een overwinning de daaropvolgende wedstrijd opnieuw te winnen, het leverde drie winstpartijen op rij op. Daarna volgden twee nederlagen, waardoor het seizoen, mede door de overstap naar zaterdag, uit ging als een nachtkaars. Amer, dit seizoen tweede doelman achter Matthew Lentink, bekeek het vanaf de bank. “We hadden een goede periode, maar daarna ook weer wat minder. We konden als het ware van de koploper winnen en vervolgens van de nummer laatst verliezen.”

CONCURRENTIE
Die wisselvallige prestaties leverden Zeelandia Middelburg uiteindelijk een zesde plaats op in de tweede klasse zondag, de 21-jarige doelman kijkt met gemengde gevoelens terug op dit seizoen. “Ik denk dat we zeker een periode wilden halen, zodat we een kans maakten om te promoveren. Dat is wat Zeelandia toch altijd wel wil, terugkeren in de eerste klasse. Dat zat er dit jaar niet in. Achteraf gezien kijk ik positief terug op afgelopen seizoen, ondanks dat onze doelstelling wel was om hoger te eindigen.”

Met de wetenschap van nu, een nieuwe start in de zaterdag vierde klasse, had spelen voor promotie dit jaar ook geen optie geweest en dus is het tijd om vooruit te kijken. Amer zag zijn concurrent Lentink vertrekken naar VC Vlissingen en dus lijkt hij komend jaar te kunnen rekenen op veel speelminuten. Ondanks zijn reserverol, was hij blij met de komst van zijn concurrent. “Concurrentie is altijd goed. Ik wist dat het een moeilijke strijd zou worden, maar het eerste jaar had ik een lange tijd geen concurrentie, dat kan effect hebben op je inzet op trainingen. Uiteindelijk heeft het voor mij niet goed uitgepakt qua speelminuten, maar heb ik wel hard gewerkt.”

Het gebrek aan speelminuten is de reden dat Amer twee jaar geleden de overstap van GOES naar Zeelandia Middelburg maakte, door het gebrek aan minuten is dit jaar dan ook niet geslaagd voor hem. Desondanks heeft hij nog geen spijt van die beslissing en blijft hij de club trouw, ondanks dat Terneuzense Boys in eerste instantie interesse toonde. Waar Amer heeft besloten om te blijven, zijn er ook een hoop spelers die vertrekken. Hij heeft begrip voor de keuze van die spelers, net als voor de keuze om op zaterdag te gaan voetballen. “Het is jammer dat dit relatief laat in het seizoen werd besloten.” Voor hem persoonlijk maakt het weinig uit. “Of ik op zaterdag of zondag speel maakt mij niet uit. Er blijft een leuk team over voor komend seizoen en iedereen wil natuurlijk graag snel hogerop. Het is jammer dat we laag starten, maar ik kom nu wel zeker aan speelminuten.”

PROMOVEREN
De selectie zal er volgend jaar dus heel anders uit zien, maar dat heeft geen invloed op het vertrouwen van de jonge doelman. De doelstelling is dan ook duidelijk. “Ik weet zelf niet zo goed wat je moet verwachten van de tegenstanders, maar we moeten voor het kampioenschap gaan. Iedereen is gemotiveerd om Zeelandia weer omhoog te brengen.” In de afgelopen jaren kwamen geregeld spelers van buitenaf naar de club om op een redelijk niveau te spelen, te ontwikkelen en zich in de kijker te spelen. Dat wordt een ander verhaal in de vierde klasse, dat moet snel veranderen. “Het is heel belangrijk voor de spelers en de club om snel weer in de tweede klasse te komen. Dat zal nog lastig genoeg worden, vooral in die derde klasse. Hoe langer je daarin blijft, hoe moeilijker het wordt. Hopelijk zijn we binnen twee of drie jaar terug waar we horen.”

Als bijrijdster tuft de 23-jarige Alyssa Dijkstra drie keer per week heen en weer tussen woonplaats Middelburg en Ridderkerk, waar ze uitkomt op het een na hoogste niveau van Nederland. Dijkstra verdedigt de kleuren van Topklasser RVVH, maar traint ook mee bij FC Dauwendaele.

120 kilometer heen, 120 kilometer terug. En dat 3 dagen in de week. ,,Om 17.30 uur rijden we weg, en rond 23.15 uur komen we weer thuis. Gelukkig is m’n vader er altijd bij”, vertelt de half Molukse. En vader, dat is Michael Dijkstra. Vroeger zelf uitkomend voor Middelburg en spelend op hoog zaalvoetbalniveau. Qua voetbalgenen mag de voetbalster zeker niet klagen, want ook met een gevestigde amateurtrainer als oom (Paul Telussa) en een oud-prof als neef (Björn Langeveld) is ze goed bedeeld. Daarnaast voetbalt broer Jeremy in het eerste elftal van Jong Ambon. ,,M’n ouders zijn echt mijn steun en toeverlaat.”

De familie Dijkstra-Telussa, een grote voetbalclan dus. Toch was Dijkstra vroeger als jong meisje heel stellig. ,,Ik ga nooit op voetbal, riep ik altijd heel hard. Nou ja, het bloed kroop toch waar het niet gaan kon en even later voetbalde ik bij Oostkapelle. Vier jaar geleden koos ik voor RVVH.”

In Zuid-Holland transformeerde de kleine Dijkstra de afgelopen seizoen van rechtsbuiten naar rechtsback. Ook haar positie in de hiërarchie veranderde, want sinds dit seizoen is de Zeeuwse zelfs aanvoerster. ,,Ik ben heel tevreden met m’n rol en heb ook echt een klik met de trainer. Dan zeg je ook niet zo makkelijk af voor een training.” Iets wat sommige teamgenoten in haar ogen wel iets te snel doen. ,,Dat vind ik wel teleurstellend ja, maar ik kan niet in ieders leven kijken. Zelf sta ik daar heel anders in. Er zijn teamgenoten die ook niet snappen dat ik bijvoorbeeld zo kan balen van een mindere training. Maar ik zit dan nog de hele terugweg te balen.”

De pubers van de JO17 van Dauwendaele keken Alyssa Dijkstra zo’n twee jaar geleden eens goed aan. Want wat moest die vrouw nou in hemelsnaam wekelijks bij hen op de training komen doen. Het team van trainer Finus Kuijs moest in het begin maar wennen aan de aanwezigheid van de speelster van RVVH. ,,Maar ik werd vrij snel geaccepteerd hoor. Al zijn ze wel wat terughoudender tegen me, zowel in als buiten het veld. Het zal een beetje de leeftijd zijn”, denkt Dijkstra, die in het dagelijks leven werkzaam is bij SportZeeland als consultent Sport & Bewegen. Onder andere begeleidt ze jong en oud, en mensen met een beperking, bij diverse beweegprogramma’s.

Dijkstra drukte de jongens van Dauwendaele direct op het hart om haar in de duels niet te ontzien. ,,Automatisch gebeurt dat toch wat. Maar ooit werd er een keer een overtreding op me gemaakt. ‘Want niemand pakt haar aan’, riep iemand toen.” Dijkstra kan er wel om lachen. ,,Had ik als jeugdspeelster ook maar tussen de jongens kunnen voetballen. Dit is goed voor m’n ontwikkeling.”