Miso Josipovic is helemaal op zijn plek bij Jong Ambon. Na vier jaar voelt hij zich een jongen van de club en dus is afscheid nemen moeilijk. Hij heeft ambities als trainer, zou volgend seizoen graag bij zijn huidige club aan de slag gaan als assistent, maar de vraag naar spelers is groot. Daardoor blijft hij voorlopig gewoon voetballen.

In 2014 werd Josipovic door zijn vrienden, onder wie Yannick Taniwel, overgehaald om bij Jong Ambon te komen spelen. Een keuze waar hij tot op dit moment geen seconde spijt van heeft gehad. “Het is een kleine, warme club en vooral ons team is een hechte groep. Dat is veel waard.” Vooral het team van dit jaar heeft indruk op hem gemaakt, dat bleek wel bij het afscheid van een aantal teamgenoten.

“Dit is een van de meest hechte ploegen waar ik ooit in heb gespeeld.” Dat afscheid nemen van teamgenoten is een bijzonder verhaal. Dit seizoen spelen er bij Jong Ambon een aantal asielzoekers uit Afrika, gezien de procedures is het nog maar de vraag of ze ooit weer kunnen voetballen in Nederland. “De meesten hielden het niet droog tijdens het afscheid, misschien zie je sommige jongens wel nooit meer terug.”

COMPLIMENTEN
Josipovic spreekt van een turbulent seizoen. Door de vele wisselingen binnen het team was het nauwelijks mogelijk om met vaste spelers te trainen of te spelen, waardoor de resultaten volgens hem tegenvielen. “Als we echt kunnen bouwen aan een team, speel je voor de prijzen. Dat weet ik 100% zeker.” Jong Ambon moest het dit seizoen bijvoorbeeld een periode stellen zonder keeper, waardoor de hoop op een klassering in de top van het rechterrijtje of stiekem meedoen voor een periode een lastige opgave werd. Desondanks kijkt de 33-jarige rechtsback tevreden terug. “Het was een prettig seizoen, we hebben samen een mooi team gevormd en zijn ook naast het voetbal een hechte groep.” Behalve buiten het veld, weet hij dat zijn ploeg ook binnen het veld goede prestaties neer kan zetten. De stand op de ranglijst, een tiende plek, zegt wat hem betreft dan ook niet alles. “Dat is echt scorebordjournalistiek. We spelen niet in de grijze middenmoot, maar horen hoger. We krijgen veel waardering van tegenstanders, die snappen niet dat we zo laag staan. Mentaal is het lastig om iedere week in een andere samenstelling te spelen, zelf niet te scoren en hem dan tegen te krijgen.”

In eerste instantie was Josipovic van plan om zijn trainerspapieren te halen en als assistent-trainer bij het eerste elftal verder te gaan. De club heeft echter moeite met nieuwe aanwas voor het vlaggenschip en dus blijft hij waarschijnlijk toch actief als voetballer, zijn vijfde seizoen staat dus voor de deur. “Ik kan het niet maken om te stoppen of weg te gaan. Ik kan dit schip niet verlaten.” In de afgelopen jaren heeft vooral de reis naar Ambon veel indruk op hem gemaakt, waardoor hij de club een nog warmer hart toedraagt. “Die reis was onvergetelijk, dan merk je dat dit echt een bijzondere club is.”

Zaterdag-derdeklasser VCK heeft een wisselvallig seizoen achter de rug. Waar de club uit Koudekerke voor de winterstop om de bovenste plaatsen aan het spelen was, zakte de ploeg na de winterstop terug en eindigde VCK op een teleurstellende zesde plaats. Sterkhouder Sven Wisse is dan ook niet tevreden. “Onze doelstelling was om minimaal een periode te halen.”

De 19-jarige middenvelder was één van de steunpilaren van het elftal, maar verlaat zijn liefde VCK voor tweedeklasser Oostkapelle. “Ik wil zo hoog mogelijk voetballen en Oostkapelle speelt momenteel een klasse hoger. Daarnaast deed Oostkapelle lang mee om het kampioenschap en ken ik sommige spelers uit mijn JVOZ-periode. Ik heb bij JVOZ onder andere training gehad van de huidige trainer van Oostkapelle, Harro Hazelaar. Harro is samen met Joshua van Dolder (zijn medespeler bij VCK) de beste trainer die ik tot nu toe heb gehad.”

Wisse is een ambitieuze voetballer en heeft als doel om het maximale eruit te halen. “Ik ben altijd bezig met voetbal. Buiten het veld ben ik een rustig persoon, maar in het veld ben ik het tegenovergestelde. Ik wil altijd winnen en mezelf blijven ontwikkelen. Ik kijk bijna elke wedstrijd op tv en mis zelden een training bij mijn eigen team. Volgend seizoen wil ik zoveel mogelijk spelen en belangrijk zijn met goals en assists.”

Ondanks zijn ambities was het voor de middenvelder een lastige keuze om VCK te verlaten. “Ik speel al sinds mijn zesde jaar voor de club en heb, op twee seizoenen JVOZ na, altijd voor VCK gespeeld. Al mijn vrienden spelen er en mijn vader is voorzitter. De club betekent dus heel veel voor mij. Des te jammer vind ik het dat wij dit seizoen niet optimaal gepresteerd hebben. ”

Het seizoen begon goed en VCK leek een outsider voor de titel. “Ik denk dat we bij VCK een prima ploeg hebben met spelers als Jesper Harinck enPieter van der Horst. Hopelijk kan de club de stap maken naar de tweede klasse. Ik zal VCK natuurlijk altijd blijven volgen. “

Volgend seizoen wordt Wisse herenigd met een aantal jongens, waarmee hij bij JVOZ heeft gespeeld. “Dan speel ikweer met Sander Versendaal en Maarten Hazelaar. Deze twee spelers behoren zeker tot mijn beste medespelers ooit.”

Op 18 mei speelde VV Domburg zijn laatste thuiswedstrijd ooit. Jammer genoeg voor de blauw-witten was Patrijzen daarin met 4-2 te sterk. Het seizoen werd afgesloten met een plaats in de middenmoot in de vierde klasse zaterdag, maar toch gloort er hoop.

Want de VV Domburg begint aan een nieuw avontuur. Op donderdag 18 april werd immers de fusie beklonken met DOK Oostkapelle en de VV Oostkapelle. Bij DOK Oostkapelle staan de sporten badminton, gymnastiek, judo en jiu jitsu centraal. De leden van DOK gaven al in november 2016 toestemming om de mogelijkheden tot een fusie te onderzoeken. De fusiebesprekingen werden vervolgens zo’n jaar geleden gestart en de samenwerking zal vanaf 1 juli offi cieel ingaan. De drie clubs gaan de grootste omnivereniging van de gemeente Veere vormen. De voetbalverenigingen Oostkapelle en Domburg werken bij een deel van de jeugd al langer tot tevredenheid samen.

SPECIALE WEBSITE
De begeleiding van het traject werd gedaan door de Stuurgroep Fusie, bestaande uit Rob Flipse (voorzitter DOK), Ramon Vader (interim-voorzitter VV Domburg), Hans Barth (voorzitter VV Oostkapelle) en voorzitter Patrick Vader (Sport Zeeland). In totaal werden er vijf werkgroepen opgericht. De communicatie verliep – en verloopt – zelfs via een aparte website: van3naar1.nl.

KEUZES
Bij zowel DOK Oostkapelle en VV Domburg werd er unaniem vóór de fusie gestemd. Bij Oostkapelle heerste er lichte twijfel: 277 stemmen vóór en 39 tegen. Over een defi nitieve naam wordt nog nagedacht. De werknaam ‘Sportvereniging DOC’ viel slecht bij de leden van Oostkapelle. Naast een naam moet er ook nog een nieuw bestuur worden gekozen.

Wel zijn de speellocaties al bekend. Het eerste en tweede elftal zullen hun thuiswedstrijden in Oostkapelle spelen, de overige teams wisselen dat af met Domburg.

Zaterdag-derdeklasser Walcheren is bezig aan een opmerkelijk seizoen. De ploeg leek voor de winterstop af te stevenen op de titel, maar kende na de winterstop een zware terugval en eindigde daardoor op de derde plaats.

Op het moment van schrijven vecht de ploeg via de nacompetitie om promotie. Volgens de talentvolle Jay Cosijn kan het nog een leuk slot worden. “We trainen hard en hebben weer de juiste vorm te pakken.”

De 18-jarige linksbuiten miste het eerste half jaar van het seizoen. “Ik was de complete heenronde afwezig, omdat ik stage verplichtingen had voor mijn school. Toen ik net terug kwam, oogde de ploeg heel onzeker en zaten we in een dip. Dat was voor mij ook even wennen.”

Deze dip kostte Walcheren uiteindelijk het kampioenschap. Na het vertrek van Kevin Hollander en het aanstellen van interim-trainer Mick Vujovic kon de ploeg weer opnieuw beginnen. “We begonnen weer terug bij af en hadden als doel om in eerste instantie het vertrouwen in onszelf terug te krijgen. Dat proces heeft weken geduurd. We hebben met de gehele groep de schouders eronder gezet en iedere training hard ons best gedaan.”

Walcheren lijkt net op tijd klaar voor de nacompetitie. “We hebben de competitie goed afgesloten en hebben deze lijn doorgezet in de nacompetitie. Op bezoek bij tweedeklasser Krabbendijke wonnen we overtuigend met 0-3.”

Volgens Cosijn moet zijn ploeg het vooral van de teamgeest hebben. “Ik denk dat we met Maarten van Rosevelt een sterkhouder in ons midden hebben. Daarnaast hebben wij op alle posities redelijk goede spelers en moeten wij het vooral van ons collectief hebben.”

Ondanks de stijgende lijn van de laatste weken blijft de 19-jarige aanvaller kritisch. “We moeten ons op voetballend vlak nog veel verbeteren. Ik denk dat wij in ons spel meer rust moeten krijgen. Als ik naar mijzelf kijk, wil ik sneller en sterker worden. Daarnaast moet ik als aanvaller meer goals maken in de toekomst.”

Cosijn is nog jong en is ambitieus, maar voelt zich prima op zijn plek bij Walcheren. “Ooit wil ik een stap hogerop maken. Ik heb van de E-pupillen tot en met de B-junioren bij JVOZ gespeeld. Daar heb ik onder meer samen met Gianni Vandepitte gevoetbald, die nu bij NAC O-19 actief is. Ik wil ook zeker nog een stap maken, maar dat kan natuurlijk ook met Walcheren. Ik heb het hier voorlopig prima naar mijn zin.”

MZVC leek af te stevenen op nacompetitievoetbal, maar op de slotdag ging het mis tegen GOES. Door de 4-0 nederlaag zakte de ploeg van Jacques Blijlevens naar de vijfde plek en staat het met lege handen. Topschutter Patrick Joossens is realistisch. “Prachtig seizoen, maar GOES was echt een stuk sterker.”

Het is wel eens anders geweest, maar dit seizoen was MZVC terug te vinden in de top van de vierde klasse zaterdag. De afgelopen jaren bungelde de ploeg geregeld onderin of in de middenmoot, maar dit seizoen was het een ploeg om rekening mee te houden. Joossens wist al snel, net als zijn ploeggenoten, dat er dit jaar wel eens iets moois in kon zitten.

“We gingen voor promotie via de nacompetitie. Dat je die dan mist op de laatste dag is zonde, het had heel leuk geweest.” De doelstelling werd uiteindelijk dus net niet gehaald, maar dat wil niet zeggen dat het een verloren seizoen is geweest. “We hebben veel punten gehaald, we hadden ons eerder veilig kunnen spelen voor de nacompetitie.”

Die goede prestaties zijn voor een deel toe te schrijven aan het aantal treffers van Joossens. De rappe aanvaller scoorde dit seizoen 30 keer en mocht zich daardoor opnieuw laten kronen tot topscorer van de competitie. Hij is inmiddels 29 jaar, maar het fanatisme is hij in ieder geval nog niet verloren. “Ik wil nog steeds alles winnen, als dat niet lukt baal ik. Scoren blijft lekker natuurlijk.”

Dat Joossens, die vroeger voetbalde bij Zeelandia Middelburg, makkelijk het net weet te vinden, bleef afgelopen seizoen ook niet onopgemerkt bij de hoger spelende clubs in Zeeland. “VC Vlissingen toonde interesse, maar vanwege mijn fysiek, ik krijg snel last van mijn hamstrings, is dat lastig. Dat niveau is net een stapje te hoog, anders had ik er zeker over nagedacht.” Die overstap ging dus niet door en inmiddels is Joossens alweer acht jaar actief bij MZVC, hij heeft het nog steeds uitstekend naar zijn zin. “Het bevalt mij hier heel goed. We hebben een leuke groep, het is gezellig en vooral lekker dichtbij.”

DERBY
In zijn beginjaren maakte hij de promoties mee van de vierde naar de tweede klasse, voor volgend seizoen hoopt hij stiekem dat MZVC opnieuw een stapje omhoog kan maken.

“Er komen wat goede spelers van Zeelandia Middelburg, dus dan moeten we echt voor de promotie gaan. Ik denk dat we in de derde klasse leuk mee kunnen doen.” Voor volgend seizoen komen er dus wat spelers bij, maar de aanvaller is ook heel blij met trainer Blijlevens.

“Hij ligt heel goed in de groep, voelt de spelers goed aan en zorgt op dit niveau voor een goede en gezellige sfeer.” Met zijn verleden bij buurman Zeelandia Middelburg, staat er volgend seizoen voor hem persoonlijk nog een bijzondere wedstrijd op het programma.

Door de overstap van Zeelandia treffen beide ploegen elkaar in de competitie. “Leuk om tegen je oude club te spelen. Ik weet niet wat ik van ze moet verwachten en hoe hun team zal zijn. Ik verwacht dat ze niks te zoeken hebben in deze klasse, maar anders kan het leuk worden!”

In de derde klasse zaterdag kan GPC Vlissingen terugkijken op een geslaagd seizoen. Vooraf werd de Walcherse formatie getipt als degradatiekandidaat, maar de ploeg van Jack Wijnands kwam geen enkel moment in de problemen en eindigde op de negende plaats. Volgens sterkhouder Robin de Pagter een bijzondere prestatie. “Het is ontzettend knap wat wij hebben gepresteerd.”

De inmiddels 32-jarige doelpuntenmachine had er vooraf zelf ook weinig vertrouwen in. “In het begin van dit seizoen had ik er een zwaar hoofd in, maar in deze klasse kom je een heel eind als het intern goed zit. Dan hoef je voetbaltechnisch niet eens top te zijn. Ik denk dat onze trainer, Jack Wijnands, hier een belangrijk aandeel in heeft gehad.” De grote kracht van dit GPC is volgens de Pagter heel duidelijk. “We hebben dit seizoen als een collectief gespeeld. Dit begon al op de trainingen. Waar we het seizoen daarvoor soms met vijf spelers aan het trainen waren, was het dit seizoen volle bak. We hebben het gehele seizoen met minimaal veertien spelers getraind. Daarnaast zijn we een hecht vriendenteam.”

In dat vriendenteam zijn er volgens de Pagter een aantal spelers die er bovenuit steken. “We hebben een goede keeper met Max Leijer. In de verdediging is Jordy van Heese, voorheen speler van het tweede, ontzettend nuttig geweest door zijn verdedigende rol binnen het team. Daarnaast kwam Sven Ronde terug in de eerste selectie. Sven was heel belangrijk met zijn ervaring en goede mentaliteit. Voorin hadden we met Joep Geijs iemand die elke wedstrijd op de brommer zat.”

Ondanks een keurige negende plaats kan het volgens de ervaren aanvaller nog beter. “Voetbaltechnisch kan het stukken beter. Er zat dit seizoen eigenlijk geen voetbal in en het was alleen strijden. Ik kan mij voorstellen dat ons voetbal niet echt aantrekkelijk was voor het publiek. Dat had vooral te maken met het feit dat er een aantal jongens uit een lager team opeens in het eerste moesten spelen. Voor deze spelers was het vooral wennen aan het niveau.”

De sterke aanvaller, die in het verleden onder meer ook voor Kloetinge, Terneuzen en Zeelandia Middelburg uitkwam, kan nu al terug kijken op een mooie loopbaan. Zijn meest succesvolle periode als voetballer was echter zijn tijd bij GOES. “Mijn eerste seizoen bij GPC was geweldig. Ik was achttien jaar, werd topscorer van Zeeland en we werden kampioen in de tweede klasse. Mijn mooiste periode is echter bij vv GOES geweest. We promoveerden van de derde klasse zondag naar de hoofdklasse en handhaafden ons. Toen hadden we een geweldig team met Reguillo Vandepitte, Gert Jan van Leiden, Kyle Doeburg, Yves Nyemb, Lunven Vermeer en noem maar op. Daarnaast werden we getraind door Gérard de Nooijer, die natuurlijk ook wel verstand van het spelletje heeft.”

De Pagter heeft er nu vijftien seizoenen opzitten als seniorenvoetballer en denkt stiekem al aan zijn toekomst na de voetbal. “Mijn idee is om er nog één seizoen aan vast te plakken, om het seizoen daarop een vriendenteam op te richten. Ik ben zelf ook in het bezit van het UEFA C-diploma en wil mij in de loop der jaren verder ontwikkelen om uiteindelijk het trainersvak in te stappen.”

Serooskerke heeft eigenlijk een prima seizoen achter de rug in de zaterdag tweede klasse. Het haalde de kwartfinale van de districtsbeker, speelde lang mee voor een periode, maar desondanks kijkt aanvoerder Jeffry Poppe toch een beetje zuur terug. “Als we ooit een periode konden pakken, was het dit jaar. Ook de afstraffing in de beker deed pijn.”

Het was even wennen vorig jaar. Na jaren onder leiding van Cees Houtepen vanuit een gesloten organisatie te hebben gespeeld, wilde de nieuwe trainer, Gerrit Petersen, juist aanvallend voetbal gaan spelen. “We moesten wennen aan de nieuwe speelwijze, het geloof in die manier van voetballen kwam later. Dit seizoen hadden we een goede voorbereiding en bekercampagne, toen was het vertrouwen er.”

Vorig jaar speelde Serooskerke zich pas in de laatste weken van het seizoen veilig, een positie die niet past bij de club, dit jaar gingen ze voortvarend van start. De ploeg van Petersen won vijf van de eerste zes wedstrijden en nestelde zich bovenin de tweede klasse, blessures en minder spelers om mee te trainen zorgden daarna voor wisselende resultaten. Ook Poppe meldde zich in de ziekenboeg. “Op de training liep ik een scheurtje in mijn meniscus en binnenband op, ook brak er een stukje bot af.” Gelukkig voor hem was een operatie niet nodig en vanwege zijn werk en ervaring als fysiotherapeut stond de 29-jarige aanvoerder na 2,5 maand weer op het veld. Dat deed hij wel op een andere positie dan normaal. “De trainer zag in mij een centrale verdediger. We hadden weinig verdedigers, dus kwam ik centraal achterin terecht. Dat ging aardig, al speel ik zelf nog steeds liever op het middenveld.”

HOOGTEPUNTEN
Na het lastige seizoen van vorig jaar werd er dit jaar ingezet op veertig punten en een plek in de top vijf. Het aantal punten werd niet gehaald en ook de eindklassering met een achtste plek valt wat tegen, Poppe heeft dan ook het gevoel dat er meer in had gezeten. “We stonden continu bij de bovenste ploegen, op cruciale momenten hebben we het weggegeven. De laatste wedstrijden speel je nergens meer voor.” Toch kende het seizoen ook een aantal hoogtepunten. De kwartfinale tegen Sliedrecht was er zo eentje, al zorgt de uitslag van die wedstrijd voor een zure nasmaak. “Het is mooi dat je zo ver komt. Sliedrecht uit is lastig, maar 10-0 afgemaakt worden is natuurlijk dramatisch.”

Behalve het bekeravontuur, was Serooskerke ook zeer succesvol in de derby’s met Oostkapelle. Tweemaal wisten de blauwen te winnen, dat blijven ook voor de aanvoerder bijzondere wedstrijden. “Dat zijn mooie wedstrijden, vooral om te winnen. Het leeft enorm en er is altijd veel publiek, maar winnen van Oostkapelle maakt niet ineens het seizoen goed. Voor mij dan.”

CREATIVITEIT
Inmiddels is Poppe niet meer weg te denken uit de selectie van Serooskerke. Hij begon met voetballen bij de club toen hij vier of vijf jaar oud was, vertrok er nooit en speelt nu onderhand alweer twaalf jaar voor het eerste elftal. In die jaren is hij uitgegroeid tot aanvoerder, ondanks de band ziet hij zichzelf niet als een typische aanvoerder. “Ik probeer wel een leider te zijn door het voortouw te nemen en iedereen goed weg te zetten, maar ik ben niet iemand die gaat staan schreeuwen. Zo is eigenlijk niemand hier.” Vanzelfsprekend is hij volgend seizoen ook weer van de partij, behalve dat er geen spelers weggaan, heeft de club zich tot nu toe versterkt met twee spelers van buitenaf. Hij kijkt in ieder geval uit naar de komst van één van die twee. “Ik ben heel blij met Dennis Kovacevic. Het komt niet zo vaak voor dat we zulke spelers naar ons kunnen halen, een basisspeler van Zeelandia Middelburg. Hij kan goed voetballen en brengt de creativiteit die we vaak missen. Ik ben benieuwd naar hem, echt een aanwinst denk ik.” Met Kovacevic krijgt de club dus een kwaliteitsimpuls, desondanks wil Poppe nog niet al te hoog van de toren blazen met zijn doelstelling voor volgend jaar. “Het zit dicht bij elkaar in deze competitie, dus het is moeilijk te zeggen. Je hebt altijd kans, maar we willen in ieder geval weer meedoen voor een periode.”

Het lijkt de laatste jaren een haast onmogelijke opgave. Promoveren vanuit de tweede klasse en handhaven in de eerste klasse. Dit jaar was het de taak aan De Meeuwen om dit voor elkaar te krijgen. De ploeg van Daan Eikenhout had lang zicht op handhaving, maar kwam uiteindelijk toch tekort. Het avontuur in de eerste klasse bleef daardoor beperkt tot één jaar.

Na het kampioenschap van vorig jaar in de tweede klasse, debuteerde de club uit Zoutelande dit jaar in de eerste klasse. De selectie bleef bij elkaar en kreeg met Yannick van de Woestijne, die overkwam van GOES, een versterking voor op het middenveld. Gennaro Eikenhout is één van de spelers die vorig jaar al deel uitmaakte van de selectie, hij wist al vroeg in het seizoen dat handhaven een zware kluif ging worden. “Ik had niet bepaald een beeld bij hoe hoog het niveau zou zijn, ik wist dat wij een redelijk potje konden voetballen. Na de eerste paar wedstrijden wist ik dat het zwaar ging worden.”

LEERZAAM
Het verschil met vorig jaar was dus duidelijk te merken. De ploeg verloor niet alleen veel meer wedstrijden, maar moest ook wennen aan de nieuwe tegenstanders. “Het grootste verschil is toch de snelheid en slimheid. Spelers zijn verdomd slim in het veld en daarnaast zijn het dodelijke afmakers bij onze goal en ijzersterk om achterin de boel dicht te houden.” Lange tijd bleef De Meeuwen kansrijk om zich te handhaven, maar vooral de slechte resultaten in uitwedstrijden deden de ploeg uiteindelijk de das om. Buitenshuis wist de ploeg van Eikenhout geen wedstrijd te winnen, ook het doelsaldo spreekt allesbehalve in hun voordeel. “We kregen er bijna drie tegen en scoorden er één per wedstrijd. Dan wordt het lastig om wedstrijden te winnen.”

Ondanks de degradatie, kijkt Eikenhout met opgeheven hoofd terug. “Het is helaas niet gegaan zoals wij voor ogen hadden. Maar al met al denk ik dat dit seizoen voor elke speler erg leerzaam was. We hebben veel geleerd, veel moeten doorstaan, veel doelpunten moeten slikken en heel veel geduld moeten hebben. Ondanks al deze tegenslagen stonden we er elke week weer en bleven we op trainingen, voor en na de wedstrijd, altijd lachen met elkaar. De sfeer was dan ook prima, al vinden wij het natuurlijk ook wel eens leuk om te winnen.”

ENKELBAND
Uiteindelijk kwam de degradatie niet meer als een verrassing, inmiddels is de teleurstelling verwerkt en kijkt Eikenhout voor zichzelf terug op een positief jaar. De 24-jarige back, die ook voorin uit de voeten kan, kende de afgelopen jaren veel blessureleed, maar voetbalde dit seizoen een groot deel van het seizoen zonder pijn. “Ik ben vorig seizoen in maart geopereerd aan mijn enkel om klaar te zijn voor dit seizoen. Mijn buitenste enkelband zat, na meerdere verzwikkingen, nog aan een draadje vast om het zo maar te zeggen.”

Daarna ging het dus beter. “Ik heb niet alles kunnen spelen, maar ik heb zelf het gevoel dat ik vaak pijnvrij heb kunnen voetballen. En dat betekent na mijn enkelblessure meer voor mij.” Toch kende hij ook nog de nodige tegenslagen, want in oktober ging hij opnieuw door zijn enkel. “Daar heb ik twee maanden mee gezeten en toen besloten mijn voetbalschoenen weer aan te trekken, daar heb ik tot nu toe geen dag spijt van gehad.”

Eikenhout voetbalde in de jeugd bij Zeelandia Middelburg, maakte een uitstapje naar RBC Roosendaal, om vervolgens terug te keren bij de senioren van Zeelandia. Uiteindelijk maakte hij de overstap naar De Meeuwen. Een bewuste keuze. “De trainer, Daan Eikenhout, is mijn oom. Ik heb hem ook als trainer gehad bij Zeelandia en ik wilde graag op zaterdag voetballen.” Ook zijn blessureverleden speelde een rol, dat pakte door het kampioenschap van vorig jaar echter anders uit. “Ik wilde een stapje terug doen en wat minder trainen, maar dat is niet gelukt.” De prestaties waren dit jaar dus wat minder, maar dat wil niet zeggen dat Eikenhout het minder naar zijn zin heeft. “De Meeuwen is een leuke en gezellige vereniging, ik ben blij hier.” Volgend seizoen keert de ploeg dus terug in de tweede klasse, veel mensen zullen verwachten dat De Meeuwen weer mee gaat doen voor het kampioenschap, maar Eikenhout is voorzichtig.

“Het is niet vanzelfsprekend. We gaan ons best doen en hopelijk gaan we weer wat punten pakken. Dat voelt na een jaar van degradatie denk ik wel heel lekker.” Behalve een nieuwe trainer, Adriaan Nieuwenhuijse staat dan voor de groep, wordt Eikenhout ook herenigd met een oude bekende. Dennis Tukker komt namelijk over van VC Vlissingen. “Dennis en ik kunnen het in het veld goed vinden, we stonden in het kampioensjaar bij Zeelandia aan dezelfde kant. Hij was linksback en ik speelde linksbuiten, hij is zeker een aanwinst voor ons!”