Veel spelers verlaten de selectie van Dongen deze zomer en middenvelder Daan Poelmans (29) is een van hen. De Dongenaar vindt het na negen seizoenen in het eerste van de Kanaries prettig om iets meer uurtjes over te hebben, maar kiest nog niet voor de kelderklasse. De routinier vertrekt naar derdeklasser Oosterhout.

Daan Poelmans begon ooit met voetballen bij DVVC, maar na zijn overstap in 2005 naar buurman Dongen, groeide hij daar uit tot een echte clubman. Hij was er al snel actief als onder meer jeugdtrainer en mede-organisatorvan de jeugdclinicic. En nog veel mooier en specialer: als speler van het eerste was de middenvelder onderdeel van de ‘gouden generatie’, die de successen in rap tempo aaneenreeg. Poelmans was er al bij toen Dongen 1 in 2010 kampioen werd in de eerste klasse en de landelijke KNVB Beker voor amateurs won. Zes jaar later schreven hij en zijn teamgenoten wederom geschiedenis door kampioen te worden in de hoofdklasse, de Provincie Brabant Cup staat op de erelijst van Poelmans en ook in de derde divisie stond de hardwerkende middenvelder de laatste drie seizoenen zijn mannetje.

MAXIMALE BEREIKT
“Je kunt wel stellen dat ik het maximale bereikt heb in al die jaren”, zegt Poelmans. “Kampioen worden bij de senioren is al speciaal, helemaal als dat lukt in zowel de eerste als de hoofdklasse. Het is uniek dat we met een hoop Dongense jongens het eerste team naar de derde divisie hebben geholpen. Bij elke club heb je jongens die jarenlang in het eerste elftal spelen, maar het is bijzonder dat de kern van clubjongens mee is gegroeid met het hoge niveau. Ik heb enorm genoten van alle jaren in Dongen 1. Ook in het afgelopen seizoen heb ik tot mijn grote tevredenheid veel wedstrijden in de basis gestaan.”

De laatste jaren verlieten steeds meer spelers van ‘de gouden generatie’ Dongen 1 en na negen jaar vindt ook Poelmans het tijd voor wat anders. “Ik wil meer tijd besteden aan studeren en dan vind ik drie keer trainen in de week te veel. Bovendien ben je vaak de hele zondag ‘kwijt’ door voetbal omdat we uitwedstrijden in het hele land spelen”, legt hij uit. “Dongen wil doorselecteren en verjongen en dat moet ook wel: van ‘mijn’ generatie is er volgend jaar niemand meer over, dat gegeven nam ik ook mee in mijn besluit om weg te gaan.” Poelmans wil nog niet in de kelderklasse gaan spelen en kiest daarom voor een overgang naar Oosterhout. Ook teamgenoot Tom Kolkert maakt de overstap naar die vereniging, die maar liefst vier niveaus lager speelt dan Dongen. Voelt dat stiekem toch een beetje als de kelderklasse? “Absoluut niet”, zegt Poelmans. “Ik ga daar niet heen om af te bouwen. Ik wilde graag in een eerste team blijven spelen en Oosterhout was de eerste die me belde met een goed verhaal. Ik heb een goed gevoel bij de club en ben nog ambitieus.”

De verdedigende middenvelder gaat Dongen missen, maar verwacht ooit terug te keren bij De Kanaries. “Ik zie mijn vertrek eerder als een tot ziens dan een vaarwel.”

Nog nooit in de hele clubhistorie werd een seniorenteam van HZ’75 kampioen. Dit jaar was het vlaggenschip van de vereniging uit Hooge Zwaluwe dichtbij ‘de dubbel’, maar het vriendenteam greep helaas naast de titel en de bekerwinst.

HZ’75 is een unieke club, want het eerste team van de blauw-gelen speelt in de reserve zesde klasse in plaats van in de standaard competities. “Vanaf mijn vijftiende speelde ik in het eerste team, maar dat was niet altijd een pretje”, zegt Bas van Dorst (26). “Als kleine club hadden we altijd moeite om een representatief team op de been te brengen, met als gevolg dat we vaak zware nederlagen leden. Niemand werd daar bij HZ’75 gelukkig van. Veel jongens vertrokken ook om die reden. Uiteindelijk besloten we om met het team in de reserve klasse te gaan spelen. Dat is een stuk leuker en de prestaties zijn sindsdien ook veel beter”, zegt de verdediger.

In het eerste team speelt Van Dorst samen met zijn vrienden al jarenlang in de zesde klasse. Jongens die de club in hun jeugd verlieten, keerden hierdoor weer terug naar HZ’75. Er staat een goed elftal, dat de laatste jaren bovenin meedraait in de competitie. Dit seizoen was zelfs uitzonderlijk goed: Dorst en zijn kameraden waren lang in de race voor de titel, maar BSC 7 bleef HZ’75 drie punten voor, waardoor het team tweede werd. “We hadden geschiedenis kunnen schrijven, want er is nog nooit een seniorenteam van onze club kampioen geworden”, zo zegt Dorst. “Helaas liepen we ook de bekerfinale mis, want in de halve fi nale bleek FC Bergen via penalty’s te sterk”, zo baalt hij.

JEUGDKAMP
Van Dorst is ook actief alsvrijwilliger bij de club die hem zo lief is. “Met een hele groep organiseren we altijd ons traditionele jeugdkamp. We gaan dan naar Den Hout en maken er een leuk weekend van voor de jeugd. We doen allerlei spelletjes en bezorgen de jeugd een leuke tijd. Vroeger als kind vond ik het jeugdkamp al erg leuk en het is mooi dat ik nu zelf mijn steentje kan bijdragen als senior.” Van Dorst zet zich niet alleen in voor het jeugdkamp, maar bemoeit zich ook met feestavonden en toernooitjes. Met het 45-jarig jubileum op komst, hebben Van Dorst en de overige leden van de activiteitencommissie weer een mooi project waarover ze kunnen brainstormen.

De centrale verdediger geniet van de eensgezindheid binnen de club en van de zondagochtenden bij HZ’75. “We hebben een goed elftal en het zijn allemaal toffe gasten. Op het veld wil iedereen graag winnen, maar daarna drinken we met z’n allen gezellig een biertje en dan is de wedstrijd weer vergeten.” En dat misgelopen kampioenschap, is dat ook al uit het geheugen gewist? “Helaas niet”, zegt Van Dorst. “Hopelijk kunnen we komend seizoen wel de titel grijpen, het wordt tijd dat we eens zo’n succes kunnen vieren.”

Met overmacht werd Zwaluwe JO19 kampioen van de voorjaarscompetitie in de vierde klasse. Het elftal vol talenten maakt komend seizoen als één geheel de overstap naar het seniorenvoetbal. Aan trainer Gerwin den Rooijen de taak om de jongens op te leiden voor het vlaggenschip van de zaterdagclub.

Het enige JO19-team van Zwaluwe verloor in de voorjaarscompetitie slechts één duel, de overige tien wedstrijden werden overtuigend gewonnen. “We gingen in de laatste wedstrijd ten onder tegen JEKA, maar de jongens hadden toen nog een mooi kampioensfeestje in de benen”, zo zegt Gerwin den Rooijen grinnikend. “We hebben een ontzettend leuk team en de sfeer was uiteraard top door de goede resultaten in de tweede seizoenshelft. Wel moet ik iets bekennen over de tegenstand: die was eerlijk gezegd niet al te zwaar. We hebben veel gewonnen en plezier gehad, maar voor de ontwikkeling van mijn spelers was het niet hun beste halfjaar”, zegt de trainer/coach van het team.

In het eerste halfjaar ging het minder goed met zijn team. In de derde klasse eindigde de JO19 bij de onderste ploegen. Maar het team van Den Rooijen ging versterkt de tweede competitiehelft in. In de winterstop schreef Zwaluwe het JO15-team en JO17-team niet in voor de voorjaarscompetitie wegens bezettingsproblemen. De jongste spelers vormden een JO16-team en wat oudere spelers schoven door naar de JO19, zodat er in de tweede seizoenshelft geen enkel team een tekort aan spelers had. “Dat is een goede zet geweest”, zegt Den Rooijen, die behalve trainer ook vice voorzitter is van het jeugdbestuur. “Als kleine club moet je zorgen dat de boel draaiende blijft en dat is goed gelukt.”

TWINTIG JAAR VRIJWILLIGER
De 36-jarige Den Rooijen is al twintig jaar vrijwilliger bij Zwaluwe, de club waar hij opgroeide. “Mijn ouders stonden altijd achter de bar, dus ik moest wel mee”, lacht hij. “Door een knieblessure moest ik zelf al op 16-jarige leeftijd stoppen met voetbal. Maar als jeugdtrainer heb ik gelukkig een leuke hobby gevonden. Ik begon bij de D’tjes, en schoof steeds een generatie door. Ook ben ik nog even KNVB-scheidsrechter geweest, maar dat was niet helemaal mijn ding. Het is veel mooier om met een jong team wekelijks op het veld te staan. Het contact en het plezier dat ik heb met die gasten is geweldig. Daar geniet ik het meeste van.”

Komend seizoen is Den Rooijen voor het eerst trainer van een seniorenteam. Samen met de hele JO19 wordt hij Zwaluwe 3, een elftal dat als opleidingsteam moet gaan fungeren bij de zaterdagclub. “De jongens schuiven versneld door, we hebben volgend seizoen geen JO19- team. Maar ook dit is een goede keuze: mijn spelers kunnen op vroege leeftijd wennen aan het fysieke voetbal. Mijn spelers zijn fanatiek en willen beter worden. Dat lukt in het seniorenvoetbal. De jongens zullen slim moeten spelen en ik ben zeer benieuwd hoe we gaan presteren.”

Vanaf komend seizoen is Louis Roovers de nieuwe oefenmeester van Raamsdonk. Zijn opdracht is om degradatie uit de vierde klasse te voorkomen, maar de fanatieke coach is ambitieuzer. “We gaan voor een plek bovenin de middenmoot.”

Het voetbaljaar is afgelopen, maar Louis Roovers kijkt al enorm uit naar het seizoen 2019/2020. “Voetbal is alles wat de klok slaat”, zo zegt de man uit Raamsdonkveer, die in de regio niet alleen bekendstaat als trainer, maar ook door het indrukwekkende voetbalmuseum in zijn huis. Daarin is plaats voor onder meer vele wedstrijdprogramma’s, entreebewijzen en speldjes en het is dan ook niet vreemd dat de coach al veel informatie heeft verzameld over VV Raamsdonk, de club waar hij komende zomer onder contract staat. “Ik weet waar ik aan begin, heb mijn huiswerk gedaan. Ik kom uit de gemeente en volg deze club al erg lang. Het is een mooie en hechte vereniging, met een schitterend sportpark. Met veel passie en enthousiasme ga ik in augustus van start.”

VIJF NIEUWELINGEN
Louis Roovers had eerder Good Luck en RFC onder zijn hoede en was maar liefst twaalf jaar werkzaam bij Baronie, waar hij lange tijd technisch manager was en ook als trainer van het tweede en assistent van het eerste team fungeerde. Raamsdonk haalt dus een coach met een goed cv in huis en de man uit Raamsdonkveer wil zijn ervaring overbrengen op zijn selectie, die wordt versterkt met vijf nieuwe spelers. Het drietal Yordi Vissers, Frank van Wijk en Habbat Matte komt over van RFC Zaterdag 1 en Mike de Man ruilt SCO in voor Raamsdonk. Daarnaast keert ook Kees Schellekens terug op het oude nest. “Raamsdonk heeft geen JO19 en geen JO17 en het tweede team speelt op een laag niveau. Ik vind het daarom belangrijk dat ik een brede selectie heb van zeker achttien spelers, zodat er voldoende gezonde concurrentie is binnen de groep.”

MIDDENMOOT
Raamsdonk eindigde de afgelopen twee seizoenen als elfde in de vierde klasse en het jaar daarvoor werd de club tiende. De blauw-witten ontsnapten dus al drie keer op rij ternauwernood aan degradatie en daarom heeft Roovers een logische doelstelling meegekregen van het bestuur: degradatie naar de vijfde klasse voorkomen. Roovers neemt op voorhand echter geen genoegen met deze missie. Hij legt de lat direct een stuk hoger. “De club weet dat ik vol ambitie zit en altijd ga voor het hoogst haalbare. Ik wil daarom minimaal een mooie plek in de middenmoot behalen met Raamsdonk. Ook hoop ik jeugdspelers en hun ouders te betrekken bij de thuiswedstrijden van het eerste team, door telkens één team met ons de line-up te laten verzorgen. Hiermee wordt de binding tussen de selectie en de rest van de club verstevigd en dat zorgt hopelijk voor meer publiek langs de lijn.”

Roovers hoopt dat zijn spelers net zo gedreven zijn als hijzelf. “Als je op zondag van het veld stapt na een wedstrijd, moet je al alweer zin hebben in de training van dinsdag”, stelt hij. “Ik hoop dat we samen mooie dingen kunnen bereiken.”

Hij werd er lid op zijn vijfde en is inmiddels al jaren een vaste basiskracht in het eerste team. Bij Terheijden zijn ze blij met clubjongens als Ronald van Boom (25) en de reserve-aanvoerder zelf is ook helemaal op zijn plek op sportpark Ruitersvaart, waar hij nog heel lang hoopt te voetballen.

Vlak voor een van de laatste trainingen van het seizoen neemt Ronald van Boom de tijd om terug te blikken op het voetbaljaar van Terheijden. De van oorsprong middenvelder, die dit seizoen ook vaak als verdediger werd opgesteld, is tevreden over de prestaties van de zwart-witten. “Met onze jonge selectie zijn we op een vijfde plaats geëindigd en dat vind ik een prima prestatie. We hebben veel teams onder ons gelaten op de ranglijst.” Het gat met de top vier in 4C was weliswaar groot, maar volgens Van Boom deed Terheijden niet veel voor die ploegen onder. “We hebben van geen één team tweemaal verloren, dat zegt wel iets denk ik.”

Van Boom speelde dit seizoen voor het vijfde achtereenvolgende jaar in de hoofdmacht van Terheijden, het dorp waar hij opgroeide en nog altijd woont. Als klein mannetje zette hij zijn eerste stappen op het fraaie sportpark Ruitersvaart en met zijn kameraden doorliep hij door de jaren heen alle selectie-elftallen. Halverwege het seizoen 2014/2015, toen Terheijden nog derdeklasser was, sloot hij als A-junior aan bij het eerste. “Helaas degradeerden we dat seizoen, maar het was voor mij persoonlijk wel een mooi jaar. Ik kon wennen aan het seniorenvoetbal, heb veel geleerd in die periode.”

Het eerste elftal van Terheijden bestaat bijna alleen maar uit clubjongens en de vereniging is niet groot. Van Boom vindt het logisch dat de vereniging in de vierde klasse speelt gezien de beperkte middelen. “Het is hartstikke leuk om in het eerste team te spelen. We hebben een gezellige groep en iedereen kent elkaar. We hebben niet zo veel spelers die gaan ‘lopen’ hier bij de club en sommigen die dat wel doen, zien we na een paar jaar weer terug. Persoonlijk wil ik nergens anders voetballen dan bij Terheijden.” De reserve-aanvoerder zou volgend seizoen tekenen voor een eindklassering op wederom de tweede plaats. “Dat zou top zijn. Maar misschien zit er meer in. Het zou gaaf zijn om een periodetitel te winnen en eerlijk gezegd denk ik ook dat dit team niet zou misstaan in de derde klasse.”

Van Boom droeg dit seizoen vaak de aanvoerdersband bij Terheijden, omdat captain Rik de Klerk soms ontbrak in de basiself vanwege blessures. De middenvelder is altijd aanwezig op trainingen en ontbreekt op zondag zelden. “In al die jaren heb ik één wedstrijdje gemist”, zegt hij. “Ik ben er altijd met veel plezier, zowel met wedstrijden als trainingen.”

Van Boom is blij dat het seizoen erop zit, maar is in augustus ook altijd weer gemotiveerd om te beginnen aan een nieuw voetbaljaar. Hij heeft nog een tip voor Fred Vrolijk, de trainerdie ook volgend seizoen voor de groep staat bij de zwart-witten. “Maak mij eerste aanvoerder”, zegt hij grinnikend. “We hebbennog nooit verloren als ik de band droeg. Dat lijkt me een prima reden toch?”

Het damesvoetbal bij OVV’67 floreert. Het vlaggenschip van de gemoedelijke dorpsclub speelt in de eerste klasse landelijk en het enige meisjesteam werd afgelopen jaar twee keer kampioen. Met het heden en de toekomst zit het dus wel goed in Oosteind.

Door de woorden van Ron Scheepmaker klinkt de trots voor de meisjes uit zijn team. Hij vormt samen met Corné, Herman, Patrick, Simone en Natascha de groep trainers van het enige jeugdteam dat de damestak van OVV’67 kent. De kern van de MO13-1 voetbalt inmiddels alweer een paar jaar samen, het is een hechte vriendinnengroep geworden van meisjes die elkaar door en door kennen. “De sfeer is supergoed, we doen ook veel buiten het voetbal samen. Zo hebben we al weleens penalty’s mogen nemen in de rust van een wedstrijd van NAC en spelen we geregeld een voorwedstrijd van de Dames 1, dan gaan we mee in de bus van de vrouwen.” De band tussen de senioren en de meisjes is hecht, met Simone en Natascha als directe link. Zij spelen in het eerste en zijn trainers van de MO13-1. Scheepmaker: “We ontbijten of lunchen zo nu en dan ook met beide teams samen.”

PLATTE KAR
Naast dat de sfeer binnen de MO13-1 goed is, heeft het team dit jaar ook nog eens laten zien echt goed te kunnen voetballen. Nadat ze in de MO11-1 al kampioen werden, grepen ze dit jaar twee keer de competitiewinst in de derde klasse: in het na- en voorjaar. “We hebben een heel leuk team en er zitten zeker speelsters in die de potentie hebben om op termijn Dames 1 te versterken. Dat is niet zo makkelijk, aangezien dat team vrij hoog speelt”, aldus Scheepmaker.

De platte kar mocht dit seizoen dus twee keer uit de schuur en de kampioensschaal draaide overuren. Het meidenvoetbal staat bij OVV’67 echt op de kaart, zo veel is wel duidelijk. Komend jaar wordt de MO13-1 de MO15-1. “En iedereen blijft. We krijgen er zelfs speelsters bij uit de omgeving, dat is hartstikke mooi en zegt genoeg over hoe ze het allemaal naar hun zin hebben.”

KIPPENHOK
Een groep van zes trainers lijkt groot, maar is zeer goed bruikbaar volgens Scheepmaker. “Daardoor kunnen we heel specialistisch trainen en de groep uit elkaar halen, waardoor het niet zo’n groot kippenhok wordt vol kakelende meiden. We oefenen bijvoorbeeld in groepjes op corners en nemen de keepsters apart.” Mochten meisjes uit de regio interesse hebben om bij OVV’67 te komen voetballen, dan zijn ze van harte welkom volgens de 54-jarige vader van keepster Sanne. “We kunnen ze heel goed gebruiken.”

Erik van der Giesen is vanaf komend seizoen de nieuwe hoofdtrainer van DHV. De 39-jarige oefenmeester komt over van Kogelvangers en kijkt uit naar zijn nieuwe uitdaging. Een gesprek met hem over zijn voetbalvisie, DHV en de degradatie.

Erik van der Giesen wist dat DHV tegen degradatie streed. Dat de ploeg uit Zevenbergschenhoek uiteindelijk uit de derde klasse viel, vindt hij jammer, maar is geen reden om alsnog af te zeggen. “Je tekent in januari en dan ga je ergens vol voor, of ze nou degraderen of niet.” Sterker nog, hij kan weer aan iets nieuws bouwen. “Met een frisse start ga ik DHV proberen zo snel mogelijk terug naar de derde klasse te brengen. Daar hoort deze club, het idee over voetbal in dit team klopt gewoon, de organisatie staat goed en alles is netjes verzorgd.”

OPNIEUW
Van der Giesen komt bij DHV na een periode van tien aaneengesloten jaren bij de Kogelvangers. Hij speelde vier jaar in het eerste, was vervolgens gedurende twee seizoenen de assistent van
hoofdtrainer Henk Vos en zwaaide de afgelopen vier jaar zelf de scepter. “Het wordt even wennen, maar ik vind het heel leuk. Het zijn weer totaal nieuwe gezichten en nieuwe karakters, bij Kogelvangers kende ik sommige jongens al vanuit de jeugd. Nu begin je weer opnieuw.”

Hij wilde een club in de buurt, die past bij zijn voetbalfi losofi e: aantrekkelijk en verzorgd voetbal spelen. “En dat heb ik bij DHV wel gezien.” Hij ziet ook dat er werk aan de winkel is, maar loopt daar niet voor weg. “We zullen komend seizoen in de vierde klasse moeten proberen de fysieke duels te vermijden, aangezien we voetballend beter zullen zijn dan de meeste tegenstanders.”

Van der Giesen is zelf een trainer die graag met zijn spelers spart. “Ik ga niet alles voorkauwen, wil dat mijn team meedenkt. Ik vraag tactisch veel van hen, ze moeten initiatief tonen. Ik ben niet het type dat 90 minuten langs de lijn staat te gillen.” Hij wil graag de bal hebben. “Voetbal is alleen leuk als je de bal zelf hebt en niet achter je man aan hoeft te hobbelen. Ik ben een trainer die echt houdt van het tactische spelletje, vind het enorm mooi om de tegenstander op dat vlak pijn te doen.”

KAMPIOEN
Hij heeft de afgelopen jaren veel geleerd, de transitie gemaakt van speler naar trainer. “Vanaf de zijlijn zie je alles, heb je het overzicht. Ik stond altijd in de spits en dan heb je geen flauw idee of de back goed kantelt of hoe de rechtsbuiten reageert bij balverlies, maar nu kun je dat allemaal in de gaten houden. Je ziet het totaalplaatje.”

Zijn doel voor komend seizoen is simpel: promotie. “Het liefst direct, want de nacompetitie is een loterij. Dat heeft DHV afgelopen seizoen ook ervaren, met die penaltyserie. Daar kun je honderd keer op oefenen, maar die druk tijdens zo’n moment valt niet na te bootsen. Ik wil voor het kampioenschap gaan.”