Home Blog Pagina 1110

Carlo den Reijer heeft een zwak voor DHV

vv DHV
-
0
Carlo den Reijer heeft een zwak voor DHV

Carlo den Reijer heeft het geweldig naar zijn zin bij DHV. 25 jaar geleden kwam hij binnen bij de club, waarna hij een kleine tien jaar in het eerste elftal voetbalde. Na een flinke blessure werd hij vrijwilliger, met clubscheidsrechter als zijn huidige taak.

Eerlijk is eerlijk, zelf was Carlo den Reijer (50) een vervelende speler voor de arbitrage. “Als het niet netjes moest, dan maar niet netjes. Ik was een redelijk harde verdediger, die ook nog eens altijd in de clinch lag met de scheidsrechter. Als de wedstrijd begon, begon ik met zeuren en als de wedstrijd stopte, was ik klaar met zeuren. Nu ik zelf scheidsrechter ben, denk ik daar nog weleens aan terug. Ik had niet zo moeten zeuren, om het zachtjes uit te drukken.” Hij kan zich goed inleven in klagende spelers. “Maar op een gegeven moment moet het ophouden.”

LANGEWEG
Hij kwam een kwart eeuw geleden bij DHV. “Ik voetbalde jarenlang bij VOV in Langeweg, maar mijn vrouw komt uit Zevenbergschen Hoek. Ik wilde een beetje integreren en ben daarom lid geworden van de vereniging.” Hij had het gelijk naar zijn zin. “En dat is nog steeds zo, ik heb echt een zwak gekregen voor DHV. Ik ben begonnen als verdediger, maar moest stoppen na een zware enkeloperatie in 2004. Dat was wel jammer, ik voetbalde graag.” Den Reijer wist dan ook meteen dat hij in een andere rol door wilde gaan binnen de voetbalclub. “Ik ben toen scheidsrechter geworden, daar kon ik mijn ei ook in kwijt. En het gaat me goed af. Ik heb nog voor de KNVB gefl oten, ben later clubscheidsrechter geworden. Ik ben ook nog een paar keer bij Zwaluwe ingevallen als arbiter, om hen te helpen.” Het trainersvak had de 50-jarige leidsman ook wel wat geleken. “Alleen vormde mijn onregelmatige werk daarvoor een te groot obstakel.”

OP DE RIT
Den Reijer is ook interim-voorzitter, leider van het derde, jeugdtrainer en bestuurslid sponsorzaken geweest bij Den Hoek Vooruit. “Ze hebben me ooit eens gevraagd voor een taak en toen ben ik ermee begonnen. Als niemand iets doet voor de club, komt er nooit iets van. Zeker in een dorp zijn vrijwilligers heel belangrijk.” Hij ziet dat het goed gaat met de voetbalclub. “Het eerste is niet helemaal je van het, maar verder vind ik het prima gaan met DHV. Alles staat op de rit, het kan altijd beter, maar de vrijwilligers doen hun stinkende best. En het gaat ze goed af.”

Wil je meer informatie over de club DHV? Klik hier.
Lees hier de krant van Oosterhout.

Jorik Mijnhijmer: ‘Baronie kan nog beter’

vv Baronie
-
0
Jorik Mijnhijmer: ‘Baronie kan nog beter’

Baronie begint vol vertrouwen aan de tweede seizoenshelft. De Bredase hoofdklasser nestelde zich dankzij een goede reeks in de laatste maanden voor de winterstop in de top vier. Alles is nog mogelijk voor de ploeg, ziet ook aanvaller Jorik Mijnhijmer.

De 30-jarige Jorik Mijnhijmer is een van de belangrijkste wapens van Baronie. Niet alleen met zijn schot en spelinzicht, maar ook dankzij zijn ervaring in de voetballerij. “Ik ben niet verrast door onze prestaties. Ik ken de kwaliteiten van deze groep, we staan op een positie die bij ons past.” Sterker nog, Mijnhijmer ziet genoeg ruimte voor verbetering. “In het eerste deel van dit seizoen hebben wij nogal wat punten laten liggen, omdat we onze kansen niet verzilverden. Dat moet en kan beter.”

Vorig jaar kende Baronie ook een uitmuntende eerste seizoenshelft, de ploeg stond zelfs lang bovenaan in de zondag hoofdklasse B. Uiteindelijk hadden de Bredanaars echter niks aan het einde van het seizoen, Mijnhijmer hoopt nu wel op een seizoenstoetje. “Ik verwacht dat we onze prestaties in de tweede seizoenshelft doortrekken. Als we de wisselvalligheid uit onze jonge groep kunnen halen, moeten we een serieuze rol kunnen spelen in de strijd om de bovenste plekken. Hopelijk hebben we nu wél iets in handen aan het einde van dit seizoen.”

Over zijn eigen spel is Mijnhijmer tevreden. “Mijn seizoen verloopt redelijk. Ik speel altijd, heb belangrijke goals gemaakt en de groep kunnen helpen met wat assists. Het kan altijd beter, maar ik ben niet ontevreden.”

Foto: Marcel Mol

Meer informatie over Baronie? Klik hier.
Klik hier voor een ander artikel over Baronie.

Marijnissen geniet nog iedere wedstrijd bij Madese Boys

vv Madese Boys
-
0
Marijnissen geniet nog iedere wedstrijd bij Madese Boys

Madese Boys heeft inmiddels genoten van ruim 250 wedstrijden Dennis Marijnissen (29). De middenvelder werd afgelopen oktober in het zonnetje gezet. Hij is zowel op als naast het veld goud waard.

Dennis Marijnissen beleefde afgelopen oktober al zijn jubileum in Made. 250 wedstrijden met Madese Boys 1, een prestatie op zich. Maar Marijnissen is met zijn doelpunten en assists ook echt van grote waarde geweest voor het team. Over wat zijn mooiste herinnering is aan het spelen in het eerste, hoeft de middenvelder niet lang na te denken. “Onze kampioenswedstrijd bij RKTVV in 2011. Dat was de één na laatste wedstrijd die mijn moeder van me heeft gezien. Zij was heel ziek en is inmiddels overleden. Ik scoorde in die wedstrijd en heb mijn doelpunt en het kampioenschap met haar kunnen vieren.”

KOUD DEBUUT
Een mooie herinnering in een zo mooie carrière. Marijnissen heeft al zijn wedstrijden nog helder op het netvlies staan, zo ook zijn debuut. “Thuis tegen Dubbeldam. Echt zo’n saaie 0-0-wedstrijd, op een koude, herfstachtige zondag. Ik mocht invallen, de trainer die ik in de jeugd altijd heb gehad, was toen toevallig voor één wedstrijd coach van het eerste en bracht mij erin.”

Marijnissen is echt een jongen van de club. Hij is lang hoofdtrainer van de JO13-1 geweest en geniet ook buiten het veld enorm van de sfeer bij Madese Boys. “Je merkt hier dat het voetbal sterker leeft dan bij andere clubs.”

Ook zijn vader speelde 250 wedstrijden voor Madese Boys, kwam uiteindelijk zelfs tot rond de 300. “Of ik dat ga halen, weet ik niet. Zolang mijn lichaam wil, ga ik door. Maar je weet nooit hoe het loopt, ik heb meerdere blessures achter de rug.” Madese Boys was vorig jaar dichtbij het kampioenschap, maar greep net naast de titel en promotie. Ook dit seizoen draaien de boys weer mee in het linkerrijtje van de tweede klasse E. De eerste klasse bereiken met de rood-witten is een mooi volgend doel voor Marijnissen.

JUBILEUM
Zijn jubileumwedstrijd van half oktober tegen Uno Animo, waarin Marijnissen voor het eerste doelpunt tekende, is ook een mooie herinnering. “Je merkt op dat soort momenten wat andere typerend vinden voor jou, mijn vader reikte de bloemen en het cadeautje uit en mijn familie stond langs de kant. Het was een leuke dag.”

Wil je meer informatie over de club Madese Boys? Klik hier.
Lees hier de krant van Oosterhout.

Foto: Dennis Bjorn

FC Lisse trekt portemonnee open

fc Lisse
-
0
FC Lisse trekt portemonnee open

Leden, sponsors en andere betrokkenen hebben massaal de portemonnee getrokken voor de operatie nieuwbouw bij FC Lisse. Het obligatieplan van de club leverde 350.000 euro op. Daarmee heeft FC Lisse voldaan aan een belangrijk voorwaarde die door de gemeente was gesteld: een forse eigen bijdrage.

De gemeenteraad gaf eerder in de jaar groen licht voor een nieuw Ter Specke. Dat was alleen financieel haalbaar als ook de club zelf een stevig duit in het zakje zou doen. Chris van der Salm, bestuurslid nieuwbouw bij FC Lisse, is blij dat er massaal is ingeschreven op het obligatieplan. “Het geeft aan dat de betrokkenheid van leden, familie en sponsors groot is. Iedereen ziet in dat de nieuwbouw er moet komen.”

Het bedrag van 350.000 euro staat nog niet op de bankrekening van de club. “Het zijn toezeggingen, pas later zal het geld worden geïnd”, benadrukt Van der Salm. “Het geld hoeft ook nog niet op de rekening te staan, dat is pas nodig als we echt gaan bouwen.”

In dat proces worden volgens Van der Salm grote stappen gezet. “We zijn hard bezig om met een ontwerpteam, waarin alle specialisten zitten, om tot een definitief ontwerp te komen. Dat dient als basis voor de aanbesteding. Die procedure moet begin van volgend jaar van start gaat. We gaan daarin op zoek naar een aannemer voor de bouw en één voor de installaties. De hele aanbestedingsprocedure neemt enige maanden in beslag en in het voorjaar zal de aannemer geselecteerd worden.”

Ondertussen loopt er ook een andere actie bij FC Lisse: de steenactie. Leden kunnen voor een bedrag van 250 euro een steen met hun naam kopen om zo ‘hun steentje bij te dragen aan de nieuwbouw’. De steen krijgt een plekje in een muur van het nieuwe complex. FC Lisse wil 350 stenen verkopen. “Het geld gaat gebruikt worden voor de inrichting van het nieuwe clubgebouw”, geeft Van der Salm aan.

Volgens hem is het nog altijd de planning dat medio 2020 met de eerste fase van de nieuwbouw wordt begonnen. Eerst is de bouw van de nieuwe Ter Specke hal aan de beurt. Daarna wordt de huidige sporthal gesloopt, waarna de nieuwbouw van de accommodatie kan starten. Tot slot zat het huidige clubgebouw worden gesloopt. Bij FC Lisse leefde aanvankelijk de wens voor een nieuwe hoofdtribune. Dat bleek echter financieel, maar ook vanwege praktische redenen niet haalbaar. “Dat had ook met de windrichting te maken. Bij wind zou de regen pal in de tribune staan. Een doel van een overdekte tribune is om toeschouwers te beschermen voor wind en regen.”

FC Lisse heeft nu een andere oplossing gevonden. De huidige tribune aan de overkant van het hoofdcomplex krijgt een opknapbeurt.

Dankzij een sponsor worden vierhonderd nieuwe stoeltjes aangeschaft en gemonteerd door het eigen klusteam van de club. Van der Salm: “Deze oplossing kost ons als club vrijwel niets, dankzij onze sponsor Unieparken en de werkploeg van Cor Overweel.”

Wil je nog meer informatie over de club FC Lisse? Klik hier.
Lees hier de krant van de Bollenstreek.

Het voetbal op z’n Noordwijks wordt heilig verklaard

vv Noordwijk
-
0
Het voetbal op z’n Noordwijks wordt heilig verklaard

Volop spelplezier en vertier bezorgen. Dat is voor Noordwijk het grootste doel in de jeugdafdeling. Daarmee past een heldere visie over ontwikkeling, trainers én speelwijze. “We willen het voetbal op z’n Noordwijks spelen”, aldus jeugdvoorzitter Rob Hogenhuis.

“We weten waar we vandaan komen en weten ook waar we heen willen”, vervolgt de 61-jarige Hogenhuis, die voordat hij drie jaar geleden de leiding kreeg over de jeugdtak zes jaar vice-voorzitter was.

Veertig trainers en vele leiders houden met elkaar wekelijks 450 kinderen, jongens en meisjes, bezig. “Dat doen we vanuit de gedachten dat iedereen gelijke kansen heeft om zich te ontwikkelen. Aan spelers afschrijven doen we niet. Bij Noordwijk is er plaats voor het grote talent, maar ook voor de liefhebber die het gewoon leuk vindt om tegen een bal te trappen.”

Waar veel clubs de afgelopen jaren kozen om het selectievoetbal in te richten met betaalde trainers maakte Noordwijk de omslag naar de andere kant toe. Er werd een streep gezet door hoge trainersuitgaven.

“We zijn teruggegaan naar vrijwilligersvergoedingen. Dat is een bewuste keuze. Aan de ene kant had dat te maken met de fi nanciën. Het bestuur heeft op een gegeven moment gekozen voor een afdelingsgebonden budget. Alles komt niet op een grote hoop, maar iedere afdeling krijgt een bedrag en daar moet het voor worden gedaan. Daar ben ik zelf altijd een groot voorstander van geweest. Het is een heel transparant systeem.

Het laat zien wat iets kost. Het kan niet zo zijn dat we als jeugd onbeperkt investeringen kunnen doen. Gevolg van de verdeling van de gelden was dat we moesten bezuinigen op de trainersuitgaven. Prima, omdat wij vinden dat geld geen drijfveer moet zijn, maar juist het plezier om bij ons trainer te zijn.”

“We kunnen zelf overigens met acties ons budget vergroten. Vandaar dat we nu elk jaar op de slotdag een jaarlijkse veiling organiseren waarvan de opbrengst naar de afdeling gaat. Honderd en één artikelen worden dan verkocht.”

Voor een duidelijke weg heeft Noordwijk ook op voetbalinhoudelijk gebied gekozen. Het feit dat er geen grote bedragen worden betaald aan trainers ontslaat het jeugdbestuur volgens Hogenhuis niet van de plicht om op zoek te gaan naar de beste trainers. “Dat kost soms wat meer moeite, maar ze zijn er. Zeker in een club met een rijk verleden als Noordwijk. We hebben zoveel spelers die vroeger op een hoog niveau hebben gespeeld en van wie de kinderen op een gegeven moment gaan voetballen. Die warm maken is één, met de kennis die ze binnenbrengen zorg je er ook voor dat het niveau hoger wordt. De trainers die minder ervaring hebben als voetballer steken daar het nodige van op.”

Het wemelt volgens Hogenhuis in de jeugdopleiding van de bekende namen. “Bram Marbus traint de JO14 en Leonard van Utrecht is onze hoofd jeugdopleiding.”

Zeker niet onbelangrijk is de manier waarop Noordwijk wil voetballen. Die speelwijze vormt de rode draad in de trainingsaanpak. “Noordwijk heeft altijd bekend gestaan om zijn voetbal met lef. De Amerikanen hebben er een mooi woord voor: guts. Avontuurlijk en aanvallend voetbal. 4-3-3 ja. Een beetje Ajax.”

“We doen het op onze eigen manier: lekker eigenwijs. Scouten doen we niet. We zijn Noordwijk en willen ook zo voetballen.”

Wil je meer informatie over de club Noordwijk? Klik hier.
Lees hier de krant van de Bollenstreek.

In gesprek met Dennis Jaspers van Rood-Wit

Rood Wit
-
0
In gesprek met Dennis Jaspers van Rood-Wit

Dennis Jaspers (23) (juichend rechts) is na voetballer bij Rood-Wit 1 ook helpende hand bij gehandicaptenzorg. De verdedigende middenvelder zit sinds zijn zestiende bij de selectie, waarna hij op zijn zeventiende daadwerkelijk doorschoof naar het eerste. Iets waar hij zeer trots op is.

Vroeger mocht Jaspers bij Willem II en NAC een stage traject meelopen, dit liep uiteindelijk uit op niets. “Ik vertrok naar RBC, in de periode dat het nog een profclub was. Ik stroomde door vanaf Rood-Wit JO9 naar de JO11 van RBC. Ik moest trainen in Bergen op Zoom, waardoor de club wilde dat ik daar ook op school kwam. Deze school hielp je, als je op weg was naar een professionele carrière. Uiteindelijk hield ik het voor gezien, omdat ik het ‘normale’ leven mistte. Het was toevallig ook het moment dat RBC uit elkaar viel.”

In het begin was hij bang dat de combinatie met zorg en topsport niet samenging. “Ik heb zelf altijd op hoog niveau gevoetbald en dacht dat het lastig zou worden met de onregelmatige diensten. In het begin zat ik er dan echt ook een beetje mee, omdat ik niet wist of ik het gemakkelijk kon combineren met trainen en andere zaken. Tot aan heden toe is het nog niet lastig voor me geweest.”

Zijn vader Michel heeft hem aan het voetballen gezet en heeft hem veel advies meegegeven. Dit doet hij nog steeds, aangezien hij assistent is van Rood-Wit 1. “Ik denk dat iedereen die voetbalt, wel is gaan voetballen door zijn vader. Mijn vader is redelijk bekend in de voetbal, zo heeft hij ook bij NAC gevoetbald. Bij de amateurs is hij uitgekomen voor Rood-Wit, Halsteren en VES’35. Ik heb veel stukken van hem in de krant gezien als kind zijnde en heb zelf ook in de krant gestaan, dit omdat mijn vader toentertijd vader was geworden van een jongen. Vanaf dat ik kon lopen ben ik al bezig met de bal.”

De nummer zes van het team. “In het begin van het seizoen kende we een hele moeilijke start, wel heb ik alle vertrouwen dat goed komt in de tweede helft van het seizoen. Vergeleken met vorig seizoen hebben we veel nieuwe spelers en hebben we een nieuwe trainer gekregen, die erg goed bij de groep past. Het is een heel jong team met een aardige potentie voor de toekomst. ”

Een dieptepunt in de carrière van Dennis was een overreding met een auto, hij was toen pas vijftien jaar oud. “Het gebeurde vlak voor mijn deur. Ik werd omvergereden door een auto, waarbij mijn arm zeer ernstig beschadigd was. Het duurde heel lang om te revalideren, wat voor mij lastig was om te accepteren. Ik heb ook aardig wat geluk gehad, omdat ik na het revalideren gelukkig weer was begonnen met voetballen. Het was een hele opluchting.”

Dennis vindt het jammer, dat er minder aandacht in het dorp voor de club is. “Rood-Wit staat wel echt ergens voor, al zeg ik het zelf. Toen we nog tweede en derde klasse voetbalde merkte je dat de mensen de ‘derby’s’ daadwerkelijk interessant vonden. We deden dan ook altijd mee om de titel en het stond altijd aardig vol langs de zijlijn. Ik merk dat het minder is de laatste tijd. In de eerste klasse spelen we tegen clubs buiten deze regio en draaien we minder goed. Het is zonde, omdat het echt leefde in het dorp en nu iets minder.”

De kampioenswedstrijd van de tweede naar de eerste klasse is voor hem een dubbelgevoel geweest. “Het was het zenuwslopendste moment in me gehele leven, met betrekking tot voetbal. Ik was helaas tijdens dit duel geschorst, waardoor ik machteloos aan de kant stond. Je kan niks doen, wat je wel wilt maar dat kan dan weer niet. Zo heb je het hele jaar alles gegeven en sta je er in zo’n duel naast. Het was echt zuur. Gelukkig pakte wij wel het kampioenschap wat de pijn verzachte. Daarna was het een groot feest op de club, dat was echt wel heel mooi om mee te maken.”

Wil je meer informatie over de club Rood-Wit? Klik hier.

Marley Dors gaat bij Hellevoetsluis door muren

VoetbalJournaal
-
0
Marley Dors gaat bij Hellevoetsluis door muren

Zijn staat van dienst bij Hellevoetsluis is nog maar kort, des te opvallender is het dat Marley Dors zich in een paar maanden tijd heeft ontwikkeld tot een belangrijk speler in de ploeg van trainer Edwin de Koning. “Ze kunnen me ’s nachts bellen voor een wedstrijd.”

‘Knak’. De 18-jarige inwoner van Hellevoetsluis doet het moment na waarin hij geblesseerd raakte. In de wedstrijd tegen Bruse Boys in Bruinisse verrekte Dors zijn enkelbanden. “Het veld was nat en ik gleed uit toen ik de bal wilde halen. Daardoor kwam ik in botsing met de keeper, die op zijn beurt met zijn hele gewicht op mijn enkel terecht kwam. Ik voelde meteen dat het foute boel was en dat ik niet verder kon spelen.”

In zijn gretigheid om terug te keren op het veld begon hij daarna te vroeg. “Ik speelde in een oefenwedstrijd de laatste tien minuten en toen kreeg ik de volgende morgen weer flink last van mijn enkel.”

Het ongeduld van de aanvaller past bij de wijze waarop hij zich dit seizoen bij Hellevoetsluis heeft gemanifesteerd. Als bulldozer gaat hij in de spits door muren heen, voor de duvel niet bang. “Ik heb mijn lichaam wel mee”, zegt hij. “Ik ben groot, één meter negentig, en ben daardoor moeilijk van de bal af te zetten.”

Toch is Dors, die qua leeftijd bij de junioren zou mogen spelen, geen typische targetman. Hij zoekt graag de combinatie. “Ik heb de bal graag in mijn voeten. Dan kan ik een actie maken of de bal doorspelen. Als het niet anders kan ben ik er ook voor de hoge bal, maar liever niet.”

Hij is ‘hartstikke trots’ op zijn ontwikkeling en basisplaats bij Hellevoetsluis. “Eef van Splunder, de spitsentrainer van de A1, heeft mij aanbevolen. Ik kreeg de kans en heb ik die meteen gepakt. Ik ben goed opgevangen door de ploeg. Zeker in het begin was het fijn om steun te krijgen. Ik leer nog iedere wedstrijd.”

Hij was al trefzeker in de competitie en in de beker. Hij slaat zich daarvoor niet op de borst. “Als spits sta je ervoor. De ballen moeten erin.”

Nóg belangrijker is volgens hem de teamprestatie. Die is nog niet om over naar huis te schrijven, want Hellevoetsluis, de afgelopen jaren telkens een vaste klant in de top van de tweede klasse, staat akelig dicht bij de degradatiestreep. “We kunnen veel beter, maar vooralsnog is die lage klassering wel de realiteit. We zullen er ons met elkaar uit moeten vechten.”

Wil je meer informatie over de club Hellevoetsluis? Klik hier.
Lees hier de krant van Voorne-Putten.

Schoors wilt een onmisbare schakel worden bij Brielle

VoetbalJournaal
-
0
Schoors wilt een onmisbare schakel worden bij Brielle

Terwijl de kerstboom op de markt in Brielle wordt opgetuigd, blikt Colin Schoors tevreden terug op de eerste competitiehelft. “We staan op een plaats waar heel veel mensen ons niet hadden verwacht”, zegt hij. “De derde plaats is echt prima voor ons.”

In café De Hoofdwacht zit hij aan een warme koffi e, buiten is de wind hard en vooral koud. “Ik ben het gewend. Op sportpark Geuzenpark kan het ook hard waaien. Er staat geen boompje, het is helemaal open. Ik kan me voorstellen dat tegenstanders die omstandigheden niet prettig vinden. Wij weten niet beter.” Het zou Brielle tekort doen om de uitstekende prestaties voor de winterstop toe te schrijven aan de klimatologische omstandigheden. “Er staat een team”, heeft Schoors (21) weinig woorden nodig om het Brielle van dit seizoen te beschrijven. “Vorig seizoen hadden we individueel betere spelers, maar vond ik het vaak aan teamgeest ontbreken. Nu gaan we door elkaar voor het vuur. De opofferingsgezindheid is groot. De bereidheid om elkaar te helpen met tips is zeker groter, heb ik het idee. Voor jonge spelers is dat enorm belangrijk. De belangrijkste kracht van ons team is dat we niet snel opgeven. Ook niet na een tegenslag.” Het is een mentaliteit die Schoors niet alleen kan waarderen, hij is ook één van grondleggers ervan. Hij noemt zichzelf een nuttige speler die in dienst speelt van het team. Waar kan dat beter dan op de ‘zes’-positie. “Ik bewaak de balans. Ik ben me nog volop aan het ontwikkelen als verdedigende middenvelder.” Die ontwikkeling gaat met ups en downs. “Toen ik nog bij de A-junioren zat ben ik bij de selectie gekomen. Ik debuteerde tegen Sportclub Feyenoord en kreeg ook speeltijd tijdens de nacompetitie dat seizoen. Vorig seizoen ging het minder. Dat kwam ook mede door de stage die ik voor mijn school moest doen. Ik zat in de continu-dienst, waardoor ik trainingen miste. Je wilt als speler natuurlijk altijd spelen, maar achteraf gezien was het wel terecht dat de trainer mij buiten de basis hield.”

Hij speelde daardoor voornamelijk in het tweede. “Dat is natuurlijk niet wat je wil, maar op een gegeven moment heb ik de teleurstelling van mij afgezet. Het is een prima groep.” Dit seizoen manifesteerde hij zich zodanig dat trainer Stanley Rieborn niet meer om de exponent uit de eigen jeugd heen kon. “Ik heb regelmatig in de basis gestaan. De afgelopen weken zit ik op de bank. De trainer heeft voor mijn plek gekozen voor Anthony Pique. Hij wilde meer voetbal op zes. Ik weet dat ik nog beter moet worden. Ik heb geduld en werk hard aan mijn mindere punten. Ik heb al veel progressie gemaakt en ben veel fitter dan vorig seizoen.” Hij is vast van plan zich terug te knokken in de basis. “De trainer heeft voor de verdedigende posities een aantal opties. Ik moet zorgen dat ik niet alleen nuttig maar vooral onmisbaar wordt voor het elftal.”

Wil je meer informatie over de club VV Brielle? Klik hier.
Lees hier de krant van Voorne-Putten.

Sjaak Pruijssers puzzelt erop los bij RFC

RFC
-
0
Sjaak Pruijssers puzzelt erop los bij RFC

Als wedstrijdsecretaris bij RFC komt er heel wat op je af, daar weet Sjaak Pruijssers (65) alles vanaf. Het plannen van duels en het indelen van de velden en kleedkamers kost veel tijd, zeker bij een grote voetbalclub als RFC. De vrijwilliger vervult zijn taken met veel plezier. “Ik ben zeker twintig uur per week met de club bezig.”

Geconcentreerd staart Sjaak Pruijssers naar het papiertje dat voor zijn neus ligt. Met verschillende kleuren markeerstiften houdt hij nauwkeurig bij welke duels er vandaag al gespeeld zijn bij RFC en welke teams straks nog aftrappen. Terwijl de vrijwilliger uitleg geeft over zijn systeem, brengen verschillende scheidsrechters, trainers en ouders een bliksembezoek aan de bestuurskamer. “Het is altijd gezellig op zaterdag, er gebeurt genoeg op de club”, zegt de vrijwilliger.

DUBBEL WERK
Pruijssers is maar liefst zes dagen in de week in de weer met RFC. Hij is onderdeel van de onderhoudsploeg, staat op dinsdagavond achter de bar en vervult in zijn eentje de taak van wedstrijdsecretaris. Die functie had hij ook al bij VV Good Luck en na de fusie van die club met Veerse Boys in 2017 bood hij aan om deze taak voort te zetten. “Sindsdien kost het me dubbel zoveel werk om alle planningen rond te krijgen. Het is soms fl ink puzzelen”, zegt Pruijssers. “We hebben namelijk ruim achthonderd leden en meer dan veertig teams bij RFC. Je plant niet alleen de wedstrijden in, maar ook het indelen van velden en kleedkamers is belangrijk. Bovendien krijg ik doordeweeks veel telefoontjes. Clubs dienen verzoeken in voor vriendschappelijke duels, of bellen vrijdagavond nog om afgelastingen door te geven. Als ik dan thuiskom na een avondje NAC kruip ik soms nog achter de computer om de laatste wijzigingen in het schema voor de dag erna te notuleren.”

TWEE SPORTPARKEN
De complexen van Veerse Boys en VV Good Luck lagen naast elkaar en sinds de fusie speelt de club uit Raamsdonksveer op beide sportparken. Tot de nieuwbouwplannen voltooid zijn, verdeelt Pruijssers de duels over beide sportparken. Ook zijn de kleedkamers en kantines op beide voetbalterreinen nog in gebruik. Dit gegeven maakt de taak van wedstrijdsecretaris er niet makkelijker op en Pruijssers is blij als de nieuwbouwplannen zijn uitgevoerd. Er komt een gloednieuwe kantine op de plek waar de twee sportparken gescheiden werden door een groenstrook. “Die ontwikkeling juich ik toe”, zegt Pruijssers. “We zijn bezig aan ons derde seizoen als fusieclub en het gaat erg goed met RFC. Onze jeugdafdeling groeit en bloeit. Maar we worden pas echt één club als ons sportpark niet meer verdeeld is in twee kampen.”

Pruijssers heeft er een lange carrière in de bouw opzitten en de pensionado vindt het leuk om actief bezig te zijn met RFC. “Ik wil niet thuiszitten, maar vind het erg leuk om iets om handen te hebben. Een vrijwilligersfunctie is goed voor je sociale contacten, want het is leuk om met iedereen te buurten op de club. We kunnen nog wel wat extra handjes gebruiken bij RFC. Mensen die wat tijd over hebben, zijn bij ons van harte welkom.”

Wil je meer informatie over de club RFC? Klik hier.
Lees hier de krant van Oosterhout.

Tieners grijpen hun kans bij RFC Zaterdag 1

RFC
-
0
Tieners grijpen hun kans bij RFC Zaterdag 1

De toekomst ziet er rooskleurig uit voor fusieclub RFC. Door de samensmelting van de twee clubs uit Raamsdonksveer heeft het dorp nu één sterke voetbalvereniging met een bloeiende jeugdafdeling. Vanuit die tak maken steeds meer spelers de sprong naar een van de twee standaardteams.

Vijf jongemannen wachten geduldig op hun bezoek in de bestuurskamer van RFC. Ze dragen allemaal dezelfde groen-zwarte trainingspakken, hun haren zitten netjes in model en ze maken een goede, representatieve indruk. Opgewekt praten Marciano Broeders (19), Timo Kerstens (18), Kevin Toorians (19), Jurrian Bakker (19) en Roy Mulder (19) over hun elftal Zaterdag 1, over hun diverse voetbalachtergrond en over hun wedstrijd later deze middag. Er klinkt geen muziek in de ruimte, maar de klanken van Smells Like Teen Spirit zouden de sfeer goed typeren. Zo luidt als de gitaren brullen in deze wereldhit, zo energiek praten de teamgenoten over voetbal en ook andere zaken. De titel van deze song van Nirvana past bovendien goed bij dit vijftal.

VOLDOENDE SPEELTIJD
De jongens zorgen bovendien fi guurlijk voor muziek in het elftal van Mo Duzgun. Het vijftal maakte afgelopen zomer de sprong van de JO19-1 naar de Zaterdag 1 van RFC en die overstap bevalt ze uitstekend. Alle vijf kunnen ze rekenen op voldoende speeltijd in het uitgebalanceerde elftal, waarin de kameraden de jongste spelers zijn. RFC telt zowel een zaterdag- als zondagafdeling en de spelers kozen bij de overstap naar het seniorenvoetbal eensgezind voor de eerste optie. “In dit elftal is meer perspectief voor ons”, zegt Bakker. “In het zondagteam was de kans op een basisplaats gering, die ploeg speelt al een lange tijd samen. Er lagen meer kansen voor ons in het zaterdagelftal en bovendien bevalt het ons erg goed om te voetballen op de eerste dag van het weekend.”

NIEUWE VRIENDSCHAPPEN
Drie van de vijf tieners hebben een verleden bij VV Good Luck, de andere twee speelden voor de fusie bij Veerse Boys. De samensmelting van de twee clubs heeft het voetbal in Raamsdonksveer nu al veel goeds gebracht, zo leggen de spelers uit. “Vroeger was er veel onderlinge rivaliteit. Vooral bij de senioren, maar ook in de jeugdduels”, zegt Kerstens. “Sinds we samen zijn gegaan, zijn de jeugdelftallen veel beter geworden. Bovendien zijn er door de oprichting van RFC nieuwe vriendschapen ontstaan, wij als vijftal vormen het levende bewijs van die leuke ontwikkeling. We maken onderling soms grapjes over de oude derby’s, maar voornamelijk praten we over RFC, onze nieuwe club waar we trots op zijn. ”

De spelers moesten even wennen aan het seniorenvoetbal. Vooral fysiek was het aanpoten en ook de handelingssnelheid aan de bal moest flink omhoog bij de tieners. Het vijftal maakt steeds meer progressie in het elftal, dat zich richt op een eindklassering in de top vijf van de vierde klasse. “Dat moet mogelijk zijn”, zegt Mulders. “Ons team is sterk genoeg. Persoonlijk wil ik zoveel mogelijk minuten maken en ik denk dat dit voor de andere vier hier aan tafel ook geldt.”

Wil je meer informatie over de club RFC? Klik hier.
Lees hier de krant van Oosterhout.

1...1.1091.1101.111...1.514Pagina 1.110 van 1.514