Alan Campfens beschouwt zijn eerste seizoen bij Valken’68 als een bouwjaar. Het ‘niets moet en alles mag’-principe gaat bij de 41-jarige oefenmeester echter niet op. Hij vraagt van zijn spelers om beleving en toewijding.

Dat is al terug te zien in het aantal trainingssessies waaraan de voormalig speler van UVS, de Ajax- en Feyenoord-jeugd, Rijnsburgse Boys, Ter Leede en SJC zijn pupillen wekelijks onderwerpt. Tot deze maand waren dat er drie. “Ik wil dat mijn spelers fit en fris zijn. Ik ben ervan overtuigd dat dat in een seizoen een punt of acht, negen verschil kan maken. Een gozer die fit is rondt net even wat beter op doel af.”

Waar de concurrentie in de tweede klasse het over het algemeen doet met een dinsdag- en donderdagtraining daar heeft Campfens zijn selectie ook al op maandag op het trainingsveld staan. “Niet dat ik ze dan de graspolen eruit laat lopen, wel om ze een goede hersteltraining voor te schotelen. Dat maakt de weg vrij voor een intensieve training op dinsdag. Het lichaam is dan al geprikkeld.”

Volgens de trainer zijn zijn spelers veel fitter en frisser dan vorig seizoen en is ook de blessuregevoeligheid fors afgenomen. “Die training op maandag duurt maximaal een uurtje, maar is wel heel belangrijk om het lichaam in de beste vorm te houden.”

Campfens heeft zijn eerste seizoen bij de roodgele roofvogels omgedoopt tot bouwjaar. Fittere spelers is slechts één van de vele aspecten waar hij aandacht aan besteedt. “Maar het is wel een belangrijke om te zorgen dat op het veld uitgevoerd kan worden wat ik graag wil.” Hij wil spelpatronen terugzien. “Automatismen, maar dat krijg je alleen als je er veel op traint. Ik ben constant bezig om spelers bewust te maken van hun handelen. Dat geldt voor de aanval, maar ook voor de verdediging.”

Een spiegel voorhouden hoort daar ook bij. Na de wedstrijd tegen Te Werve, door Valken’68 met 4-0 gewonnen, pakte hij de video-opnamen erbij. “De spelers konden met eigen ogen zien dat de eerste 25 minuten te schandalig voor woorden was. De instelling waarmee we die wedstrijd begonnen was niet goed. Je hoopt uiteraard dat spelers gaan nadenken en dat zoiets nooit meer voorkomt.”

Hij vraagt om beleving en toewijding van zijn spelers. “We hebben spelers die in het verleden goed genoeg waren voor de derde divisie en de hoofdklasse, maar als zij denken dat ze het in de tweede klasse even doen, werkt het niet”, aldus Campfens, die met Valken’68 de ‘doelstelling’ heeft neergelegd om in elk geval een stabieler seizoen te draaien dan vorig jaargang. Toen was het lange tijd moeizaam van Valken-kant, maar werd dankzij een eindsprint wel de laatste periodetitel nog gewonnen.

“Ik hoor nu ook links en rechts de verhalen dat we voor het kampioenschap kunnen gaan. Het zal best. Ik kan daar niet zo veel mee. We zijn volop bezig met een proces van vooruitgang boeken. Dat is het doel, een eventueel succes later is een gevolg.”

Wil je meer informatie over de club Valken’68? Klik hier.
Lees hier de krant van de Bollenstreek.

“Kees, zit je in haar in de krul”, plaagt Jos van Hal, supervrijwilliger van Warmunda, als de verzorger op weg is naar zijn ‘hok’. Sinds de verbouwing op het complex beschikt Kees Hooijmans over een luxeruimte waar hij de spelers van Warmunda kan behandelen.

“Soms zit het hier helemaal vol. Dan moet ik wel eens optreden en die gasten wegjagen”, zegt hij met een lach. Niet voor niets hangt op zijn planbord een kaartje met de tekst ‘De wil van Kees is wet’.

“Die omgang met die jongens houdt je jong”, vervolgt de 75-jarige Hooijmans, die net over de gemeentegrens met Oegstgeest woont. “Want dat is natuurlijk wel zo: ik ben ouder geworden, maar de spelers blijven even jong. Nieuwe komen in de plaats van oudere.”

Vol trots laat hij het complex van Warmunda zien. Hij kent er ieder hoekje en gaatje. Niet zo verwonderlijk als je al 24 jaar verzorger bent. “Ik moest zelf door een knieblessure stoppen met voetballen”, vertelt hij. “Dat was bij UDO en daar ben ik als verzorger van de B-selectie ook begonnen. Warmunda zocht op een gegeven moment een verzorger. De rest van het verhaal is bekend. Ik zit er nog steeds.” “Koos Schouten was trainer toen ik begon. Dat was een fijne man. Eigenlijk heb ik met alle trainers wel goed kunnen samenwerken. Met Alan Campfens had ik ook een speciale band. Fijne kerel is dat. Jammer dat het vorig seizoen zo gelopen is. Nu is Barry van Rijn één van de trainers. Dat is grappig, want die heb ik als speler nog meegemaakt. Dat krijg je als je er zo’n lange tijd zit als ik.”

“Zeker in de beginperiode hadden we een sterk elftal. De saamhorigheid was groot. Ik ben niet het type van ‘vroeger was het beter’. Het is nu anders. Er zijn ook veel zaken ten goede veranderd. Spelers zijn beslist veel fitter dan pak ‘m beet 22, 23 jaar geleden. Vroeger gingen ze niet zo bewust met hun lichaam om. Nu trainen veel spelers extra in de sportschool. Ik merk sowieso dat we dit seizoen een veel jongere spelersgroep hebben. Er zijn weinig blessures. Voor vandaag heb ik van niemand een berichtje gekregen dat hij extra behandeld moet worden.”

Standaard bij Warmunda is de harde muziek die wordt gedraaid. Het is niet zijn smaak. “Nee, niet bepaald. Het is tettermuziek.”

Een kampioenschap maakte hij nooit mee, wel twee promoties. “Dat was een happening, want we gingen op de platte kar door het dorp. Dat zijn momenten die je nooit vergeet.”

Hij is inmiddels toe aan zijn 25ste jaar als verzorger. Een 26ste jaar komt er als het aan hem ligt niet meer. “Ik ben 75 jaar, de club moet lekker een jonger iemand zoeken.” Daar zijn ze bij Warmunda echter niet van overtuigd. Hooijmans: “In de winter zou ik best nog wel eens willen bijspringen, maar in de zomer liever niet. Met mijn vrouw samen heb ik een stacaravan op de Veluwe. Ik ben heel plichtsgetrouw. Als verzorger moet je er altijd zijn.”

Wil je meer informatie over de club Warmunda? Klik hier.
Lees hier de krant van de Bollenstreek.

Dribbelen, passen, schieten. “Daar begint het mee”, zegt Ruben Plu, Hoofd Jeugdopleiding bij Rijnsburgse Boys. De club is dit seizoen begonnen met een experiment: gezamenlijke trainingen voor de JO8 en JO9.

Eén keer per week wordt door de teams in een leeftijdslijn samen getraind. “Alle spelers, ongeacht ze in de JO9-1 of JO9-4 zitten krijgen dezelfde oefenstof aangeboden. Spelers doen de oefeningen door elkaar heen en dus niet per team”, vertelt Plu. “De ervaringen tot nu toe zijn erg positief.”

Rijnsburgse Boys is daarvoor in zee gegaan met de voetbalschool van Julian Jenner. De oud-prof werd vorig seizoen trainer van de JO17 en heeft deze jaargang de JO19 onder zijn hoede. “Zijn visie sluit naadloos aan aan die van ons”, zegt Plu. “Julian vraagt veel van de kinderen, maar die worden door zijn gedrevenheid ook enthousiaster.”

Het idee achter de gezamenlijke training is dat Rijnsburgse Boys breed wil opleiden. “Op jonge leeftijd kan er nog van alles gebeuren met de ontwikkeling van een speler of speelster. Een goede speler in de JO9 hoeft in de JO10 geen uitblinker te zijn. Andersom geldt dat net zo. Door ieder kind dezelfde oefenstof aan te bieden krijgen alle spelers toegang tot de beste opleiding. Daar is het ons om te doen.” Grote voordeel is volgens Plu ook dat trainers van de gezamenlijke sessies leren. “We doen meteen aan train de trainers. Het wordt ook makkelijker om de visie op elkaar over te brengen.”

De Rijnsburgers hebben er voorlopig voor gekozen om één keer in de week samen te trainen. Plu: “De tweede training is nog met het team. Dat is een mooie combinatie.”

“We zijn bewust begonnen met de jongste jeugd. Het is de bedoeling dat we het langzaam uitbreiden. Volgend seizoen zullen we de JO10 erbij pakken. Dat is de JO9 van nu. Die zijn het al gewend.”

Wil je meer informatie over de club Rijnsburgse Boys? Klik hier.
Lees hier de krant van de Bollenstreek.

Van Japan en Vietnam naar Rijnsburg. Thomas Bakker heeft na zijn avonturen in Azië zijn plek bij Rijnsburgse Boys gevonden. Dat de waardering er ook is van de andere kant blijkt uit de aanvoerdersband om zijn linkerarm.

De slotfase van de eerste competitiehelft was voor Bakker (28) frustrerend. Terwijl zijn ploeggenoten in actie kwamen, bracht de geboren Fries zijn tijd door met bezoekjes aan de fysiotherapeut en het ziekenhuis. Een onwillige enkel hield hem lang aan de kant. “Ik had er al een tijdje last van”, wijst hij op het gewricht. “De blessure is ontstaan in de bekerwedstrijd tegen Noordwijk. Ik ben er daarna wel gewoon mee blijven doorspelen. Het ging goed met de ploeg en dan verbijt je ook wat sneller de pijn. Op een gegeven moment kreeg ik echter te veel last.”

Bakker werd aan het begin van het seizoen gebombardeerd tot nieuwe aanvoerder van de Uien. Dat kwam voor hem onverwacht. “De trainer had de voorkeur voor een speler die van achteruit de lijnen uitzet en coacht”, zegt hij. “Jeffrey Jongeneel, die vorig seizoen aanvoerder was, staat op het middenveld.”

“De trainer heeft mij en Jordy Stroker aangewezen als eerste en tweede aanvoerder. Voor mij voelt de band natuurlijk aan. Ik ben als verdediger altijd bezig geweest om mijn teamspelers op de goede plaats te zetten. Dat deed in de jeugd en beloften bij Heerenveen en later ook bij HHC Hardenberg. Wat dat betreft is er weinig veranderd door die band. Natuurlijk is het een eer om aanvoerder te zijn van deze mooie club.”

Bakker streek amper een jaar geleden neer in Rijnsburg. “Er waren eerder al contacten, het was eigenlijk één plus één is twee”, geeft hij aan. Dat hij niet eerder op sportpark Middelmors actief was, had te maken met zijn Japanse avontuur. Hij speelde anderhalf seizoen voor de club met de naam ‘Veertien Mie’. “Een vriend van mij, Quintus Martinus, speelde al in Japan. Een andere vriend heeft als zaakwaarnemer de contacten gelegd met de club.”

“Veertien Mie was nog niet zo lang geleden daarvoor opgericht. De provincie, Mie, had geen profclub. De voorzitter was helemaal gek van het Nederlandse voetbal en vooral van Johan Cruijff. Vandaar dat veertien. Dat ze een Nederlandse speler in de selectie konden krijgen was de slagroom op de taart”, aldus Bakker, die zich in Japan een soort ambassadeur van het Nederlandse voetbal voelde. “We speelden ook in Oranje-shirts. Ik wist dat ons voetbal groot is, maar dat het zoveel teweeg heeft gebracht had ik niet verwacht.”

Hij was onder de indruk van het niveau van de spelers. “Stuk voor stuk technisch en zeer behendig. Tactisch was het een stuk minder. Daarom zal het nooit wereldtop worden.”

Bakker trainde en speelde wedstrijden, maar er bleef voldoende tijd over om het land van de rijzende zon ook te ontdekken. “Daar heb ik ook volop gebruik van gemaakt. We trainden in de ochtend. In de middag gingen mijn ploeggenoten aan het werk bij de sponsors, ik had mijn handen vrij om attracties en andere bezienswaardigheden te bezoeken.”

Er was na zijn vertrek interesse uit Vietnam. “Ik ben daar nog een week geweest om stage te lopen. Ik speelde prima in een oefenwedstrijd. Probleem was dat de club al het maximale aantal buitenlandse spelers, drie, onder contract had staan.” Heel erg vond Bakker het afketsen van de transfer ook weer niet. “Ik wilde eigenlijk al terug naar Nederland om hier mijn maatschappelijke carrière op te starten. Ik werk nu als recruiter en bij Rijnsburgse Boys speel ik op een prachtig niveau. Ik heb het er super naar mijn zin. Alles is perfect geregeld.”

Hij geniet van de thuiswedstrijden en dan vooral de derby met andere Bollenstreek-clubs. “Tegen Noordwijk en Quick Boys heb ik meegespeeld, Katwijk heb ik door mijn blessure helaas gemist”, reageert hij. “Dat was ook de minste derby voor ons. We waren redelijk kansloos. Quick Boys was daarentegen geweldig. Drieduizend man en nog winnen met 3-1 ook.”

Hij mikt dit seizoen met Rijnsburgse Boys op een plaats bij de eerste zeven. “Daar hebben we de kwaliteit voor. Mijn grote doel is om nog een keer kampioen te worden. Het liefste met Rijnsburgse Boys.”

Wil je meer informatie over de club Rijnsburgse Boys? Klik hier.
Lees hier de krant van de Bollenstreek.