Home Blog Pagina 922

VV Internos, Club van de Week: Maikel Mol

Het is vandaag weer een nieuwe dag voor VV Internos als Club van de Week. We spreken vandaag met Maikel Mol (35). Maikel is speler van zondag 4 en zit in de technische commissie van de selectie.

verfhuys-breda
Op vijfjarige leeftijd is Maikel begonnen met voetballen bij Internos. Tot op heden heeft Maikel bijna altijd bij Internos gespeeld op een enkeling na. “Van de F’jes t/m de B’tjes speelde ik voor de club. Waarbij we met de B junioren landelijk kampioen NKS zijn geworden. Door de goede jeugdopleiding van Internos werden veel spelers geregeld bekeken door betaald voetbalorganisaties. Persoonlijk werd ik door meerdere clubs gescout en benaderd, waarvan er een aantal concreet werden (AA Gent, Roda JC, RBC Roosendaal). Uiteindelijk heb ik gekozen voor RBC Roosendaal. Hierdoor kon ik blijven studeren op het CIOS in Goes. In het eerste jaar bij RBC werden we kampioen in de eerste divisie A junioren hierna speelde ik nog twee seizoenen bij Jong RBC.”

Daarna is Maikel weer teruggegaan naar Internos en is hij aangesloten bij het eerste. “Mijn debuut heb ik gemaakt op mijn negentiende in de eerste klasse. (Pikant detail: In een oefenwedstrijd met de RBC A-jeugd speelde we tegen het eerste van Internos een oefenwedstrijd, wat een dikke winstpartij werd voor Internos). Hierna heb ik vier jaar eerste klasse gespeeld (met o.a. Nacompetitie voor promotie hoofdklasse) ,maar na de degradatie naar de tweede klasse ben ik verhuisd naar Unitas Gorinchem. Dit na onder andere het verschil van inzicht in het beleid met betrekking tot de selectie. Na een persoonlijk goed jaar ben ik uiteindelijk toch teruggekeerd naar Internos dit in verband met mijn werk. Een promotie ontbreekt, maar historie hebben we wel geschreven met het behalen van de voorronde van de Amstel Cup.”

‘’Ik heb uiteindelijk negen jaar in de hoofdmacht van Internos gespeeld waarbij vele jaren als aanvoerder en tussendoor nog één jaar in zaterdag 1. In de jaren dat ik niet actief was als voetballer was ik wel bij Internos betrokken (bardienst, jeugdtrainer, jeugdleider, assistent-scheidsrechter jeugd).”

Mol legt uit wat zijn taken zijn binnen de technische commissie. “Nadat Internos overstapte naar het zaterdagvoetbal en Erik Nijssen trainer werd van het eerste elftal (wat tevens een oud ploeggenoot en vriend is) ben ik een jaar later samen met Frank de Leeuw (vriend) in de technische commissie gestapt en zijn wij begonnen om structuur en kaders aan te brengen binnen de selectie op het gebied van technische zaken. In onze eerste weken hebben we samen met de trainer een aantal oud Internossers terug kunnen halen voor het nieuwe seizoen. Met een aantal spelers hadden wij zelf nog gespeeld. Mede door deze jongens hadden we vorig jaar een zeer mooi en succesvol seizoen. De jongens wilde ook graag met Internos bouwen aan een nieuw succesvol hoofdstuk in de geschiedenisboeken. Helaas door corona geen kampioenschap en promotie. Dit jaar hebben we een nieuwe bevlogen trainer aangesteld, Paul van Dijk, die dezelfde lijn heeft doorgezet en ook tot aan de corona stop bovenaan stond in de vierde klasse. Ook Paul had een verleden bij Internos en is zowel medespeler als tegenstander geweest in onze eigen voetbal carrières.”

Naast zijn taak binnen de technische commissie is Maikel ook nog trainer en leider van de JO7 en de bedenker van de voetbalspeeltuin. “Naast dat Frank en ik in de technische commissie zitten zijn we ook trotse vaders en wilde we graag dat onze kinderen vroegtijdig kennis konden maken met voetbal. Hierdoor zijn we op het idee gekomen om, drie jaar terug, te starten met de voetbalspeeltuin. Kennismaken met gras, tribunes, ballen, pionnen, goals etc. waarbij de bal het middel is om motorisch te ontwikkelen en spelplezier te ervaren. Leren vallen, draaien, keren, rennen, sprinten, oog-voet coördinatie stimuleren etc. Het mooie is dat veel kinderen zijn aangesloten bij de speeltuin. Tot op heden is het nog steeds een succes en hebben wij het overgedragen aan twee nieuwe spelbegeleiders.”

‘’Onze kinderen zijn doorgestroomd naar de JO7. Hier hebben we op dit moment 15 actieve voetballertjes die wekelijks 4×4 toernooitjes spelen bij een club uit de buurt. Op woensdagavond train ik de jongens samen met Frank de Leeuw. Daarbij is iedereen welkom die een keer vrij wil meetrainen.’’

Clubliefde en een tweede thuis. De woorden die de band met club omschrijven. “Als ik terugkijk is het een groot deel van mijn socialisatie geworden, waarbij ik met trots en veel plezier terugkijk op al die uren voetbal, spelen en plezier maken op de club. Van leren veters strikken tot en met leren bier drinken. Leren samenspelen, leren tegen je verlies kunnen, saamhorigheid voelen, afspraken en regels maken en nakomen, waarden en normen leren etc.”

Maikel volgt het eerste elftal zoveel als mogelijk is. “Als TC-lid, voetballiefhebber en supporter probeer ik zoveel mogelijk wedstrijden te zien waar dat uitkomt. Voor de club en de jongens vind ik het verschrikkelijk dat we juist nu te maken hebben met corona. Iets waar niemand iets aan kan doen maar wel iets wat verschrikkelijk is voor iedereen die het eerste elftal succes wenst. De jongens verdienen succes maar door een invloed van buitenaf lijkt het succes steeds uitgesteld te worden.
De laatste twee seizoenen staat er weer een elftal wat met trots de kleuren draagt van onze club!”

Maikel vertelt ons waarom de club zo bijzonder is. “Het verbinden is een sterk goed van de club. Of dit nu door de successen komt of doordat het juist slecht gaat… de club verbindt. Internos = Onder Ons…”

Mol gunt iedereen een fijne plek voor socialisatie, daarom maakt hij zich hard voor Internos. “Ik gun het iedereen om een (fijne) plek te hebben om zijn socialisatie, o.a. middels onze club, zo goed mogelijk te laten verlopen met veel mooie en plezierige herinneringen tot gevolg. Iedereen op zijn eigen niveau. En vanuit daar een lang leven Internos….’’

Klik hier voor meer informatie over VV Internos
Klik hier voor meer artikelen over VV Internos

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In gesprek met Jilles de Jager van DFC

Jilles de Jager is een 27 jarige verdedigende middenvelder van DFC. De voetballer heeft van de F-jes tot de D-tjes bij DFC gespeeld, waarna hij de overstap maakte naar Oranje-Wit. Hier heeft hij altijd in de selectie gespeeld en de laatste jaren speelde hij hier zelfs in het tweede elftal van de club. Dit seizoen is hij teruggegaan naar DFC, waar het allemaal begonnen was.

Sport-centrum-dordrecht_internetbalk_2020

Tijdens zijn tijd bij Oranje-wit is hij een jaar gestopt met voetballen. “Na een leuke tijd in de jeugd van DFC ben ik naar het hoger spelende Oranje Wit gegaan, waar ik altijd in de selectie heb gevoetbald. Na de jeugd bij Oranje Wit werd mijn interesse in het voetbal wat minder. Ik ben toen gestopt, maar na 1 seizoen miste ik het voetbal toch wel heel erg. Ik ben toen naar Oranje Wit drie gegaan, omdat daar veel mensen actief waren waar ik goed mee omging. Hier zijn we twee jaar achter elkaar kampioen geworden. Na drie jaar in het 3de van Oranje Wit te hebben gespeeld ben ik doorgestroomd naar het 2de, waar ik dus de afgelopen jaren heb gespeeld. In het afgelopen seizoen, onder leiding van Bjorn Vlasblom, hadden we een heel erg jong team. Ik was samen met Jim van der Linden de oudste van de groep. Helaas is dat laatste seizoen niet afgerond. Dat was voor ons toen heel jammer, want ik weet zeker dat wij de beker hadden gewonnen. In het 2de van Oranje Wit heb ik het altijd naar mijn zin gehad, maar afgelopen seizoen zijn er veel vrienden weggegaan bij de club. De enige club waar ik naartoe wilde gaan was DFC. Na een gesprek met Ivo Jansen hebben Calvin van der Holst en ik ervoor gekozen om de overstap naar DFC te maken. Ik ben naar DFC gekomen om een vaste waarde in het 1ste elftal te worden en prijzen te pakken. Ik ben al 27, dus echte ambities zijn er niet meer”.

In de eerste periode van het nieuwe seizoen was het even wennen. “De eerste weken van het eerste seizoen bij DFC gingen ondanks Corona gelukkig nog wel door. Het was de eerste periode wennen om in een nieuw team te spelen. De manier van spelen in een eerste elftal is toch anders dan dat ik gewend was. Ik merkte dat ik daarom erg zoekende was. Om die reden heb ik de eerste wedstrijden ook weleens meegedaan met het tweede elftal van DFC. Toen ik eindelijk mijn plek begon te vinden binnen DFC werden er helaas nieuwe coronamaatregelen aangekondigd en lag het voetbal weer stil. De resultaten waren aan het begin van het seizoen teleurstellend. We hebben in het begin van de competitie veel onnodige punten verloren. De laatste twee wedstrijden hebben we wel gewonnen. We staan nu op een gedeeltelijk vierde plaats”.

Elke voetballer heeft zo zijn hoogte en dieptepunten in het voetbal. “Veel hoogtepunten heb ik eigenlijk niet. Mij gaat het vooral om het plezier. Als ik toch een hoogtepunt moet kiezen, dan is dat dat ik verkozen werd tot Man of the Match in de wedstrijd DFC – Dubbeldam. Juist omdat ik in het begin nogal zoekende was binnen de selectie van DFC, gaf mij dit een stuk meer zelfvertrouwen. Mijn dieptepunt is het verliezen van de bekerfinale met Oranje wit B1. Na een 2-0 voorsprong in de rust en een 3-3 einduitslag verloren we de wedstrijd uiteindelijk door penalty’s”.

Het totaalplaatje van voetbal is speciaal, zegt Jilles. “Aangezien ik nog nieuw ben bij de club ken ik nog niet echt veel mensen binnen DFC. Wel ben ik zeer lovend over onze keeper Daniel Jansen. Daniel vind ik misschien wel de beste lijnkeeper uit de regio.  Ik vind voetbal meer dan alleen een balletje trappen. Voetbal is niet alleen trainen en een wedstrijd spelen. Vaak ben je nog langer met elkaar buiten het veld. Het totaalplaatje van voetbal is gewoon zo speciaal. Het is een soort uitlaatklep”.

Meer informatie over DFC? Klik hier.
Klik hier voor een ander artikel over DFC.

In gesprek met Jilles de Jager van DFC

Jilles de Jager is een 27 jarige verdedigende middenvelder van DFC. De voetballer heeft van de F-jes tot de D-tjes bij DFC gespeeld, waarna hij de overstap maakte naar Oranje-Wit. Hier heeft hij altijd in de selectie gespeeld en de laatste jaren speelde hij hier zelfs in het tweede elftal van de club. Dit seizoen is hij teruggegaan naar DFC, waar het allemaal begonnen was.

Sport-centrum-dordrecht_internetbalk_2020

Tijdens zijn tijd bij Oranje-wit is hij een jaar gestopt met voetballen. “Na een leuke tijd in de jeugd van DFC ben ik naar het hoger spelende Oranje Wit gegaan, waar ik altijd in de selectie heb gevoetbald. Na de jeugd bij Oranje Wit werd mijn interesse in het voetbal wat minder. Ik ben toen gestopt, maar na 1 seizoen miste ik het voetbal toch wel heel erg. Ik ben toen naar Oranje Wit drie gegaan, omdat daar veel mensen actief waren waar ik goed mee omging. Hier zijn we twee jaar achter elkaar kampioen geworden. Na drie jaar in het 3de van Oranje Wit te hebben gespeeld ben ik doorgestroomd naar het 2de, waar ik dus de afgelopen jaren heb gespeeld. In het afgelopen seizoen, onder leiding van Bjorn Vlasblom, hadden we een heel erg jong team. Ik was samen met Jim van der Linden de oudste van de groep. Helaas is dat laatste seizoen niet afgerond. Dat was voor ons toen heel jammer, want ik weet zeker dat wij de beker hadden gewonnen. In het 2de van Oranje Wit heb ik het altijd naar mijn zin gehad, maar afgelopen seizoen zijn er veel vrienden weggegaan bij de club. De enige club waar ik naartoe wilde gaan was DFC. Na een gesprek met Ivo Jansen hebben Calvin van der Holst en ik ervoor gekozen om de overstap naar DFC te maken. Ik ben naar DFC gekomen om een vaste waarde in het 1ste elftal te worden en prijzen te pakken. Ik ben al 27, dus echte ambities zijn er niet meer”.

In de eerste periode van het nieuwe seizoen was het even wennen. “De eerste weken van het eerste seizoen bij DFC gingen ondanks Corona gelukkig nog wel door. Het was de eerste periode wennen om in een nieuw team te spelen. De manier van spelen in een eerste elftal is toch anders dan dat ik gewend was. Ik merkte dat ik daarom erg zoekende was. Om die reden heb ik de eerste wedstrijden ook weleens meegedaan met het tweede elftal van DFC. Toen ik eindelijk mijn plek begon te vinden binnen DFC werden er helaas nieuwe coronamaatregelen aangekondigd en lag het voetbal weer stil. De resultaten waren aan het begin van het seizoen teleurstellend. We hebben in het begin van de competitie veel onnodige punten verloren. De laatste twee wedstrijden hebben we wel gewonnen. We staan nu op een gedeeltelijk vierde plaats”.

Elke voetballer heeft zo zijn hoogte en dieptepunten in het voetbal. “Veel hoogtepunten heb ik eigenlijk niet. Mij gaat het vooral om het plezier. Als ik toch een hoogtepunt moet kiezen, dan is dat dat ik verkozen werd tot Man of the Match in de wedstrijd DFC – Dubbeldam. Juist omdat ik in het begin nogal zoekende was binnen de selectie van DFC, gaf mij dit een stuk meer zelfvertrouwen. Mijn dieptepunt is het verliezen van de bekerfinale met Oranje wit B1. Na een 2-0 voorsprong in de rust en een 3-3 einduitslag verloren we de wedstrijd uiteindelijk door penalty’s”.

Het totaalplaatje van voetbal is speciaal, zegt Jilles. “Aangezien ik nog nieuw ben bij de club ken ik nog niet echt veel mensen binnen DFC. Wel ben ik zeer lovend over onze keeper Daniel Jansen. Daniel vind ik misschien wel de beste lijnkeeper uit de regio.  Ik vind voetbal meer dan alleen een balletje trappen. Voetbal is niet alleen trainen en een wedstrijd spelen. Vaak ben je nog langer met elkaar buiten het veld. Het totaalplaatje van voetbal is gewoon zo speciaal. Het is een soort uitlaatklep”.

Meer informatie over DFC? Klik hier.
Klik hier voor een ander artikel over DFC.

In gesprek met Bart Westerlaken van Achilles Veen

Achilles Veen sloeg een mooie slag door Bart Westerlaken voor dit seizoen aan de selectie toe te voegen. De 26-jarige controleur komt over van tweededivisionist TEC. Hij had de mogelijkheid om op dat niveau actief te blijven, maar koos voor de ambitie in Veen.

HappyPoint_desinfectie
Bart Westerlaken heeft nogal een roerige voetbalcarrière achter de rug. Op zijn negende werd hij door FC Den Bosch weggeplukt bij Nulandia. Tien jaar lang speelde Westerlaken in de jeugdopleiding van de eerstedivisionist. “Maar ik verloor in dat laatste seizoen mijn plezier. Ik had veel last van blessures en mijn band met de trainer was niet goed.” Hij vertrok teleurgesteld en ging eerst bij HVCH in Heesch spelen, om in 2015 de overstap naar tweededivisionist TEC te maken. Na weer een zware blessure in zijn eerste seizoen, speelde hij de afgelopen vier jaar alles en groeide uit tot aanvoerder.

In 2017 kreeg hij overigens opnieuw de kans om het betaald voetbal in te gaan, zoals clubs hem continu op de radar leken te hebben. “Ik heb gesprekken gehad met FC Oss, maar koos uiteindelijk voor de combinatie tussen voetballen in de Tweede Divisie en mijn maatschappelijke carrière. Die beviel me uitstekend en het niveauverschil tussen de Tweede en Eerste Divisie is niet zo groot.”

Achilles
Westerlaken merkte de afgelopen seizoenen wel dat de rek er een beetje uit was bij TEC en koos dan ook voor een vertrek. Hij ging met een aantal clubs in gesprek. “Ik wilde op zaterdag voetballen en niet te ver reizen, maar nog wel bij een club met ambitie spelen. Ik had mogelijkheden om in de Tweede Divisie te blijven en je zou dit kunnen zien als sportief een stap terug, maar bij hoofdklasser Veen klopt het volledige plaatje. Uit de gesprekken die ik hier had met trainer John Karelse en Johan van Bijsterveld (de technische man, red.), bleek professionaliteit en ambitie. Dat straalt de accommodatie ook uit. Ze hikten al een paar jaar tegen het kampioenschap aan en willen nu echt doorpakken. Ik vind het mooi om daar onderdeel van uit te maken. Ik heb met TEC een soortgelijk pad bewandeld.”

Kampioenschap
We spreken Westerlaken na de eerste competitiewedstrijd van het seizoen. Het gevoel is goed, nadat Achilles de Hoofdklasse begonnen is met een overwinning. “De voorbereiding is nooit zo mijn ding, ik wil zo snel mogelijk voor ‘het echie’ spelen. Ik ben positief verrast over de individuele kwaliteiten. Ik vind dat we voor de titel moeten gaan, daar hebben we de ploeg voor. Zonder kampioenschap kunnen wij na dit seizoen niet tevreden zijn.”

Westerlaken durft al verder vooruit te kijken. “Ik heb tien jaar bij Den Bosch gespeeld en 5,5 seizoen bij TEC. Als ik ergens goed zit, kan ik zomaar tot het einde van mijn carrière blijven. Ik ben geen clubhopper.”

Foto: Gerald van Zanten

Klik hier voor meer informatie over Achilles Veen
Klik hier voor meer artikelen over Achilles Veen

In gesprek met Dave de Jong van Zwartewaal

Alles wat Zwartewaal lief heeft, wordt niet graag meer herinnert aan het vorige seizoen. De coronastop kwam als een soort verlossing voor de hoofdmacht, die in maart maar tot twee punten was gekomen en verstoken bleef van overwinningen.

haco_sport[1]

De kwaliteitsinjectie, die hard nodig was, kwam er met trainer Dave de Jong (41), die voor het eerst op eigen benen staat. In zijn kielzog kwamen tien nieuwe spelers naar de vierdeklasser. “Er moest wat gebeuren”, zegt De Jong, die zijn ‘netwerk’ aansprak en daarmee een groot aantal spelers verleidde om zich in het blauwe en witte shirt van Zwartewaal te hijsen. “Er zijn een paar spelers van Nieuwenhoorn 2 en Brielle 2 gekomen. Prima spelers, die daar net niet goed genoeg waren voor het eerste, maar voor een club als Zwartewaal een geweldige versterking zijn. Het is altijd nog beter  ergens in een eerste elftal te spelen dan in een tweede. Je staat veel meer in de schijnwerpers.”

De invasie van spelers vond plaats in goed overleg, benadrukt De Jong. “De club besefte de noodzaak, de spelers die hier al zaten ook. Vorig seizoen was de groep te smal en de balans was zoek. Er waren te veel jonge spelers. Ervaren spelers die de jongelingen bij de hand konden nemen waren er niet. Daarom zijn we ook op zoek gegaan naar spelers in de leeftijdscategorie 25, 26 jaar. Zij kunnen het proces, de ontwikkeling van jonge spelers, verder begeleiden.”

De Jong, die woonachtig is in Oostvoorne en bij Vierpolders al op basis van gelijkwaardigheid met zijn oom Jerry de Jong een eerste team trainde, heeft door de komst van de nieuwe spelers, onder wie Ruben Bout, de luxe van een brede selectie van twintig spelers. “We kunnen een stootje hebben. Een brede groep is ook handig met het oog op alle coronaperikelen. Alle teams zullen er last van hebben en af en toe een speler extra, buiten de reguliere blessures en schorsingen, moeten missen. Wij kunnen dat goed opvangen.”

De lat ligt dan ook flink hoog in Zwartewaal. Het lelijke eendje moet uitgroeien tot een mooie zwaan, meent De Jong. “Top5 moet kunnen. We hebben een meer dan aardige ploeg die goed de strijd aankan met de andere elftallen. OHVV móet met het huidige spelersmateriaal kampioen worden. Dat team zou zelfs in de derde klasse om het kampioenschap meespelen. DVV’09 beschikt ook altijd over een goede ploeg, daarnaast heeft Abbenbroek zich goed versterkt. Wij wonnen van ze in de beker met 4-0, maar zij waren verre van compleet, dus dat was geen goede graadmeter. Sluit ook Rockanje niet uit. Dat stond vorig seizoen ook in de top3.”

 

klik hier voor meer artikelen over Zwartewaal.

In gesprek met Wim Drenth en Dave Chong van Zuidland

Zuidland heeft met voorzitter Dave Chong en jeugdvoorzitter Wim Drenth (56) twee kapiteins op het schip. “Dat werkt prima, dus gaan we er ook mee door”, aldus Drenth. “Als voorzitters moeten we af en toe bijsturen, maar vooral een goede dynamiek creëren voor het vrijwilligerswerk.”

haco_sport[1]

Drenth, in het dagelijkse leven financieel adviseur, komt niet zomaar binnenvallen op sportpark Groot Nibbeland.  “Veel”, voegt hij eraan toe, waarmee hij duidelijk maakt dat hij warm wordt van het vele vrijwilligerswerk. “Die groep kunnen we niet genoeg eren. Het zijn de pareltjes van de club.”

Drenth is een welkome steun van Dave Chong, die al zeven jaar voorzitter is. “De club verkeert in een prima staat. Dat is voornamelijk de verdienste van Dave, het bestuur en de vele vrijwilligers.” Het cadeau voor het nieuwe seizoen is ook al binnen. Eind september werd het kunstgrasveld opgeleverd. Op veld twee kan er getraind en gevoetbald worden op een kunstmat. “Voor de trainings- en wedstrijdcapaciteit is het kunstgrasveld zeker een geschenk. Het geeft ons meer ruimte en mogelijkheden. Daar zijn we de gemeente ook dankbaar voor”, zegt Drenth.

‘Echte’ liefde tussen Drenth persoonlijk en kunstgras is er echter niet. De inwoner van Zuidland behoort tot de groep die niet graag een kunstgrasveld ziet. “Voor de club is het een uitkomst, maar wat mij betreft blijven we nog heel lang op natuurgras voetballen.” Hij gaat nog een tikkeltje verder. “Zolang wij in het bestuur zitten, zal er geen kunstgras op het hoofdveld komen.”

Het is een uitspraak die kenmerkend is voor de persoon die Drenth is. Hij weet hoe het verenigingsleven werkt. “Ik ben jarenlang voorzitter geweest van de badmintonclub in Rhoon en ook voorzitter van de Oldtimersclub.

Vastgeroeste ideeën over hoe goed het vroeger was, Drenth heeft en kan er niets mee. “We leven in het hier en nu. Mensen hebben minder tijd, dus moet je ze ook niet vragen om twintig of dertig uur in de week vrijwilligerstaken te verrichten. Dat is en zal altijd een uitdaging blijven, maar ik zie bij ons tientallen enthousiaste vrijwilligers die het met een enorme opofferingsgevoel doen. Daar word ik blij van.”

Blij wordt hij ook van de samenstelling van de selectie. Veel Zuidlanders, spelers die de jeugdopleiding van de F tot het tweede en het eerste elftal hebben doorlopen, maken daar deel van uit. “We hebben nu een unieke situatie. De ambitie is nog steeds een stabiele tweedeklasser te zijn en te blijven.

Trots is hij ook op de jeugd- en de meisjestak, waar Zuidland het bolwerk op Voorne-Putten vormt. “Als sportvereniging in Zuidland hebben we de taak om de jeugd binnen te halen. Onze grote concurrent is de spelcomputer. Vroeger speelde je de hele dag buiten, nu zit de jeugd FIFA te spelen op de Playstation. Daar moeten we creatief op inspringen. Toernooien organiseren, waardoor ze op je sportpark komen. De drempel om echt te gaan voetballen wordt dan lager. Met de samenstelling van het huidige bestuur en de vele vrijwilligers die onze vereniging tegenwoordig weer rijk is, gaat dat ook zeker goedkomen.”

 

klik hier voor meer artikelen over Zuidland

In gesprek met Giovanni Henskens van DVVC

Als voetballer speelde Giovanni Henskens jarenlang op hoog niveau, maar als trainer begint de 32-jarige Bosschenaar onderaan in de amateurvoetbalwereld. De debuterende oefenmeester hoopt de selectie van zondagvijfdeklasser DVVC dit seizoen naar een hoger niveau te tillen.


Als zijn fysieke gesteldheid het had toegelaten, dan speelde de 32-jarige Giovanni Henskens waarschijnlijk nu nog altijd in de top van het amateurvoetbal. De oud-jeugdspeler van PSV en FC Den Bosch voetbalde enkele duels voor TOP Oss, om vervolgens voor gerenommeerde Brabantse amateurclubs als OJC Rosmalen, UDI’19, Blauw Geel ’38 en VV Dongen uit te komen. Bij zijn laatste club KFC Turnhout bleef Henskens sukkelen met hoofdblessures, waardoor hij besloot te stoppen. “Ik ambieerde het coachen al jaren als speler en besloot vorig seizoen vol voor mijn trainerscarrière te gaan. Twee jaar geleden deed ik al ervaring op in de jeugdafdeling van FC Den Bosch en ik vind het tof dat DVVC me de kans biedt om op eigen benen te staan.”

Plezier
Met VV Dongen speelde Henskens tegen teams als Jong Vitesse en ook trof hij ooit Go Ahead Eagles in de landelijke KNVB Beker. Met het Dongense DVVC gaat hij in de zondag vijfde klasse op bezoek bij clubs als Lepelstraatse Boys en Molenschot. “Het is even schakelen qua niveau, maar ik heb het erg naar mijn zin hier”, zegt Henskens. “De jongens zijn allemaal erg gemotiveerd en we hebben veel plezier met z’n allen. De wedstrijden in onze oefencampagne en in het bekertoernooi waren wisselvallig. Er is ruimte voor verbetering.”

Hecht collectief
Henskens hoopt dat hij met DVVC een leuk seizoen kan draaien. “Ik hoop dat ik de selectie, vol eigen jongens, beter kan maken, we een hecht collectief vormen en iedereen met plezier naar de trainingen komt. Persoonlijk wil ik vooral veel leren. Als voetballer heb ik op een leuk niveau gespeeld en ook als trainer wil ik het maximale uit mijn carrière halen.”

klik hier voor meer artikelen over DVVC

In gesprek met Pim Schonk van VV Zwaluwe

Pim Schonk (36) voetbalt al 20 jaar in het eerste van VV Zwaluwe en speelde in maart zijn 500ste duel voor de club. De aanvoerder is nog altijd topfit en als middenvelder een belangrijke schakel bij de zaterdagderdeklasser. Aan stoppen denkt hij niet.


Op 7 maart van dit jaar speelde VV Zwaluwe een uitwedstrijd tegen VV Haaften. De 1-3 overwinning stond achteraf bekend als de laatste wedstrijd van het seizoen 2019/2020 vanwege corona én als het 500ste duel van Pim Schonk in de hoofdmacht van de club uit Lage Zwaluwe. Bij de start van dit seizoen, vlak voor zijn 501ste wedstrijd thuis tegen Olympia’60 voor de beker, stond de club stil bij deze unieke mijlpaal. Schonk kreeg een ingelijst shirt, een presentje én een hartelijk applaus van de mensen langs de lijn, die hij stuk voor stuk kent. “Ik ben een kind van de vereniging. Mijn broers spelen hier ook, mijn vader is leider en mijn moeder en zus hielpen altijd in kantine. VV Zwaluwe betekent heel veel voor me. Daarom speel ik ook met zoveel plezier in het eerste.”

Behendige middenvelder
Schonk speelde van zijn 10de tot zijn 15e in de jeugdopleiding van NAC Breda. Toen hij terugkeerde bij zijn eerste club VV Zwaluwe, belandde hij direct in de hoofdmacht. “Jack Beusenberg liet me meetrainen en was blijkbaar onder de indruk, want hij wilde me vast in het team hebben.” Schonk kon als behendige middenvelder makkelijk mee in het eerste van de rood-witten en dat viel ook op bij andere clubs. Als 21-jarige ging Schonk eenmalig het avontuur aan bij een andere club. Dat was Internos, destijds eersteklasser, dat hem een kleine vergoeding aanbood. “Ik verdiende een leuk zakcentje en kon mijn bijbaan in de supermarkt opzeggen. Het niveau was ook goed. Maar na één seizoen keerde ik alweer terug bij VV Zwaluwe. Ik was blij weer thuis te zijn, was opnieuw aanvoerder en besloot nooit meer weg te gaan.”

Drie kampioenschappen
Schonk werd met de club uit Lage Zwaluwe maar liefst driemaal kampioen in de derde klasse en promoveerde eenmaal via de nacompetitie naar de tweede klasse. “De kampioenschappen vormen natuurlijk hoogtepunten in mijn lange carrière en het gewonnen nacompetitieduel met SKNWK in 2004 was zeker zo bijzonder”, weet Schonk nog goed. “Onze tegenstander was vele malen beter, maar door een blunder van de keeper wonnen we met 1-0”, grinnikt hij. Als oudste speler van de ploeg kan Schonk zowel als nummer tien als zes uit de voeten. “Ik heb niet echt een neusje voor de goal, maar scoor best veel. De laatste twee seizoenen was ik onze topscorer.”

Veel plezier
De aanvoerder heeft een eigen fysiotherapeutpraktijk en is naar eigen zeggen mede daarom nog altijd een van de fitste spelers in de selectie. “Door mijn kennis van het lichaam, zeker ook dat van mijzelf, houd ik het zo lang vol in het eerste. Gelukkig heb ik ook nooit zware blessures gehad. Mijn basisconditie is goed en ik speel nog altijd met veel plezier in het eerste. Ik ben nog lang niet klaar.”

 

Klik hier voor meer artikelen over VV Zwaluwe

In gesprek met Kevin David van VV Graauw

GRAAUW – Je ziet het bij kleinere clubs wel vaker, dat (selectie)spelers ook een bestuurlijke rol vervullen. Maar dat een selectiespeler ook de post van penningmeester beheert, dat is wellicht toch wel een bijzondere combinatie. Kevin David is basisspeler bij vierdeklasser Graauw en sinds 2018 ook penningmeester. “Voor anderen is het misschien meer bijzonder dan voor mezelf of de club.”


Als voetballer is hij alles bij elkaar al zo’n tien seizoen actief bij de Graauwenaren, met een tussenpose van drie seizoen toen hij terugkeerde naar zijn voormalige club v.v. Koewacht. Een aantal jaar geleden kwam er vanuit het bestuur de vraag bij de leden of er mensen waren die interesse hadden om een bestuursfunctie te bekleden. Want men wilde wat verjongen en enkele bestuursleden stelden zich niet meer herkiesbaar. Daar heb ik toen samen met keeper Martin Mouthaan, aanvoerder Johan Roodhuizen en zijn broer Tim positief op geantwoord. Sindsdien zitten we met vier spelers in het hoofdbestuur. In het begin heb ik een jaar meegedraaid als aspirant met de vertrekkende penningmeester Carlo Saman. Sinds 2018 doe ik het zelfstandig en dat bevalt me prima.”

Het bijzondere is misschien wel dat David, die in het dagelijks leven werkzaam is bij de Gemeente Hulst, geen enkele financiële opleiding of achtergrond had en heeft. “Dat was in het begin wel even pittig, maar ik ben door Carlo goed wegwijs gemaakt. Inmiddels heb ik alles wel aardig onder de knie en lukt het me aardig om op de centjes te passen. We zijn een financieel gezonde vereniging en dat is natuurlijk in deze moeilijke tijden best prettig.”

Want als de inkomsten vanuit de kantine wegvallen, dan valt er zeker bij sportverenigingen ook gelijk een stuk geld weg. Ook bij Graauw was dat natuurlijk merkbaar. “Zeker weten, op financieel vlak waren het voor mij een aantal rustigere maanden, al moesten we wel goed kijken om alles in orde te houden. Maar het was qua financiële handelingen wel wat rustiger, net als op het veld natuurlijk, omdat de competitie stillag. Dat was extra zuur, dat je niet kon doen wat je het liefste doet en dat is toch met je vrienden lekker voetballen en trainen.”

De 31-jarige David is een van de weinige routiniers in het elftal van trainer Eric van Hijfte (die instapte nadat nog voor de start van de competitie en zonder één training te hebben geleid trainer Dimitri Goossen opstapte). Met Graauw beleeft hij een historisch seizoen, want voor het eerst in de historie is de club actief in de vierde klasse van het zondagvoetbal. En op de openingsdag pakte het direct de allereerste punten door de derby met 3 – 0 van SDO’63 te winnen. “Dat was geweldig natuurlijk. Verder maken we ons geen illusies dit seizoen. We proberen ons best te doen en waar het kan de punten te pakken. Het is mooi dat we nu de kans krijgen op dit niveau. Het zal aanpoten worden, maar de mouwen opstropen dat kunnen we hier wel. We zullen zien waar het eindigt. Die eerste overwinning die pakken ze ons in elk geval al niet meer af.”

Klik hier voor meer informatie over VV Graauw
Klik hier voor meer artikelen over VV Graauw

 

In gesprek met Sylvana Tieleman van VV IJzendijke

IJZENDIJKE – Terwijl tweelingzus Sharona Tieleman weer wedstrijdfit is na een zware knieblessure en speelt in de Eredivisie bij ADO Den Haag, daar maakte Sylvana de bewuste keuze twee seizoenen geleden om te gaan spelen dichtbij haar familie. Ze koos voor IJzendijke, dat uitkomt in de 1e Klasse A.


“Ik wilde graag weer dichterbij huis gaan voetballen, want ik zag het vele en vooral lange reizen niet meer zo zitten. Ik speelde bij het Belgische Melsele, maar daar viel na het vertrek van de trainer en wat speelsters de groep uiteen. Ik koos toen voor SPARTA/JVOZ, waar ik de rest van het seizoen heb gevoetbald. Daarna zag ik de belasting van het trainen en reizen niet meer zo zitten, dus ging ik op zoek naar een nieuwe uitdaging. Toen stuurde Nico Knol me een berichtje of ik het niet bij IJzendijke wilde proberen en bij hen wilde komen voetballen. Daar ben ik toen gaan praten en die kennismaking gaf direct wel een goed gevoel. Het is een hoog en mooi niveau en ik denk wel dat ik voor deze groep van meerwaarde kan zijn.”

In het verleden was Sylvana ook nog vier seizoenen actief voor de dames van KAA Gent, maar uiteindelijk wilde ze toch niet net als zus Sharona haar hele leven in het teken zetten van voetbal. “Het vele trainen begon me tegen te staan. Ik heb ook nog even meegetraind bij PEC Zwolle, maar dat was wel erg ver weg van Zeeuws-Vlaanderen. Ik hecht enorm aan familie en vrienden, dat vind ik belangrijker dan op het hoogste niveau kunnen voetballen. Nu speel ik bij IJzendijke, werk in Terneuzen in de verpleeghuiszorg én speel ook nog voor Beach Soccer Zeeland en met het Nederlands elftal Beach Soccer. Dat valt nu allemaal goed te combineren en ik kan heerlijk in Terneuzen blijven wonen.”

In 2019 speelde ze nog op het EK Beach Soccer, wat ook dit jaar op de planning stond. Maar dat werd afgelast vanwege de corona. Net zoals ook de competities werden stilgelegd. “Dat was natuurlijk wel jammer, want hoewel me het vele trainen begon tegen te staan was helemaal geen voetbal toch niet echt leuk. Dan besef je wel hoezeer je het mist. Het is dan ook wel fijn dat we nu weer begonnen zijn en ook weer competitie kunnen voetballen. Tot op heden ben ik wel tevreden met hoe ik mezelf bij IJzendijke op mijn plek voel. Ik speel mijn wedstrijden, de groep is gezellig en ik probeer op trainingen en wedstrijden het maximale voor mezelf eruit te halen.”

Dat ze nu zelf wat minder op het veld staat om te trainen, dat geeft wel de gelegenheid om de verrichtingen en het herstel van zus Sharona van nabij te volgen. “We hebben dagelijks contact. Onze band is heel close en ik leefde natuurlijk erg met haar mee. Als ze wedstrijden speelt dan zit ik zo vaak als ik kan in het stadion, zeker de thuiswedstrijden. Gelukkig is ze weer nagenoeg fit en heeft ze haar eerste minuten weer gemaakt. Zelf zie ik het niet meer zitten om alles op het voetbal te gooien. Ik ben blij met de combinatie zoals ik die nu gevonden heb. Ik heb naast het voetballen nu ook tijd voor andere dingen en dat is prettig.”

De dames van IJzendijke waren vorig seizoen goed op weg om een eventuele promotie te realiseren tot alles in het slot werd gegooid. “Dat was erg zuur. Het is nu aan ons te laten zien dat dat geen incident was. Het zou dan ook mooi zijn als we datzelfde dit seizoen weer kunnen evenaren. En dan hopelijk wel met een eventuele promotie op het eind.”

Foto: Krist Vanmelle

Klik hier voor meer informatie over IJzendijke
Klik hier voor meer artikelen over IJzendijke