Erwin Verheij (44) kan zich geen mooiere trainersklus inbeelden dan die bij het eerste elftal van NOAD’32. Hij speelde zelf jarenlang voor de club uit Wijk en Aalburg, zijn zoontjes voetballen in de jeugd en hij woont zelf in het dorp. Lang hoefde hij dan ook niet na te denken, toen de rood-witte trein voorbijkwam.

Na Well, ONI en de laatste jaren Noordeloos staat Erwin Verheij dit seizoen voor de groep bij NOAD’32. De hoofdtrainer droomde vanaf de start van zijn trainerscarrière al van deze klus. “Zo’n trein komt maar één keer langs. En als dat gebeurt, moet je instappen. Ik heb zelf vanaf mijn 25ste tot 32ste in het eerste elftal van NOAD’32 gespeeld, maar moest daarna stoppen vanwege een blessure. Ik ben toen begonnen aan mijn trainersloopbaan, met NOAD’32 altijd in mijn achterhoofd.” Sterker nog, Verheij bleef actief bij de club. “Mijn zoontjes Stan (12) en Levi (14) voetballen er in de jeugd. Ik heb Levi jarenlang getraind, nu doe ik dat bij het team van mijn jongste. Ik leid die trainingen voor die van het eerste.” NOAD’32 voelt als thuis. “Ze kennen me als Erwin, niet als trainer. Dat is misschien wel even wennen. Mijn voordeel is dat ik de club door en door ken.”

Juiste man
Hij weet echter ook dat een hoofdtrainer uiteindelijk afgerekend wordt op de resultaten. “Zeker in een dorp, waar de aanhang trouw is. Als je twee of drie keer verliest, gaan ze zich al afvragen of jij de juiste man bent. Maar ik vind het vooral een heel mooie uitdaging.” De eerste indrukken waren prima. “Na mijn kennismaking in juli heb ik aan de groep gevraagd of ze zin hadden om alvast wat te trainen. Dat was zo, waarna we twee weken hebben getraind. Vervolgens zijn ze op vakantie gegaan en per 1 augustus zijn we met de voorbereiding begonnen. Het ziet er allemaal positief uit.” Daarmee bedoelt Verheij de kwaliteiten van de selectie. “We zijn in de breedte sterker geworden, met de toevoeging van wat jonge jongens uit de jeugd en nieuwe gasten die van andere clubs zijn gekomen. Je merkt alleen wel dat iedereen ritme mist, na een half jaar stil te hebben gelegen.”

Verheij heeft veel aan Mark Bouman, zijn aanvoerder. “Hij debuteerde in het eerste in mijn laatste seizoen. Hij heeft mijn positie eigenlijk overgenomen. Ik vind het heel fijn om met hem te werken, kan veel met hem bespreken en hij is echt een verlengstuk voor mij. Zowel binnen als buiten de lijnen vind ik hem een goede aanvoerder.” Zoals hij te spreken is over de instelling van het hele team. “De trainingsopkomst is prima, ze doen hun stinkende best en de sfeer is goed.”

Promotie
NOAD’32 wil de komende seizoenen stappen zetten. Het ene jaar in de tweede klasse (2018-2019) smaakt naar meer, maar Verheij wil dat wel op een verantwoorde manier aanpakken. “Je moet eerst een top derdeklasser worden, dan de stap naar de tweede klasse zetten om daar te blijven. Het is niet de bedoeling te promoveren en er dan direct weer uit te vliegen. Aan mij de taak om NOAD’32 verder te ontwikkelen. Als ik de kwaliteiten van de groep op de trainingen zie, dan heb ik er veel vertrouwen in. Zeker als je ziet wat voor sterke lichting uit de JO19-1 eraan zit te komen.”

Foto:  Digitaalburg

Klik hier voor meer informatie over NOAD’32
Klik hier voor meer artikelen over NOAD’32

Hij is al zeker achttien jaar coach, maar pas voor het eerst in zijn carrière mag André Vos (50) zich hoofdtrainer noemen. De ervaren oefenmeester, die met verschillende tweede elftallen kampioen werd, hoopt het vlaggenschip van Dussense Boys naar een hoger niveau te tillen.

Zowel met het tweede elftal van Sparta’30, Roda Boys en GRC 14 flikte André Vos het om kampioen te worden. Met de club uit Giessen promoveerde de voormalig speler van Rijswijkse Boys zelfs tweemaal, want hij bracht de fusievereniging uit zijn woonplaats van de tweede klasse naar de hoofdklasse, de hoogste league in de reserveklasse. “Opvallend genoeg werd ik telkens kampioen in mijn derde seizoen, dus misschien moet Dussense Boys mijn contract maar vast verlengen”, zo grapt de goedlachse coach. “Ik heb altijd met veel plezier tweede elftallen getraind. Mensen in mijn omgeving vroegen me laatste jaren steeds vaker: ‘André, wordt het niet eens tijd dat je hoofdtrainer wordt?´ Ik ben daarover na gaan denken en besloot met succes te gaan solliciteren: in januari tekende ik een contract bij Dussense Boys.”

Aanvallend voetbal
Vos ging vorig seizoen regelmatig kijken bij de zondag vierdeklasser en gebruikte de lange voorbereiding op het nieuwe voetbaljaar om zijn selectie nog veel beter te leren kennen. “Sowieso ben ik erg onder de indruk van het complex van Dussense Boys. Er is de laatste periode veel veranderd. De kantine, de kleedkamers en de velden liggen er pico bello bij”, aldus Vos. Binnen de lijnen is er volgens hem nog wel voldoende werk aan de winkel. “Ik wil graag aanvallend, aantrekkelijk voetbal spelen en het kost tijd voordat de jongens mijn systeem onder de knie hebben. Ik heb veel steun aan mijn assistent Werner Segeren. Samen willen we de spelers beter maken.”

Vos merkt in zijn debuutjaar als hoofdtrainer direct verschillen met zijn vorige functies. “Als trainer van het eerste moet je net wat scherper, feller en harder zijn naar je spelers toe dan als trainer van het tweede. Bovendien krijg je meer aandacht van de media en van mensen binnen én buiten de vereniging.”

Geen kampioenskandidaat
Dussense Boys speelde de laatste seizoenen een bescheiden rol in de vierde klasse en kwam het afgelopen decennia ook meervoudig in de vijfde klasse uit. Vos heeft geen hele brede selectie en bestempelt zijn ploeg dan ook niet als kampioenskandidaat. “Als iedereen een beetje fit blijft, hoop ik dat we bij de eerste zes ploegen eindigen”, zegt Vos. Zijn switch van het zaterdag- naar het zondagvoetbal zorgt in huize Vos overigens wel voor het doorbreken van een traditie. “Normaal sta ik op zondag altijd lang in de keuken om te koken, dat is een andere hobby van me. Dat zit er helaas niet meer in, dus mijn vrouw moet nu voor het eten zorgen”, grinnikt hij.

Klik hier voor meer informatie over Dussense Boys
Klik hier voor meer artikelen over Dussense Boys

Hij zei in het verleden dat hij op zijn 60^ste zou stoppen, maar Co van Iersel vindt zijn rol als elftalleider van VV Sleeuwijk nog veel te leuk. Bij de dorpsclub zijn ze ook erg blij met de 64-jarige vrijwilliger, die al twintig jaar altijd klaarstaat voor de selectie.

Co van Iersel debuteerde op zijn vijftiende in het eerste elftal van Sleeuwijk. Als aanvaller kon hij een aardig balletje trappen en was hij van grote waarde voor het eerste elftal. Zeven jaar later al kwam er een abrupt einde aan zijn voetballoopbaan door knieblessures. “Ik scheurde eerste de ene af en later ook de andere, toen was het klaar. Het was vreselijk om zo vroeg al te stoppen en toen ben ik jeugdleider geworden”, zegt hij. Toen zijn kameraad Berdi Viveen door Feyenoord werd gescout en daar in de landelijke A-jeugd kwam, nam Van Iersel even afstand van Sleeuwijk om diens carrière te volgen. In 1994 keerde hij terug als leider van het eerste van Sleeuwijk en werkte daar met veel plezier samen met trainers als Hans Kant en Cees Lagendijk.

Geen spijt
Na twaalf opeenvolgde seizoenen was van Iersel er klaar mee. Hij nam opnieuw even afstand van zijn rol als leider, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. “Op een gegeven moment was er geen leider meer en toen zijn ze weer bij mij uitgekomen. Ik dacht eerst: nee ik doe het niet, maar inmiddels ben ik alweer begonnen aan mijn achtste opeenvolgende seizoen. Ik heb geen moment spijt gehad van die keuze”, zegt hij. “Ik zei eerst dat ik op mijn 60^ste zou stoppen, maar die leeftijd heb ik al lang bereikt. Het intensieve contact met de spelersgroep houdt me jong, daar geniet ik het meeste van. Mijn hoogtepunten waren tot nu toe de kampioenschappen van 2002 en 2019.”

Clubkleding
Wat doet Van Iersel zoal als teammanager van Sleeuwijk 1? “Ik ben er tijdens elke training en regel dat op zaterdag de spullen in orde zijn en iedereen er netjes bijloopt in clubkleding. De trainer is de baas, ik bemoei me niet met tactische dingen. Ik heb prettig samengewerkt met Hans Kant, Ad van de Broek, Berdi Viveen, Theo de Boon, Cees Lagendijk, Philip de Haan, Edward Sijahailatua, Pieter Tuns en nu met Antoine van Pelt. Ik sta tussen de spelers in en bespreek eventuele problemen met de trainer”, zegt hij. “Ik heb een goede binding met de jongens, maar kan soms ook even boos zijn als zij zich met een smoes afmelden voor de training. Als team moet je voor elkaar klaarstaan.”

Ook kan Sleeuwijk op Van Iersel rekenen als er geklust moet worden op het fraaie sportpark De Roef in het zuiden van het dorp. “We hebben een trouwe groep vrijwilligers die dagelijks in de weer is op de velden en soms ondersteun ik ze. Sowieso is de betrokkenheid van iedereen groot bij onze mooie club. Ik ben trots dat ik onderdeel uitmaak van onze vereniging.”

Klik hier voor meer informatie over Sleeuwijk
Klik hier voor meer artikelen over Sleeuwijk

Bratley de Boon is een 20 jarige linksback van VV Sleeuwijk. Hij is op zijn zevende begonnen bij de club en heeft hier dan ook altijd gespeeld. Hiervoor speelde hij altijd in de lagere elftallen van Sleeuwijk. Maar vanaf zijn tweede jaar in de B elftallen speelde hij in de selectie. Vanaf november 2019 speelt Bratley als vaste waarde in het eerste elftal.

Het begrip is er bij Bratley om de voetbalcompetities stil te leggen. “Ik vind het erg jammer dat we dit jaar veel minder hebben kunnen voetballen dan gehoopt. Ik had graag elke week drie keer op het voetbalveld willen staan, maar ik begrijp vanuit de regering heel goed dat het op een gegeven moment niet meer kon. Ik was verbaasd dat de sportscholen openbleven en er buiten niet in groepjes van 4 getraind kon worden. In de buitenlucht lijkt mij de kans op besmettingen veel kleiner dan in een hok met een hoop zwetende mensen. Ik snap vanuit de regering wel dat er maatregelen genomen moesten worden om het aantal besmettingen te verlagen. Dat het amateurvoetbal is stilgelegd is doodzonde, maar gezondheid is belangrijker dan de economie”.

Het vertrouwen groeide bij de club na een goede start. “In de voorbereiding kwamen we erachter dat we op karakter en teamwork veel voor elkaar konden krijgen. Zo wonnen we van Almkerk en GRC 14. Hierdoor groeide het vertrouwen. Het was dan ook wel heel jammer dat we de eerste 2 competitie wedstrijden verloren. We worden nooit weggespeeld, maar doen onszelf soms te kort in het creëren en verzilveren van kansen. In de voorbereiding was bijna elk schot een goal, maar in de competitie ging dit iets moeizamer. De leukste wedstrijd van het seizoen tegen Woudrichem wonnen wij wel, wat ons de vorige resultaten compleet deed vergeten. Jammer dat dit zonder publiek gespeeld moest worden, maar dat mocht de pret niet bederven. De laatst gespeelde wedstrijd tegen Heukelum eindigde in een gelijkspel die ik thuis heb moeten kijken, omdat ik op een corona-uitslag zat te wachten. Die was gelukkig wel negatief”.

Sporten is iets waar Bratley naar uitkijkt, zo blijft hij dan ook fit genoeg. “Met Sleeuwijk trainen wij op dinsdag en donderdag. Daarnaast ga ik samen met een vriend sowieso elke maandag en woensdagavond naar de sportschool. Soms gingen wij ook vaker als dit ons beide uit kwam. In mijn eentje sporten vind ik een stuk minder leuk dan met meerdere mensen. Sporten is iets waar ik altijd naar uitkijk, omdat het toch een sociaal contact is en je voldoening krijgt wanneer je weer iets actiefs gedaan hebt. De meeste mensen uit ons team proberen zo fit mogelijk te blijven. Op snapchat delen we wel is filmpjes of foto’s als we gaan sporten. Om de fitste te bepalen zouden we een keer een test kunnen doen, maar ik wil de trainer niet op ideeën brengen”.

Bratley heeft een aantal goede tips om fit te blijven. “Sporten moet geen straf zijn. Iedereen vindt iets anders leuk. Ik zou kijken wat je vrienden of teamgenoten doen om fit te blijven. Als je een gedeelde interesse hebt kan je samen sporten. Zo kan je elkaar pushen om wat te gaan ondernemen. Lange afstand hardlopen werkt denk ik minder goed voor je conditie. Interval is beter of neem een afstand van bijvoorbeeld vijf kilometer en probeer deze telkens iets te verbeteren qua tijd. In de sportschool probeer ik alle spiergroepen minimaal 1x te trainen. Zelf let ik doordeweeks op met wat ik eet. Ik houd het bij in een app om te controleren of ik niet te weinig of teveel eet. In het weekend let ik hier een stuk minder op. Dan is het ook tijd om van een lekker hapje en drankje te genieten met wat vrienden. Je hebt zelf meestal wel door of je iets gezonds eet of niet. Ik heb nooit echt een voorbeeld gehad op dit gebied, maar ik vind het wel geweldig om te zien dat Zlatan op 39 jarige leeftijd op 10 goals staat uit 6 wedstrijden. Door zijn uitstraling en fysiek maakt hij het alle verdedigers lastig. Het is echt een groot voordeel om een goede fysiek te hebben. Zo vind ik het altijd lastiger om tegen een grote stevige spits te staan omdat je daar bijna niet omheen komt”.

Sleeuwijk traint ondanks corona toch door in groepjes van vier. “Ik hoop dat ze met een goede oplossing komen om de competitie uit te spelen. Wij trainen ondanks corona wel door in groepjes van 4. Ik denk dat dit ons wel een voordeel geeft wanneer wij weer mogen beginnen met voetballen, omdat volgens mij niet elke vereniging momenteel doortraint. Onze conditie zal ons een voordeel geven ten opzichte van onze tegenstanders. Het blijft onzeker of we wel weer mogen gaan voetballen, omdat veel mensen eerst gevaccineerd moeten worden. Ik hoop dat dit zo snel mogelijk gebeurd, want ik kan niet wachten om weer elke zaterdag volle bak te gaan met ons team”.

Klik hier voor meer artikelen over VV Sleeuwijk
Klik hier voor meer informatie over VV Sleeuwijk