Home Blog Pagina 915

Bij CrossFit Nieuwendijk word je fit én een betere voetballer

CrossFit Nieuwendijk is dé plek om jezelf fit te houden, uit te dagen en je grenzen te verleggen. Daarnaast is het ook nog eens een geweldige kans om een betere voetballer te worden. Michael Klop en Edwin Berkemeijer weten waar ze over praten: de eigenaren van CrossFit Nieuwendijk hebben zelf jarenlang gevoetbald.

HappyPoint_desinfectie
Bij elkaar hebben ze zo’n twee decennia crossfitervaring. Eerst door het zelf te beoefenen, later door les te geven. Michael Klop voetbalde voor verschillende clubs uit de regio en merkte hoe goed CrossFit voor hem was als extra training. “Als je twee keer in de week traint bij je voetbalclub, dan nog twee keer CrossFit en ten slotte op zaterdag een wedstrijd speelt, heb je echt een perfecte combinatie. CrossFit is een allroundtraining. Je wordt lichamelijk en conditioneel echt sterker. Dat zijn elementen die je op het veld ook kan gebruiken. Ik merkte dat mijn startsnelheid, sprong- en duelkracht en reactievermogen beter werden. Daarnaast kan je in de winterstop met je gehele team een aantal CrossFit lessen volgen zodat iedereen fit blijft.”

De andere eigenaar van CrossFit Nieuwendijk, Edwin Berkemeijer, heeft ook een lange voetbalcarrière achter de rug. Hij speelde in de jeugd van Feyenoord en later bij Spijkenisse. De dertiger kreeg het CrossFitvirus al vroeg te pakken. “Het is nooit eentonig. Als je groepslessen bij een sportschool doet, krijg je drie maanden lang dezelfde oefeningen op dezelfde muziek. Bij ons is het iedere keer anders. We doen elke drie maanden ook nog eens een conditie- en krachttest, waardoor je merkt dat je fitter en sterker wordt. Het is gaaf om iedere keer je grenzen te verleggen en nieuwe oefeningen te proberen.” En de sport is voor iedereen toegankelijk, garanderen de twee dertigers. “Of je nu beginner of gevorderd bent: we passen de oefeningen aan op jouw niveau.”

Berkemeijer is vanaf 2012 CrossFitcoach en Klop sinds twee jaar. De twee kwamen elkaar tegen op een CrossFittoernooi, raakten aan de praat en merkten dat ze allebei graag een eigen ‘box’ wilden openen. Die droom werd in december vorig jaar werkelijkheid. CrossFit Nieuwendijk, gevestigd aan de Ippelseweg 21, opende zijn deuren. De eerste officiële CrossFitbox van de gemeente Altena. “We zijn nog geen jaar onderweg, maar hebben ondanks de coronaperiode begin september ons honderdste lid mogen verwelkomen. We hebben leden uit een groot gebied, van Dordrecht tot Gorinchem en Oosterhout. Onze kracht is onze community, de onderlinge binding tussen de leden. Wat we hebben opgebouwd, maakt ons ontzettend trots.”

Klik hier voor meer informatie over CrossFit Nieuwendijk

In gesprek met Jacco Vink van Goudswaardse Boys

Jacco Vink maakte eerder dit jaar de overstap van de ene vierdeklasser Piershil naar de andere, het naburige Goudswaardse Boys. Een overgang met een verhaal, maar ook een overstap die in sportief opzicht nog niet zorgde voor een enorme verbetering.


GOUDSWAARD –  De foto van zijn treffer tegen het memorabele duel tegen ZBVH, het eerste duel waarbij geen publiek welkom was in opnieuw een nu al historisch voetbalseizoen, toont de enorme ontlading van Jacco Vink na zijn eerste grote doelpuntendaad voor Goudswaardse Boys. Uiteindelijk zou het wapenfeit niet leiden tot resultaat: ZBVH trok met 2-1 aan het langste eind, waardoor de start voor de mannen van Goudswaard een nog teleurstellender tintje kreeg.

,,Als je onze prestaties vergelijkt met die van mijn vorige club Piershil, dan is er sportief nog niet echt veel verbetering te zien’’, moet Vink dan ook constateren met een blik op de ranglijst in de vierde klasse H van het district West II waarin zijn huidige en vorige club elkaars tegenstrevers zijn. De overgang van Vink van de ene naar de andere regiogenoot, clubs die op jeugdvoetbalgebied met elkaar samenwerken en leken voorbestemd om ook een gezamenlijke toekomst te hebben, werd door sommigen niet begrepen. Toch was de keuze van huidige nummer tien van Goudswaardse Boys voor hemzelf helder. ,,Ik heb gekozen voor zekerheid’’, verklaart Jacco Vink. ,,Piershil kon me dat vorig seizoen niet bieden. Bij Goudswaardse Boys zou niemand weggaan en was al snel duidelijk dat in het nieuwe, inmiddels huidige seizoen een fatsoenlijk team zou staan. Ik kende die gasten van Goudwaard al en ik had voor mezelf het idee dat ik goed mee kon draaien in die selectie. Bij Goudswaardse Boys zou een vierdeklassewaardig team staan. Die zekerheid was er volgens mij bij Piershil niet. Eerder hadden we de datum van 1 maart geprikt, maar op dat moment was er nog niets duidelijk. Op dat moment heb ik mijn eigen pad getrokken en de knoop doorgehakt om voor een overgang naar Goudswaardse Boys te kiezen. Ik dacht daarmee een stap voorwaarts te maken, maar uit de stand op de ranglijst blijkt dat nog niet. Of mij de stap niet in dank is afgenomen? Ach, je weet vooraf dat er reacties op komen.’’

Zijn entree in de selectie van trainer Leo Tol was niet gelukkig. ,,Aanvankelijk had ik last van een enkelblessure. Gelukkig is die weer snel bijgetrokken, waardoor ik in de uitwedstrijd bij Egelantier Boys voor het eerst in de basis kon starten. Dat was geen gelukkig begin: we verloren daar met 4-0 en we waren al snel kansloos. Nee, Leo heeft er toen na afloop ook maar het zwijgen toe gedaan. In de rust was hij al niet tevreden. Hij is wel een trainer die direct is en laat weten dat hij het er niet mee eens is en wat anders moet. We proberen er echt alles aan te doen, maar het komt nog niet uit de verf.’’ Tegen ZBVH waren de eerste symptomen van verbetering al zichtbaar, maar ook in dat duel bleef resultaat dus uit.

Zijn rugnummer correspondeert met zijn favoriete plek in het elftal. ,,Ja, ik speel het liefst op tien, daar voel ik me het beste en ik mag me ook lekker uitleven in die rol. Ik heb het goed naar mijn zin bij Goudwaardse Boys, maar iedereen weet hoe dat ik over een samengaan van de clubs denk. Ik heb het al vaker gezegd dat ik daar voorstander van was. Het is nou eenmaal niet zo, dus moeten we er ons maar bij neerleggen zoals het is.’’

Klik hier voor meer informatie over Goudwaardse Boys
Klik hier voor meer artikelen over Goudwaardse Boys

In gesprek met Ard Baaij van VCW

Hij sloeg de JO19-1 over en speelt nu al voor het tweede opeenvolgende seizoen in het eerste van VCW. De pas 17-jarige Ard Baaij heeft geen spijt van die keuze, want de aanvaller kan rekenen op een vaste basisplaats in het elftal van Arjan Kwaaitaal. “Ik heb mijn draai gevonden.”

Twee seizoenen geleden speelde Ard Baaij een wedstrijd die hij niet snel meer zal vergeten. Als 15-jarig broekie mocht hij invallen bij het eerste van VCW, dat de derby speelde op bezoek bij Terheijden. De aanvaller kwam bij een stand van 0-0 in het veld in de 70ste minuut en bezorgde zijn team met twee goals hoogstpersoonlijk een 0-2-overwinning. “Er stonden honderden mensen langs de lijn en iedereen werd helemaal gek na mijn doelpunten”, herinnert Baaij zich nog goed. “Die wedstrijd is tot nu toe het hoogtepunt uit mijn carrière.”

Tweede seizoen
Baaij heeft nog flink wat jaren voor de boeg om dat moment te overtreffen, want de jongste speler in de selectie van trainer Arjan Kwaaitaal is pas 17 jaar oud. Hij sloeg de JO19-1 volledig over en is nu bezig aan zijn tweede seizoen in de hoofdmacht van de rood-witten. “Ik vond het moeilijk om mijn vrienden achter me te laten, maar ben blij met die gemaakte keuze. Ik heb me als voetballer vorig seizoen goed ontwikkeld. Ik moest wel enorm wennen aan het tempo en het fysieke voetbal bij de senioren. Vorig seizoen ben ik één keer geblesseerd uitgevallen en een paar dagen later was mijn voet helemaal paars. Ondertussen weet ik me iets beter te wapenen tegen sterke verdedigers.”

Balvaste spits
VCW stond vorig seizoen dertiende in de vierde klasse toen er een streep door de competitie ging vanwege corona. Persoonlijk beleefde Baaij daarentegen wel een prima seizoen. “Ik speelde veel en scoorde een stuk of acht goals”, aldus de aanvaller, wiens kracht ligt bij het vasthouden van de bal. “Maar als team vormden we niet echt een eenheid, dat is nu anders. We kenden dit seizoen een prima start en ik heb al wat doelpunten gemaakt. Ik denk dat wij bovenin de middenmoot kunnen meedraaien.” Het is echter wel belangrijk dat VCW niet te veel blessures oploopt, want de selectie van de dorpsclub is bepaald niet breed. Het eerste elftal leent regelmatig jongens uit de JO19-1 en het tweede om voldoende spelers op de been te kunnen brengen. “Dat is niet ideaal, maar zo werkt het nu eenmaal bij een kleine vereniging. Het leuke is dat iedereen elkaar helpt en iedereen elkaar kent.”

Streekderby
Net als twee jaar geleden verschijnt Baaij ook dit seizoen aan de aftrap als VCW de derby speelt tegen Terheijden. Door de nieuwe coronamaatregelen moet de streekderby echter dit seizoen zonder publiek worden gespeeld, tot teleurstelling van de jonge aanvaller. “Dat is doodzonde, maar we zijn aan de andere kant allemaal al heel blij dat we weer lekker kunnen voetballen. En ook zonder publiek willen we heel graag van Terheijden winnen, want potjes tegen die club zijn voor ons het belangrijkst van ze allemaal.”

Klik hier voor meer artikelen over VCW.
Klik hier voor eer informatie over VCW.

 

Pilot bestuurscoaching helpt Zinkwegse Boys

Zinkwegse Boys deed mee aan de pilot van de KNVB, waarin het bestuur advies en coaching kreeg. Voorzitter Stephen Steijger kijkt tevreden terug op de deelname aan de proef. ,,De communicatie binnen het bestuur is verbeterd en we hebben meer plezier in de uitoefening van onze taken gekregen.’’


ZINKWEG –  Stephen Steijger hanteert sinds 2017 de voorzittershamer bij Zinkwegse Boys. De deelname aan de pilot bestuurscoaching leverde hem persoonlijk in elk geval één duidelijk inzicht op. ,,Mede dankzij het traject heb ik besloten langer door te gaan als voorzitter. Ik krijg weer energie als ik mij samen met de overige bestuursleden inzet voor de club.”

De frisse blik op besturen van de buitenkant, door de coaches Sjors Brouwer en Jaco van der Tang die de bestuurders van de ‘Boys’ begeleidden, heeft een positieve uitwerking gehad. ,,Een club besturen is heel anders dan vijf à tien jaar geleden’’, stelt Stephen Steijger. ,,Bovendien heeft onze vereniging ook een enorme ontwikkeling doorgemaakt. De laatste jaren is de aanwas van jeugd enorm geweest, maar we willen nog wel gewoon die bijzondere dorpsclub blijven. Maar waar we tot 1 januari 2019 één van de drie voetbalclubs in Oud-Beijerland waren, zijn we nu één van de 250 verenigingen in de grote gemeente Hoeksche Waard. Inzichten en omstandigheden zijn veranderd. Via de verenigingsondersteuning in Zuid-West Nederland hebben we onze interesse voor de bestuurscoaching kenbaar gemaakt. En dat heeft geleid tot een hele nieuwe dynamiek binnen ons bestuur, dat – en dat is volgens mij redelijk uniek – uit tien mensen bestaat. Door de coaching zijn we als bestuursleden ook anders naar elkaar gaan kijken en ook met andere verwachtingen. De pilot heeft daaraan een grote bijdrage geleverd.’’

Stephen Steijger legt dat nader uit: ,,Wanneer een vereniging een goed lopend bestuur heeft, wordt alles bij de club makkelijker. Ons teamwork is verbeterd. Dat was al best oké, maar het gaat nu significant beter. Er hebben zich de laatste jaren veel positieve veranderingen voorgedaan bij de vereniging. Zo kwamen we met onderwerpen in aanraking waar voorheen onze focus niet op lag. En er was behoefte aan iemand van buitenaf die ons teamproces onder de loep kon nemen. Maar ook op communicatiegebied hebben we zaken veranderd. Zo zijn we meer met de ouders in contact getreden.”

Zinkwegse Boys leeft toe naar het 75-jarig jubileum dat volgend jaar gevierd gaat worden. Er zijn wensen, zo geeft Stephen Steijger aan. ,,De krapte op onze accommodatie is voelbaar. We willen graag het sportpark upgraden en ook willen we heel graag de beschikking krijgen over een kunstgrasveld.’’

Overigens verlengde Zinkwegse Boys het sponsorcontract met ING, dat reeds zes jaar als sponsor aan de club verbonden was, tot 2023. Voorzitter Stephen Steijger: ,,We zijn ontzettend trots op de verlenging van het sponsorcontract, juist in deze tijd. Met behulp van de sponsoring kunnen wij weer veel sociale events organiseren zodra het weer kan en ons gehandicaptenteam goed faciliteren. We kijken uit naar weer een mooie samenwerking met ING de komende jaren.’’

Klik hier voor meer informatie over Zinkwegse Boys
Klik hier voor meer artikelen over Zinkwegse Boys

 

In gesprek met Paul Bestebreur van VV Hellevoetsluis

Hij is druk bezig met het bedrukken van de door Barendrecht bestelde kleding voor het dames 2-elftal. Paul Bestebreur staat bij Klupp Sportswear, leverancier van sportkleding, op de loonlijst als accountmanager, maar vandaag schiet hij zijn collega’s bij het handwerk te hulp.

haco_sport[1]

“Het is heel druk”, zegt de nieuwe trainer van Hellevoetsluis. “Normaal is de drukte verspreid en begint het na het voetbalseizoen. Door corona heeft de boel echter een tijd stilgelegen. Alle bestellingen moeten nu in korte tijd verwerkt worden. We zijn een klein bedrijf, dus helpen we elkaar waar het kan.”

Bestebreur stuurt dit seizoen zijn auto niet naar Vierpolders, maar naar Hellevoetsluis. Bij de tweedeklasser volgt hij Edwin de Koning op, die tien jaar trainer was. Hij is niet binnengehaald door Hellevoetsluis met verkeerde verwachtingen. “Edwin is Edwin, ik ben wie ik ben. Dat heb ik ook meteen gezegd bij ons eerste gesprek. Ik ben geen kopie van Edwin. Hij liep al om tien uur op de club om de jeugd te zien spelen. Die tijd heb ik niet.”

Vierpolders en Hellevoetsluis lijkt een wereld van verschil in beleving, maar dat valt volgens de oefenmeester mee. “Ik vind dat beide clubs heel veel op elkaar lijken, alleen heeft Vierpolders 250 en Hellevoetsluis 650 leden. Die verbondenheid en betrokkenheid bij de club is net zo groot. Bij Vierpolders lopen er mensen die hun ziel en zaligheid in de club steken, bij Hellevoetsluis is dat niet anders. Hellevoetsluis is Vierpolders in het groot. Hellevoetsluis heeft een zeer stabiel beleid. Dat Edwin de Koning tien jaar trainer is geweest, zegt wat over hem maar ook over de club. Ik merkte dat ook bij de sollicitatieprocedure. Na ons gesprek liet voorzitter Edwin Boogaard snel weten dat ze graag met mij in zee wilden. Ik was nét thuis.”

“Waarom ze voor mij hebben gekozen? Dat zou je eigenlijk aan Hellevoetsluis moeten vragen, maar ik heb een uitgesproken idee over voetbal. Ik hou van het initiatief nemen. Ik denk altijd maar zo: je bent niet op voetbal gegaan om niet de bal te hebben. Ik zal dus nooit mijn team met een verdedigende opdracht het veld insturen. Ik wil de bal en als we ‘m kwijt zijn moet hij zo snel mogelijk terug veroverd worden. Ik geef de aanvallers de ruimte. De voorste vier, vijf spelers hebben veel vrijheid.”

Glenn Stoffers kwam met Bestebreur mee vanuit Vierpolders. “Hellevoetsluis vroeg of er interessante jongens bij Vierpolders voetbalden die eventueel een stapje hoger wilden maken. Ik heb de naam van Glenn genoemd. Voor de rest heb ik me er niet mee bemoeid. Hij heeft zelf de keuze gemaakt om naar Hellevoetsluis te komen.”

Op een voorkeursbehandeling hoeft, benadrukt Bestebreur, hij niet te rekenen. “Bij Vierpolders was Glenn dé man. In aanvallend opzicht draaide veel zo niet alles om hem. Dat is bij Hellevoetsluis anders. Hij zal daarin zijn plekje moeten vinden.”

 

Klik hier voor meer artikelen over Hellevoetsluis.
Klik hier voor meer informatie over Hellevoetsluis.

 

In gesprek met Saskia Heerema van ONI

Als jeugdvoorzitter, secretaris én moeder van drie voetballende zoons is Saskia Heerema erg vaak te vinden bij ONI. Zij en haar kinderen hebben het uitstekend naar hun zin bij de gezellige dorpsclub uit ’s Gravenmoer, waar iedereen als familie met elkaar omgaat.

Voor een clubvrijwilliger zijn het drukke tijden door de coronamaatregelen. “In maart van dit jaar stopte alles ineens, in juni trainden we weer zonder ouders, daarna was iedereen weer welkom en eind september moesten we weer maatregelen nemen door de tweede coronagolf”, zegt Saskia Heerema. “We hebben veel vergaderd met andere clubs en de gemeente, moeten veel en goed communiceren met onze leden én praktische zaken op orde hebben, zoals looplijnen. Het is uitdagend, maar het gaat allemaal goed”, zegt de jeugdvoorzitter en secretaris. “Onze vrijwilligers hebben veel over voor onze mooie club en iedereen gedraagt zich ook goed.”

Familievereniging
Genoeg nu over corona. Heerema praat liever over leuke onderwerpen. Die zijn er genoeg te benoemen als het over de trots van ’s Gravenmoer gaat, die ongeveer 170 leden telt. “ONI is de gezelligste amateurclub die er is”, zegt het trotse bestuurslid. “We zijn een familievereniging. Iedereen kent elkaar en er is veel sociale controle. Een mannetje van acht jaar oud kent de spits van het eerste team en andersom, dat is het mooie van een kleine vereniging. Deze voetbalclub is ontzettend belangrijk voor ons dorpje, want ons sportpark is een ontmoetingsplek voor jong en oud. Onze selectie telt bovendien alleen maar toffe gasten en we hebben een trouw publiek dat naar het eerste elftal komt kijken”, aldus de jeugdvoorzitter.

Zaterdagclub
ONI is een zaterdagclub en op die dag van de week staat het gezin van Heerema helemaal in het teken van de club. Haar zoons Sibbe, Thije en Jelle voetballen allemaal bij ONI en Heerema is trainer en coach van haar laatstgenoemde zoon, die in de JO11 speelt. “Ik ben meestal al vroeg op de club. Daar valt altijd wel iets te doen en natuurlijk wil ik ook een paar potjes voetbal zien. Ik spreek op zaterdag ook verder niks af, want na de duels blijven we vaak met een leuke groep mensen hangen. Regelmatig ben ik pas om 20.00 uur thuis omdat ik ons personeel help met het sluiten van de kantine. Naderhand kijk ik dan altijd terug op een drukke, maar hele gezellige dag.”

De rol van Heerema bij ONI is erg breed. Ze bemoeit zich met de indeling van de teams, regelt scheidsrechters, organiseert activiteiten en checkt bijvoorbeeld ook of alle geleende kleding na het seizoen weer netjes ingeleverd wordt bij ONI. Daarnaast probeert ze de spelers van de JO11 wekelijks met veel plezier het veld in te sturen. “Ik heb mijn andere zoons ook getraind, tot ze op een groot veld gingen spelen. Vanaf die leeftijdsfase zie ik ook wel tactische dingen, maar snap ik ze nooit”, grinnikt ze. “Ik focus me vooral op mijn bestuurlijke taken en dat doe ik met heel veel plezier.”

Klik hier voor meer artikelen over ONI.
Klik hier voor meer info over ONI.

 

OHVV geeft clubgebouw een mooie make over

De voetballoze periode door het coronavirus werd door OHVV aangegrepen om het clubgebouw eens goed aan te pakken. De volledige kantine kreeg een facelift, het dak van het clubgebouw werd ondertussen volgelegd met zonnepanelen.

haco_sport[1]

De klusnijd die tijdens de lockdown bij veel Nederlanders heerste, kwam bij OHVV tot uiting in een grondige renovatie van de kantine. Spontaan werd het plan opgevat om de boel eens goed te verbouwen. “Normaal hebben we daar geen tijd voor”, zegt supervrijwilliger Marcel Smith (56). “Natuurlijk was er wel gesproken om de kantine een keer aan te pakken, maar het kwam er gewoonweg niet van. Alle tijd en energie ging zitten in de reguliere voetbalzaken. Iedereen is druk. Doordat alles stillag vanwege corona hadden we plotseling wel de tijd en mogelijkheid om dingen te doen. We hebben snel de koppen bij elkaar gestoken en een plan van aanpak gemaakt.”

Het resultaat is verbluffend. De kantine heeft een ware metamorfose ondergaan. “Een nieuw vloertje, nieuwe plafondplaten, we hebben de muren geverfd en gesausd”, somt Smith op. “Ook de bar is aangepakt en de keuken is vernieuwd. Het groen buiten heeft een beurt gehad. Je kan beter vragen wat we niet hebben gedaan. Oh ja, de verlichting is ook nieuw. En het interieur.”

De clubkleuren van OHVV zijn geel en rood. “Mooie kleuren hoor”, zegt Smith. “Maar om de muren nou in die kleuren te verven… dan wordt het wel heel speels.”

Nu is gekozen voor mintgroen. “Alles ademt een industriële look”, heeft Smith zich ontpopt als interieurspecialist. Hij geniet nog na van de periode van twaalf zaterdagen waarin met allemaal vrijwilligers de facelift werd gerealiseerd. Zelf hielp zijn hele gezin mee. “Mijn vrouw was er, mijn zoon en dochter ook. We waren met een heel zwikkie. Elke zaterdag weer. Dan kun je zien waar een kleine club groot in is.”

Tussendoor ging OHVV ook nog in de zonne-energie. Het platte dak van het clubgebouw ligt vol met zonnepanelen. “Een lid van ons, Onno Trouw, zit bij Zonco in Hellevoetsluis. De lijntjes waren dus kort. Met wat subsidies en wat spaarcentjes erin konden we de panelen bekostigen. Het is een investering die zichzelf terugbetaalt. Ik vind dat je als club ook het goede voorbeeld moet geven.”

Smith is naast klusser ook jeugdcoördinator en lijnentrekker. “Bij zo’n kleine club pak je alles aan”, zegt de leerkracht op een basisschool. “De mannen van onze werkploeg hadden zo’n leeftijd bereikt dat ze het niet meer konden. Ik heb aangeboden één keer de lijnen op de twee velden te trekken. Nou, als je dat doet, gaan mensen er vanuit dat je het altijd doet. Blijkbaar waren ze ook tevreden over mijn prestaties en de lijnen recht”, grapt Smith. “Nu doe ik het dus elke week.”

De trainer van de JO19 maakt zich als jeugdcoördinator wel zorgen over de aanwas van onderaf. “Dat we die niet hebben is al een paar jaar aan de gang. De jongste jeugd is de JO13. We krijgen wel eens een aanmelding van een jong voetballertje, maar zolang dat er maar één is, kunnen we er niets mee. We hebben de hoop gevestigd op de nieuwe wijk die ze in Oudenhoorn gaan bouwen. Er komen ongeveer honderdtwintig woningen. Zodra er een brievenbus in die woningen zit, zit er al een flyer van ons in die bus, heb ik gezegd.”

 

Klik hier voor meer artikelen over OHVV.
Klik hier voor meer informatie over OHVV.

In gesprek met René Milot van ZBVH

Trainer René Milot koos bij zijn aantreden vorig seizoen bij ZBVH voor de introductie van een nieuwe speelstijl, die hij dit seizoen verder wilde uitbouwen. Dat leidde tot een prima start, tot vlak voor de nieuwe coronabreak in de competitie de koppositie verloren ging.


ZUID-BEIJERLAND – Het slim counterende Hekelingen maakte een einde aan de korte zegereeks van ‘Hercules’ (0-3), dat drie triomfen op rij had neergezet voordat het de eerste nederlaag in de vierde klasse H leed en de positie bovenaan verspeelde. ,,Uitgecounterd door een gesloten spelende tegenstander die heel handig gebruik heeft gemaakt van de ruimtes die wij boden’’, was de beknopte analyse van trainer René Milot, bezig aan zijn tweede seizoen op Zuid-Beijerland.

De ervaren oefenmeester koos er vorig seizoen bij zijn aantreden voor om af te wijken van de speelstijl die zijn voorganger Robin Borremans succesvol had gehanteerd in de jaren ervoor. Op die ingeslagen weg wilde Milot dit seizoen voortborduren. ,,We willen meer druk op de tegenstander uitoefenen door meer op hun helft te gaan spelen. Daarvoor hebben we de spelers’’, is de opinie van de trainer, die in vergelijking met het voortijdig beëindigde vorige seizoen wat wijzigingen in zijn selectie zag plaatsvinden. Robin Snijders keerde terug van NSVV, waar hij in het tweede was beland, en Marvin Lems, die in de jeugd al voor ZBVH speelde, keerde terug van SHO. Bovendien sloot een fitte Jimmy Andeweg weer aan bij de groep. En er kwam meer concurrentie rond de keeperspositie, aangezien Sven van den Hoogen vanuit het tweede doorschoof en vol  de strijd aanging met Yarno Teuling. ,,Concurrentie is alleen maar goed, in een groep van achttien spelers is het begrijpelijk dat niet iedereen kan spelen. In de aanloop naar het nieuwe seizoen hebben we ook de nodige problemen gekend. Pirmin Buitendijk sloot later aan, Bryan Lodder en Ferdinand Cats konden minder trainen. Toch kwamen we goed uit de startblokken.’’

Voorlopig is er een einde gekomen aan de competitieverplichtingen door de aanscherping van de coronamaatregelen. De vraag zal dan zijn hoe ZBVH dan weer zal herstarten. Aan de ambities en schwung van en in de club zal dat niet veel wijzigen. René Milot, die het prima naar zijn zin heeft in Zuid-Beijerland, is in ieder geval hoopvol gestemd: ,,Met het jonge bestuur dat er nu staat is er leven in de club geblazen. Kor van der Heiden geeft van buiten uit training aan de jeugdtrainers en –leiders. Dat heeft ook een positieve werking. En met de indrukken die ik tot nu toe heb opgedaan moeten we bij de eerste vier kunnen spelen.’’

Klik hier voor meer informatie over ZBVH
Klik hier voor meer artikelen over ZBVH

In gesprek met Anwar Tarfit van RBC

Hij is aanvoerder en sinds de doorstart van RBC all time clubtopscorer. Anwar Tarfit (26) voelt zich op zijn gemak bij de Roosendaal Boys Combinatie, waarmee hij in zijn vijfde seizoen hoge ogen hoopt te gooien in de tweede klasse.

HappyPoint_desinfectie
Het seizoen 2019/2020 van RBC verliep erg tumultueus, maar kende een mooi einde. Er waren financiële problemen, in het bestuur rommelde het flink en dan was er ook nog de geklapte fusie met Halsteren. “Maar wij focusten ons op de prestaties op het veld en die waren uitstekend”, zo kijkt Anwar Tarfit terug. “Natuurlijk weet je nooit hoe het gestaakte seizoen was afgelopen, maar toch voelde ik dat we kampioen gingen worden. We waren ook erg blij dat we naar de tweede klasse mochten en ik merk direct dat we meekunnen op dit niveau. Ik denk dat we minimaal in de top vijf kunnen eindigen.”

Veel meegemaakt
De behendige buitenspeler is bezig aan alweer zijn vijfde seizoen bij RBC en is in de voorgaande jaren steeds meegegroeid met de stadionclub, van de vierde naar de tweede klasse. “Ik heb al het nodige meegemaakt bij deze vereniging. Zo is Koos Waslander na Henk Vos en Danny Matthijssen al mijn derde trainer en ondertussen heb ik ook heel veel spelers zien komen en gaan. Het is jammer dat er jaarlijks zoveel mutaties zijn bij RBC, want dit heeft impact op het teamgevoel. Je smeedt niet zomaar een hechte groep, dat is de afgelopen jaren wel gebleken. Ook nu moeten de jongens weer op elkaar ingespeeld raken. In het seizoen 2016/2017 en in het afgelopen jaar stond er één team en het is geen toeval dat we beide keren bovenaan eindigden.”

Bijzondere status
Tarfit groeide op bij Alliance en speelde daar drie jaar lang voor het vlaggenschip in de derde klasse. De behendige buitenspeler pikte bij de derdeklasser al geregeld zijn goaltjes mee. Bij RBC is hij zelfs met meer dan 57 goals achter zijn naam uitgegroeid tot all time topscorer sinds de doorstart van de voormalige profclub. Hij is er goed op zijn plaats. “Ik ben van deze club gaan houden”, zegt Tarfit. “RBC heeft een bijzondere status in de stad. We staan bekend als arrogant en iedereen heeft wel een mening over ons. Dat vind ik mooi. Als we verliezen, hoor ik het van iedereen. Maar als we iets winnen, dan is iedereen er ook snel bij om me te feliciteren. Tegenstanders vinden het ook altijd gaaf om bij ons op bezoek te komen en onze thuisbasis geeft ons extra kracht. We zijn geen profvoetballers. Maar spelen in een stadion, wie wil dat nu niet?”

Tarfit kreeg afgelopen seizoen een aantrekkelijk aanbod. Hij kon naar Halsteren Zondag 1, maar liet een overstap naar de hoofdklasser passeren. “Ik heb het naar mijn zin bij RBC. De club heeft een speciaal plekje gekregen in mijn hart. Als aanvoerder hoop hier ik nog vele mooie momenten mee te maken, laten we beginnen met een plek in de top vijf dit jaar.”

Foto: Arthur Verbraak

Klik hier voor meer informatie over RBC
Klik hier voor meer artikelen over RBC

 

 

In gesprek met Rean van der Schoot van SVW

Rean van der Schoot (38) is hoofd jeugdopleiding en trainer in opleiding bij GVV SVW. Hij heeft twee kinderen, een zoon van 11 jaar en een dochter van 9 jaar, Finn en Tess. Zij spelen ook allebei met SVW. Finn ging vijf jaar geleden voetballen bij SVW, waarna Rean ook in aanraking kwam met de club. Toen was de club nog groeiende en zoekend naar nog meer hulp. Rean heeft met een aantal ouders geholpen bij de club.

HappyPoint_desinfectie

Ook als speler heeft Rean een verleden bij SVW. “Op mijn negende ben ik begonnen als speler bij SVW. De jeugdopleiding heb ik tot mijn 15e vol kunnen houden. Daarna lonkte het geld van het vakkenvullen en had ik een korte periode andere interesses. Later ben ik wel weer begonnen met voetballen en had ik gekozen voor de combinatie van het veld en zaalvoetbal. Mijn passie heeft echter altijd in het trainen van de jeugd gelegen. Op mijn 14e trainde ik al de jeugd van SVW. Op mijn 21e  ben ik verhuisd naar het Brabantse dorpje Andel. Daar heb ik vervolgens ervoor gekozen om jeugdtrainer te worden. Bij de lokale VV Sparta’30 ben ik een jaar of vijf trainer geweest. Na een jaar of tien mistten we Gorinchem enorm en zijn we weer terugverhuisd. Finn was toen ongeveer vijf en toen zijn we eigenlijk weer direct lid geworden van SVW. De cirkel was weer rond zeg maar”.

Het is duidelijk dat Rean vooruit wilt blijven gaan met SVW. “Als het gaat over SVW, dan zie ik een rijke toekomst voor de club. De club heeft te maken met een enorme groei. Veel toevloeiing van jeugd aan de onderkant en we zien een explosieve groei van het aantal leden in het damesvoetbal. Ik zou graag met ons team van vrijwilligers ervoor willen zorgen dat SVW een goede organisatiestructuur behoudt. Dat we hierdoor de rust kunnen bewaren en kunnen zorgen voor een goede sfeer binnen onze vereniging. Hoe het dit seizoen gaat? Daar kan ik kort en krachtig over zijn. De club staat als een huis, we hebben veel enthousiaste vrijwilligers en veel nieuwe teams. SVW is er klaar voor om er wederom een mooi en sportief seizoen van te maken. Nu nog voetballen. We snakken echt naar wedstrijdritme”.

Elke voetballer maakt hoogte en diepte punten mee in zijn carrière. “Als trainer van het team van Finn was het behalen van het eerste kampioenschap erg speciaal. Na drie keer tweede in een competitie te zijn geëindigd, was de ontlading en de bekroning des te groter om de competitie dan wel een keer te winnen. We speelden vaak goed en verzorgd voetbal, maar dat konden we nu juist niet laten zien in de wedstrijden dat de prijzen verdeeld moesten gaan worden. Hele zwaarmoedige dieptepunten heb ik gelukkig nog niet bij onze vereniging meegemaakt. Wat me wel altijd bezighoudt, zijn de emoties die langs de lijn kunnen oplopen. Op zaterdagmorgen kom ik persoonlijk naar het veld om te genieten van elkaar, het spelletje en de frisse buitenlucht. Helaas stapt niet iedereen met dezelfde gedachten uit bed. Het maakt me soms verdrietig als er een incident plaats vindt en dat een persoon ervoor kiest om uit zijn of haar stekker te gaan. Zonde van de energie en zonde van de sfeer. Ik ga daar nooit aan wennen”.

Piet Schouten word heel erg gewaardeerd door Rean.” Ik kan over heel veel mensen binnen SVW iets lovend zeggen, maar persoonlijk wil ik echt iets oprechts zeggen over Piet Schouten. Ik ken Piet al ruim 25 jaar en ik weet niet beter dat Piet al 25 jaar de regelneef van de jeugd is. Piet regelt heel veel voor de jeugd. Iedereen hangt aan Piet. Hij heeft functies als voorzitter van de jeugd, wedstrijdsecretaris, directeur van de commissiekamer, vraagbaak, vaderlijke arm en nog veel meer. Die man doet zoveel voor de club. Vaak gebeuren zijn onderschatte taken in de schaduw van de club. Het is niet altijd het werk wat opvalt of waar men simpelweg over nadenkt. Nu ik steeds meer taken van Piet mag overnemen, besef ik me steeds meer wat Piet voor de club heeft gedaan en nog steeds doet”.

Rean houd van het spelletje, dat is wel duidelijk. “Voetbal staat voor mij voor een spelletje waar iedereen zijn voldoening uit kan halen. Eenieder vanuit zijn eigen beleving en talent. Ik kom persoonlijk voor veel plezier, zowel op het veld als achter de boarding. Het samenzijn, de teamprestaties, de sfeer in de kantine, dat is waar je het voor doet. Graag wil ik nog jarenlang samen met de mensen binnen SVW voor de vereniging gaan. En daar hebben we een mooi motto voor: #samenmakenwijsvw”.

Meer informatie over SVW? Klik hier
Klik hier voor een ander artikel over SVW