Volgend seizoen zal Jaimy van Wortel de scepter gaan zwaaien bij RSV 1. De 31-jarige ambitieuze trainer uit Hoeven volgt Marco Klijs op, die na 4 seizoenen vertrekt uit Rucphen.

Van Wortel is op dit nog moment werkzaam bij VVR O19-1, waar hij vorig seizoen met deze lichting promoveerde naar de hoofdklasse. Uit de gesprekken met RSV is gebleken dat hij de juiste man is voor deze vooral jonge en gretige groep.

Als voetballer heeft Jaimy heel zijn carrière gespeeld bij VV Hoeven. Op zijn 28^ste  heeft hij er noodgedwongen een punt achter moeten zetten vanwege blessureleed.

Klik hier voor meer artikelen over RSV
Klik hier voor meer informatie over RSV

DSE moet het vanaf november 2021 zonder voorzitter Corné Lauwen doen. 15 jaar lang was hij voorzitter van De Sportvriend Etten. Hij bracht met zijn bestuursleden eenheid in de club, maar vindt het nu tijd voor een frisse wind.

DSE’ers die de twintig nog niet zijn gepasseerd, zullen moeten wennen aan het idee: geen Corné Lauwen als voorzitter. Zij hebben nooit een andere voorzitter meegemaakt, wat veelzeggend is voor hoe lang de 59-jarige Etten-Leurenaar al aan het roer staat. “Maar ik ben niet de langstzittende: dat was Pietje Mathijssen. Die is 22 jaar voorzitter geweest. Ik kom op een mooie tweede plek.” DSE zonder Lauwen, hoe moet dat? “Ach, het gaat gewoon door hè. Zoals het voor mijn tijdperk ook gewoon liep.”

Lauwen merkte afgelopen jaar dat het tijd werd om het stokje over te geven. “Ik voelde dat het mooi was geweest. Je wordt ouder en doet iets al jarenlang, dan verlies je langzaam maar zeker je drive.”

Puzzeltje
De voorzitter gaf tijdens de ledenvergadering van 2019 al aan dat hij zijn termijn niet zou verlengen. “We gaan samen naar de opvolging kijken, maar dat zal nog een heel puzzeltje worden. Ze staan niet bepaald in de rij.” Lauwen weet nog goed hoe hijzelf ‘warm’ is gemaakt voor het voorzitterschap, door voorganger Peter Tunissen. “Ik had helemaal niet de ambitie om voorzitter te worden. Ik was pas een paar jaar terug bij de club, nadat ik op mijn 22ste was gestopt omdat ik vrachtwagenchauffeur werd en geen tijd had om te trainen. Ik keerde terug toen mijn zoon Danny ging voetballen, werd eerst jeugdleider en ging daarna in de jeugdcommissie. Peter nodigde me uit voor een gesprek en zei ineens dat hij mij als opvolger wilde, dat kwam voor mij echt als een donderslag bij heldere hemel. Mijn eerste reactie was: ‘Ik denk het niet.’ Maar ik ben erover na gaan denken en het begon steeds meer te leven. Ik zag genoeg dingen die beter konden. Als niemand in zou springen, zou er nooit iets veranderen.”

De grootste doorn in het oog van Lauwen waren de drie eilandjes binnen DSE: de zaterdagtak, de zondagtak en het vrouwenvoetbal. “We hadden een eerste elftal op zaterdag en eentje op zondag. Die wilden natuurlijk allebei de grootste talenten in hun team. Dat heeft zich uiteindelijk via de natuurlijke weg opgelost. Veel spelers van het zaterdagteam stopten tegelijkertijd vanwege hun leeftijd. Dat elftal hebben we toen uit de competitie gehaald en er is nooit meer een vervanger gekomen. Zaterdag 2 werd het eerste team, maar die speelden in de reserveklasse.” Overigens benadrukt Lauwen bij alles: hij had dit nooit kunnen bereiken zonder de goede organisatie, zijn bestuursleden en de commissies.

Vrouwen
DSE staat bekend als een van de voorlopers in de regio qua vrouwenvoetbal. Decennia voordat die afdeling bij veel clubs een boost kreeg vanwege de prestaties van het Nederlands vrouwenelftal stond er bij DSE al een vrouwenteam op hoog niveau. “Maar dat waren veel vrouwen van buitenaf, die aan kwamen waaien en na een paar jaar weer weggingen. Door de groeiende populariteit van de sport en het ontstaan van de eredivisie werden de beste speelsters uiteindelijk weggeplukt door de eredivisieclubs, waardoor de eigen jeugd meer kansen kreeg. Zo ook bij ons. We hebben dat goed opgepakt, dankzij wat goede trainsters en Peter Baan doet dat nu heel fanatiek.” In de afgelopen vijftien jaar is ook tussen het mannen- en vrouwenvoetbal eenheid ontstaan. “We hebben daar als bestuur geen onderscheid in gemaakt, elke tak is net zo belangrijk. Daarnaast is de clubavond heel belangrijk. Op donderdagavond trainen beide selecties en als je daarna in de kantine komt kijken – in normale tijden – dan zie je dat het vol en gezellig is. Waar spelers van buitenaf vroeger na de training een flesje water haalden en de auto in stapten, is dat nu echt anders.”

Heren 1
Dan het eerste mannenelftal. Lauwen zag dat team de afgelopen vijftien jaar promoveren van de zondag vijfde naar de derde klasse, maar ook het imago kreeg een boost. “We waren al de gezelligste club van Etten-Leur, maar wij vonden dat het niet alleen maar gezellig moest zijn. Een doelstelling behalen en goede prestaties neerzetten is ook belangrijk. Dat zijn we uit gaan dragen. Als een spelersgroep kwaliteit herbergt én het is gezellig, dan komen de prestaties vanzelf.” Met Willem Lambregts als trainer toonde het bestuur aan lef te hebben: een 29-jarige trainer zonder ervaring aanstellen als hoofdcoach. Het pakte goed uit, met promotie naar de derde klasse als resultaat. “Jaren geleden is een jeugdcommissie aangesteld en daar plukken we nu heel veel vruchten van. Onze jeugdafdeling is groter en beter geworden. Wij willen met eigen jongens spelen, geen kippenhok zijn waar spelers na twee of drie jaar weer uit vliegen.” De jeugd heeft altijd een speciaal plekje in het hart van Lauwen gehad. “We organiseren al jaren het DSE jeugdkamp, dat is echt iets unieks. Ieder pinksterweekend vertrekken zij met z’n allen. Ik ben zelf ook een aantal jaar mee geweest, dat is echt mooi om mee te maken.”

Toch blijft DSE last houden van wat elke club overkomt: de grootste talenten worden door grotere clubs opgepikt. Zoals Lauwens eigen zoon, Danny. Of senior net zo goed kon voetballen als Danny? “Ach jongen toch, Danny is zeker vijf klassen beter.” Hij gunt het iedere speler van harte om een stap omhoog te zetten. “Als je een talent bent en een hoger niveau nastreeft, dan moet je dat gewoon doen. Hij zal vast nog wel een keer terugkomen.”

Pensioen
Lauwen floot tot vorig jaar op zaterdag ook nog regelmatig wedstrijden, de fluitende voorzitter dus. Elk weekend staat hij in normale tijden met zijn vrouw langs de lijn bij DSE of Unitas’30, waar zoon Danny momenteel speelt. Naast de hoogtepunten van DSE 1, zoals de twee kampioenschappen, en de vrouwen vond de voorzitter de jubilea mooie mijlpalen.

DSE is Lauwen en Lauwen is DSE. “Ik heb het vijftien jaar met heel veel plezier en trots gedaan, maar het is nu tijd voor jeugdiger bloed. We hebben een mooie, ambitieuze club met een grote jeugdafdeling, die verdient ook een jong en gemotiveerd bestuur aan het roer. Gelukkig hebben we dat al aardig voor elkaar, nu nog een nieuwe voorzitter.” Een vacaturetekst heeft de huidige preses al wel klaar. “Het moet een echte DSE-man of -vrouw zijn, die weet wat er in de vereniging speelt. Het DSE-bloed moet door je aderen stromen. Je moet niet boven de mensen willen staan, dat werkt niet. Daarnaast moet je niet alles zelf willen doen, we hebben goede commissies.” Of Lauwen nog iets anders binnen de club gaat doen, na zijn pensioen als voorzitter? “Ja, naar de wedstrijden kijken!”

Een vriendelijke jongen, met een grote liefde voor voetbal. Dat is Amaar Nuur. Het grootste talent van de Unitas’30-opleiding was hij nooit, maar uiteindelijk heeft hij zich wél in de basis van het eerste elftal geknokt. In de afgelopen jaren maakte hij vanaf verschillende posities twee promoties op rij mee.

Nee, die coronabreak vindt Amaar Nuur maar niks. Hardlopen of fietsen om fit te blijven, daar heeft hij weinig mee. “Ik trap af en toe een balletje op een Cruijff Court in de buurt. Ik wil gewoon lekker voetballen, dat is het leukste wat er is.”

Nuur mist Unitas’30. Hij loopt daar dan ook al vanaf de F-jeugd rond. Tot de C1, tegenwoordig JO15-1, speelde hij nooit in de selectieteams. “Ik heb me heel laat ontwikkeld.” Daarna ging het hard: op zijn zeventiende debuteerde Nuur reeds in Unitas’30 1. Sindsdien is hij niet meer weg te denken uit de geel-zwarte brigade. “Ik heb nooit een vaste positie gehad. Ik kan op het middenveld spelen, maar ook als rechtsback, centrale verdediger of linksback. Mijn voorkeur gaat wel uit naar de positie van controlerende middenvelder. Ik ben een balafpakker die het duel niet schuwt en durft op te bouwen.”

Slimmer
Met zijn 1.95 meter is Nuur fysiek vaak in het voordeel ten opzichte van zijn tegenstanders. Je hoort bij jeugdspelers die doorstromen naar de senioren dat ze moeten wennen aan het harde spel, mar daar had hij weinig last van. “Ik merkte wel dat je in de jeugd iets meer tijd hebt én dat de senioren slimmer zijn. Ze weten hoe ze je uit de tent moeten lokken, vallen precies op het juiste moment.”

Nuur maakte voornamelijk hoogtepunten mee in zijn vijf seizoenen bij Unitas’30 1 tot nu toe. “Ik vond onze twee jaren in de tweede klasse de mooiste. Het contrast was zo groot. In het eerste seizoen speelden we tegen degradatie in de nacompetitie en overleefden we door in de slotfase wedstrijden om te keren of een penaltyserie te winnen. Het jaar daarna werden we kampioen.” Hij vindt het lastig te verklaren, het kampioenschap van het seizoen 2018-2019. “Misschien keken we in het jaar daarvoor wat te veel de kat uit de boom, hadden we te veel respect voor onze tegenstanders. Ook in dat seizoen voetbalden we namelijk zeker niet slecht.”

Periodetitel
Hij merkt dat de eerste klasse Unitas’30 beter ligt. “Wij zijn een voetballende ploeg en doen het beter tegen voetballende teams dan tegen ploegen die erop klappen. Daarom hadden wij weinig moeite met de aanpassing.” Hij denkt dan ook niet dat Unitas’30 zijn plafond heeft bereikt. “Je ziet dat we steeds weer goede gasten uit de jeugd erbij krijgen. Ik denk dat we uiteindelijk nog wel een stapje omhoog kunnen zetten. We maakten vorig seizoen, in ons eerste jaar in de eerste klasse, al aanspraak op een periodetitel. Dat zegt genoeg.”

Dit seizoen is voor Unitas’30 echter niet goed begonnen, met drie punten uit vier duels. Nuur kan dat wel verklaren. “Ik wil corona niet de schuld geven, want daar heeft iedere club last van. We zijn gewoon niet scherp genoeg begonnen. Ik denk dat ook onze nieuwe aanvalslinie een rol speelt. We moeten nog aan elkaar wennen.”

Klik hier voor meer artikelen over Unitas’30.
Klik hier voor meer informatie over Unitas’30

Om de daling van het aantal vrijwilligers een halt toe te roepen, werkt vv de Fendert aan een nieuwe organisatiestructuur. Met het project ‘Aan de slag met de Toekomst’ wil de club duidelijk maken aan zijn leden dat het overal binnen de vereniging wat extra handjes kan gebruiken.

De Fendert bestond in 2019 negentig jaar. ‘Daar kunnen we trots op zijn, maar halen we de honderd wel?’, zo startte het animatiefilmpje dat de aanwezigen konden zien op de nieuwjaarsreceptie van de club. “Die boodschap was misschien wat gechargeerd, want het gaat in principe goed met onze mooie vereniging”, zegt Joost Frijters. “We hebben ruim 550 leden, een hartstikke mooi sportpark en een prima jeugdafdeling. Maar toch is het noodzaak dat onze leden zich bewust zijn van ons vrijwilligerstekort. Want de groep die zich belangeloos inzet voor de club, dunt helaas steeds verder uit. We zullen het echt meer met z’n allen moeten gaan doen om de club ook in de toekomst gezond te houden”, aldus het bestuurslid.

Project
Om daar verandering in te brengen, startte De Fendert in 2020 met het project ‘Aan de slag met de Toekomst’. Dit plan omvat een soort herstructurering van de organisatie om de vereniging toekomstbestendig te maken. “De laatste jaren kregen onze vaste vrijwilligers steeds meer taken erbij omdat ze geen opvolgers voor zichzelf konden vinden. Neem onze voorzitter Kees Rombouts, die heeft ontelbaar veel taken bij de vereniging en dat willen we eigenlijk voorkomen. Om onze bestaande vrijwilligers te ontlasten, werken we daarom nu zo veel mogelijk in projectteams”, zegt Frijters, zelf hoofd vrijwilligerszaken binnen De Fendert. “Dat zijn: het secretariaat, financiën, accommodatiezaken, communicatie, vrijwilligerszaken, technische zaken, kantinebeheer en jeugdzaken. Vrijwilligerswerk moet leuk zijn en laagdrempelig. Een rol als vrijwilliger moet je niet afschrikken, maar juist motiveren. Vele handen maken licht werk, dat is de boodschap die we willen uitdragen.”

Presentatie
Door corona moet De Fendert zijn leden op een andere manier zien te bereiken. Het plan om in de rust van jeugdwedstrijden met ouders in gesprek te gaan, moest helaas in de ijskast. Nu het rustiger is op het fraaie sportpark in Fijnaart, merkt Frijters dat de club zijn leden ook moeilijker bereikt. “Persoonlijke benadering werkt het beste”, zegt het bestuurslid. “Maar we zijn overgeschakeld op een meer digitale campagne en daarmee hebben we toch al enkele extra vrijwilligers kunnen werven. Via WhatsAppgroepen is de hele vereniging tegenwoordig binnen no time op de hoogte van de belangrijkste zaken en de vacatures die we in de nieuwe projectteams hebben.”

Door het project wist De Fendert ook wat vrijwilligers te binden uit onverwachte hoek, tot vreugde van Frijters. “Vaak denk je bij bepaalde taken aan mensen die je kent omdat ze al vrijwilligerswerk doen. Maar door ons project melden zich ook leden of ouders die we nog niet goed kenden. Zo hebben we enkele moeders die willen helpen met de administratie van de club.” Al met al is Frijters blij met het project, maar tevreden is hij zeker nog niet. “We hebben nog een hoop extra vrijwilligers nodig, zowel op structurele als incidentele basis. Voor het vervolgen van de campagne kijken we uit naar de herstart van de competitiewedstrijden.”

Klik hier voor meer artikelen over VV de Fendert.

Ook op momenten dat er niet gevoetbald wordt, gebeurt er van alles op sportpark De Meeren. Meerdere keren in de week komt de trouwe klusploeg van VV Virtus daar bijeen om het fraaie voetbalcomplex spic en span te houden.

Tien jaar lang was hij bestuurslid van VV Virtus, maar Jan Luc Matthee is blij dat hij zich nu alleen richt op zijn rol als Hoofd Onderhoud van de club. De 75-jarige clubman is tevreden met het vernieuwde bestuur, dat zorgt voor moderne plannen en een frisse wind op sportpark De Meeren. “Ik heb mijn rol als bestuurslid altijd met plezier vervuld, maar op een gegeven moment was het genoeg geweest. Ik heb van alles gedaan en ben ook interim-voorzitter geweest, maar die rol liet me niet los. Ik lag er ’s nachts wakker van, was altijd met de club bezig. Die tijd is nu voorbij.”

Loyale groep
Matthee is al jaren lid van de trouwe klusploeg van Virtus, die belangeloos veel werk verzet voor de club van blauw en wit. Elke maandagochtend komt een groepje van zeker twaalf gepassioneerde vrijwilligers zoals Matthee bijeen, om de handen uit de mouwen te steken. “We maken de kleedlokalen en kantine schoon, ruimen rommel op en doen het groenonderhoud langs de velden op die dag. Ook op donderdag is er altijd wel iets te doen, maar dan zijn we vaak met een kleinere club”, legt het Hoofd Onderhoud uit. “En uiteraard nemen we de tijd om een kop koffie te pakken en een worstenbroodje te eten. Dan praten we over van alles en wordt er veel gelachen. Want het moet ook gezellig zijn.”

Taart
Niet alleen alle leden van VV Virtus zijn enorm blij met de klusploeg. Ook de gemeente Moerdijk is content met de vrijwilligers. In september van dit jaar stapte wethouder Désirée Brummans op een maandagochtend met een grote taart de kantine van de club binnen, om de mannen te bedanken voor hun inspanningen. Zij hadden in de maanden daarvoor namelijk hard gewerkt aan de renovatie van het oude gedeelte van de kleedkamers van de voetbalvereniging, waardoor er meer resultaat voor elkaar was gebokst dan was gebudgetteerd. “We hebben de gemeente veel werk uit handen genomen. We hebben de mechanische ventilatie veranderd en gewerkt aan het verleggen en aanpassen van elektraleidingen”, zegt Matthee. “Het was hard werken en het is leuk dat de gemeente aan ons dacht.”

Matthee geniet van de klusochtenden bij VV Virtus, waar hij erg actief is geworden sinds hij in 2007 met pensioen ging. “We hebben een gezellige klusgroep. De jongste is denk ik 65 en de oudste zelfs 80. Ook in de weekenden zien we elkaar regelmatig op de club. Ik ga graag bij de thuiswedstrijden van het eerste kijken op zondag en op zaterdag bij de duels van mijn kleinzoon, die in de JO15-1 van VV Virtus speelt.” Matthee is trots op sportpark De Meeren, dat dankzij zijn ploeg in goede staat verkeert. “Maar er is altijd nog wat te doen, we verzinnen elke keer wel nieuwe klusjes.”

Meer artikelen over VV Virtus? Klik hier.
Meer informatie over VV Virtus? Klik hier