Wat begon toen zijn zoontje een aantal jaren geleden ging voetballen bij VVC’68 is voor Jeroen van Loon de afgelopen jaren inmiddels uitgegroeid tot een reeks aan uiteenlopende taken, functies en verantwoordelijkheden bij de zaterdagclub uit Halsteren.

“Je weet ook wel hoe het gaat. Je meldt je zoontje aan om lid te worden, gaan eens kijken bij een training, je neemt eens een training over en voor je het weet sta je wekelijks op het veld en groei je er van lieverlee in mee. Dan help je  een middagje in de kantine, doet wat op het terrein en ‘ineens’ zit je in het bestuur van de club. Zo is het bij mij wel een beetje gelopen, maar ik vind het bovenal geweldig om te kunnen en mogen doen. VVC’68 heb ik ervaren als een enorm warme club, waar je ook echt de waardering krijgt en voelt voor wat je als vrijwilliger doet. Dat voelt als een warme deken en dat vind ik mooi.”

En dan te bedenken dat Van Loon zelf ooit begon te voetballen bij ‘grote buur’ RKSV Halsteren, waar hij van zijn zevende tot zijn negentiende speelde. “Een blessure zorgde ervoor dat ik moest stoppen met voetballen. Daarna leerde ik mijn huidige vrouw kennen en heb ik vanwege mijn werk een tijd verderop in het land gewoond. Toen we enkele jaren geleden terugkeerden in Halsteren wilde mijn zoontje op voetbal. Ik heb er toen voor gekozen om niet voor mijn oude club te kiezen, maar om mijn zoontje aan te melden bij VVC’68, naar nu bleek een goede keuze want ik heb de vereniging echt in mijn hart gesloten. Het is gemoedelijk en warm. Ondanks dat de club de afgelopen jaren natuurlijk qua sportieve prestaties een flink veer heeft gelaten en van de eerste naar de vierde klasse is afgezakt, zie je dat op heel veel vlakken de vereniging in de lift zit en dat is mooi om daaraan je steentje te kunnen bijdragen.”

Dat ‘steentje’ zoals Van Loon schetst is echter wel groter dan hij zelf benoemt. Want in de afgelopen jaren stond hij als trainer op het veld bij het elftal van zijn zoon van de JO8 tot en met de JO15. “Toen werd me gevraagd of ik niet wat in het bestuur wilde doen. Daar heb ik ja op gezegd en sindsdien ben ik geen trainer meer maar doe ik de begeleiding van inmiddels de JO19. Daarnaast ben ik ook al enkele seizoenen leider bij het eerste elftal.”

Maar dan nóg houden de taken bij VVC’68 niet op…. “Dat klopt. Want toen de jeugdvoorzitter stopte heb ik die taak overgenomen en ben dus nu verantwoordelijk voor de jeugdafdeling van de club. En inmiddels ben ik ook kantinebeheerder geworden. Dus het bordje ligt qua taken en verantwoordelijkheden inderdaad behoorlijk gevuld. Maar ik vind het gewoon allemaal geweldig leuk om te doen en een bijdrage te leveren aan deze vereniging. We hebben een groep met heel toegewijde vrijwilligers die allemaal het beste met de club voor hebben. En als je van mensen te horen krijgt dat de zaken goed geregeld zijn op de terreinen waarvoor je verantwoordelijk bent, dan geeft dat ook weer de nodige energie.”

Met ruim driehonderd leden is VVC’68 geen kleine, maar ook geen megagrote vereniging te noemen en dat is een omgeving waarin hij zich prettig voelt. “We hebben een mooi jeugdplan opgesteld, waarbij we vooral van onderaf willen bouwen en zorgen voor continuïteit en doorstroming naar onze senioren op termijn. In de onderbouw hebben we weer flinke aanwas, alleen de bovenbouw blijft nog wat achter. Maar toch zien we de toekomst positief tegemoet. Er is een vaste kledinglijn doorgevoerd door de gehele club, de velden liggen er netjes bij en ook de kantine is op orde. Nu is het alleen zaak dat we ook sportief weer stappen kunnen gaan zetten bij de senioren. Al werkt corona daar helaas niet echt aan mee. We willen vooruit, maar kunnen vooralsnog alleen maar trainen en gemixt wat oefenpotjes spelen op de club. Maar het is en blijft geweldig om op de club te zijn, ongeacht of dat nou op het veld, naast het veld, achter de bar of in de bestuurskamer is. Ik realiseer me dat ik veel dingen op mijn bord heb liggen, maar het zijn allemaal zaken die enorme voldoening geven. En zolang ik dat gevoel heb, dan zal ik er zéker mee door blijven gaan.”

Klik hier voor meer informatie over VVC’68

Klik hier voor meer artikelen over VVC’68

Een beslissing om afscheid te nemen van het oude en vertrouwde is altijd eentje die omgeven is door twijfels en weerstand. Toch is de vorming van SJO De Markiezaten, de nieuwe Samenwerkende Jeugd Organisatie van Nieuw Borgvliet én FC Bergen, uiteindelijk de beste oplossing voor beide clubs.

Dat is de mening van Sebastiaan Tempelaars (Nieuw Borgvliet) en Michael Timmermans (FC Bergen), de beide initiators van de samensmelting. “We maken met beide verenigingen gebruik van hetzelfde sportpark, dezelfde kleedaccommodaties en velden. Dat was altijd passen en meten én alles moest steeds goed op elkaar worden afgestemd. Daarbij liepen we vaak als clubs tegen dezelfde problemen aan. Het is zeker geen makkelijk besluit geweest om samen te gaan met een andere club. Maar ik zag als bestuurslid de afgelopen jaren hoe onze groep vrijwilligers begon te krimpen en ik voorzag op termijn toch grote problemen. Daarop heb ik contact gezocht met Michael en hebben we gekeken om onze krachten te bundelen. En ik denk dat we de beste toekomst garanderen voor onze jeugdspelers als we samengaan onder één naam en één vereniging worden”, zegt Tempelaars.

Dat beaamt ook Timmermans volmondig. “Ik was samen Sebastiaan in de voorbereiding aan het kijken om alle trainingsschema’s op elkaar af te stemmen en toen stelden we ons steeds vaker de vraag: waarom gaan we niet samen? Daarop hebben we de plannen verder uitgewerkt en in september waren onze beide besturen ermee akkoord. Zo hadden we een nieuwe naam, voldoende vrijwilligers én kunnen we nu vanaf het nieuwe seizoen alle jeugdleden weer in hun eigen leeftijdscategorie laten voetballen. Daar zijn we enorm blij mee.”

En hoewel beiden een kloppend hart hebben voor hun eigen club en met recht allebei kunnen terugkijken op een flinke staat van dienst bij zowel Nieuw Borgvliet als FC Bergen, hebben Tempelaars en Timmermans bewust niet de clubkleuren laten terugkeren in dat van de nieuwe SJO, dat de opmaat zal zijn voor een uiteindelijke fusie tussen beide Bergse vierdeklassers. “Het nieuwe, turquoise tenue is gebaseerd op een oud tenue van het Braziliaanse elftal en is in combinatie met donkerblauw een tenue dat je qua kleur nergens ziet, bovendien met een gloednieuw logo. De presentatie was spannend, maar de reacties zijn vooral positief. We beseffen dat iedereen met sentimenten zit voor wat betreft hun eigen club, de kleuren, logo en historie. Maar dit is gezien de ontwikkelingen van de huidige tijd de beste stap die we konden nemen. Zéker ook met het oog op de toekomst.”

“De jeugd zit bij elkaar op school, woont soms bij elkaar in de wijk, gaat om te voetballen naar hetzelfde complex toe maar zat in een andere kleedkamer en droeg in het weekend een andere kleur shirt…. Dat is vanaf nu dus niet meer en met elkaar gaan we werken aan een heel nieuw en hopelijk voor beide clubs heel mooi hoofdstuk qua jeugd”, voegt Timmermans toe.

Voorlopig zullen voor wat betreft de seniorenelftallen beide clubs nog ‘gewoon’ blijven bestaan en in competitie blijven. FC Bergen in de vierde klasse zaterdag, terwijl Nieuw Borgvliet blijft uitkomen in de vierde klasse van het zondagvoetbal. De vorming van SJO De Markiezaten is echter wel een voorbode van een samengaan van beide verenigingen in de toekomst. “Maar eerst gaan we al laten zien dat we qua jeugd de boel op de rit hebben. De eerste stap is gezet en daar zijn we trots op.”

Vindt hier meer artikelen over FC Bergen en Nieuw Borgvliet
Klik hier voor meer informatie over SJO De Markiezaten

Het was al in 1949 dat Janus Roozeboom (83) op zijn twaalfde lid werd van voetbalvereniging NVS, dat vier jaar eerder werd opgericht. Vandaag de dag is hij nog altijd actief voor de vierdeklasser als vrijwilliger bij de groenploeg.

“Als het had gekund dan was ik wel eerder lid geworden, maar vroeger mocht dat pas vanaf je twaalfde. Pas in 1950 hadden we voor het eerst een jeugdelftal en konden we wedstrijdjes gaan spelen. Mijn vader was de eerste voorzitter van NVS en is dat zeventien jaar lang gebleven en zelf kreeg ik van hem allerlei klussen en karweitjes die ik voor de club moest doen.”

Roozeboom deed het zonder morren en was zodoende feitelijk de eerste echte en zeker jongste vrijwilliger bij de club. “We hadden destijds twee ballen, een slechte en een minder slechte. Ik moest die ballen na de wedstrijden altijd schoonmaken, afdrogen én met ledervet inschuiven. Dat waren toen van die ballen met een veter. Wij zeiden altijd: een bal van leer, die doet soms flink zeer… En zo was het absoluut ook.”

Verder moest hij altijd op zes plekken in het dorp de pamfletten ophangen waarop de wedstrijden, zowel uit als thuis, werden aangekondigd. “Ik moest toen op de pamfletten ook de naam van de tegenstanders schrijven en het tijdstip van voetballen. Dat moest toen op verschillende plekken worden opgeplakt zodat mensen wisten wanneer er werd gespeeld en tegen wie. Maar ook ging ik geregeld met de verfkwast in de weer om de doelen te schilderen. Het was leuk om te kunnen doen en mijn vader daarmee te helpen. Ik ben enorm trots wat hij heeft gedaan voor NVS en dat hij ook op sommige momenten de club in leven heeft weten te houden met kunst en vliegwerk. Maar het is gelukt en de club bestaat gelukkig nog altijd.”

Naast Janus staken ook zijn vader én Japje Plantsoen de handen flink uit de mouwen, om de velden toentertijd altijd speelklaar te maken. “In de begintijden huurden ze velden bij de boer waarop de wedstrijden werden gespeeld. Mijn vader en Japje die moesten toen soms voor de wedstrijd nog snel de achtergebleven koeienvlaaien weghalen, zodat de spelers daar niet over uitgleden haha. Mooie toch? Eén keer dreigden ze niet te kunnen voetballen, omdat een boer ineens zijn veld niet meer wilde verhuren. Toen is mijn vader naar de geestelijke adviseur gestapt, die had je toen nog. Mensen waren toen nogal gelovig en ook die boer. De geestelijk adviseur ging langs bij de boer en het was binnen vijf minuten geregeld.. Dat zijn gouden herinneringen hoor aan deze club.”

Naast dat Roozeboom van zijn negentiende tot zijn vijfendertigste in het eerste voetbalde, ging hij daarna nog door in lagere teams van NVS, totdat hij op zijn zestigste stopte. Ik begon daarna nog een zaalvoetbalteam en viel af en toe nog in, maar op mijn vierenzestigste heb ik mijn schoenen voorgoed als speler opgeborgen, dus ik heb mijn balletjes wel getrapt.”

Als vrijwilliger heeft Janus zichzelf behoorlijk verdienstelijk voor de club gemaakt, die in 2020 75-jaar bestond. “Ik ben jeugdleider geweest, leider bij het eerste elftal, het derde en de veteranen én heb ook nog wel wat trainingen verzorgd. Mijn vrijwilligerswerk zie ik ook als een soort eerbetoon aan mijn vader, die toch aan de wieg van NVS heeft gestaan.”

Vandaag de dag brengt hij nog immer het NVS-nieuws rond op het dorp en is de NVS’er nog wekelijks op de club te vinden als lid van de groenploeg. “Iedereen heeft zijn eigen taak. Timmermannen die de boel repareren, mensen die het groen onderhouden en zelf doe ik het schilderwerk aan de accommodatie. Het is vooral een leuke en sociale bezigheid waarvan ik geniet. Ook ga ik geregeld nog wel wedstrijden kijken, behalve als het te koud is. Dan blijf ik thuis. De afgelopen periode mis ik die zondagen wel hoor, het is maar stil op het sportpark. Hopelijk kunnen we in het nieuwe seizoen weer wat meer leven in de brouwerij verwachten. En dat jubileum vieren, want dat is wel iets waar ik een beetje naar uitkijk…”

Klik hier voor meer informatie over NVS.
Klik hier voor meer artikelen over NVS.