Unitas gaf in 2020 een impuls aan het vrouwen- en meisjesvoetbal in de Gorinchemse regio nadat SteDoCo afscheid nam van haar landelijk spelende vrouwentak. Een aantal speelsters maakte de overstap van Hoornaar naar Molenvliet.

Het vrouwenteam van Unitas kreeg nog veel meer body toen ook vrijwel de volledige zaalselectie van het in de eredivisie uitkomende ZVG/Cagemax zich bij de club op het veld aansloot. Noëlle Elands (22) heeft al een mooi rijtje clubs achter haar naam staan. Via GJS, SteDoCo, SVS’65 en Sleeuwijk landde zij dit seizoen op Molenvliet bij Unitas. ,,Wij hebben nu een leuke groep bij elkaar, waarvan de kern ook bij ZVG/Cagemax in de eredivisie uitkomt. Ik schat ons niveau nu gelijk aan GJS en Sleeuwijk, hoewel ik GJS op dit moment niet echt goed ken.”

Vervelend was dat de KNVB het verzoek om dit nieuwe team op een zo hoog mogelijk niveau te laten instromen, niet honoreerde. ,,Wij hebben in mei 2020 bij de KNVB gevraagd minimaal op tweede-klasseniveau te kunnen starten. Het werd de derde klasse maar daarin kregen wij in september en oktober te weinig weerstand”, weet Jurriaan Krielaart, bij Unitas verantwoordelijk voor het prestatieve vrouwenvoetbal. Nadat half oktober de competitie werd afgebroken, gaf de KNVB aan dat de indeling voor het komende seizoen ongewijzigd wordt voortgezet. ,,Dat leek ons voor ons vrouwenteam geen goed plan. Onderbouwd met het verhaal dat wij er een meisjesteam onder negentien (MO19-1) landelijk op het hoogste niveau achter hebben, is nu gevraagd het vrouwenteam in de eerste klasse te laten instromen. Ik spreek uit dat wij de ambitie hebben om met dit vrouwenteam op termijn op hoofdklasseniveau te gaan uitkomen.”

Elands vindt dat minstens een klas hoger voor Unitas beslist beter is. ,,Met Sleeuwijk heb ik tweede klasse gespeeld en dat niveau zou ons straks ook goed passen. Overigens zou voor ons vrouwenteam voetballen op zondag niet verkeerd zijn vooral ook omdat wij in de eredivisie zaal op vrijdagavond uitkomen. Vaak zijn wij bij uitwedstrijden laat terug in Gorinchem. Maar het is geen must hoor. We zijn fit, dan is dat ritme wel te doen.” Unitas heeft een vrouwenteam van goed niveau. ,,Toch streef ik niet per se voetballen op bijvoorbeeld hoofdklasseniveau na. Ik doe het vooral voor mijn plezier.”

Unitas werkt hard aan het MO19-team voor het volgend seizoen. Krielaart: ,,Daarom hebben wij een aantal clinics georganiseerd. Daaruit zijn verschillende talenten naar voren gekomen.” Nina Reitsma, uitkomend voor Unitas MO19, heeft een achtergrond bij SteDoCo. ,,Daar had ik de pech om in 2019 mijn voorste kruisband af te scheuren. Ik ben gelukkig weer helemaal fit.” De Streefkerkse gaat op zoek naar een volgende uitdaging. ,,Ik ben ambitieus en wil naar een hoger niveau. Clubs als RVVH, Sparta en Excelsior/Barendrecht zijn opties.” Krielaart vindt het aan de ene kant jammer dat de betere speelsters Unitas verlaten, maar gunt ze uiteraard succes in de toekomst. ,,Het zou mooi zijn als een speelster vanuit Unitas een keer de eredivisie kan halen.”

De vrouwen krijgen vergelijkbare faciliteiten als het mannenteam, dat in de derde divisie van het zondagvoetbal uitkomt. Groot voordeel is dat de trainer, Kamal Ettaoufiki, naast de Unitas-vrouwen ook het zaalteam van ZVG/Cagemax onder zijn hoede heeft. Hij zorgt ervoor dat de vrouwen niet overbelast worden. Daarnaast is het MO19-team van groot belang voor de club omdat het kwalitatief al heel dicht tegen het eerste vrouwenteam aanzit. Een aantal meiden van het MO19-team maakt straks de stap naar een BVO. Dat hebben zij bij Unitas afgedwongen.

Klik hier voor meer informatie over Unitas
Klik hier voor meer artikelen over Unitas

Robin IJsselstijn, de gemakkelijk scorende aanvaller, probeerde het even bij ASV Arkel maar de twijfel sloeg toe. Hij keert terug naar SVS’65 en kijkt uit naar de samenwerking met Willem Looijen.

Dus keert IJsselstijn terug naar de bijzondere sfeer bij SVS’65. De voetbalclub met slechts één veld en die kleine, maar oergezellige kantine, geleid door Ad en Jannie. De kantine fungeert ook als dorpswinkel als kinderen om snoep verlegen zitten.

Het is een beetje saai en rustig in coronatijd. IJsselstijn: ,,Met Arkel konden wij gelukkig wel doortrainen. Maar het verhaal is bekend. Er is niets om naartoe te werken. Het doel ontbreekt. Ik zou zo graag weer wedstrijdgericht trainen en naar de zaterdagwedstrijd toewerken. Nu ontbreekt de scherpte, daar betrap ik ook mijzelf op. Ik sla wat vaker een training over als ik kan overwerken.”

Zoals heel veel voetballers bij ASV Arkel en SVS’65, heeft ook Robin IJsselstijn zijn roots bij GJS. ,,Ik heb na mijn jeugdopleiding op mijn achttiende voor SVS’65 gekozen. Ik ging eigenlijk met trainer Glenn Calor mee, die van GJS 2 naar SVS’65 verhuisde. Ik ben van die club gaan houden.” Toen IJsselstijn in Spijk aansloot, kwam de club uit een diep dal. Het seizoen ervoor werd slechts één punt bij elkaar gevoetbald.

,,Maar er kwamen destijds betere tijden omdat er naast mij nog een aantal spelers kwam. Ik heb er zeven seizoenen gespeeld. Toen ik wegging stonden wij op plaats drie met nog kans op promotie.” Toch koos IJsselstijn ervoor om te vertrekken. Het twee klassen hoger spelende ASV Arkel lonkte. ,,De berichtjes van die jongens uit Arkel bleven maar komen en toen ben ik met trainer Leon Elands gaan praten. In overleg met hem wilde ik kijken of ik het tweede- klasseniveau aan zou kunnen. Corona hielp aan de situatie niet mee, want de competitie werd alweer snel stilgelegd.”

Bij Arkel kon IJsselstijn de spitspositie vergeten, want die is voor topscorer Corné van Horik. ,,Maar ik zag opties op de flanken. Ik had de pech dat ik een enkelblessure opliep. Ik kwam tot twintig minuten in het bekertoernooi, scoorde één keer en dat was het. Lang heb ik gedacht ook volgend seizoen voor Arkel te spelen. Hopelijk in een vol seizoen mijzelf kunnen bewijzen, maar de twijfel sloeg toe. Wil ik wel een seizoen op mijn tenen lopen, heel hard knokken en mogelijk toch op de bank belanden, terwijl ze bij SVS’65 misschien wel in de top van de vierde klasse gaan meedraaien. En ik durf wel te stellen dat in Spijk voor mij de kans op een basisplaats heel wat groter is. Ik heb daarover uitgebreid met trainer José van der Veen gesproken. Hij is heel positief over mijn terugkeer. Ik verwacht met name veel van de hernieuwde samenwerking met Willem Looijen.”

Er mag van SVS’65 weer wat verwacht worden. De selectie blijft, met het schildersduo Looijen/Westerduin erbij intact en met Robin IJsselstijn komt er scorend vermogen bij.

,,Ik heb heel veel positieve reacties gehad op mijn terugkeer. Bovendien ben ik een fan van het voetbal op kunstgras omdat ik daar zeven jaar op heb gevoetbald.”

Klik hier voor meer informatie over SVS’65

Klik hier voor meer artikelen over SVS’65