Drie keer een gescheurde voorste kruisband zette een streep door de actieve voetbalcarrière van Teun Lips, op zijn 22^ste moest de keeper van JEKA noodgedwongen stoppen. Toch is de JEKA-man nog altijd betrokken bij de club. Tijdens zijn opleiding werd hij verzorger bij het eerste, nu is hij vanuit Medifit fysiotherapie het aanspreekpunt op de club.

BREDA – Samen met zijn collega’s pakt Lips alles op bij JEKA. “We doen het complete plaatje, van de jeugd tot en met de senioren. En dan pakken we niet alleen de selectie, we doen ook de breedtesport”, legt hij uit. En dat is bij zo’n grote vereniging soms best even aanpoten. “Soms zijn er weekenden dat je zes of zeven voetballers ziet, vanuit de E’tjes tot de selectie. We proberen een speler altijd binnen 24 uur te zien, zodat we snel een goede diagnose kunnen stellen en volgende stappen kunnen zetten.”

Lips liep vanaf zijn zevende rond bij JEKA, hij kent de club door en door. Zijn achtergrond qua blessures zorgt daarnaast ook voor een goed gevoel bij de huidige voetballers van de Bredase Tricolores. “Ik heb zelf aan de andere kant gestaan. Ik weet dat je zo snel mogelijk aan de beurt wil zijn bij de fysio, dat je wil weten wanneer je weer kan voetballen. Dat zit wel altijd in mijn achterhoofd.”

Medifit fysiotherapie en JEKA hebben een goede samenwerking, die onlangs voor vijf jaar verlengd is. “We hebben daarbij ook een inloopsspreekuur op maandag. En bij het eerste zit een verzorger die samenwerkt met ons, dat is een oud-stagiair. Dat geeft vertrouwen, die samenwerking loopt ook goed.”

Als fysiotherapeut zit je soms in een moeilijke situatie. Je hebt vaak een goede band met spelers die je eigenlijk het liefst niet ziet. “Als een voetballer mij ziet op de praktijk, dan is dat geen goed teken. Ik zeg het ook altijd: ik hoop je voorlopig niet meer te zien, maar als het nodig is dan ben je welkom.” Kwaliteit staat daarbij voorop, dus komt Lips soms met een vervelende mededeling voor voetballers. “Ik zeg liever nee op het moment dat ze vragen of ze weer mogen voetballen, als dat nog niet kan. Beter een keer nee zeggen dan dat ze vervolgens nog langer geblesseerd zijn.”

Voor meer artikelen over Jeka, klik hier.

Voor meer informatie over Jeka, klik hier.

Voetbalkampen, ze zijn er in allerlei soorten en maten. En er worden herinneringen voor het leven gemaakt. Hans Schaerlaeckens maakt het bij vv Bavel allemaal van dichtbij mee, inmiddels al 42 jaar. Dit keer was het kamp niet in het voorjaar, maar begin september. Het belangrijkste ingrediënt om er een geslaagd kamp van te maken was er echter ook nu gewoon weer: de lachende gezichten van de kinderen.

BAVEL – Het is maandagochtend als Schaerlaeckens vertelt over het laatste kamp. Eerst zijn er bijna verontschuldigingen, hij is net uit bed. “Het was toch weer pittig”, zegt hij lachend. Zondagavond lag hij er al om negen uur ’s avonds in. Niet gek, de twee dagen daarvoor was het kwart voor vier voordat hij ging slapen. “Ik wil de laatste zijn, zien dat alles op bed ligt. En om half zeven à zeven uur is alles weer wakker. Het was pittig.”

Ruim veertig jaar geleden stroomde Schaerlaeckens in als leider op het kamp, dat heeft hij vijf of zes jaar gedaan. “En vanaf toen had ik de eindverantwoording. Ik zet het meeste in elkaar, wat ik dan naderhand verdeel. Sinds kort werk ik wel met coördinatoren, ik word er ook niet jonger op”, zegt de man die in september 61 werd.

Groot plezier
Dat het pittig is en dat hij eigenlijk even moet bijkomen is geen probleem, Hans heeft het er graag voor over. “Het mooiste? De lachende gezichten, dat ze laten zien dat ze het naar hun zin hebben. Als ik op Bavel fiets of rijd, dan kom ik kindjes tegen met hun moeder. Dan zeggen ze ‘hoi Hans’ of ik hoor dan: ‘Hee, dat is die meneer van het kamp’. Schaerlaeckens geniet daar wel van, al staat hij het liefst niet al teveel ‘in the picture’. “Ik doe andere activiteiten bij de voetbal, zoals de zaalvoetbaltoernooien, bingo, chocolade-actie. Maar het liefste uit het zicht, niet op de voorgrond.

De donderdag voor het kamp stond er op de paarkeerplaats van de voetbalclub een vrachtwagen die gevuld werd met allerlei spullen voor het kamp. De avond voordat zo’n 140 kinderen naar De Mussenberg in Loon op Zand kwamen, waar het voetbalkamp van Bavel volgend jaar voor de twintigste keer plaats zal vinden, reed de vrachtwagen vol spullen al richting die locatie. Het is tot in de puntjes geregeld. Schaerlaeckens, die in het verleden ook onder meer leider en jeugdvoorzitter bij Bavel is geweest, doet het allemaal nog met veel plezier. “Het is nog steeds heel leuk. Ik denk dat ik sowieso nog een paar jaar door ga. Maar dat roep ik al heel lang. Mijn vrouw zegt wel eens: is het geen tijd om het over te dragen? Maar op de een of andere manier lukt dat nog niet.”

Veranderingen
Normaal gesproken begint de voorbereiding op een kamp met de nieuwjaarsreceptie, omdat het kamp vaak in maart of april is. Vier maanden van tevoren begin je. Mensen zoeken, het programma in elkaar zetten, schema’s maken. Ik deed het voorheen alleen, nu zijn er ook jonge gasten die dingen willen doen. Die zeggen: waarom laat je ons dat niet doen. Ik probeer daarom wat dingen door te schuiven, zodat ik er nog meer van kan genieten. Al komt dat meestal pas echt als het zondagmiddag is en alles en iedereen is terug. Dan kan ik ontspannen.”

Schaerlaeckens zag in veertig jaar tijd veel veranderen, maar het voetbalkamp is nog steeds het voetbalkamp. “De hoofdmoot is voetbal. Nu heb je bijvoorbeeld opblaasbare spellen, dat hadden we vroeger niet. En toen gingen we een midweek en toen ik begon waren we met veertig kinderen. Maar het draait nog steeds om voetbal. En aan het einde van het kamp is iedereen afgebrand.” Van een penaltybokaal tot een voetbalcompetitie en van spandoeken schilderen tot het spel ‘op de stropdas’, de kinderen hebben zich vermaakt. “En daar gaat het om, dat ze echt genieten.”

Klik hier voor meer informatie over VV Bavel
Klik hier voor meer artikelen van VV Bavel

‘WDS’19 is zeer verheugd dat er op het gebied van keeperstraining een specialist in huis is gehaald’. Met die zin werd de samenwerking tussen WDS ’19 en Keepersschool Oomens aangekondigd. Bernie Oomens gaat bij de Bredase club zowel de jeugdkeepers als de keepers van de dames- en herenselectie trainen op donderdag.

BREDA – Of de keepers jong of oud zijn die op het veld staan maakt voor Oomens niet uit, aanvallend keepen is wat hij ze bij wil brengen. “Zo snel mogelijk in balbezit komen, alles naar de bal toe. Dat probeer ik er al van jongs af aan in te krijgen.” En dat is dus voor iedereen, want het is niet dat hij alleen de talenten onder zijn hoede neemt. “Ik train van de Onder 8 tot de senioren. En alles wat er tussenin zit. Eigenlijk iedereen die graag keept.”

Oomens schreef op basis van zijn ruime ervaring een trainingsvisie voor keepers. Krijgt hij wat dat betreft carte blanche bij WDS ’19? “Ja. Ik kom hier met mijn eigen naam, train volgens mijn idee. Het aanvallend keepen met ontwikkelingsfases erin. En uiteraard gaat het altijd in overleg met de club.” Dat laatste vindt Oomens sowieso belangrijk. “Ik blijf heel graag in overleg. Er komen ook een aantal momenten, om te kijken hoe de samenwerking verloopt. In eerste instantie is het voor één jaar, dan kunnen we jaarlijks kijken of het van twee kanten bevalt.”

Gesprekken voert Oomens ook met alle keepers. In een persoonlijk ontwikkelingsplan stellen we samen doelen, die bespreken we drie keer per jaar in de POP-gesprekken. Dan kijken we hoe het gaat en waar de keepers op moeten letten.” Alles om de doelmannen beter te maken, dat is wat Oomens wil. “Ik verwacht dat ze hun best doen. Ik heb bij mijn keepersschool ook de slogan: passie, plezier en prestaties. Je moet passie voor het keepersvak hebben en je moet vooral plezier hebben. Als keepers de eerste twee hebben, komt de derde vanzelf.”

Met Oomens hebben alle WDS ’19-keepers in ieder geval het perfecte voorbeeld. De keeperstrainer straal enorm veel passie en plezier uit. “Dat is ook echt mijn kracht, ik ben ook heel fanatiek. Ik vind bewegen ook erg belangrijk. Voor kinderen, voor de groteren, voor mezelf. Het is het belangrijkste wat er is. Blijven sporten, lekker naar buiten.”

Iedere maand is er een centraal thema, van hoge ballen tot voetbalvaardigheden en van basistechniek tot 1-op-1. Dat thema is voor alle keepers. “Het is eigenlijk zoals de KNVB wil, voor iedereen dezelfde training. Maar per leeftijd en niveau leg je de accenten wat anders. Je gooit een bal harder, zet een pionnetje anders neer waardoor ze moeilijke moeten vallen of verder moeten duiken. Dat maakt het ook leuk. En daardoor is iedereen welkom, van een mindere keeper tot de hele goede keeper. Van beginners tot senioren die bijna alles al weten.”

Op die manier staat Oomens iedere donderdag vier uur op de trainingsvelden van WDS ’19, om alle keepers hun eigen doelen te laten halen. De club is er blij mee, Oomens ook. “Ik krijg vertrouwen, dat is fijn.”

Voor meer artikelen over WDS’19, klik hier.

Voor meer informatie over WDS’19, klik hier.