Ivo van Moergestel tekende in februari 2020 een contract voor anderhalf jaar bij JEKA. Toen het einde van zijn contract in zicht kwam, had hij slechts een handjevol wedstrijden als trainer op zijn naam staan. De hoofdtrainer zette een handtekening onder een nieuw contract, hopend op een echt voetbalseizoen. Al heeft de oefenmeester weinig te klagen gehad over de trainingen die hij in coronatijd heeft gegeven.

BREDA – Het eerste en tweede werden samengevoegd, vanuit daar werden groepjes gemaakt. “Je moet in de bubbel blijven, zoals dat dan heet. We gingen in groepjes van twee- en viertallen trainen, net wat mogelijk was en wat mocht. Iedere dinsdag- en donderdagavond werden er acht of negen verschillende stationnetjes uitgezet. En het mooie was: iedereen kwam helpen. We hadden van het eerste en tweede twee trainers, maar ook de fysio, de grensrechter en teammanager kwamen helpen. Bij ieder onderdeel stond wel een trainer of begeleider. Eigenlijk spatte het enthousiasme er vanaf. Het was zo druk op de training, dat was echt gaaf. Iedereen vond het ook erg leuk om elkaar te zien, ook al was het op afstand.”

Van Moergestel zorgde ervoor dat plezier en ‘een stukje fit houden’ gecombineerd werden. Zijn achtergrond als sportdocent heeft hem daarbij wel geholpen. “Ik heb zelf het CIOS gedaan en daarna ALO in Tilburg. Ik denk dat ik daar zeker een voordeel bij heb gehad. Qua organiseren, de structuur wegzetten, dat soort dingetjes. Ik doe als docent eigenlijk niet anders. Vanuit mijn hobby heb ik mijn beroep kunnen maken: sporten en sportleider zijn, nu was dat een mooie combinatie met docent op school en trainer zijn.”

In de tijd dat er maar weinig mogelijk was, werd er door veel spelers geklaagd. Trainen om het trainen, dat is eigenlijk maar niks. Van Moergestel trainde niet alleen om het trainen. “Het is zorgen dat we het plezier behouden en eigenlijk ook een stukje teambuilding. Plezier hebben als groep en zorgen dat we allemaal fit zijn. Die gasten gaan niet voor zichzelf lopen. En alles wat allemaal in is om te doen, zoals de tennis en padel, was dicht. Ik heb veel feedback gekregen dat we toch zijn blijven trainen, dat ze het met heel veel plezier hebben gedaan.”

Toch is Van Moergestel blij dat er nu weer stippen op de horizon staan, de wedstrijdagenda is gevuld. “Nu train je ergens voor. Het gaat om de knikkers. Eerst wat oefenwedstrijden waarin iedereen speeltijd heeft gehad die bij één zat. En op een gegeven moment, dat begint bij de bekerwedstrijden, pak je het wat serieuzer op en kun je niet iedereen meer laten spelen. Maar het is zeker fijn dat het weer ergens om gaat, klaar.”

Voor meer artikelen over Jeka, klik hier.

Voor meer informatie over Jeka, klik hier.

Waar je met je huidige ploeg staat, dat is bij de aanvang van dit seizoen de vraag voor trainers en spelers. Bij SAB is dat niet anders. Trainer Martijn Malinka tast wat dat betreft nog een beetje in het duister. Hij raakte met de gestopte Joris van der Lande een doelpuntenmachine kwijt en zag daarnaast ook Jordy den Tenter vertrekken. Malinka mag daarom gaan bouwen aan de toekomst.

BREDA – “Met Joris erbij doen we misschien mee voor de bovenste plekken, nu is het aftasten waar we staan”, zegt Malinka heel eerlijk. “Met ook het plotsklapse vertrek van Jordy zijn we heel veel doelpunten kwijt, die moet je nu ergens anders in zien te vullen. Maar ik weet ook nog niet hoe de concurrentie in elkaar zit. Normaal volg je het op de voet, nu heb je minder inzicht. Maar ik denk dat er meer clubs hetzelfde probleem hebben.”

Vertrek
Met beide spelers sprak Malinka nog wel. “Jordy wilde graag met zijn broertje voetballen, die kreeg een kans bij JEKA. Hij had aan zijn broertje gevraagd of hij anders bij SAB wilde komen voetballen. Maar die speelt nu tweede klasse, die wil nog niet lager. Het is niet dat Jordy per se weg wilde, maar hij is benaderd.”

“Natuurlijk hoopte ik dat Joris door zou gaan. Nu is hij na anderhalf jaar coronaperikelen anoniem gestopt, dat is wel zonde. Ook voor hemzelf. Ik ben niet iemand die gaat bedelen of wat dan ook. Als trainer kijk je naar de volgende spelers. Hij had ook al drie jaar in zijn hoofd dat hij wilde stoppen, door blessures uit het verleden en een combinatie met zijn werk. Mocht het weer gaan kriebelen bij hem, kan hij zo terugkomen. Binnen de club is die hoop er wel, de deur staat sowieso open.”

Bouwen
Tussen hoop en realiteit zit soms echter een groot gat. Malinka is dan ook gewoon verder gegaan met de spelers die nog wel bij SAB spelen. We bouwen aan een nieuw team. Dat is leuk. Natuurlijk doe je het liefste mee om de prijzen, maar als trainer is het fijn om een team op te bouwen. Dat je vanaf een bepaald nulpunt start en uiteindelijk vooruitgang ziet.” En het is ook niet dat er vanuit de club druk staat op het ‘moeten winnen’. “Nee, het besef van de situatie is er wel, bij de hele club.”

Wanneer is Malinka dan tevreden als we er – eindelijk – weer een heel voetbalseizoen op hebben zitten, halverwege 2022. “Ik ben gestart met het team en kijk naar het niveau waar we op zitten. Als wij ons als staf en selectie in de spiegel aan kunnen kijken en voldoende stappen hebben gemaakt, dan ben ik een tevreden trainer. De ranglijst zegt me nog niet zo heel veel. Top vier? Top zes? In de Eredivisie kun je dat zeggen. Maar in de vierde klasse, waarbij je niet weet waar er spelers gestopt zijn of misschien vijf spelers bijgekomen zijn, kan dat niet.”

Voor meer artikelen over SAB, klik hier.

Voor meer informatie over SAB, klik hier.

Topfysiotherapie Bavel en de plaatselijke voetbalvereniging werken al sinds september 2013 samen. Begin september werd er een nieuw contract getekend, voor nog eens drie seizoenen. De club en fysiotherapiepraktijk zijn blij met elkaar, het is een match die voor beide partijen positieve kanten heeft.

BAVEL – In de periode van de start tot nu toe is er bij zowel de club als bij Topfysiotherapie Bavel veel ontwikkeling geweest. Toen eigenaar Ton Vogelaar instapte waren er drie therapeuten, inmiddels is er een elftal. “Er is ook een legio aan specialisaties bijgekomen en we hebben twee andere locaties erbij, het is een hele organisatie geworden.”

Vaste factor in al die ontwikkelingen is de voetbalvereniging uit het dorp. “Het is een goede partner”, zegt Vogelaar, die met de praktijk heel erg aanwezig is op de club. Zowel fysiek als met reclame. “Het is allemaal heel professioneel opgetuigd. Andere verenigingen zijn jaloers hoe het geregeld is, terwijl de club ook enthousiast is. Dat is leuk om te horen.”

De fysiopraktijk doet veel. Naast de begeleiding van de heren- en damesselectie is er een gratis spreekuur op donderdagavond. “Alle leden kunnen hier profiteren van onze aanwezigheid en onze kennis. Door een goede analyse en dito advies kan je vaak veel extra ellende voorkomen. De club is een sociaal bolwerk. Het is een grote vereniging waardoor de meeste mensen in Bavel direct of indirect wel een relatie hebben met de club. Dat maakt het voor ons leuk en zinvol om hier te investeren.”

Tijdens het spreekuur kan er snel gekeken worden wat er aan de hand is, bij zowel volwassenen als kinderen. “Bij twijfel kunnen we bijvoorbeeld de kinderfysiotherapeute inschakelen die dan beoordeeld of er sprak is van een ontwikkelingsstoornis. Regelmatig wordt er binnen de praktijk doorverwezen voor een echo om bijvoorbeeld een letsel uit te sluiten. We werken daarnaast  intensief samen met huisartsen en medisch specialisten . Alles met het doel de juiste zorg op de juiste plaats te leveren. Onze pay-off: ‘Samen bewegen naar beter’ spreekt voor zich en dat proberen dan ook we zoveel mogelijk in praktijk te brengen.”

“We zijn met onze praktijk thuis in het dorp Bavel en bij vv Bavel”, zegt Vogelaar, die ziet dat de club goed in elkaar steekt. “Je ziet dat er in het dorp veel ondernemers zitten. Dat past ook wel bij onze praktijk. Gemiddeld genomen is het volk best kritisch. Maar als je het goed doet, vinden ze het mooi en promoten ze je zaak. Is het niet goed, dan zeggen ze het. Voor ons is dit juist waardevol, zo blijf je scherp en kan je blijven verbeteren. Daarnaast houden wij juist van een open communicatie.”

“Het is onze overtuiging dat een prettige, open sfeer de kwaliteit ten goede komt. Daar ligt de magie en schoonheid van de zorg waardoor je nog meer voor de ander kunt betekenen.”

Klik hier voor meer informatie over VV Bavel
Klik hier voor meer artikelen van VV Bavel

“Het een driedimensionale puzzel, waarbij de stukjes gedurende het puzzelen bewegen en wegspringen”

Na een lange tijd vol trainen en onderlinge wedstrijden maakt de jeugd zich bij alle voetbalclubs op voor een echt seizoen, een vol seizoen. En dus was er de afgelopen periode weer veel werk voor technische commissies. Zo was het ook bij The Gunners, waar het weer ouderwets puzzelen was.

BREDA – Luuk Kessels richt zich vanuit de technische commissie van The Gunners op de jeugd van 4 tot en met 9 jaar en door een vacante positie heeft hij daar nu tot en met 13 ook nog bij. “De helft van alle teams van de club”, zegt hij lachend als hij net klaar is met training geven.

De afgelopen weken stonden in het teken van het maken van de teams, omdat er in de zomer toch nog wat veranderingen zijn geweest. “Er zijn teams bijna helemaal intact gebleven, maar er zijn ook teams waarbij door corona en ook de leeftijd een gedeelte in de loop van het seizoen of tijdens de zomerstop toch besloten heeft te stoppen met voetbal. Dan kom je voor dilemma’s te staan. Teams zijn hecht geworden, je wil kinderen zoveel mogelijk bij elkaar houden. Aan de andere kant wil je dat teams op basis van voetbalkwaliteiten technisch mooi in balans zijn. En dan heb je nog de wensen van ouders. Dat maakt het een driedimensionale puzzel, waarbij de stukjes gedurende het puzzelen bewegen en wegspringen.”

Bij veel clubs is de mening van ouders een zorg bij het bekendmaken van (voorlopige) indelingen. Kessels ziet dat bij The Gunners anders. “Dat is het goedrecht van een ouder, om er iets van te vinden. Het hoort ook, als ouder moet je staan voor het belang van je kind, vanuit jouw perspectief. Dat vind ik ook gewoon goed. Ik ga graag met ouders in gesprek. Maar dat doe ik ook al aan de voorkant. Als je het gesprek opzoekt, voorkom je aan de achterkant een hoop discussie. Dat is mijn ervaring tot nu toe.”

Daarnaast is het toegeven van een verkeerde inschatting of beslissing ook niet iets waar men bij de Bredase club wakker van ligt. “We nemen de ouders dan mee in wat we hadden bedacht en waarom het nu anders is. Dan voelen ouders zich gezien, gehoord en begrepen. En dat is precies wat we proberen. Dat lukt niet altijd perfect, er glipt soms iets of iemand tussendoor. Maar wij zijn ook net mensen zeg ik dan. En allemaal vrijwilligers.”

Alles doet Kessels met de andere vrijwilligers in ieder geval met hoorbaar enthousiasme. Ook het kaboutervoetbal dat nu weer is opgestart. “Dat was er in het verleden ook al. De oudste is nu elf jaar, die is ook al als mini-pupil begonnen. Het is vanuit de club een tijdje het beleid geweest om te beginnen met teams vanaf de JO8. Maar de jeugd heeft de toekomst. En hoe eerder je begint, hoe beter het is voor de ontwikkeling van het balgevoel, het spelgevoel en het kind zelf. Het is mooi dat er weer mensen opstaan om dit op te pakken.”

Meer artikelen over The Gunners, klik hier.

Meer informatie over The Gunners, klik hier.

Persoonlijke begeleiding, een veilige omgeving, het bewaken van dromen en waarden, kwaliteit en professionaliteit en gelijke kansen. Het zijn de kernwaarden van Code Oranje. Het Nederlands voetbalinstituut waar kinderen hoogwaardige kwaliteit trainingen krijgen, op professioneel niveau. Maar waar de druk om beter te worden niet groot is. “Het is belangrijk dat een kind zijn of haar eigen dromen kenbaar maakt, de doelen en waarden die daaruit volgen bewaken wij.”

BREDA – Baronie liet eerder vol trots weten dat Code Oranje op de Blauwe Kei actief zou worden. “Code Oranje heeft Baronie omarmd en andersom, samen gaan we het Bredase voetbaltalent de goede weg wijzen.” Isha Immers, initiatiefnemer van ‘Het Nederlands voetbalinstituut’ is ook blij met Baronie en de mogelijkheid om daar drie verschillende opleidingsniveaus aan te bieden.

Even terug naar het begin, wat is Code Oranje precies? “Het doel van de opleidingen binnen Code Oranje is om kinderen vanaf jonge leeftijd van nature te ontwikkelen op zowel motorisch, cognitief en sociaal affectief niveau. Hierbij ligt de nadruk op trainen bij Code Oranje en de club en wedstrijden spelen bij de club, zodat de sociale omgeving van het kind intact blijft.”

Opleidingsniveaus
“Op dit moment zijn er drie opleidingsniveaus”, legt Immers uit. “CODE-01, CODE-02 en CODE-03. Bij de eerste is het de bedoeling dat spelers bij ons in de opleiding komen, dat wij ze leren kennen en zij ons leren kennen. Dan trainen ze één of twee keer in de week. Bij CODE-02, dat is vanaf Onder 12, is er een semiprofessionele opleiding. Dat is gedeeltelijk bij ons met een paar trainingen en bij de amateurclub. Daar differentiëren we op niveau in die groepen. CODE-03 is er nog niet voor jongens, wel voor meiden. Dat is vanaf Onder 17. Die trainen echt drie keer in de week bij ons en hebben ook nog loop- en krachttraining.”

“Vanaf CODE-02 hebben de kinderen de beschikking over alle faciliteiten waar profclubs ook over beschikken”, vervolgt Immers. “We trainen ook met data, doen aan studiebegeleiding. En de coaches hebben ervaring op het hoogste niveau, die hebben gewerkt bij clubs als Ajax, AZ, Feyenoord, NAC en FC Utrecht. Het grootste verschil met andere aanbieders is dat wij een holistische visie hebben. Een visie die erop gebaseerd is dat alles één is, lichaam en geest. We kijken naar de totale mens, dat is uniek.”

Voor iedereen
Welke voetbaldroom je ook hebt, bij Code Oranje kun je proberen daar naartoe te werken. De enige echte eis? Motivatie en inzet. “Ieder jaar proberen we kinderen optimaal te helpen. Tot zolang ze bij ons willen zitten kan dat”, zegt Immers, die ook aangeeft dat dromen soms pas op latere leeftijd uitkomen. “Er gaat nu een spelers naar Willem II Onder 21 en eentje naar FC Den Bosch Onder 18. Als een speler de insteek heeft er echt voor te willen gaan, dan gaan we er ook voor. Maar het kan ook dat je in een wat lager team speelt en gewoon goed wil leren voetballen of dat je wel eens wil voelen hoe het is om van een echte professional training te krijgen. Samen kijken we naar het doel, wat je wil en kunt bereiken.”

Daar zit ook meteen het grootste verschil met voetbalscholen. Niemand is uitgesloten bij Code Oranje, iedereen kan zich aansluiten. En iedereen krijgt training van trainers die ervaring hebben bij profclubs. “Iedereen heeft de totale kennis van hoe het er echt aan toegaat”, zegt Immers, die er met zijn instituut voor zorgt dat spelers, coaches én amateurclubs beter worden.

Voor meer artikelen over Code Oranje, klik hier.

Voor meer informatie over Code Oranje, klik hier.

Eric Koenraads en Aziz Zerouali zitten samen in de bestuurskamer van Groen-Wit, ze kijken uit op de velden van de club. Ze zien dat de jeugd aan het voetballen is, zoals dat eigenlijk altijd het geval is aan de Postillonstraat. De club leeft, al jaren. Groen-Wit is in de afgelopen periode zelfs enorm gegroeid. Maar tot tevredenheid van het duo is de sfeer eigenlijk altijd hetzelfde gebleven.

BREDA – Zerouali zag de club groeien, letterlijk. Zijn huis grenst aan het sportcomplex. Zijn woonkamer is slechts enkele meters van het trainingsveld af. Als hij vanuit de voordeur zijn hand uitsteekt, raakt hij het hekwerk bijna aan. De vraag is wel waar hij vaker te vinden is, thuis of op het sportcomplex. “Hij is hier wel dertig uur in de week. Ik denk soms: als hij wakker wordt, komt hij hier naartoe”, zegt Koenraads met een lach.

Halverwege de jaren negentig kwam Zerouali bij Groen-Wit terecht, toen zijn zoon begon te voetballen werd hij trainer. “Ik ben vijf of zes jaar trainer geweest.” Daarna bleef hij altijd bij de club, nu in een grotere rol, legt Koenraads uit. “Allebei zijn zoons spelen in de selectie. Aziz loopt hier altijd rond, is gewoon vader en supporter. Maar wij hebben hem belangrijker gemaakt. We hebben hier op de club best wel een gemeleerd gezelschap rondlopen. Van allochtonen tot niet-allochtonen, allemaal uit de buurt. De poort staat hier altijd open, dat hebben we zo afgesproken met de gemeente.”

“We stellen ons sportpark open voor de buurt. Maar dan moet je wel alles in de gaten houden. Ook ’s avonds. De club is gigantisch gegroeid. In de afgelopen tien tot vijftien jaar zijn we verdubbeld. We zijn van 21 jeugdteams naar 43 gegaan. Waar wil je ze laten trainen? Dat is lastig, het is allemaal druk, druk, druk. En er gebeuren allerlei dingen, van ballen die kwijtraken tot jongens die hun sleutels of telefoon kwijt zijn of op een veld lopen waar ze niet horen te lopen. We hebben Aziz gevraagd of hij niet een soort terreinmanager wilde worden.”

Hij stemde in, sindsdien noemt Koenraads hem ‘de directeur van de club’. “Hij loopt hier eigenlijk elke dag rond, regelt alles. Hij is één van de ouderen, dus iedereen heeft ook veel respect voor hem. Het is niet altijd makkelijk, maar hij krijgt het wel allemaal voor elkaar. Sinds Aziz het doet is er veel meer rust binnen de club. En daar hechten we veel waarde aan.”

Accommodatie
Aziz is een manusje van alles. Hij is betrokken bij het eerste, doet daar hand- en spandiensten voor de begeleiding. “Als we Aziz niet hadden, loopt alles uit de hand. Dan doet ieder zijn eigen ding, doe maar een dotje. Hij doet geweldig werk voor de club.” Vanuit ‘zijn’ hokje doet de vrijwilliger dat met een grote glimlach op het gezicht. “Het is heel mooi om te doen.”

Dat was het toen hij voor het eerst het sportcomplex op kwam lopen en dat is het nu – terwijl de club zo enorm gegroeid is – nog steeds. “Het is altijd leuk geweest. Toen de club klein was en ook nu de club groter is. De sfeer is altijd hetzelfde gebleven.” Al is er wel een probleem. Met twee velden en zes kleedkamers is het een grote puzzel om iedereen lekker te laten voetballen. “Soms komen er spelers anderhalf uur van tevoren, dan vragen ze naar de kleedkamers. Het is geen Ajax hier… dus moeten ze wachten.”

Koenraads loopt inmiddels al 45 jaar rond op de club. Ooit begonnen als spelertje. Jarenlang speelde hij in het eerste elftal, daarnaast was hij onder meer jeugdvoorzitter, hoofd jeugdopleiding en zat hij in de sponsorcommissie. Nu is hij lid van het dagelijks bestuur. Vanuit die rol geeft hij Zerouali gelijk wat betreft de sfeer én de problemen. “De sfeer is inderdaad gelijk gebleven. Een dorpsclub, zo noemen we onszelf. Het is een dorp binnen Breda en dat is zo gebleven.” Maar die dorpsclub is dus wel gegroeid. “Vijftien jaar geleden ging het wat minder met de club, toen gingen spelers vanuit Princenhage naar andere clubs. Ze liepen weg bij ons, nu is het de omgekeerde wereld. We hebben de afgelopen tien jaar flink geïnvesteerd. Niet in geld, maar in discipline, regelgeving en dat soort zaken. Nu komen ze van buiten naar ons toe en blijven ze hangen.”

Toekomst
Het gaat dus prima met de club, geeft Koenraads aan. “We zijn financieel gezond, hebben ondanks corona ons hoofd goed boven water kunnen houden. Dat kan ook niet iedereen zeggen. Maar we lopen wel tegen een aantal dingen aan, waarvan de accommodatie nummer één is. De gemeente is voor een groot deel aan zet. Als het grasveld ook kunstgras is, kun je met trainingen veel meer doen. En twee velden is te weinig. Maar we kunnen niet uitbreiden, we kunnen geen veld bijleggen. We zitten al strak tegen de huizen aan.”

De club is met de gemeente in gesprek. “Ze zien de problemen waar we tegenaan lopen. Het probleem is wel dat alles wat geld kost, eerst tien keer overheen gekeken moet worden. Dat snap ik, maar op een gegeven moment moeten we wel iets. We willen ook niet terug van 43 naar 30 teams en kinderen teleurstellen. En we gebruiken echt al elk stukje gras dat we hebben.”

Koenraads geeft aan dat Groen-Wit ambitieus is, al wil dat niet zeggen dat de club qua leden of niveau van het eerste elftal stappen wil zetten. “Qua ledenaantal willen we niet verder groeien, dat gaat niet. We willen groeien qua niveau. Meer gediplomeerde trainers op de eerste teams in de jeugd, daar willen we volle bak op inzetten. We hebben een aardige selectie, maar er moet wel aanvoer van onderuit komen. We hebben niet de ambitie om een hoofdklasser te worden ofzo. We willen een stabiele derdeklasser zijn. Maar ook dan moeten er spelers vanuit de jeugd doorstromen.”

Het duo benadrukt wel dat het zeker niet alleen om de selectie draait. Er is meer dan dat. Zo is ook de meisjesafdeling gigantisch gegroeid. En zijn er op het gebied van sponsoring enorme stappen gezet, met een businessclub waar inmiddels meer dan 55 bedrijven aangesloten zijn. De toekomst ziet er mooi uit, als er iets aan de accommodatie gedaan wordt. “We zijn ontzettend trots en blij met hoe het gaat. Maar als er niks gaat gebeuren hebben we een serieuze uitdaging. Er moet echt iets gaan gebeuren, het plan 2.0. En dat moet binnen twee tot drie jaar van de grond komen.”

Voor meer artikelen over Groen-Wit, klik hier.

Voor meer informatie over Groen-Wit, klik hier.