Home Blog Pagina 718

Sven Louter trainer JO14-1 en speler van het tweede elftal van BVV Barendrecht

Sven Louter speelt momenteel in het tweede elftal van BVV Barendrecht, maar naast het actief zijn als voetballer ontging de passie voor het trainersvak hem niet en begon hij zijn trainerscarrière bij de JO11-1 als assistent. De jaren daarop stond Sven voor de groep van diverse pupillen elftallen en maakte hij zelfs een uitstapje naar Excelsior’20. Tegenwoordig staat hij voor de groep bij de JO14-1 van BVV Barendrecht. Sven is een jonge trainer die zijn eigen voetbalcarrière zeker niet links laat liggen.

phonedirect

Het voetballen zat er vroeg in bij Sven. ‘’Vanaf jongs af aan wilde ik al voetballen. Als vierjarig jongetje mocht je dan beginnen in de zogenaamde Bongerdjes en Champions league waar je terecht  kwam in een echt team. Hier kwam ik in de selectie en daar ben ik gedurende de jeugd altijd ingebleven. Als trainer ben ik begonnen bij de JO11-1. Na een kort gesprek met de trainer stond ik vier keer per week op het trainingsveld. Het training geven vond ik zo leuk dat ik daar ook mee door ben gegaan.’’

Waar liggen de toekomstplannen voor Sven? ‘’Als speler zou ik ooit nog ergens in een eerste elftal willen spelen van een leuke en gezellige amateurvereniging. Voorlopig willen wij met een vriendenteam altijd bovenin mee blijven doen op het niveau wat wij spelen. Als trainer zijnde vind ik het nog lastig te benoemen. Wil ik nog de stap maken richting een BVO opleiding? Of wil ik nog is voor de groep staan van de JO17-1 en de JO19-1 van BVV Barendrecht? Ligt mijn toekomst als trainer bij een andere vereniging? Allemaal vragen die ik nog niet kan beantwoorden.’’

Hoe gaat het huidige seizoen? ‘’Het gaat seizoen verloopt prima tot dusver. Met de JO14-1 zijn wij eerste geworden in de tweede divisie! Dat betekent dat we in het voorjaar in de eerste divisie actief zijn. Daar ben ik enorm trots op. Bij het tweede elftal loopt alles iets moeizamer. De resultaten zijn iets minder vergeleken met de afgelopen jaren. Desondanks is er een plek in de brede middenmoot. Beide elftallen zijn ook nog actief in de beker, dus er is nog genoeg om voor te spelen.’’

Met de vraag of Sven nog rituelen heeft voor de wedstrijd begint hij al te lachen. ‘’Voor de wedstrijd en in de rust ga ik naar de wc (ook al hoef ik niet). Ook doe ik vaak pas mijn scheenbeschermers aan als wij geroepen worden om naar buiten te gaan. Als trainer ga ik iedere zaterdag eerst langs de supermarkt. Zo ben ik al in de mensenwereld voordat ik op de club kom. Daarbij neem ik altijd een flesje water mee die naast mij staat tijdens het coachen. Gemiddeld drink ik zo’n 1,5 liter per wedstrijd.’’

Dominos_voorjaar2021

De assistent-trainer vult Sven moeiteloos aan. ‘’Samen met Sander zijn we al vier jaar een erg goed duo. Sander is iemand die mij altijd aanvult en een persoon waarmee je echt kunt sparren. Als ik bijvoorbeeld bedenk dat de ballen nog opgepompt moeten worden dan heeft hij het net al gedaan. We voelen elkaar prima aan.’’

Voetbal is een heerlijke uitlaatklep. ‘’Na een drukke dag kan je even lekker alles laten gaan. Daarnaast ben ik iemand die houd van het werken met doelstellingen, dit kan je natuurlijk perfect combineren met het voetbal. Je wilt altijd beter worden en doelen behalen. Elke training is een basis voor de zaterdag. Dat is toch het toetje van de week waarin je altijd het beste van jezelf wilt laten zien’’ Ook zijn de vriendschappen een mooi gegeven. ‘’Zo is er bijvoorbeeld een speler die ik al vier jaar mag begeleiden als trainer. Om hem te zien groeien is heel mooi. Het was, dus ook een mooie bekroning dat hij uitgenodigd is voor een stage bij PSV. Dit geeft je erg veel voldoening als trainer.’’

Voor meer informatie over BVV Barendrecht, klik hier.
Meer artikelen lezen over BVV Barendrecht, klik hier.

In gesprek met René van der Meiden van vv Rockanje

René van der Meiden hoort inmiddels bij het meubilair van vv Rockanje. Na de jeugd doorlopen te hebben bij Nieuwenhoorn, koos hij voor een vriendenteam bij Hellevoetsluis en kwam in aanraking met het selectievoetbal. Dit beviel hem goed en maakte de stap naar vv Rockanje, waar hij momenteel bezig is aan zijn achtste seizoen in de hoofdmacht.

René begint over zijn carrièreverloop. “Ik ben in de F begonnen met bij vv Nieuwenhoorn als middenvelder en buitenspeler en ben daarna vrij snel in het doel beland.” Na de complete jeugd bij Nieuwenhoorn doorlopen te hebben koos René met een aantal vrienden voor een overgestap naar Hellevoetsluis. “Vanuit het vriendenteam mocht ik af en toe ruiken aan selectievoetbal door in te vallen bij het eerste. Dat beviel mij wel waarna ik bij het gezellige Rockanje ben beland. Hier voetbal ik nu al acht seizoenen, dus ik behoor onderhand tot het meubilair.”

Na verschillende gesprekken bij andere clubs, is de sluitpost Rockanje toch altijd trouw gebleven. “Voorheen riep ik nog weleens dat ik benieuwd was wat mijn top was. Ik heb hier en daar leuke gesprekken gehad bij clubs die hoger speelden. Toch heb ik nooit een stap gemaakt, omdat het clubgevoel bij Rockanje overheerst. Ik zou het als team wel heel gaaf vinden om weer eens een stap te maken richting de derde klasse.”

De ploeg doet er alles aan om te promoveren. “Als team draaien we niet net als andere jaren bovenin mee. We hebben een lastige start gemaakt. Zelf heb ik ook nog eens in de wedstrijd tegen WFB een blessure opgelopen. Hierdoor ben ik tot aan de winterstop wel zoet. Gelukkig heeft Rockanje wel een stijgende lijn ingezet en ik hoop hier snel weer aan deel te kunnen nemen.”

249967_CPI

Het eerste jaar bij Rockanje was direct succesvol voor de dertiger. “In mijn eerste seizoen bij Rockanje werden we gelijk kampioen. We hadden een geweldig team met voetballers als Stefan de Ruijter en Wouter van Linschoten. Alles liep, het was gezellig en we presteerden erg goed.” Helaas was het avontuur in de derde klasse van korte duur. “Na mijn hoogtepunt ook direct mijn dieptepunt. In de derde klasse hadden we een geweldige start maar degradeerden we toch in de nacompetitie weer terug naar de vierde klasse.”

Zoals de luitpost zelf al aangeeft, kan hij over zijn rituelen wel een boek schrijven. “Ik heb te veel rituelen waar ik zelf al gek van word. Ik heb bijvoorbeeld een eigen bidon. Hier staat mijn naam op een stukje tape. Mocht deze zoek zijn of we zijn deze vergeten mee te nemen dan is het serieus paniek in de tent. Mijn bidon leg ik links van het doel (twee meter afstand om een mikpunt te voorkomen) in de richting van de lichtmast met het stukje tape bovenop. Mocht iemand een slokje nemen is dat prima, maar als diegene de bidon niet goed terugplaatst gaat de kronkel in mijn hoofd weer werken.”

De doelverdediger laat zich lovend uit over alle vrijwilligers binnen de club. “Vrijwilligers zijn schaars en ik vind het altijd superknap als men tijd vrij maakt voor bijvoorbeeld de kantine, bestuursfuncties, schoonmaak kleedkamers en onderhoud van het terrein. Grote pluim naar alle mensen die de club steunen.”

Foto; Wout Kegel

Klik hier voor meer artikelen over Rockanje.
Klik hier voor meer info over Rockanje.

In gesprek met Jarno Visser van vv Heerjansdam

Ooit begon het voor Jarno Visser bij vv Heerjansdam, waar hij tot de O15 alle jeugdelftallen doorliep. Daarna koos de buitenspeler voor een avontuur bij SC Feyenoord, waarna hij twee jaar geleden terugkeerde op het oude nest bij vv Heerjansdam. De 21-jarige is het seizoen ijzersterk begonnen, het elftal raakte pas in speelronde negen haar ongeslagen status kwijt.

Sport-centrum-dordrecht_internetbalk_2020Op vierjarige leeftijd begon Jarno bij VV Heerjansdam. “Hier heb ik tot mijn vijftiende gespeeld, daarna ben ik naar SC Feyenoord gegaan.” Bij SC Feyenoord werd de aanvaller in de O17 kampioen en promoveerde naar de tweede divisie. Na de O19 doorlopen te hebben speelde hij twee jaar in het tweede elftal. “In het seizoen 2018-2019 zijn we met het tweede elftal kampioen geworden in de reserve eerste klasse en daarna de beker gewonnen het zelfde seizoen.” Na dat seizoen draaide Jarno nog één jaar mee in het tweede, waarna hij koos voor een terugkeer op het oude nest bij Heerjansdam. Inmiddels is de buitenspeler bezig aan zijn tweede jaar bij Heerjansdam.

Heerjansdam is het seizoen sterk begonnen. “We staan op dit moment nog op de vierde plaats. We bleven acht wedstrijden ongeslagen, maar helaas verloren we de negende wedstrijd van het seizoen. Ik denk dat wij nog steeds bovenin mee kunnen doen en ik kijk er naar uit om weer verder te gaan met het seizoen wanneer wij weer mogen.” Jarno hoopt ooit kampioen te worden met zijn jeugdliefde. “Kampioen worden met VV Heerjansdam, dat is wel een droom van mij als jongen van de club. Daarbinnen hoop ik een vaste waarde kunnen zijn voor VV Heerjansdam.”

We vroegen de buitenspeler of hij lovend is over een persoon in de organisatie. “Peter de Vries, ik denk dat elke club een man als Peter der bij zou willen. Wat hij voor de club en selectie doet is enorm veel en dat waardeer ik enorm aan hem. Je kan altijd bij Peter terecht.”

Het spelletje is erg belangrijk voor Jarno, in zijn vooruitblik hoopt hij dan ook vooral weer zonder beperkingen te kunnen voetballen. “Wij staan vierde en pas de negende wedstrijd een ongeslagen reeks verloren, dus ik denk dat wij het redelijk doen. Wij hadden meer verdiend dan de punten die we nu hebben, maar daar doen we niks meer aan. We moeten vooruit kijken. Voor het vooruitzicht hoop ik na de winterstop weer normaal te kunnen voetballen. Op dit moment mis ik het al enorm, verder dan dat durf ik nog niet vooruit te blikken.”

Meer informatie over Heerjansdam? Klik hier.
Klik hier voor meer artikelen over Heerjansdam.

Doseren en differentiëren is het devies bij Heinenoord

Met een iets smallere selectie begon Heinenoord aan het seizoen. Dat de keuze voor trainer Joop Hiele nog beperkter werd door allerlei blessures, maakte het er voor de Tienvoet-bewoners bepaald niet makkelijker op. Zeker na de lange periode zonder wedstrijden is het voor de voormalig doelman belangrijk om de conditie van zijn spelers in de gaten te houden.

DeGeusSchilderwerken_voorjaar2021

HEINENOORD – Net als vrijwel alle andere selectieteams, trainde ook de hoofdmacht van Heinenoord vrijwel de gehele coronaperiode door. ,,Behalve in de fase waarin er alleen in tweetallen getraind mocht worden. Dat lijkt niet eens meer op voetbal’’, aldus Hiele (inzet). ,,Verder zijn we altijd met de nodige aanpassingen bezig gebleven.’’

Wie de blessuregolf bij Heinenoord ziet, is al gauw geneigd om te denken dat het gebrek aan wedstrijden in het afgelopen jaar de spelers opbreekt. Maar niets is minder waar. ,,Laten we het afkloppen, maar spierblessures hebben we nog niet gehad’’, vertelt Hiele. ,,Echte voetbalblessures ook niet eigenlijk. Vier spelers waren door allerlei andere redenen niet inzetbaar en dan wordt de toch al smalle selectie uitgedund tot een wel erg select groepje.’’

Pijntjes

Om de overgebleven spelers fit te houden, is het voor Hiele en zijn technische staf van groot belang om zijn spelers in het oog te houden. ,,De intensiteit en belastbaarheid moeten we goed in de gaten houden. Daar hebben we veel overleg over. Door de week heen goed doseren en differentiëren waar nodig. Maar ik wil dat ook jongens met kleine pijntjes op de training komen. Even in beweging komen, dat is goed voor de doorbloeding.’’

Al met al beleefde ‘de Noord’ een moeizame competitiestart. Toch ziet Hiele voldoende aanknopingspunten om te hopen op snelle verbetering. Niet in de laatste plaats omdat de ploeg ook tijdens wedstrijden door pech werd getroffen. Zo greep BVCB in de eerste speelronde in de laatste minuut de winst mee vanaf elf meter na een, in de ogen van Hiele, dubieuze strafschop en ondanks een treffer van Arto Dielhof (foto). ,,En tegen Terneuzense Boys had een gelijkspel terecht geweest, maar kost een moment ons een punt.’’

Ook zijn enkele geblesseerde spelers op de weg terug. ,,Je merkt dat al tijdens de trainingen, het niveau gaat daar omhoog. We hebben wat nieuwe spelers die afkomstig zijn van een lager niveau en voor hen is het goed dat zij omringd worden door jongens met ervaring op een hoger niveau. Daar trekken ze zich aan op en dat zie je nu al steeds meer gebeuren’’, aldus Hiele. ,,Bovendien zie ik dat de spelersgroep bereid is om heel veel te doen. Dat schept vertrouwen voor betere tijden in de wedstrijden.’’

TuinverzorgingDeBergden_voorjaar2021

Navajas erbij

De selectie van Heinenoord is kort na de start van de competitie uitgebreid met Donny Navajas Sanchez. Hij was sinds de zomer van 2019 clubloos, nadat hij eerder uitkwam voor SC Feyenoord, XerxesDZB, Barendrecht en Scheveningen. ,,Hij heeft een aantal jaar niet gespeeld, maar wil het voetballen graag weer oppakken’’, vertelt Heinenoord-trainer Joop Hiele. ,,Binnen de club is uitgesproken dat de selectie voor de start van het seizoen misschien iets te smal was, maar daar kunnen we nu niets meer aan veranderen. Er zullen niet veel spelers zijn die net als Donny clubloos zijn.’’

Klik hier voor meer artikelen over SV Heinenoord.

Meer weten over SV Heinenoord? Klik hier. 

Drie coachende voetbalvaders hebben grootste lol bij De Noormannen JMO8

WESTKAPELLE – Drie ondernemende voetbalvaders hebben bij de JO8 de handen ineen geslagen. Niet wekelijks op het veld op training te geven aan de JMO8 bij hun club De Noormannen, maar om toerbeurt op het trainingsveld en gebroederlijk langs de lijn in het weekend tijdens de wedstrijden. En ideale oplossing waaraan ze bovendien de grootste lol beleven.

“Iedereen heeft het druk en we hadden het als voetballende vaders erover, dat het toch wel leuk zou zijn om onze kinderen op een bepaalde manier konden ondersteunen. En omdat de clubs het overal moeilijk hebben om kader te vinden én wij vonden dat we als ouders ook iets moesten ‘teruggeven’ aan de club hebben we onszelf aangedragen als trainer/coaches voor de JMO8. Onze kinderen van zes spelen erin en zo kunnen we hun ontwikkeling als voetballertjes ook van nabij meemaken”, legt Niels Dominicus de beweegredenen uit. Want samen met Thomas Wuite en Niels van Alphen vormt hij het enthousiaste trainerstrio.

Hun drie zoontjes spelen samen met nog twee jongens en drie meisjes in een gemengd JMO-team, dat elke maandagavond met veel plezier door weer en wind zichzelf uitleeft op het trainingsveld. In de weekenden spelen ze daarnaast nog hun competitiewedstrijdjes, wat stuk voor stuk wekelijks ware doelpuntenfestijntjes zijn. “Dat is toch prachtig? Ze hebben er enorm veel plezier in en wij als trainers beleven ook de grootste lol. Wat is nou mooier dan je eigen kind te zien genieten op het voetbalveld? Daar kan toch niets tegenop? En soms zie je dan ook al stiekem dingetjes van jezelf terug. Of worden de kinderen door ons onbewust misschien wel beïnvloed… Nies van Alphen is bijvoorbeeld altijd keeper geweest en zijn zoontje die bij ons speelt, die wil nu ook het liefst altijd op doel staan. Dat soort dingen daar kunnen we als voetbalvaders toch hartelijk om lachen.”

Het trainen en coachen bij de jeugd is voor het drietal overigens verre van de eerste vrijwilligerstaken die ze nu binnen hun club vervullen. “We hebben alle drie ons steentje in het verleden al bijgedragen, in commissies, denktanks of in het bestuur. Want in een kleine gemeenschap zal je de boel toch samen moeten dragen om het ook draaiende te houden. Want als je ziet wat voor een plek de club inneemt bij onze inwoners, dan moeten we er alles aan doen om dat zo lang mogelijk te kunnen volhouden. Voor de leefbaarheid is het belangrijk om een ontmoetingsplek te hebben, en het sportcomplex is dat zonder enige twijfel voor velen.”

En zolang het gaat en de werkzaamheden het ook toelaten al Dominicus samen met zijn twee mede-trainers actief blijven, mede ook omdat ze er ook veel plezier aan beleven. “Spelenderwijs die kinderen de baas laten worden over de bal en ze dingen bijleren op voetbalgebied, dat is toch geweldig? Mijn zoontje is de hele dag met een bal in de weer en ik was als kind net zo. Ook op tv kijken we vaak of we gaan bij een neefje kijken of de zon nou schijnt of het regent pijpenstelen. Maakt niks uit, want voetbal is voetbal en die kleine vindt het prachtig allemaal.”

Ze doen het alle drie overigens met heel veel liefde en toewijding, want zonder trainers en begeleiders zouden de kinderen hun hobby niet kunnen uitoefenen. “Dus is het ook een stukje noodzaak om het op te pakken. Wanneer alle ouders binnen hun mogelijkheden allemaal zo hun steentje zouden bijdragen, dan zouden bij veel clubs de ‘bezettingsproblemen’ een stuk kleiner zijn denk ik. Wij hebben het hier bij De Noormannen vooralsnog prima voor elkaar. Hopelijk kunnen we dat nog vele jaren zo houden, want het belang van de club voor het dorp is groot en daar zijn we met z’n allen verantwoordelijk voor dat we dit in stand kunnen houden.”

Klik hier voor meer informatie over VV De Noormannen
Klik hier voor meer artikelen over VV De Noormannen

In gesprek met Joska Stokkers van SSS

Voetballen was voor Joska Stokkers (24) een dagelijkse bezigheid. Tijdens haar studie droeg ze het shirt van eredivisionist Excelsior. Nu maakt ze in het tenue van SSS meerdere keren per week haar hoofd leeg na een lange dag op kantoor. En mikt ze met de club uit Klaaswaal op een plek in de middenmoot van de topklasse.

KLAASWAAL – Vijf jaar geleden maakte Stokkers de overgang van Excelsior naar SSS. ,,Toen ik mijn studie had afgerond, werd het tijd om aan mijn maatschappelijke carrière te gaan werken’’, verklaart de speelster de transfer van destijds. In het seizoen voor haar overgang kwam ze achttien keer in actie in de eredivisie, waarvan vijftien keer als basisspeelster. In haar jeugdjaren kwam Stokkers ook uit voor vertegenwoordigende elftallen van de KNVB. Nu liggen de prioriteiten wat anders: ,,De topklasse is een leuk niveau om te combineren met een baan daarnaast.’’

DeGeusSchilderwerken_voorjaar2021

Stokkers vond emplooi als officemanager in de noodstroombranche. ,,Wat als plotseling de stroom uitvalt? Wij zijn specialist op het gebied van noodstroomvoorziening in de Benelux’’, vertelt ze opgewekt over haar job. Ze maakt lange kantoordagen en als die voorbij zijn, leeft ze zich doordeweeks uit op de trainingen van SSS en op zaterdag met een wedstrijd in de topklasse. ,,Een leuk niveau. Het verschil met Excelsior is niet heel erg groot, maar wel met de bovenkant van de eredivisie’’, aldus Stokkers die via toenmalig SSS-trainer Michel Visser bij de club belandde. ,,Dat de topklasse een landelijke competitie is, maakt het ook wel leuk. We reizen het hele land door en komen nog eens ergens.’’

TuinverzorgingDeBergden_voorjaar2021

Teamgevoel

Van de vijf seizoenen die Stokkers nu actief is voor SSS, eindigden er twee als gevolg van het coronavirus voortijdig. Dat maakte het voetballen er niet makkelijker op. ,,We hebben lang gezocht naar hoe we het moesten oppakken’’, vertelt de captain van de vrouwen uit Klaaswaal. ,,Hoe blijf je fit en hoe houd je het teamgevoel vast? Er waren natuurlijk allerlei maatregelen, maar niks doen was ook geen optie. Er was een lange periode onduidelijk wanneer er weer gevoetbald zou kunnen worden, dus probeer je zo goed mogelijk fit te blijven.’’

Nu alles weer gewoon lijkt, vervolgen Stokkers en haar teamgenoten hun missie om van SSS een stabiele topklasser te maken. Dat is nog een uitdaging, want de niveauverschillen in die competitie zijn groot. Een club of vijf steekt boven de andere teams uit en laat regelmatig grote overwinningen noteren. ,,Ons mengen in die top-5 is erg lastig, dat is iets voor de lange termijn. Voor dit seizoen is onze doelstelling om een plek in de middenmoot te behalen.’’  Na drie wedstrijden, en evenzovele punten, voldeden de vrouwen van de Klaaswaalse vereniging in elk geval aan die doelstelling.

Klik hier voor meer artikelen over SSS.
Meer weten over SSS? Klik hier.

Jeugdige Amran Dahraoui heeft hard gewerkt voor zijn plek bij VC Vlissingen

VLISSINGEN – Het was voor de 17-jarige Amran Dahraoui vorig seizoen vooral een jaar van wennen en blij zijn met de speelminuten die hij kreeg. Hij moest wennen aan het voetballen bij de senioren, aan het fysiekere spel en aan het spelen met de druk om met VC Vlissingen te promoveren. Dit seizoen heeft het talent zichzelf echter in de basis geknokt in het elftal van Thomas Ragut.

“Ik heb er enorm hard voor moeten knokken. We hebben een heel goede selectie met veel goede spelers. Vorig seizoen moest ik aan alles wennen en kwam ik ook vooral fysiek nog veel tekort. De oudere en ervaren spelers zoals Khalid El Hattach en Hoessein Bouzambou hebben me veel daarin geholpen. En ik heb me hun aanwijzingen ter harte genomen. Ben ermee aan de slag gegaan en dat heeft ertoe geleid dat ik nu basisspeler ben ja. Daar ben ik enorm blij mee en ook trots op.”

Maar wie nu denkt dat de middenvelder nu achterover gaat leunen en het wel prima vindt, die heeft het mis. “Zeker niet! Dat zou erg zonde zijn. Ik krijg nu volop kansen en het vertrouwen van de trainer. Maar ik ben nog superjong en wil me vooral nog in alles verder ontwikkelen. Dan is er geen betere leerschool dan dat te mogen doen in een team met zoveel ervaren spelers om me heen. Ik heb al zoveel geleerd en elke training is voor mij weer een prachtig moment om te groeien.”

Waar hij in de jeugd vooral graag de actie maakte, daar is hij er al achter gekomen dat dit bij de senioren niet altijd de beste keuze is. “Dat klopt wel. Ik heb daardoor al geregeld flinke duels moeten uitvechten en dat is niet waar mijn kracht ligt. De trainer en ook de ervaren spelers proberen me daarin wel goed te sturen zodat ik sneller mijn bal moet spelen. Nu werk ik daar ook hard aan en dan kan ik ook veel makkelijker uit de duels blijven.”

Dahraoui had binnen de jeugdteams waarin hij speelde altijd een offensieve rol op het middenrif, maar in het eerste elftal speelt hij vooral controlerend op ‘zes’. En dus meer in de rug van zijn neef en aanvoerder Khalid El Hattach. “Dat is voor mij een prima positie om mezelf door te ontwikkelen, maar natuurlijk ben ik gewend om op de ‘tien’ te spelen. Ik ben echter al blij met alle minuten die ik nu op deze leeftijd al krijg en mag maken. Dus het is prima zo voorlopig. Maar in de komende jaren wil ik wel proberen om mezelf uiteindelijk toch te kunnen nestelen in het team op mijn favoriete positie.”

Voorlopig geniet hij volop van het weer wekelijks op het veld te kunnen staan en eindelijk met VC Vlissingen te kunnen strijden voor die felbegeerde promotie. “Daar hikt het team al enkele jaren tegenaan. We willen de stap maken, maar steeds kwam er een kink in de kabel. Nu kunnen we hopelijk laten zien waartoe we in staat zijn met dit elftal. De titel, maar in elk geval promotie dat moet het enige doel zijn om voor te strijden. Dat zou wel heel gaaf zijn. En als ik daar dan als basisspeler een mooi aandeel in kan hebben, dan pas ben ik tevreden.”

Klik hier voor meer informatie over VC Vlissingen
Klik hier voor meer artikelen over VC Vlissingen

Kees Lindenberg enorm trots op zijn benoeming tot erelid bij VC Vlissingen

VLISSINGEN – Blij verrast was Kees Lindenberg toen hij tijdens de Algemene Leden Vergadering in juli jl. door het bestuur werd benoemd tot erelid bij VC Vlissingen. Nadat hij drie jaar geleden ook al ‘Lid van Verdienste’ werd bij zijn club, kwam deze nieuwe eretitel als een heuse verrassing.

“Zonder meer! Die had ik even niet zien aankomen. Maar natuurlijk wel erg leuk. Ik ben er ook enorm trots op. VC Vlissingen is altijd mijn club geweest en gebleven. Ik ben op mijn negende hier lid geworden Tussentijds wel even kort weggeweest. De rest van de jaren ben ik echt wel altijd een actief lid gebleven en heb in al die jaren bij de VCV veel prachtige momenten meegemaakt.”

Eén van de memorabele zaken was zeker het 100-jarig bestaan van de club in 2016, waarvoor het oud-bestuurslid een prachtig jubileumboek maakte. Hij was verantwoordelijk voor het totale proces, en stak er een karrenvracht aan vrije uren in. “Dat was echt een gigantische klus, maar ook schitterend om te doen tegelijk. Al die mensen ontmoeten, al die foto’s weer zien. Alle herinneringen die weer bovenkwamen bij iedereen. Dat gaf vrolijkheid en een brok emotie tegelijk. Ik heb wel even een traantje weggepinkt toen ik uiteindelijk na het drukproces het eerste boek uit een doos pakte en doorbladerde…”

De boeken gingen grif over de toonbank en zijn nu in het bezit van verzamelaars, leden én ook oud-leden die over binnen- en buitenland zijn uitgewaaierd. “Dat is toch mooi! Dat mensen het boek kunnen waarderen en er nu een prachtig naslagwerk ligt van een eeuw lang Vlissingen.”

Lindenberg was jarenlang bestuurslid bij de club en heeft in alle jaren dat hij aan de Irislaan inmiddels een vaste gast is op tal van manieren zijn handen uit de mouwen gestoken. “Het samen met andere vrijwilligers kunnen bijdragen aan het goed functioneren van de vereniging is voor mij altijd een belangrijke motivatie geweest om me voor de VCV in te zetten. We hebben hele mooie jaren gekend met een grote sterke VCV. Nu is de club heel wat kleinschaliger, maar voor mij nog steeds de moeite waard om lid van te zijn en me voor in te zetten.”

Ook nu de club is terug te vinden op het laagste niveau in het zaterdagvoetbal. Een stap die hij heel goed kon begrijpen. “We hebben hier natuurlijk altijd op een hoog niveau gevoetbald, zelfs tot het betaalde voetbal aan toe. Maar de stap naar de zaterdag was in mijn ogen wel verstandig. Het is alleen jammer dat we door corona nog niet naar een hoger niveau zijn kunnen doorstoten. Want ik vind dat we minimaal op tweede of eerste klasse-niveau actief moeten zijn als VC Vlissingen. Maar eerst is het zaak om uit die vierde klasse te promoveren. Daar heb ik wel vertrouwen in, maar we moeten het toch maar even doen.”

Dat de tijd van weleer niet meer terugkomt, daar is het Vlissingse erelid zich heel erg van bewust al hoopt hij dit seizoen wel weer op een feestje. “Met zeventien bussen naar Velsen om een bekerwedstrijd tegen Telstar te spelen én te winnen met 0-2… Dat was voor mij de meest memorabele Vlissingen-ervaring ooit. Daarna terug en feesten bij de Raaijberg in Bergen op Zoom. Onvergetelijk! Hopelijk hebben we dit seizoen ook weer iets te vieren bij de club. Dat zou na die coronajaren ook wel weer eens leuk zijn. En reken maar dat ik er dan bij zal zijn.”

Klik hier voor meer artikelen over VC Vlissingen

 

Het werken met jonge talenten is voor JVOZ-trainer Mike But puur genieten

VLISSINGEN – Als voetballer wist aanvaller Mike But (49) meer dan honderd keer het net te vinden en was ruim twintig seizoen actief in het Zeeuwse (top) amateurvoetbal. Daarnaast was hij nog enkele seizoenen prof bij VCV Zeeland, RBC en het Belgische Lokeren. Inmiddels probeert hij zijn opgedane ervaringen over te brengen op de jeugdige talenten bij JVOZ en is hij begonnen aan zijn tweede seizoen als hoofdcoach bij de JO15.

“Dat is echt fantastisch om te doen. Ik werk nu inmiddels zes seizoenen binnen JVOZ en op het veld kunnen staan met de grootste talenten van Zeeland is heerlijk. Ze hebben allemaal één droom en dat is het profvoetbal bereiken. Voor weinigen maar weggelegd, maar je ziet wel dat ze het écht willen. En dan kan je als trainer ook dingen eisen van ze en dat vind ik prettig.”

“Ik heb ook in het amateurvoetbal bij de senioren wat training gegeven, maar toch liep ik daar tegen bepaalde zaken aan die ik zelf als voetballer verfoeide. Midden in een seizoen op vakantie gaan bijvoorbeeld, dat kwam in mijn tijd niet in mijn gedachten voor. Maar, zeker in de lagere klassen, is dat een gewoongoed geworden en daar kan ik niet tegen. Dat past niet bij mijn sportbeleving en de drang om altijd het maximale te willen halen uit de kwaliteiten die je hebt als voetballer. Daarom is het voor mij heerlijk om nu op dit niveau bij de jeugd te kunnen werken en met voetbal bezig te zijn.”

De oud-aanvaller begon binnen JVOZ als trainer bij de JO11, waarna hij drie seizoenen de JO13 onder zijn hoede had. En nu dus alweer voor het tweede seizoen de JO15. “Er wordt intensief gescout en we hebben de beschikking over een goede spelersgroep. We trainen heel gericht en werken daarbij met diverse spelprincipes. Gedurende het seizoen komen met gerichte oefenstof onder meer overtal uitspelen, de vijfseconden-regel, hoog druk zetten en diepte voor breedte allemaal aan bod. Spelers waarmee ik werk zijn enorm leergierig en willen zichzelf elke training en wedstrijd verder ontwikkelen. Dat is heerlijk werken en ik sta dan ook altijd te genieten op en langs het veld.”

Ik ben nadat ik als voetballer gestopt ben ooit bij Zeelandia Middelburg begonnen waarna ik door JVOZ werd gevraagd. Daar had ik logischerwijs wel oren naar, want werken in zo’n professionele organisatie met de beste jeugd die Zeeland op voetbalgebied herbergt is voor elke trainer een mooie uitdaging. Ik heb als speler altijd het beste uit mezelf proberen te halen en dat wil ik nu als trainer ook proberen. Zowel bij mezelf als ook bij de spelers waarmee ik op het veld sta. Dat is genieten, elke training en wedstrijd opnieuw.”

Klik hier voor meer informatie over JVOZ
Voor meer artikelen van JVOZ klik hier

Luwte blijkt toch betrekkelijk voor Ouwens bij SSS

Een paar maandjes als interim-trainer en daarna weer in de luwte. Zo had Rob Ouwens het voor ogen toen hij in februari 2020 het roer overnam bij de vrouwen van SSS. Inmiddels is hij aan zijn tweede volledige seizoen begonnen bij de topklasser, al voelt het door alle coronaperikelen alsof hij nu pas echt begint.

DeGeusSchilderwerken_voorjaar2021

KLAASWAAL – Jarenlang had Ouwens een selectie vol mannen onder zijn hoede, maar in Klaaswaal treft hij tegenwoordig de vrouwelijke trots op het trainingsveld. ,,Na twintig jaar trainer te zijn geweest van allerlei selecties, vond ik het wel tijd voor een stapje terug’’, vertelt Ouwens die onder meer eindverantwoordelijke was bij Piershil, VVOR en ZBVH. Bij SSS was hij tot zijn overgang naar de vrouwen in 2020 verantwoordelijk voor het tweede elftal. Daarnaast vervulde hij een rol in het jeugdvoetbal. Dat laatste combineert hij nu met het trainerschap bij de vrouwen, waar hij vroeg in 2020 Jamel Rikkers opvolgde. ,,Trainer zijn bij de vrouwen is wel heel iets anders, maar ook heel erg leuk. Toen ik begon, was het idee dat ik tijdelijk trainer bij de vrouwen zou zijn. Maar toen kwam corona en sprak ik met de club af het nog een jaar te doen. Zoals bekend werd die competitie heel snel afgebroken en nu ben ik dus nog steeds trainer’’, blikt Ouwens terug.

TuinverzorgingDeBergden_voorjaar2021

Verschillen

In wat hopelijk voor Ouwens zijn eerste volledig uitgespeelde seizoen wordt, heeft de trotse topklasser SSS handhaving als doelstelling. ,,Het is een landelijke competitie, dus voor sommige uitwedstrijden ben ik nu langer onderweg dan dat ik ooit eerder heb meegemaakt. Maar het is ook heel erg leuk om op dit niveau actief te zijn’’, vertelt Ouwens. ,,De verschillen tussen sommige teams zijn groot. Wij richten ons op de middenmoot en willen zo snel mogelijk veilig zijn.’’

Klik hier voor meer artikelen over SSS.
Meer weten over SSS? Klik hier.