Pagina 710 – VoetbalJournaal

In gesprek met dames 1 van VV Smitshoek

vv Smitshoek

-

22 december 2021

Ze zijn een leuke, gezellige en gemotiveerde groep vrouwen die spelen in het eerste team van VV Smitshoek. Ze worden getraind door de zeer fanatieke trainers Carlos en Eric die elke dinsdag en donderdag een pittige training verzorgen en zaterdag fanatiek langs de lijn staan om het team door de wedstrijd te coachen. Eric is naast assistent-trainer ook onze vaste grensrechter die door weer en wind langs de lijn staat in de vierde klasse.

Het dameselftal is een collectief elftal. ‘’Dit seizoen zijn er meerdere meiden doorgestroomd vanuit de jeugd, maar er zijn ook dames die al meer dan 15 jaar met elkaar voetballen. Deze variatie pakt goed uit en iedereen komt goed met elkaar overheen. Mocht even het even niet zo lekker lopen kan assistent-trainer Eric ons altijd wel aan het lachen krijgen. In de derde helft zijn we ook regelmatig actief en nemen Anouk, Marinthe en Lieve de ploeg op sleeptouw.’’

De coronapandemie gooide roet in het eten. ‘’Vlak voor de coronapandemie lagen wij op koers voor het kampioenschap, maar door het virus hebben we dat seizoen niet kunnen verzilveren. Nu gaan we er dit seizoen gewoon weer voor, zolang corona het toelaat. Ongeacht dat we dit seizoen niet afgesloten hebben is dit toch een hoogtepunt van de ploeg. We gingen ongeslagen richting een kampioenschap en alles kwam samen. Het spel was erg goed, de sfeer in het team was top en alles viel op de juiste plek.’’

De mooiste wedstrijd samen was de pot tegen Xerxes DZB. ‘’Er stond ons een lastige uitwedstrijd te wachten en aan deze wedstrijd klopte gelukkig alles. Er werd goed gecommuniceerd, we speelden goed samen, de posities werden op een juiste manier overgenomen en voor elke meter werd gevochten. Van het start tot eind was dit onze beste wedstrijd van het seizoen. Het werd uiteindelijk een zwaarbevochten 1-2 winst, dat uiteraard heerlijk voelde!’’

Dit jaar gaan ze weer vol voor het kampioenschap! “Voor nu liggen we wederom op koers voor het kampioenschap en zijn we winterkampioen geworden, maar in de top zit het wel allemaal erg dicht op elkaar. Daarnaast willen wij natuurlijk elk seizoen beter worden. Daar wordt elke training dan ook keihard voor gewerkt.’’ Een team is nooit compleet. ‘’We zijn nog wel opzoek naar nieuwe speelsters die ons team komen versterken. Dus mocht je het voetballen leuk vinden en enthousiast zijn, wij trainen op dinsdag- en donderdagavond van 20:15 tot 21:45, dus voel je vrij om even te buurten!’’

Voor meer informatie over Smitshoek, klik hier.
Meer artikelen lezen over Smitshoek, klik hier.

Karo Sarkis en Mohamed Jacob stomen de jeugd van FC Right-Oh klaar voor selectievoetbal

fc Right Oh

-

22 december 2021

0

Karo Sarkis en Mohamed Jacob stomen de jeugd van FC Right-Oh klaar voor selectievoetbal

Ze spelen zelf al jaren in de selectie bij FC Right-Oh, maar zijn dit jaar tegelijkertijd trainer van de JO-17. Een dubbelfunctie waar Karo Sarkis en Mohamed Jacob van genieten. Ze zijn waarschijnlijk bezig met de laatste stappen als selectiespelers en stomen de jeugd klaar om zelf de stap naar het eerste of tweede elftal van hun club te maken.

GEERTRUIDENBERG – “Ik ben wel een beetje op een leeftijd gekomen dat ik zoiets heb dat het na zo’n dertien jaar selectievoetbal wel mooi is geweest”, zegt Sarkis. “Ik merk dat het nu steeds iets leuker wordt om training te geven dan zelf te spelen. Het is ook leuk omdat ik die jaren aan ervaring in de selectie meeneem in het training geven.” Jacob knikt bevestigend. “Ik voetbal iets korter in de selectie, nu zo’n negen of tien jaar. Je neemt echt alles uit die periode mee en laat aan de jongens zien wat je hebt meegekregen.”

Het past perfect bij de filosofie die ze hebben, de jeugd klaarstomen voor het ‘echte werk’. “We zijn daar vrij duidelijk in bij de groep. Er is nog een Onder 19 die de stap eerst moet maken, maar in onze manier van werken hebben we bij de Onder 17 bepaalde aspecten wat betreft hoe het werkt in selectieteams”, legt het duo uit. Dan kun je denken aan ‘niet trainen is niet of minder spelen’ en bij een blessure moet je je laten behandelen door de verzorger of eventueel fysio die bij de club betrokken is. Je moet zorgen dat je fit bent, waar dat mogelijk is. “Op die manier is het geen verrassing als je straks bij de selectie ineens negentig minuten op de bank zit omdat je dat hebt gedaan.”

Sarkis (29) en Jacob (27) zitten qua leeftijd niet extreem ver weg van de tieners die ze onder hun hoede hebben. “We staan wel echt boven de groep”, zegt de oudste van de twee trainers. “Maar het is wel de moeilijkste groep die je qua leeftijd kunt hebben. Ze testen jou ook uit hoe ver ze kunnen gaan, dat is ook wel mooi.” Jacob ziet daar ook een positief punt in. “Daardoor testen we onszelf ook. Hoe ver kunnen wij gaan, dat maakt het ook leuk om deze groep te trainen.”

Het duo kijkt naar de lange termijn – het afleveren van spelers bij de selectie, maar kijkt tegelijkertijd ook naar de korte termijn. “We hebben echt een ploeg die voor het kampioenschap kan gaan. Dat spreken de jongens ook uit.” Voor Sarkis – die gevraagd werd door Jacob om aan te sluiten als trainer – was het ook één van de eisen, een ploeg op een bepaald niveau en van een bepaalde leeftijd. “Ik wilde niet bij een groep met alleen maar mindere voetballers, waar je eigenlijk meer politieagentje aan het spelen bent in plaats van de spelers echt iets leren.”

Sarkis en Jacob hebben een goede klik, waardoor ze als duo goed kunnen samenwerken. “Buiten het veld hebben we ook een klik. We begrijpen elkaar. Buiten het voetbal weten we elkaar ook te vinden”, zegt Jacob. Sarkis vult aan. “Qua voetbal, hoe we dat voor ons zien, denken we hetzelfde. Daar waren we het vrij snel over eens. Maar er zijn ook verschillen. Hij is een wat rustiger type, ik ben dat niet. Daarin vullen we elkaar goed aan. Vooraf hebben we ook gezegd dat we geen ‘jaknikker’ naast ons hoeven te hebben. Als je altijd alleen maar ‘ja’ zegt is het ook niet leuk of goed. Nu werkt het perfect. Op de vrijdagavond zijn we samen de opstelling al aan het fixen”, zeggen ze met een glimlach.

Naast een leerschool voor de jeugdspelers, is het ook voor de trainers een mooie les voor de toekomst. Jacob verwacht niet dat hij verder gaat als trainer bij de senioren, Sarkis heeft die ambitie wel. “Het lijkt mij wel gaaf. Ik denk dat ik ook wel een bepaald verstand van voetbal heb dat ik naar een groep kan uitdrukken. Ik zie dat later wel voor me.”

Klik hier voor meer artikelen of FC Right-Oh.
Meer weten over FC Right-Oh? Klik hier.

Rechtsback Hero van Lopik houdt van aanvallen

VoetbalJournaal

-

22 december 2021

0

Rechtsback Hero van Lopik houdt van aanvallen

Als rechtsback vormt Hero van Lopik dit seizoen een onbetwiste basiskracht bij SV Spakenburg. Dat terwijl het 19-jarige talent, die woont en werkt op een steenworp afstand van het sportpark, de positie nog nauwelijks anderhalf jaar invult. Bijzonder gegeven: vier keer in de week staat hij op hetzelfde veld als vader Remko, keeperstrainer van de Tweede Divisionist. “Als ik hem roep tijdens de training? Dan is het ‘pa’ of ‘pap’.”

BUNSCHOTEN – Het moment herinnert hij zich nog goed. “Een grappig verhaal. Mijn opa is een echte Rooie. Hij voetbalde niet alleen op het middenveld bij Zuidvogels, maar ook bij IJsselmeervogels. Hij pushte me om lid te worden van de buren. Mijn vader keerde dat jaar van DVS’33 Ermelo juist terug naar SV Spakenburg. Hij wilde natuurlijk dat ik lid van de Blauwen werd. Dan luister je toch naar je vader, haha.” Een keuze waarvan hij geen moment spijt heeft. Al zorgt het nu in zijn vriendengroep voor de nodige gespreksstof. “We zijn met vijftien jongens. Slechts drie daarvan zijn Blauwen. De rest is allemaal voor de Rooien. De derby leeft daardoor enorm. Ik moet toegeven dat ik de nacht daarvoor van de spanning altijd minder goed slaap.”

Ondanks zijn jonge leeftijd maakt Van Lopik alweer voor het derde seizoen deel uit van de selectie van SV Spakenburg. “In de voorbereiding van het seizoen 2019/20 kreeg een aantal jongens uit de Onder 19 de kans om mee te trainen met het eerste elftal. Na twee weken vernam ik dat ik mocht blijven. Een mooie opsteker. Ik verwachtte mijn speelminuten dat seizoen in het tweede elftal te maken, maar ik reisde op de derde speeldag al met de selectie mee naar Kozakken Boys. In de rust liep ik wat te pielen met een bal, toen trainer John de Wolf naar me toekwam. Ik moest er bij aanvang van de tweede helft direct in.”

Van Lopik acteerde toen nog op het middenveld. “Ik ben in de jeugd begonnen als aanvaller. Eigenlijk als keeper. In de F’jes stond ik een helft onder de lat, de andere speelde ik. Voetballen vond ik veel leuker. Ik speelde voorin en vanaf de D-jeugd op het middenveld. Na de komst van trainer Eric Meijers werd ik plotseling rechtsback. In het begin betekende dat wennen, maar het ging al heel snel heel goed. Dit seizoen begon ik stroef. Sinds het systeem door Meijers voor Excelsior Maassluis-thuis is omgezet van 4-3-3 naar 4-4-2 voel ik me weer comfortabel en haal ik mijn oude niveau. Ik krijg weer ruimte om aan te vallen en heb niet standaard nog een speler voor me staan. Verdedigend moet ik stappen maken, met name in één-tegen-één duels heb ik het lastig. Al zal ik nooit een echte verdediger worden. In de toekomst is het mijn ambitie om weer belangrijk op het middenveld te zijn.”

FC Utrecht
In de D-jeugd werd de Bunschoter opgepikt door FC Utrecht. “In die periode kende de KNVB regionale jeugdteams. Met dat team speelde ik een oefenwedstrijd tegen FC Utrecht. Twee weken later werd ik uitgenodigd voor een stage en een oefenwedstrijd. Dat ging goed en een week later werd ik opgebeld dat ik mocht blijven. Of ik twijfelde? Nee, natuurlijk niet. Ik vond het prachtig. Ik was in die periode al fan van FC Utrecht, aangestoken door mijn oom en neef. In mijn eerste jaar zat ik nog in groep 8 van de basisschool. Ik mocht elke dag om 12.00 uur gaan en dan bracht mijn moeder me naar Zoudenbalch, het trainingscomplex. Een seizoen later ging ik naar het Oosterlicht College in Vianen, net als bijna alle jeugdspelers van FC Utrecht. Werd ik elke ochtend tussen 6.15 uur en 6.30 uur opgehaald. Met busjes werden we daarna ook naar het trainingscomplex gebracht. Elke avond was ik om 19.00 uur thuis. Jasper Beekhuis, nu mijn ploeggenoot, zat ook in dat busje.”

Drie jaar maakte Van Lopik deel uit van de jeugdopleiding. “Toenmalige ploeggenoten als Djevencio van der Kust, Raymond Huizing en Reda Akmum spelen nu voor Jong FC Utrecht in de Keuken Kampioen Divisie. In de competitie stond ik tegenover de broertjes Timber, Ryan Gravenberch, Brian Brobbey en Mohamed Ihattaren. Met FC Utrecht waren we middenmoter. Helaas begon ik pas laat te groeien. De andere jongens waren allemaal groter en fysiek sterker. Ik kreeg moeite met het niveau en concludeerde dat ik niet goed genoeg was. Natuurlijk baalde ik. Een jongensdroom viel in duigen. Ik zette de knop snel om en wilde me herpakken. Ik meldde weer aan bij Spakenburg, ging weer lekker in het dorp naar school, hoefde niet meer elke ochtend voor dag en dauw op en was op een normale tijd thuis. Die lange dagen bleken voor mij achteraf te zwaar.” Hij is FC Utrecht niet vergeten. “Ik zit regelmatig op de Bunnikside bij de thuiswedstrijden. Niet bij de harde kern hoor. Vaak bijna bovenin. Van daaruit heb ik het beste zicht.”

In het voorjaar van 2020 slaagde hij voor de havo en sindsdien werkt hij fulltime bij De Vitaminebron, een groenteboer in Bunschoten-Spakenburg. “Al sinds mijn vijftiende loop ik daar rond. De winkel zit in het centrum. Ik werk in het productiegedeelte, dat op het bedrijventerrein huist. Daar bereiden we alles voor, zodat het de winkel in kan. Boontjes snijden, dat soort werk. Volgend schooljaar ga ik weer een opleiding volgen. Iets in de sport. Begeleider, fysiotherapeut, opvang, een baan waarbij ik met mensen werk. Ik ben absoluut niet iemand die dagelijks van negen tot vijf achter een computerscherm op kantoor zit. Dat is niets voor mij.”

Tips
Vader Remko komt hij niet alleen thuis, maar ook vier keer in de week op het veld tegen. “Hij traint de selectiekeepers. Ik zie hem dan als collega. Wanneer ik hem aanspreek, probeer ik meestal een naam te vermijden. Als het niet anders kan, is het ‘pa’ of ‘pap’. We evalueren thuis altijd mijn wedstrijd. Hij is straight to the point, zegt eerlijk hoe het is. Dat kan hard aankomen, maar daar houd ik van. Hij geeft me tips, maar zegt me ook als ik een verkeerde keuze heb gemaakt.”

Dit seizoen hoopt Van Lopik met Spakenburg snel in rustiger vaarwater te komen. Iets dat moet gebeuren onder het nieuwe trainersduo Chris de Graaf en Jochem Twisker. “We stonden vorig seizoen tweede toen de coronastop volgde. Als doel formuleerden we deze zomer minimaal top zes, al sloten we niet uit voor het kampioenschap te gaan. Waarom het niet is gelukt, is moeilijk aan te geven. Nu zijn we blij als we zevende of achtste eindigen. Als we dat bereiken en we één of twee keer de derby winnen, kunnen we toch tevreden terugkijken.” (SB)

Meer informatie over SV Spakenburg? Klik hier.
Klik hier voor meer artikelen over SV Spakenburg.

René van der Gijp haalt € 11.864,80 op voor meisjeskleedkamer bij VV Groote Lindt

Groote Lindt

-

22 december 2021

0

René van der Gijp haalt € 11.864,80 op voor meisjeskleedkamer bij VV Groote Lindt

Maandagavond was bij Veronica Inside de uitreiking van de opbrengst van de wekelijkse TOTO te zien. In de uitzending zagen wij hoe René van der Gijp die middag in de kantine aanwezig was om zijn opbrengst te overhandigen aan Rob van de Pol. Onder luid gejoel van een aantal Groote Lindt jeugdspelers werd het bedrag hartelijk in ontvangst genomen.

Iedere maandag- en vrijdagavond vulden de mannen van VI de wekelijkse TOTO. René was aan Groote Lindt gelinkt en met de opbrengst van zijn goed voorspelde wedstrijden hadden ze een mooi doel: een kleedkamer voor het meisjes- en het damesvoetbal van Groote Lindt. Het streef bedrag voor de club lag rond de 5000,- euro, maar dit werd meer dan verdubbeld! Nu kunnen we nog zoveel meer onderhanden nemen op de club! Rob van de Pol liet René ook nog even de kleedkamer zien waar dit mooie bedrag van € 11.864,80 voor gebruikt gaat worden.

In het fragment is een klein tipje te zien van het VoetbalJournaal die bij elke voetbalclubs goed gelezen worden in alle voetbalkantines van de regio!

Voor de link van het filmpje klik hier.

Bron foto: website Groote Lindt

Klik hier voor meer informatie over Groote Lindt
Klik hier voor meer artikelen over Groote Lindt

Na Friesland en Zweden richt Omar El Baad zich volledig op Excelsior Maassluis

Excelsior Maassluis

-

22 december 2021

0

Na Friesland en Zweden richt Omar El Baad zich volledig op Excelsior Maassluis

De carrière van Omar El Baad is er een met ups en downs. Een prachtig bekeravontuur met Cambuur, maar een teleurstellend einde bij diezelfde club. Na een Zweeds avontuur trad hij binnen bij Excelsior Maassluis met het plan om zich in de kijker te spelen van een club uit de Keuken Kampioen Divisie. Het liep allemaal anders, maar de 25-jarige verdediger zit niet bij de pakken neer.

MAASSLUIS – Op zijn negentiende kwam er een eind aan een mooie, leerzame periode in de jeugd van Feyenoord. Bij SC Cambuur wilde Omar El Baad zijn doorbraak als betaald voetballer voltooien. “Ik heb echt de goede keuze gemaakt. In Leeuwarden maakte ik een geweldige tijd mee. Een stadion gevuld met tienduizend fans, een stad die volledig in de ban is van zijn club. De sfeer kon echt bepaald worden door de prestaties van Cambuur. Zo hoefden wij ons als spelers bijvoorbeeld niet in de stad te laten zien als we een wedstrijd verloren. We konden er dan niks van en de supporters waren dan in staat om met ons op de vuist te gaan. Maar als je een week later won, waren we de helden van de stad en stonden we met diezelfde supporters hand in hand. Dat vond ik wel heel erg mooi aan de club.”

Met Cambuur bereikte hij in 2016 de halve finale van het KNVB Bekertoernooi door overwinningen op Ajax en FC Utrecht. Een absoluut hoogtepunt voor El Baad, die bij beide wedstrijden in de basis stond. “Thuis wonnen we in ons eigen stadion van Ajax. Niemand lukte dat tegen Ajax, maar wij wel. De kwartfinale tegen Utrecht wonnen we na penalty’s. Bij terugkomst in Leeuwarden stond het Cambuurplein helemaal vol met mensen. De stad huilde van blijdschap. Dat was echt prachtig.”

Nadat El Baad onder trainers Arne Slot en Sipke Hulshoff regelmatig de kans kreeg in de basis, kwam hij na de komst van technisch directeur Foeke Booy en trainer René Hake op het tweede plan terecht. Van Booy mocht hij op zoek naar een andere club. Na een mislukte stage in Litouwen, belandde hij in het noorden van Zweden bij Umea FC. Zelf noemt hij het geen heimwee, maar El Baad was nooit echt gelukkig in Zweden. “Ik kwam hier in een totaal andere omgeving terecht. Ik voel me gewoon beter als ik mijn eigen mensen om me heen heb. Het voetbal was leuk hoor. We speelden eigenlijk op het niveau van de Keuken Kampioen Divisie en we deden het goed. Ik speelde ook goed, maar het was daar koud en ik voelde me daar nooit echt op mijn plek. Ik ben een echt gevoelsmens, dus ik koos op gevoel om terug naar Nederland te gaan.”

Inmiddels speelt El Baad alweer drie seizoenen voor Excelsior Maassluis. Na zijn terugkomst uit Zweden in de winter van 2019 kon hij zich bij de club uit Zuid-Holland voor een half jaar laten zien. Hiermee hoopte hij een transfer af te dwingen naar de Keuken Kampioen Divisie. Ook het feit dat hij werd herenigd met trainer Dogan Corneille speelde een belangrijke rol. “Ik kende Dogan nog van mijn tijd in de jeugd van Feyenoord. Hij was daar assistent-trainer onder Roy Makaay. Ik had een goede band met hem en dat maakte het gehele plaatje bij Excelsior Maassluis eigenlijk perfect.”

Wat een mooie opmaat had moeten worden voor een rentree bij de profs, eindigde in een teleurstelling. Het halve jaar waarin El Baad zich wilde laten zien bij Excelsior Maassluis, werd vroegtijdig onderbroken vanwege het coronavirus. In maart werd de Tweede Divisie stilgelegd en daardoor kon hij nooit zijn echte kwaliteiten tonen. Daarvoor ontbrak simpelweg de tijd. Voor El Baad het begin van een frustrerende tijd. Zijn conditie op peil houden door hard te trainen werd het devies. “De moed zakte me een beetje in de schoenen. Ik miste de wedstrijden en er was simpelweg niks waar je naar toe kon werken, geen doel. Ik kon mezelf niet laten zien en profvoetbal was voor mij verder weg dan ooit.”

Geen profvoetbal in het vooruitzicht, maar El Baad voelt zich wel goed in Maassluis. Hij wordt goed opgevangen en is te spreken over het warme karakter van de club, dat zich bovenal uit in de aanwezigheid van vele vrijwilligers die zich volop inzetten. Ook over de speelstijl die gehanteerd wordt bij de ploeg van Corneille heeft El Baad niets te klagen. “Ik ben van origine centrale verdediger, maar als rechtsback kom ik hier het best tot mijn recht. Het is een combinatie van een opbouwende speelstijl en alle vrijheid om via de rechterflank op te stomen. Niet te veel lange ballen, daar houd ik van.”

Door een succesvolle maatschappelijke carrière houdt El Baad zijn financiën op peil. Hij werkt geregeld als hypotheekadviseur in een bedrijf van een vriend van zijn vader. Daarnaast richt hij met twee vrienden, onder wie oud-Emmen speler Robbert de Vos, een evenementenbureau op, genaamd Cirque events. Ze organiseren dansfeesten voor (jonge) feestgangers uit de omgeving Spijkenisse rondom de Urban-muziekstijl. Met hetzelfde tweetal brengt hij een bepaalde soort rum op de markt, genaamd Baron Spiced Rum, en beheert hij ook nog eens een aantal social media-accounts. Het account van diezelfde rum, maar bijvoorbeeld ook van Cobra Art, een kunstgalerij in Rotterdam. “Ik geniet van het werk als hypotheekadviseur en ik hoop mezelf daarin meer en meer te ontwikkelen. Uit die andere projecten haal ik ook veel voldoening. Ik houd van ondernemen en ik verdien er ook nog wat geld aan. Waarom zou ik het niet doen?”

El Baad focust zich nu op zijn club. De Keuken Kampioen Divisie heeft geen prioriteit meer en daarom richt hij zich op Excelsior Maassluis. Een appartement in Rotterdam en een mooi opgebouwde maatschappelijke carrière geven hem zekerheid. “Ik zit bij een mooie club en heb het goed. Ik wil mijzelf hier laten zien en ik zie elke wedstrijd als een toetsmoment. Ik vind dat je niet alleen profvoetballer moet zijn geweest, maar je moet ook laten zien dát je profvoetballer bent geweest. Het is mijn doel om dat elke wedstrijd te laten zien en dan zie ik wel waar ik eindig. Ik geniet van het moment en leef van dag tot dag.” (JS)

Klik hier voor meer informatie over Excelsior Maassluis.
Lees hier meer artikelen over Excelsior Maassluis.

Kruisbandblessure maakt Noordwijk-speler Thomas Reynaers mentaal en fysiek sterker

vv Noordwijk

-

22 december 2021

0

Kruisbandblessure maakt Noordwijk-speler Thomas Reynaers mentaal en fysiek sterker

Steekpassjes, techniek, inzicht en zijn onmiskenbare verbale coaching. Het zijn de kwaliteiten waar Thomas Reynaers bekend omstaat. Kwaliteiten die de 29-jarige middenvelder dit seizoen eindelijk weer kan laten zien in het shirt van VV Noordwijk. Vanwege een zware knieblessure stond hij 518 dagen aan de kant. “Mentaal en fysiek ben ik door deze periode nog sterker geworden.”

NOORDWIJK – De afspraak vindt plaats in een bedrijfscentrum in Arnhem, waar hij net een training heeft gegeven over talentontwikkeling. Voor zijn werk als Programma Manager en Manager Client Solutions bij ManpowerGroup reist hij het land door. “Het gebied arbeidsmarktoplossingen valt onder mijn pakket. Het hoofdkantoor zit in Diemen, maar we hebben vestigingen over het hele land. Ik studeerde Rechten en Economie op de Universiteit Utrecht. Ik dacht de advocatuur in te gaan, maar na een Bachelor en Master twijfelde ik. Via LinkedIn werd ik benaderd om als Management Trainee aan de slag te gaan bij de ManpowerGroup. Dat is nu 4,5 jaar geleden.”

Drie keer in de week rijdt hij normaliter vanuit Diemen rechtstreeks naar Sportpark Duinwetering voor de trainingen van VV Noordwijk. “Dat heeft impact. Vooral voor mijn vriendin Babette. Vooral nu we sinds vorig jaar september met zoontje Matteo een gezin vormen. We zijn twee jaar geleden van Amsterdam naar Utrecht verhuisd, de stad waar we allebei studeerden en veel mensen kennen. Grotendeels vanwege de afstand gaf ik aan Noordwijk in de zomer van 2020 te verlaten. Gelukkig begrijpen de mensen in mijn omgeving wat voetbal voor mij betekent en waarom ik ondanks de reistijd bij Noordwijk ben gebleven.”

Afgescheurde kruisband
De aanleiding ligt op 15 februari 2020. Noordwijk bezoekt die zaterdagmiddag Excelsior Maassluis. Tijdens een sprint voelt Reynaers ‘iets’ knappen in zijn linkerbeen. Aanvankelijk lijkt er alleen sprake van meniscusschade, maar een MRI-scan brengt de keiharde diagnose ‘afgescheurde kruisband’. “Mijn operatie in het Alrijne Ziekenhuis werd afgezegd, omdat Covid19 haar hoogtepunt bereikte. Alle apparatuur moest naar de IC’s toe. Ik was op zondag 29 maart bij mijn schoonouders in Zeeland toen ik werd gebeld. De volgende ochtend om half acht kon ik geopereerd worden in de Bergmann kliniek in Naarden.”

Orthopeed Yde Engelsma voerde de ingreep uit, Reynaers keek vol belangstelling mee. “Ik kreeg een ruggenprik. De operatie duurde drie uur. Ik vond het zo interessant dat de tijd voorbijvloog. Stond de orthopeed plotseling voor mijn neus en rekte hij een hamstring die net uit mijn lichaam was gehaald. ‘Dit word je nieuwe kruisband’. Ik zag hem mijn knie omhoog zwaaien, met een boor lopen. Engelsma hoopte dat alleen de binnenmeniscus was ingescheurd, maar helaas. Na overleg is tegelijk de buitenmeniscus gehecht. Vanwege Covid19 moest ik diezelfde dag naar huis. Die nacht was de ergste die ik in mijn leven heb doorgemaakt. Met zoveel pijn. In de papieren stond ik dat de volgende ochtend eerst een maagbeschermer moest nemen en daarna pas medicijnen. Niemand had me verteld dat ik ze al direct mocht gebruiken. Alles raakte ontstoken in het been doordat ze daar zijn gaan wroeten. Net een olifantenbeen, zo dik. Daarna overal blauwe plekken.”

Zijn revalidatie doorliep Reynaers bij KvG Athlete Development in de persoon van herstel- en conditietrainer Kees van Geel. “Hij zorgde ervoor dat ik geen angst ken. Heeft me mentaal sterker gemaakt. Op het einde van het traject bracht hij me met opzet in extreme situaties. Ik moest dan plotseling onverwachte bewegingen of draaiingen met mijn knie maken. Ik ving die goed op en leerde zo om mijn eigen lichaam weer te vertrouwen.” Op 17 juli 2021 in een oefenwedstrijd tegen SC Feyenoord was zijn rentree een feit. “De rest van mijn voetballende leven moet ik extra aandacht aan mijn knie, lichaam en fitheid schenken. Elke maandag bezoek ik Kees van Geel, elke maandag en donderdag doe ik voor de training oefeningen die ik via een app van Kees krijg.”

Verlenging
Reynaers is voor het vijfde seizoen selectiespeler van de kustclub. “Ik wilde Noordwijk na het coronaseizoen, waarin de club enkele financiële klappen incasseerde, niet verlaten. Dat voelde niet goed. Een jaar eerder boden ze me een contractverlenging aan, terwijl ze wisten dat ik niet kon spelen. Noordwijk is een hechte club. Op alle gebieden leefden de mensen met me mee. Ik was niet Thomas Reynaers de voetballer, maar Thomas Reynaers de mens.”

In de zomer van 2017 maakte hij de opvallende stap van usv Hercules uit de Derde Divisie naar VV Noordwijk, op dat moment Hoofdklasser. “Bij Hercules lag op dat moment geen plan om door te groeien. Terwijl ik daar juist wel de behoefte aan had. Ik wilde de top halen, wat die ook zou zijn. Ik wilde naar een club met een duidelijk plan, die dominant voetbal wil spelen en ambities heeft.” Op de Duinwetering werd Reynaers omgeturnd van rechtsbuiten naar centrale middenvelder. Met succes. Twee jaar op rij promoveerde hij met de withemden. Beide keren onder trainer Kees Zethof, nog steeds de eindverantwoordelijke. “In het begin moesten we aan elkaar wennen, laat ik het zo zeggen. Dat had tijd nodig. Nu begrijpen we elkaar. Vorig seizoen kon ik de technische staf helpen door een steentje bij te dragen aan het analyseren van de wedstrijdbeelden. Zo bleef ik ondanks mijn blessure toch bij de groep betrokken. Ik knipte de wedstrijdbeelden. Kees vroeg direct waarom ik dan ook niet een deel van die analyse voor mijn rekening nam. Een mooi aanbod. Kees gaf me daarna feedback. Erg leerzaam.”

In zijn jeugdjaren speelde Reynaers voor Olympia in Gouda. “Op mijn tiende ging ik naar Feyenoord. Ik vind het niet erg dat mijn periode tot één seizoen beperkt is gebleven. De jeugdopleiding van betaald voetbalclubs is in mijn ogen niet overal goed ingericht voor een kind in ontwikkeling. Op te jonge leeftijd word je geconfronteerd met presteren. Word je aangepraat dat je droom of doel profvoetballer worden is. Er wordt te weinig stilgestaan bij de gevolgen als een kind het niet haalt. Ik kon na een jaar naar Sparta, ADO Den Haag en Excelsior. Ik ben blij dat ik naar Olympia in Gouda terugkeerde. Speelde ik samen met jongens die nog steeds mijn vrienden zijn. Je leert om een band op te bouwen in een team, relaties aangaan voor de lange termijn. Je leert van elkaar, het samenkomen bij een club, coachende vaardigheden. Daar haal ik mijn plezier uit. Als je zo goed bent, neem als volgende stap je hele team op sleeptouw. En gaat dat goed, kun je de stap hogerop bij een andere club maken.” Hoe de toekomst er voor Reynaers uitziet, weet hij nog niet. “Waar ik ook speel, het is in ieder geval bij een club die dezelfde normen en waarden hanteert als ik, een ambitieus plan heeft en dominant wil voetballen.” (SB)

Klik hier voor meer artikelen over VV Noordwijk.
Klik hier voor meer informatie over VV Noordwijk.

Karsten de Graaf debuterend bij het eerste van Madese Boys op zijn verjaardag

vv Madese Boys

-

22 december 2021

0

Karsten de Graaf debuterend bij het eerste van Madese Boys op zijn verjaardag

Op 26 september waren alle ingrediënten voor een mooi verhaal aanwezig. Vanuit je voetbalpensioen terugkeren op het veld, op je verjaardag debuterend bij het eerste van Madese Boys. Een mooi verhaal werd het, alleen niet voor hoofdrolspeler Karsten de Graaf. De keeper moest veertien keer vissen als ‘cadeautje’.

MADE – De Graaf had het nog nooit meegemaakt, zo’n uitslag. Niet bij de senioren, maar zo’n resultaat als overwinning of nederlaag kon hij zich ook niet voor de geest halen als jeugdspeler. Toch gebeurde het dit seizoen. Met Madese Boys verloor hij met deze bizarre cijfers van SC Kruisland.

“Ik speel nu denk ik al achttien jaar selectievoetbal, ik heb dit nooit meegemaakt. Maar ook niet bij de F-jes. Wij hadden een totale offday, bij hun lukte alles. Het was echt bizar. Aan de 1-0 gaat een handsbal vooraf, maar er werd niet afgefloten. Het was de twaalfde minuut. Vanaf die 1-0 vloog alles erin. Ik kon weinig aan die ballen doen, alleen de 12-0 was echt mijn fout. Leuk is zoiets niet natuurlijk. Een paar weken daarvoor was het ergens 55-0 geworden in één of andere kelderklasse. Gekscherend riep ik nog dat we uit moesten kijken om niet beroemd te worden. Je probeert de schade beperkt te houden, maar dat is niet gelukt.”

Na die monsternederlaag volgde een nieuwe ‘aparte wedstrijd’, zoals De Graaf het zelf omschrijft. “De tweede wedstrijd eindigde we met acht man.” Dat gebeurde bij de 5-0 nederlaag op bezoek bij TSC. “Toch zag ik in die wedstrijd ook gewoon goede dingen. Met eerst negen en ook met acht man kregen we nog kansen. De rode kaarten waren overdreven, net als twee strafschoppen.”

De vraag is wat doe je na twee van dat soort wedstrijden? “Gewoon blijven trainen. Ik kende Madese Boys van naam, niet qua spelers”, zegt De Graaf, die al wel acht jaar in Made woont. “Ik heb begrepen dat er sterkhouders gestopt zijn, de selectie heeft een jasje uitgedaan qua kwaliteit. En dan hebben we ook nog veel blessures gehad.”

De Graaf blijft ondanks die eerste twee wedstrijden ook positief over de rest van het seizoen, mogelijk gesterkt door de 4-1 winst op FC Tilburg. “Dan blijkt dat we gewoon kunnen voetballen.” Daarmee is Madese Boys één van de vele clubs in de tweede klasse. “Ik denk dat qua kwaliteit in de middenmoot of subtop eindigen realistisch moet zijn. En wie weet pakken we ergens een periode. We kunnen allemaal stuk voor stuk goed voetballen”, zegt de oud-keeper van clubs als De Zwerver, Hardinxveld en DHV opgewekt.

Van Harskamp, die ook twee jaar in de jeugd van Feyenoord actief was, heeft ook weer echt plezier in het spelletje. “We hebben een goede voorbereiding gehad, in de beker ging het ook niet onaardig. Het Kruisland-verhaal was minder, maar dat is wat mij betreft echt een incident. Ik ga nu ook gewoon weer met plezier naar de trainingen en wedstrijden, we hebben een leuke groep.”

Klik hier voor meer artikelen over DHV.
Meer weten over DHV? Klik hier.

Dick Hoogendoorn zet stabiel beleid voort bij Kozakken Boys

Kozakken Boys

-

22 december 2021

0

Dick Hoogendoorn zet stabiel beleid voort bij Kozakken Boys

Voor het tiende jaar op rij blijft de voorzittershamer van Kozakken Boys in handen van een voorman uit de Werkendamse maritieme sector. Dick Hoogendoorn (59) heeft de functie na een jaar uitstel vol enthousiasme opgepakt. “Binding brengen binnen de club staat bij mij als voorzitter hoog in het vaandel.”

WERKENDAM – Sinds jaar en dag is Dick Hoogendoorn trouwe supporter van Kozakken Boys. De nieuwe voorzitter is geboren en getogen in Werkendam en zat bij iedere thuis- en uitwedstrijd op de tribune. Het was dan ook geen verrassing toen de club hem drie jaar geleden vroeg of hij voorzitter van de Businessclub wilde worden. “Ik hoefde niet lang na te denken en zei ‘ja’ tegen de functie. Na een tijd kwam Henk de Goeij (de voormalig voorzitter, red.) naar me toe en vroeg of ik het voorzitterschap van de volledige vereniging over wilde nemen. Ik moest hierover nadenken en overwoog de voor- en nadelen. Er zaten voor mij meer voordelen aan en daarom zei ik ook dit keer ‘ja’.”

Toen corona de voetbalwereld volledig plat wist te leggen werd de overdracht uitgesteld. “Henk (De Goeij, red.) besloot een jaar langer door te gaan en daardoor nam ik aan het begin van dit seizoen zijn taken over. Ik kreeg hierdoor een extra jaar om me voor te bereiden en mee te kijken bij Henk. Ik kreeg een inkijkje in de randzaken rondom het voetbal. Zo zag ik hoe je als voorzitter omgaat met een situatie als corona en de club hierin moet begeleiden, hoe je met spelers omgaat en daarnaast leerde ik de structuur van Kozakken Boys kennen. Dat hielp zeker voordat ik dit seizoen eindelijk mocht beginnen.”

Binding
Het voorzitterschap staat voor Hoogendoorn voor binding brengen binnen de club. “Dat vind ik het leukste aan voorzitter zijn. Zo probeer ik de supporters te binden met de spelers, maar ook de mensen binnen het bestuur. Tot dusver bevalt het heel goed.” Het binden van mensen is de huidige voorzitter niet vreemd. In zijn eigen bedrijf in de maritieme sector neemt hij deze rol ook op zich. “Ik nam het bedrijf van mijn vader over en met meer dan honderd medewerkers zijn we een groot bedrijf. De bindende factor die ik binnen mijn bedrijf ben, gebruik ik zeker op de club. Het soort ondernemer dat ik ben zie je terug in mijn rol als voorzitter.”

De haven van Werkendam, de maritieme sector en Kozakken Boys zijn al jaren met elkaar verbonden. “Ik denk dat dat is ontstaan, omdat er veel bedrijven werkzaam zijn in de maritieme sector én verbonden zijn aan de club door middel van sponsorschap of als supporters. Vanuit de sector worden directeuren of eigenaren naar voren geschoven om een functie binnen de club op zich te nemen. Op deze manier haalt de club direct een stukje bedrijfsvoering binnen. De voorgaande voorzitters (Henk de Goeij en Ad van Wijk, red.) waren werkzaam in de maritieme sector en ik zet dat voort. De haven van Werkendam en de bedrijven die daar werkzaam zijn, zijn een groot onderdeel van de club Kozakken Boys.”

Het fundament van het beleid onder Henk de Goeij was goed en de nieuwe voorzitter ziet geen reden om een compleet andere weg in te slaan. “Ik probeer waar nodig om bepaalde aspecten te verfijnen of te verbeteren. Ik denk niet dat het noodzakelijk is om veel dingen te veranderen. Simpelweg omdat er sprake is van een goede organisatie bij de club. Het is meer kijken naar de toekomst. Zo willen we verduurzamen en kijken we op het moment naar het plaatsen van zonnepanelen. Sinds anderhalf jaar hebben we langs het hoofdveld ledverlichting en willen we meer stappen op dat gebied zetten. Ik vind dat het bij onze club hoort om dit te doen. We zijn de grootste in de omgeving en in mijn optiek moet je dan een voorloper zijn ten opzichte van andere clubs. We zijn goed op weg, maar willen dit de komende jaren verder uitrollen.”

De hoogtijdagen van corona liggen inmiddels achter ons, maar tot op de dag van vandaag merkt de Tweede Divisieclub uit Werkendam de gevolgen. “We zien dat sinds we weer, onder bepaalde voorwaarden, supporters en sponsoren mogen toelaten niet iedereen wil komen. We proberen meer sfeer te creëren bij de club, zodat mensen wel weer graag willen komen. Dit doen we onder andere door dagen voor vrijwilligers te organiseren. Tijdens deze dagen werken de vrijwilligers bijvoorbeeld het achterstallige onderhoud bij. Tijdens deze dagen proberen we de verbinding met elkaar te versterken en de club te ondersteunen.”

Verduurzamen
De nieuwe voorzitter is geen man van de doelstellingen. “Tot op heden stel ik voor dit seizoen geen doelen. Ik kijk liever wat er op een bepaald moment voor mijn voeten komt. Ik wil vooral dat de basis eerst rustig en stabiel is. In mijn ogen is deze stabiel wanneer we een stabiel aantal leden en sponsoren hebben, stabiliteit aan inkomsten en uitgaven en natuurlijk een stabiliteit in de prestaties van het eerste. Aan de hand van deze basis kunnen we de komende jaren bepaalde doelstellingen voor onszelf stellen.”

Centraal in de toekomstvisie van Hoogendoorn staat het verder verduurzamen van de club. “Het plan in de vorm van zonnepanelen en ledverlichting is zoals verteld in ontwikkeling en moet in de toekomst een steeds grotere rol innemen binnen onze club. Daarnaast willen we in de toekomst wellicht een nieuw sponsorhome met bijbehorende tribune.” Dat de voorzitter geen persoonlijke doelstellingen heeft betekent niet dat hij deze niet voor zijn club heeft. “Het binden van nieuwe sponsoren en constant in het linkerrijtje en liefst in de top vijf meedraaien met het eerste is echt een doelstelling van de club.” (AS)

Klik hier voor meer artikelen over Kozakken Boys.
Meer informatie over Kozakken Boys: Klik hier.

André Krul ontwikkelt zich op alle vlakken bij VV Katwijk

vv Katwijk

-

22 december 2021

0

André Krul ontwikkelt zich op alle vlakken bij VV Katwijk

Hij is wel een beetje klaar met interviews over zijn voetbalavonturen. André Krul (34) is meer dan alleen zijn anekdotes uit het buitenland. Dit seizoen is hij basisspeler bij VV Katwijk. De doelman, die overkwam van AZ, is een modelprof die nog iedere dag bezig is met zijn ontwikkeling. “De biografie van Rafael Nadal heb ik gelezen. Je leest op wat voor bizarre manier hij zich voorbereidt op wedstrijden. Dan ga je bij jezelf nadenken of daar iets uit te halen valt.”

KATWIJK – Krul heeft het vaker meegemaakt: transfervrij zijn aan het einde van het seizoen. Waar hij normaal gesproken geduldig wacht op zijn opties, tekende hij nu al in maart 2021 een contract bij VV Katwijk. “Ik stond zeker open voor een nieuw avontuur in het buitenland. Aan het begin van het jaar was alles nog onzeker vanwege corona. Toen kwam Katwijk voorbij. Ik had een gesprek met trainer Anthony Correia. Hij maakte direct duidelijk dat ik gehaald werd als eerste keeper. Bij AZ was ik altijd reserve en keepte ik alleen in oefenwedstrijden. Het vooruitzicht op speeltijd was een belangrijke factor voor mijn stap naar Katwijk.”

Profs die de stap maken naar de Tweede Divisie laten vaak een clausule in hun contract zetten. Daarin staat dat ze terug mogen naar het profvoetbal als die optie er is. “Dat was voor Katwijk niet bespreekbaar, maar ik wilde dat zelf ook niet echt. Als je ergens ‘ja’ tegen zegt, dan moet je er honderd procent voor gaan.” Krul kon en wilde niet weg. Hij liet daardoor een nieuw avontuur schieten. “Ik kreeg tijdens de voorbereiding een appje van Albert Gudmundsson. Met hem heb ik samengespeeld bij AZ. Ik kreeg te horen dat ze ergens op IJsland nog een eerste keeper nodig hadden. Dat had een spijtmoment kunnen zijn, maar dat was het niet. Ik zat vanaf dag één op mijn plek hier.”

Ontwikkelen
Met zijn 34 jaar is Krul met recht een vedette te noemen. Ondanks dat de herfst van zijn voetbalcarrière is aangebroken, zit de doelman niet stil. “Op mijn leeftijd maak je geen grote stappen meer. Trainingen zijn er vooral om te finetunen. Mijn linkerbeen zal ik bijvoorbeeld niet meer veel beter kunnen maken. Toch ben ik daar tijdens trainingen nog mee bezig en ik blijf alles geven. Ik hoop ook dat die werklust aanslaat bij andere jongens. Het gevoel dat ik beter wil worden is er nog. Na iedere wedstrijd vraag ik beelden op, zodat ik kan kijken naar wat er goed en fout ging. Kijk naar Edwin van der Sar. Die werd ook alleen maar beter naarmate hij ouder werd. Hij is een voorbeeld voor mij.”

Zijn transfer naar VV Katwijk is op papier een stap terug. Het verandert niets aan zijn werklust. “Op het moment dat je niet meer de drive hebt om je te verbeteren, op welk gebied dan ook, wordt het leven heel erg saai. Mentaal wil én kan ik nog stappen zetten. Zo probeer ik dingen te halen uit wat andere sporters zeggen. Ik heb het boek van Nadal gelezen. Je leest op wat voor bizarre manier hij zich voorbereidt op wedstrijden. Je kopieert het niet, maar gaat wel bij jezelf nadenken of daar iets uit te halen valt in je eigen voorbereiding. Het zijn geen grote stappen, maar ik ben ontzettend gedreven voor die paar procentjes winst.”

Ervaring inzetten
Het is logisch om er vanuit te gaan dat Krul naast het keepen ook in de kleedkamer belangrijk is voor zijn nieuwe club. “Ik ben gehaald om te keepen en niet omdat ik ervaring heb. Het is belangrijk dat het team in balans is. Robbert Susan is de onbetwiste leider. Hij heeft veel ervaring en treedt veel op de voorgrond. Dat accepteert het hele team. Hij spreekt zich vaker uit dan ik.” De rol van Krul is dus minder zichtbaar. “Ik probeer jongens persoonlijk advies te geven. Dat doe ik vooral als iemand niet speelt. Het is een herkenbare situatie voor mij. Ik weet dat je dan weleens je scherpte kan verliezen. Als wisselspeler is het belangrijk om altijd ready te zijn. Blijf dus alles geven op de training. Niet dat je als je de kans krijgt, je opeens beseft dat je te weinig hebt gedaan op de training of er niet genoeg voor geleefd hebt die week.”

Door zijn ervaring weet Krul inmiddels wat hij wel én wat hij niet kan. “Mijn sterke punt als keeper is dat ik nergens bang voor ben. Als ik adrenaline in mijn lichaam heb, gooi ik me overal voor. Ik doe er alles aan om de bal tegen te houden. Wegdraaien doe ik nooit. Aan de andere kant zijn er dingen die ik minder kan. Die nieuwe keeper van AZ (Peter Vindahl Jensen, red.) kan bijvoorbeeld fantastisch meevoetballen en heeft een goede trap. Hij beheerst alle facetten van het keepen. Ik moet het vooral hebben van mijn reflexen en minder van het voetballen. Daarom focus ik me tijdens wedstrijden op die paar ballen die op goal komen. Door die te pakken kan ik het verschil maken.”

Kampioenschap
Tot nu toe draait Katwijk bovenin mee in de competitie. “Het zou raar zijn om niet voor het kampioenschap te gaan. Toch moeten we ons daar niet op focussen. Je moet niet bezig zijn met kampioen worden, maar met het proces richting die titel. De kleine dingetjes waar je beter in kunt worden, dáár moet je voor werken. We hebben geen invloed op andere clubs, dus onze focus moet liggen op zelf beter worden. Dan wordt de kans uiteindelijk groter dat we wedstrijden gaan winnen en uiteindelijk kampioen worden.”

Met de breedte van de selectie zit het wel goed. Wekelijks worden er hele goede spelers op de bank gezet. “Die gasten mogen ontevreden zijn, maar ze moeten niet gaan zeuren of er met de pet naar gooien op de training. Daar ligt een belangrijke rol voor de staf. Onze keeperstrainer en assistent-teammanager Hugo van Duijn levert echt fantastisch werk. Op én buiten het veld. Zo had hij laatst een dartbord opgehangen in de kantine. Dat soort dingen houdt de sfeer in de groep heel goed. Anthony Correia is altijd duidelijk waarom hij bepaalde keuzes maakt. Hij draait er niet omheen. Ik wil ons niet met Ajax vergelijken, maar daar is een beetje hetzelfde aan de hand. Daar zitten Davy Klaassen en David Neres op de bank, maar je hoort ze niet in het openbaar klagen. Dat moeten wij ook vol zien te houden.” (CG)

Klik hier voor meer artikelen over Katwijk.
Klik hier voor meer informatie over Katwijk.

Cultuurbewaker De Rond is nog lang niet klaar bij DHV

vv DHV

-

22 december 2021

0

Cultuurbewaker De Rond is nog lang niet klaar bij DHV

Al negentien jaar speelt Jesper de Rond in het eerste elftal van DHV. Hij is de cultuurbewaker van de club en is niet meer weg te denken uit Zevenbergschenhoek. De inmiddels 36-jarige voetballer denkt nog lang niet aan stoppen en heeft nog één ultiem doel.

DEN HOEK – Hij was vijftien toen hij voor het eerst mocht meedoen bij het eerste elftal van DHV. Hij zat toen nog in de b-junioren. Zijn elftal viel uit elkaar maar hij was toch te jong om definitief aan te sluiten bij het eerste elftal.

“In het eerste elftal zaten allemaal gasten van 28 jaar. Ik was nog een broekie en had niet echt een connectie met ze. Ik ben toen één jaar bij Madese Boys gaan voetballen.”

Maar na een jaar in Made kon hij de verleiding niet weerstaan om in 2002 terug te keren naar zijn DHV. “Ik ben toen wel in het eerste gaan voetballen. Notabene nog met mijn eigen vader. Die was toen 47. Hij raakte helaas geblesseerd en dus bleef het maar bij één jaar.”

Begin van een glansrijke periode
Sinds 2002 is De Rond niet meer weg te denken bij Den Hoek Vooruit. Elk seizoen was hij erbij waardoor hij de bijnaam ‘De Beitel’ kreeg. “Ik merk aan mijzelf dat ik ook een beetje de cultuurbewaker ben van de club. Ik zit ook in het bestuur. Ik zorg voor het onderhoud van het sportpark. Dat sluit goed aan bij mijn baan.”

De Rond is inmiddels 36 jaar, maar hij is nog de fitste van allemaal. “Bij het rondje lopen rond het veld loop ik nog altijd voorop. Ik heb nog nooit echt ergens last van gehad, dat moet ik maar snel afkloppen. Het enige verschil is dat ik in de zomer voor mijzelf door moet trainen.”

Kampioenschap
Gevraagd naar zijn hoogtepunt hoeft ‘De Beitel’ niet lang na te denken. “Dat is het kampioenschap in 2011. Dat was het gevolg van de stichting die toen is opgericht. Het eerste elftal leek weer uit elkaar te vallen maar door een soort geldschieter konden we spelers van buitenaf verleiden hier te komen spelen.”

Ondanks dat De Rond vlak voordat seizoen ook een stap kon maken bleef hij zijn club trouw. Het leverde een kampioenschap op en een aantal jaar in de derde klasse. “Het waren de gloriejaren van DHV. Dat was echt genieten. Uiteraard was de degradatie een aantal jaar later wel een dieptepunt.”

Nog lang niet klaar
Als het aan De Rond ligt gaat hij nog jaren door. “Ik wil op mijn 40^e nog voetballen. Dat gaat lukken, zeker als ik mij zo blijf voelen en ik nog altijd een meerwaarde ben voor het elftal.” Maar als hij iets geleerd heeft in al die jaren DHV is dat niks voorspelbaar is. “Ik weet wel dat ik nooit zal opgeven. In al die jaren heb ik alles meegemaakt, al zou ik graag nog een keer kampioen willen worden.”

Klik hier voor meer artikelen over DHV.
Meer weten over DHV? Klik hier.