Tom Rijvers begon in het zondagvoetbal bij SCO. Die club speelt inmiddels op zaterdag, Rijvers zelf speelt nog altijd op zondag. En net als vroeger ook nog altijd in het blauw. Alleen niet meer dat van SCO, maar dat van stadsgenoot TSC. En daar hoopt de ambitieuze voetballer een mooi seizoen te draaien.

OOSTERHOUT – “Over de start hebben we niet veel te klagen”, zegt Rijvers, die ruim een jaar geleden de overstap maakte van de zaterdag vierde klasse naar de zondag tweede klasse. “Bij SCO zeiden ze: als je het wil proberen, moet je het nu doen. Er werd ook gezegd dat je alleen spijt krijgt van een keuze als je hem niet maakt. En wat had ik te verliezen? Als het niets zou zijn, zou ik na een jaar weer terug naar SCO gaan. Vorig jaar hebben we door corona zeven potten gespeeld, met de beker erbij. Daarom ben ik ook gebleven. Ik had nog geen kans gehad om te kijken of het iets was. Nu bevalt het prima, al had ik al wel op meer gehoopt qua statistieken en spel.”

“Ik merk wel dat het steeds beter gaat, maar ik had zelf gehoopt op betere cijfers. Hoe het dan komt dat het nog niet is wat ik hoopte? Het is een stapje hoger, dat is één. Maar het is ook een kwestie van aan elkaar wennen. Wie vindt wat fijn? Dat kost even tijd. Maar ik merk dat het steeds beter gaat.”

Ambitie
Rijvers steekt wat dat betreft zijn ambities niet onder stoelen of banken. Hij wil belangrijk zijn voor TSC. “Qua cijfers kan ik voor een eerstejaars tweedeklasser tevreden zijn tussen de tien en vijftien doelpunten. Maar ook als de mensen een steady, niet wisselvallige Tom Rijvers hebben gezien. Dat ze hier ook trots kunnen zijn dat ik bij TSC voetbal.”

Als het Rijvers lukt om die cijfers te overleggen, dan is een stap omhoog ook zeker niet uitgesloten. Hij zou het in de toekomst wel willen. “Ik sta er wel voor open. Niet dit jaar, maar ik zou het wel een keer willen proberen”, zegt de aanvaller. Al gaat hij niet zomaar weg uit Oosterhout. “Ik voel me thuis bij TSC. Ik ga niet veertig kilometer reizen om één klasse hoger te spelen, dan blijf ik lekker bij TSC.”

Voor meer informatie over TSC, klik hier.
Meer artikelen lezen over TSC, klik hier.

Een jaartje speelde Luke de Bont niet bij vv Raamsdonk, omdat er in zijn leeftijdscategorie geen team was. Verder was hij altijd actief op sportpark Den Uilendonck. Daar speelt de 24-jarige voetballer inmiddels al weer flink wat jaren in het eerste elftal. Voor het voetbaldier de ideale combinatie van presteren met de gezelligheid die er altijd is bij de dorpsclub.

RAAMSDONK – Als je naar zijn statistieken kijkt en hem de laatste weken een keer hebt zien voetballen, dan denk je: dat doet hij goed. Als verdediger is hij ieder jaar wel bij een paar doelpunten betrokken. “Maar ik ben helemaal geen verdediger”, zegt hij lachend in de bestuurskamer van de club. “We hadden geen rechtsback, ik ben eigenlijk geslachtofferd.”

Verdedigen is niet zijn sterkste kant, zegt De Bont zelf. Toch zet trainer Louis Roovers hem in de defensie. “De dreiging naar voren is natuurlijk een ding. En ik kan blijven lopen, box to box de hele wedstrijd. Ik kan blijven gaan. Bij de opstelling voor de wedstrijd staat mijn naam wel achterin, maar dan wel met zo’n stippellijn helemaal naar voren.”

“In de jeugd was ik altijd spits of aanvallende middenvelder, in het eerste heb ik ook vaak rechtshalf gestaan”, vervolgt de in Raamsdonk geboren en getogen voetballer zijn verhaal. “Ik vind elke plek wel leuk. Ik ben nergens echt extreem goed, maar kan best veel posities redelijk invullen.”

De Bont geniet van het voetballen in het eerste elftal. “Dat vind ik zeker leuk. Ik hou er wel van om – te moeten – presteren. Daarna komt het plezier. Op het veld moet ik mensen om me heen hebben die willen winnen, anders word ik wel chagrijnig. Als we ons ding hebben gedaan en we verliezen, dan is het niet anders. Dan kan ik er wel vrede mee hebben. We weten ook dat we niet de allerbeste ploeg zijn”, zegt de Raamsdonker. “Het is niet dat we kampioen worden. Maar als iedereen fit is, hebben we wel een ploeg die in het linkerrijtje mee kan doen. Ik zou graag een van de vier periodes proberen te pakken. Misschien lukt het niet, maar je moet er wel naar streven om iets te winnen.”

Met de gezelligheid daarna zit het bij Raamsdonk wel goed, weet eigenlijk iedereen in de wijde omtrek van het dorp. “Het is ons kent ons. Maar nieuwe jongens die aansluiten benoemen ook dat het een warm bad is waar je gelijk wordt opgenomen, er is geen haantjesgedrag.” Zelf voelt De Bont zich daar ook prettig bij. “Ik ga nooit meer buiten Raamsdonk voetballen, dat weet ik nu al. Ik ben een jongen van de club, heb het hier goed naar mijn zin, ik ga hier nooit meer weg. Ik kan het met iedereen goed vinden, ben hier thuis.”

‘Madese Boys is een mooie vereniging, de club van rood en wit, waar zowel jong en oud voetballen. Ook jongeren met een beperking/handicap willen wij de kans bieden om een balletje op onze velden te laten trappen. Daarom vinden wij dat het tijd wordt om G-Teams bij onze teams op te nemen’. Dat schreef Madese Boys in een nieuwsbericht op de website van de club. Marjolein van Dinteren is één van de kartrekkers bij het opgezette plan.

MADE – “Onze zoon heeft altijd bij Madese Boys gevoetbald. Nu is hij achttien en dan merk je gewoon dat hij niet meer mee kan met zijn leeftijdsgenoten. Hij mag nu wel trainen, maar op zaterdagen geen wedstrijden spelen. Dat manneke ademt voetbal. Dan gaat hij op donderdag trainen en vraagt hij altijd: tegen wie moeten we zaterdag voetballen. Maar hij mag niet meedoen, dat is zo sneu. En we zijn zo’n grote vereniging, waarom zouden we hier dan geen G-team kunnen hebben, vroeg ik me af.”

“Onze zoon heeft altijd bij Madese Boys gevoetbald. Nu is hij achttien en dan merk je gewoon dat hij niet meer mee kan met zijn leeftijdsgenoten. Hij mag nu wel trainen, maar op zaterdagen geen wedstrijden spelen. Dat manneke ademt voetbal. Dan gaat hij op donderdag trainen en vraagt hij altijd: tegen wie moeten we zaterdag voetballen. Maar hij mag niet meedoen, dat is zo sneu. En we zijn zo’n grote vereniging, waarom zouden we hier dan geen G-team kunnen hebben, vroeg ik me af.”

Eigen team
De eerste stappen zijn gezet, geeft Van Dinteren aan. “Je moet kijken hoeveel animo er is. We hebben het sinds vorige week op Facebook staan en we hebben veel goede en leuk reacties gehad. We gaan ook nog mensen benaderen, flyeren en ouders benaderen. Ik week zeker dat veel mensen in de omgeving, ook vanuit bijvoorbeeld Oosterhout en Terheijden, wel willen voetballen.”

“Iedereen is welkom. Kinderen van tien, twaalf, twintig, achttien. Het mag allemaal”, geeft Van Dinteren aan. “We willen wel in competitieverband gaan spelen, met een G-team is dat zeven tegen zeven. Als we een volledig team hebben, kunnen we aan de slag. Of dat meteen in competitie kan hangt ook af van de KNVB. Anders beginnen we met trainen en beginnen we volgend seizoen. Eerst moeten we proberen genoeg spelers bij elkaar te krijgen, dan kijken we van daaruit verder”, zegt ze enthousiast.

Interesse?
Ben jij (jongen of meisje) of ken je iemand in je omgeving met een beperking of handicap die ook graag wil voetballen laat het dan weten. Stuur een mail naar algemenevoetbalzaken@madeseboys.nl. Of neem contact op met Marjolein van Dinteren (0162-435778). Als er genoeg aanmeldingen zijn, kijken ze bij Madese Boys of ze het mogelijk kunnen maken om G-Team(s) onder te brengen bij de club.

Voor meer informatie over Madese Boys klik hier.
Klik hier voor meer artikelen over Madese Boys.

Robbie Kerremans begon ooit bij de pupillen van VCW met voetballen. Als eerstejaars D vertrok hij naar RBC Roosendaal, om jaren later via Madese Boys weer terug te komen bij de club uit Wagenberg. Daar maakt hij als voorhoedespeler nu zijn doelpunten, al laat hij die graag achterwege voor een goed resultaat met het eerste elftal.

WAGENBERG – Kerremans ging op proef bij Willem II en kwam uiteindelijk in de jeugdopleiding van RBC terecht. Na een jaar mocht hij lijven, maar als twaalfjarige moest hij dan anderhalf uur reizen per dag. Vijf keer in de week. “Dat zag ik niet zitten, had ik er niet voor over. Toen ben ik naar Madese Boys gegaan. Daar heb ik een aantal jaar gespeeld, leuke ervaringen opgedaan. Ik heb het erg naar mijn zin gehad, ook drie seizoenen in het eerste gespeeld. Door mijn werk ben ik uiteindelijk terug naar VCW gegaan.”

Bij Madese Boys wordt verwacht dat je twee keer in de week traint, dat lukt bij Kerremans niet altijd. “ik werk als procesoperator bij een 24/7-bedrijf, waar ik de afvalverbranding bijstuur, analyseer en in goede banen laat verlopen. Ik werk zes dagen en ben dan vier dagen vrij. Dus werk ik soms in het weekend of doordeweeks ’s avonds. Ik kon daardoor soms niet trainen en dan sta je er vaker niet in, dan is het allemaal minder leuk. Toen ben ik teruggegaan naar VCW. Een niveautje lager. Ik heb het hier hartstikke naar mijn zin.”

“Ik voetbal al zowat mijn hele leven, dat wil ik er altijd in houden”, vervolgt Kerremans. “Het spelletje is hartstikke leuk.” Nu geniet hij van het voetballen, op een lager niveau. Maar dat wil niet zeggen dat alles dan makkelijker is. “Nee, het is een andere manier van voetballen.”

De aanvaller ging niet terug naar zijn eerste club met het idee even topscorer te worden. Toch is hij blij dat hij al een paar doelpunten heeft gemaakt. “Ik ben er wel mee bezig. Als aanvaller wil je graag scoren. Maar als iemand anders een belangrijk doelpunt maakt, ben ik net zo blij. In eerste instantie gaat het om de punten”, zegt de lange Kerremans, die op intuïtie speelt en gebruik moet maken van zijn snelheid.

Met VCW mikt hij op een mooie eindpositie. “Ik denk dat we top zeven echt wel kunnen halen. Maar iedereen moet fit blijven, daar zitten we ook mee. Zo’n grote selectie hebben we nu, we doen het allemaal met eigen mannen van Wagenberg. Het is niet dat we spelers kunnen vragen uit Made of Den Hout. Het is echt Wagenberg, dus moet je het doen met zestien à zeventien spelers die het niveau van het eerste kunnen halen. Daardoor zijn we wel een hecht team, dat zit wel goed.”

Kerremans hoopt een mooi aantal doelpunten te maken, maar als het bij een paar blijft en de resultaten zijn prima zal hij niet klagen. “Als ik er drie maak, maar we worden vijfde, dan hebben we het hartstikke goed gedaan. Dat zou ik prima vinden.”

Met zijn sterke communicatie is Mo Duzgun al achttien jaar succesvol trainer. In gesprek met het voetbaljournaal vertelt hij over het trainersvak. Wat maakt hem nou een goede coach?

DONGEN – Hij was zeventien toen hij zijn eerste trainersklus kreeg. Het was voor een stageopdracht. “Ik begon bij de E1 van Leerdam Sport. Vanaf minuut één vond ik het leuk om te doen. Ik heb toen vrij snel ook de pupillencursus gedaan. Ik had vrij snel door dat ik dit later ook wilde gaan doen.”

En zo geschiedde. Inmiddels is Duzgun al achttien jaar trainer. In het dagelijks leven is hij leraar. De overeenkomst tussen deze twee vakken is juist wat hij zo leuk vindt.”

De vrolijke trainer bouwde zijn trainerscarrière gestaag op. Van de pupillen ging hij naar de A1, en dat terwijl hij zelf pas net bij de senioren voetbalde. “Ik vond het zelf toen wel fijn dat ik ook wat jonger was. Dat communiceert beter. Je snapt elkaar eerder want er is geen generatiekloof tussen de speler en de trainer.”

Visie
Op zijn 27^e werd Duzgun voor het eerst hoofdtrainer van het eerste elftal. Over visies praat de trainer niet. Dat vindt hij onzin op dit niveau. “Je hoort trainers wel eens praten over een visie alsof ze het wiel hebben uitgevonden, maar uiteindelijk ben je afhankelijk van je spelers. Op basis daarvan bepaal je de tactiek.”

De huidig trainer van Olympia maakt de vergelijking met koken. “Je stopt alle spelers in een mixer en daar komt een strijdplan uit. Werkt dat strijdplan niet, dan moet je andere smaken en ideeën toevoegen en opnieuw de mixer aanzetten. Maar geen enkele visie die wij roepen als amateurtrainers hebben we zelf verzonnen.”

Communiceren
Wat onderscheid Duzgun dan van zijn collega-trainers? “Ik ben heel laagdrempelig en communiceer veel met mijn team. Het elftal is deelgenoot van het verhaal. Ze moeten niet denken van ik speel en daar houden we het bij.”

“Ik sta altijd in contact met de spelers en luister graag naar ze. Zo creëer je een goede band. Ik waak over een bepaald proces maar iedereen tot aan mijn grensrechter aan toe is belangrijk hierin.”

“Of ik een people manager ben? Ja, dat mag je wel zeggen. Dat is ook onderdeel van het trainersvak. Trainer zijn is ook managen.”

Olympia’60
Inmiddels is de trainer werkzaam bij Olympia’60 in Dongen. Ook daar heeft hij te maken met een jonge ploeg. “Ik heb één speler van boven de 30. De rest is vrij jong. Tegenwoordig is de vierde klasse bijna net zo sterk als de derde klasse. Je merkt in onze competitie ook dat iedereen van elkaar kan winnen.”

Het doel van de trainer is vooral het ontwikkelen van zijn team. “We komen de gemaakte afspraken na, dat is fijn om te zien als trainer. We moeten geduldig zijn want ploegen zijn wat verder dan ons. Maar de intentie is goed, daar begint het bij.”

Klik hier voor meer informatie over Olympia’60.

Voor een ander artikel over Olympia’60, klik hier.